sygn. I AGa 158/23 19 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 19 grudnia 2025, sygn. I AGa 158/23

Data orzeczenia 19 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Zygmunt Drożdzejko

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 97 kc art. 98 kpc art. 99 kpc art. 187 kpc art. 203 kpc art. 233 kpc art. 386 kpc art. 481 kc

Sygn. akt I AGa 158/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 19 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Zygmunt Drożdzejko
Protokolant: Robert Nędza
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa Banku (...) w D.

przeciwko M. P. (1) i I. P.

o zapłatę kwoty 616.252,48 zł na skutek zarzutów pozwanego M. P. (1) od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla, z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt IX GNc 764/20
na skutek apelacji pozwanego M. P. (1)

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 23 lutego 2023 r. sygn. akt IX GC 553/21

1.

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla nakaz zapłaty wydany przez Referendarza Sądowego w Sądzie Okręgowym w Krakowie IX Wydział Gospodarczy dnia 13 kwietnia 2021 r. pod sygn. akt IX GC 764/20 także w zakresie kwoty 538.838,06 zł (pięćset trzydzieści osiem tysięcy osiemset trzydzieści osiem złotych sześć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1.08.2019 r. do dnia zapłaty i w tym zakresie oddala powództwo, a ponad to zasądza od powoda Banku (...) w D. na rzecz pozwanego M. P. (1) kwotę 10 817 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaści złotych) z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2025 r. do dnia zapłaty – tytułem kosztów procesu;


2.

oddala apelację w pozostałej części; 


3.

nakazuje ściągnąć od powoda Banku (...) w D. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 26 942 zł (dwadzieścia sześć tysięcy dziewięćset czterdzieści dwa złote) tytułem opłaty od apelacji;


4.

zasądza od powoda Banku (...) w D. na rzecz pozwanego M. P. (1) kwotę 8100 zł (osiem tysięcy sto złotych) z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie naliczanymi od dnia uprawomocnienia się punktu 4 wyroku do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.




Sygn. akt I AGa 158/23 

</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
wyroku z dnia 19 grudnia 2025r.


Wyrokiem z dnia 23 lutego 2023 roku Sąd Okręgowy w Krakowie utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany przez Referendarza sądowego w Sądzie Okręgowym w Krakowie IX Wydział Gospodarczy z dnia 13 kwietnia 2021r. pod sygnaturą akt IXGNc 764/20 w części, to jest w zakresie kwoty 538.838,06zł (pięćset trzydzieści osiem tysięcy osiemset trzydzieści osiem złotych sześć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1.08.2019r. do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie nakaz uchylił i postępowanie umorzył (I); zasądził od pozwanego M. P. (1) na rzecz strony powodowej Bank Spółdzielczy w D. z siedzibą w D. kwotę 18.504zł (osiemnaście tysięcy pięćset cztery złote) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1);art. 98 § 1(1) zd. 1)">art. 98§1

1
zdanie pierwsze k.p.c.</a> do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu (II). 



Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 29.12.2010r. I. P. zawarła z powodowym Bankiem umowę nr (...) , o kredyt inwestycyjny w wysokości 1.170.000zł , na czas do 30.12.2023r. . W §11 umowy strony postanowiły , że zabezpieczeniem spłaty kredytu i innych należności z nim związanych będzie , między innymi, weksel własny in blanco wystawiony przez kredytobiorcę i jego współmałżonka, a także przystąpienie do długu przez współmałżonka kredytobiorcy .
W §15 umowy postanowiono, że Bank może wypowiedzieć umowę kredytu w przypadku niespłacenia zadłużenia w terminie określonym w umowie lub w monitach (§15 ust.1 pkt 2) . Termin wypowiedzenia ustalono na 30 dni , liczone od daty doręczenia zawiadomienia , a w wypadku awizowania doręczenia od daty pierwszego awizowania przesyłki poleconej. Strony ustaliły (§17 ) , że zarachowanie wpływających wpłat następuje w kolejności , na prowizje , koszty monitów, egzekucji i inne koszty, zaległe odsetki , bieżące odsetki , zaległe raty kapitałowe , bieżące raty kapitałowe. W nawiązaniu do tej umowy również w dniu 29.12.2010r. M. P. (1) zawarł z powodowym Bankiem umowę przystąpienia do długu . Umowa kredytowa I. P. z Bankiem była aneksowana , aneksem nr (...) z dnia 30.03.2012r. , aneksem nr (...) z dnia 30.04.2013r. , aneksem nr (...) z dnia 7.10.2015r. . Pierwsze dwa aneksy poświęcone były zmianie terminów spłaty kredytu, spłacanego w ratach . Aneks nr (...) , obok zmiany terminów spłaty kredytu , finalnie do dnia 31.10.2030r., regulował też inne kwestie , nie ważące w niniejszej sprawie. Na aneksy do umowy wyrażał pisemną zgodę M. P. (1) , jako przystępujący do długu . W dniu zawarcia umowy kredytowej i umowy przystąpienia do długu , to jest 29.12.2010r. I. P. i M. P. (1) sporządzili deklarację do weksla in blanco , o którym była mowa w umowie kredytowej. W deklaracji stwierdzili, że jako wystawcy weksla własnego in blanco składają do dyspozycji Banku weksel, który Bank będzie uprawniony wypełnić w przypadku nie uregulowania w terminie przez nich należności wynikających z umowy o kredyt inwestycyjny nr (...) z dnia 29.12.2010r. , na kwotę tych należności wraz z odsetkami , prowizją i kosztami Banku. W deklaracji stwierdzono, że Bank może także wypełnić weksel we wszystkich tych przypadkach , w których służy mu prawo ściągnięcia swoich należności przed nadejściem terminu ich płatności, na sumę odpowiadającą wysokości zadłużenia. W deklaracji oświadczono, że Bank ma prawo opatrzyć weksel datą płatności według swego uznania , zawiadamiając o tym wystawców weksla na 7 dni przed terminem płatności listem poleconym . Weksel może być opatrzony klauzulą „ bez protestu” . Miejscem płatności weksla będzie siedziba Banku , ul. (...) , D.. Pismem z dnia 11.04.2019r. , kierowanym do I. i M. P. (1) , powodowy Bank wezwał do spłaty zaległości kredytowych , a to kwoty 7.607,19zł – rata kredytu , kwoty 11.336,37zł – zaległe odsetki umowne, kwoty 380,74zł – odsetki od zadłużenia przeterminowanego na dzień 10.04.19r. , kwoty 50zł - koszty upomnień , kwoty 2.750zł – zaległe opłaty za wykonanie operatu szacunkowego nieruchomości . W piśmie Bank zawarł informację o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Przedmiotowe pisma , nadane Pocztą , odebrała I. P. w dniu 15.04.2019r. Pismem z dnia 13.06.2019r. , kierowanym do I. i M. P. (1) , powodowy Bank powołując się na brak spłaty zaległego zadłużenia i odwołując się do §15 umowy kredytowej , oświadczył iż wypowiada umowę kredytową nr (...) z dnia 30.12.2010r. z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia . W piśmie wezwano do spłaty całego zadłużenia , a to kapitału w kwocie 585.797,19zł , odsetek w kwocie 21.106.98zł , kosztów/opłat w kwocie 3.018,45zł , razem 609.922,62zł , w terminie do dnia 12.07.2019r. . Przedmiotowe pismo ze strony Banku podpisał członek zarządu A. S. i P. J. jako pełnomocnik zarządu . Pismo odebrał w dniu 27.06.2019r. M. P. (2) jako pełnomocnik adresatów ( syn pozwanych , co pozostawało poza sporem) . Pismem z dnia 24.07.2019r. , kierowanym do I. i M. P. (1) , powodowy Bank zawiadomił , iż wobec nierozliczenia się z zadłużenia wynikającego z umowy nr (...) z dnia 29.12.2010r. , w kwocie 615.218,68zł , w tym kwota 585.797,19zł z tytułu należności głównej , kwota 26.403,04zł z tytułu odsetek , kwota 3.018,45zł z tytułu kosztów/prowizji , w dniu 31.07.2019r. Bank przystąpi do wypełnienia weksla na powyższe wymagalne należności z uaktualnionymi odsetkami i opatrzy weksel datą płatności na dzień 31.07.2019r. Bank jednocześnie wezwał do uregulowania wymienionych należności w terminie pozwalającym na odstąpienie od zamierzonego wypełnienia weksla. Pismo podpisali dwaj członkowie zarządu Banku. Pismo odebrała I. P. w dniu 31.07.2019r. Pismem z dnia 6.11.2019r. , kierowanym do powodowego Banku, M. i I. P. zwrócili się , jak określili, o przywrócenie umowy , o rozłożenie zaległych rat i opłat na trzy raty oraz wznowienie umowy i przywrócenie wcześniejszego harmonogramu. Wystawiony przez M. P. (1) i I. P. w dniu 29.12.2010r. weksel, opatrzony ich podpisami , powodowy Bank wypełnił na kwotę 616.252,48zł z datą płatności na 31.07.2019r., na zlecenie powodowego Banku, płatny w Banku , ul. (...) D. . W piśmie z dnia 1.02.2021r. , kierowanym do M. i I. P. powodowy Bank , odpowiadając na propozycję porozumienia w sprawie spłaty zadłużenia, podał , że na dzień 31.01.2021r. zaległość pozwanych wynosi 598.976,87zł , w tym 544.590,08zł z tytułu kapitału, 45.803,63zł z tytułu odsetek , 8.583,16zł z tytułu kosztów.
W wyciągu z ksiąg banku wystawionym w dniu 15.02.2023r. , powodowy Bank podał, że zadłużenie z tytułu przedmiotowej w sprawie umowy kredytowej wynosi 718.011,80zł , w tym kwota 538.838,06zł z tytułu należności głównej , kwota 117.861,29zł z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie, kwota 61.312,45zł z tytułu kosztów. Decyzję o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy kredytowej podjął zarząd powodowego Banku z powodu zaległości w spłacie kredytu. P. J. , który podpisał pismo w sprawie wypowiedzenia umowy ( wespół z członkiem zarządu banku) był umocowany do składania w imieniu Banku oświadczeń woli o wypowiedzeniu umowy kredytowej . Żaden z pozwanych nie zwracał się do Banku o potwierdzenie jego umocowania .


Ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy.

Materiał dowodowy w postaci dokumentów w ocenie Sądu zasługuje na podzielenie i poczynienie na jego podstawie ustaleń według treści tych dokumentów. Sąd podzielił zeznania strony powodowej złożone w charakterze strony . Jawią się one jako logiczne , jednocześnie nie pozostają w sprzeczności z treścią dokumentów sporządzanych w związku z umową kredytową. W szczególności nie budzi wątpliwości potwierdzenie , iż P. J. , który podpisał pismo w sprawie wypowiedzenia umowy był umocowany do składania w imieniu Banku oświadczeń woli o wypowiedzeniu umowy kredytowej . Skoro członek zarządu Banku podpisał pismo w sprawie wypowiedzenia umowy wespół z P. J. jako pełnomocnikiem zarządu , to tłumaczy , że P. J. posiadał stosowne pełnomocnictwo . Natomiast brak wpisu w KRS o tym sam przez się nie przeczy posiadaniu wymaganego w sprawie pełnomocnictwa . Odnosząc się do zeznań świadka I. P. , zeznającej na rozprawie w dniu 2.02.2023r. (k. 237) Sąd uznał , że nie zasługują one na wiarę. Świadek zeznała , że nie przekazała mężowi M. P. (1) korespondencji Banku , którą odebrała w sprawie wezwania do zapłaty zaległości kredytowych , w sprawie wypełnienia weksla . Za tym że przedmiotowa korespondencja doszła do wiadomości M. P. (1) przemawia jego pismo z dnia 6.11.2019r. kierowane do Banku. Jak wyżej przytoczono , w piśmie tym , razem z żoną I. P. , ubiegał się o przywrócenie umowy , o rozłożenie zaległych rat i opłat na trzy raty oraz wznowienie umowy i przywrócenie wcześniejszego harmonogramu. Jednoznacznie z pisma wynika , że pozwany miał pełną orientację co do aktualnego stanu sprawy kredytu . Również w konfrontacji z tym pismem nie zasługują na wiarę zeznania w charakterze strony pozwanego M. P. (1) , złożone na rozprawie w dniu 2.02.2023r. ( k. 238). Pozwany twierdził, że nie otrzymał pisma Banku w sprawie wezwania do zapłaty , następnego w sprawie wypowiedzenia umowy ( odebranego przez syna M. P. (2)) i kolejnego w sprawie wypełnienia weksla . Gdyby pozwany nie wiedział o wezwaniu Banku do spłaty zaległości płatniczych , czy o wypowiedzeniu umowy , to nie znajdowałoby uzasadnienia ubieganie się o przywrócenie umowy, jak również o rozłożenie zaległości na raty . Nie może też być mowy o wątpliwościach pozwanego co do identyfikacji umowy kredytowej na którą powoływał się Bank, z uwagi na przytoczenie jej daty ( 30.12.2010r. zamiast 29.12.2010r.), czy brak przytoczenia aneksów do umowy . Pozwany rzeczowo nie wyjaśnił , że zarzucane braki pism w istocie uniemożliwiały mu ustalenie tożsamości umowy , o którą chodzi. Natomiast co do podstawy wypowiedzenia umowy Bank jednoznacznie określił , że są nią zaległości w spłacie kredytu . Zatem podstawa ujęta wprost w treści §15 umowy. W odniesieniu do zeznań M. P. (1) podnieść również należy, że chociaż zdawał się podnosić, iż po wypełnieniu weksla doszło do spłaty części zadłużenia, nie podważył on , że doszło do spłaty składającej się na sumę wekslową kwoty głównej zadłużenia , z tytułu kapitału , ujętej w sumie wekslowej w wysokości 538.836,06zł. Zagadnienie to jawi się jako istotne , ponieważ strona powodowa po ograniczeniu powództwa z sumy wekslowej dochodzi jedynie kwoty 538.838,06zł , stanowiącej niespłacony kapitał kredytu. Natomiast pozwany nie wykazał, ani nawet nie uzasadniał, że dokonane wpłaty pokryły całość, czy część tego zobowiązania .


Sąd Okręgowy zważył, co następuje: 

W niniejszej sprawie strona powodowa wniosła powództwo na podstawie weksla wystawionego przez pozwanych M. i I. P.. Weksel został wystawiony jako weksel niezupełny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 10)">art. 10 prawa wekslowego</a>). Bank miał go uzupełnić brakującymi składnikami treści, tak aby stał się wekslem zupełnym , to jest wpisać sumę wekslową według stanu aktualnego zadłużenia i datę płatności według swego uznania . W odniesieniu do strony formalnej weksla w ocenie Sądu zawiera on całą wymaganą treść, w tym podpisy wystawców. W świetle treści weksla nie ulega kwestii, że jest to weksel własny wystawiony przez pozwanych, w którym przyrzekli bezwarunkowo zapłacenie w oznaczonym terminie i miejscu oznaczonej sumy pieniężnej na zlecenie powodowego Banku , co odpowiada regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 101)">art. 101 prawa wekslowego</a>. W związku z zarzutami pozwanego do zobowiązania wekslowego podnieść należy. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 10)">Art.10 prawa wekslowego</a> stanowi , że jeżeli weksel , niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartym porozumieniem , nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem , że nie zastosowano się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył weksel w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa. Mimo ograniczenia zarzutów wekslowych dominujący jest pogląd, że we wzajemnych stosunkach między wystawcą weksla , a pierwszym wierzycielem wekslowym – remitentem- ( jak w sprawie niniejszej ) przeciwko zobowiązaniu wekslowemu jest możliwość podniesienia zarzutów osobistych , w tym ze stosunku podstawowego . W sprawie mamy do czynienia z wekslem niezupełnym , wypełnionym przez Bank . Miał on zabezpieczać zaległości płatnicze z umowy kredytowej. W odniesieniu do sumy wekslowej i daty płatności weksla , nie budzi wątpliwości, że weksel koresponduje z tym co wynika z deklaracji wekslowej wystawionej przez pozwanych. Według deklaracji wekslowej to do powodowego Banku należało wpisanie w wekslu sumy wekslowej, odpowiadającej aktualnym roszczeniom banku z umowy kredytowej , a także daty płatności weksla. W związku z zagadnieniem sumy wekslowej na którą mógł opiewać weksel podnieść należy. Nie budzi wątpliwości, że postawienie całego kredytu w stan wymagalności wchodziło w grę po wypowiedzeniu umowy kredytu. Jak wynika to z umowy kredytowej Bank miał prawo ją wypowiedzieć w wypadku zaległości płatniczych . Nie było sporu co do tego , że pozwani zalegali ze spłatą kredytu, zatem po stronie Banku zaistniała podstawa do wypowiedzenia umowy kredytowej . Z tym wiązało się prawo do żądania spłaty całości zadłużenia , za tym idzie objęcia go sumą wekslową. Podkreślenia wymaga, że w żaden sposób nie zostało podważone, że na dzień 13.06.19r. ( a także na 27.06.19r.) Bank miał podstawę do wypowiedzenia umowy z powodu zaległości płatniczych. Sporne było, czy oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało złożone przez osoby uprawnione i czy pozwanemu skutecznie zostało doręczone wypowiedzenie umowy kredytowej . Jak już o tym była mowa, Bank potwierdził zakwestionowane umocowanie P. J. do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Uzasadnionym jest też przyjęcie, że wypowiedzenie umowy , doręczone w dniu 27.06.2019r. na ręce syna pozwanego, dotarło do pozwanego . Pozwany w przeciwnym wypadku nie ubiegałby się o przywrócenie umowy ( jak to zostało ujęte w piśmie z 6.11.19r. ). Wobec tego w ocenie Sądu uzasadnionym jest, że umowa kredytowa została skutecznie wypowiedziana , z czym wiązało się postawienie całego kredytu w stan wymagalności . Natomiast co do samej wysokości wymagalnego zobowiązania ujętego w sumie wekslowej należy przyjąć , bo nic przeciwnego na to nie wskazuje, że w chwili wypełnienia weksla opiewało ono na sumę 616.252,48zł, w tym z tytułu kapitału kredytu 585.797,19zł .Według pisma Banku z 24.07.2019r. , w stosunku do stanu zadłużenia z dnia 24.07.2019r. , obliczonego na kwotę 615.218,68zł ( w tym z tytułu kapitału 585.797,19zł ) suma wekslowa wzrosła o odsetki narosłe do dnia 31.07.2019r.. Stąd wskazanie sumy wekslowej na kwotę 616.252,48zł. Ważąc powyższe uzasadnionym jest , że weksel został wypełniony zgodnie z deklaracją wekslową. Już tu zaznaczenia wymaga, że nie zostało podważone, że na dzień wyrokowania z sumy wekslowej nie została spłacona kwota 538.838,06zł , odpowiadająca zaległemu kapitałowi kredytu . Właśnie w tym zakresie powód podtrzymał powództwo . Przechodząc do terminu płatności weksla i terminu jego wymagalności , czyli dnia w którym można żądać zapłaty . W niniejszej sprawie mamy do czynienia z terminem płatności oznaczonym w dniu , przypadającym w dniu 31.07.2019r. ( środa ) . Według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 38)">art. 38 prawa wekslowego</a> posiadacz wekslu płatnego w oznaczonym dniu powinien przedstawić go do zapłaty bądź w pierwszym dniu , w którym można wymagać zapłaty , bądź w jednym z dwóch następnych dni powszednich . Dodać tu należy, że od uznania posiadacza weksla zależy, czy przedstawi weksel w dniu wymagalności , czy też w ciągu dwóch następnych dni powszednich (roboczych). Przedstawienie weksla do zapłaty powinno nastąpić w miejscu jego płatności ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 101;art. 101 pkt. 4)">art. 101 pkt 4 prawa wekslowego</a> ) . Polega ono na okazaniu weksla wypełnionego z jednoczesnym żądaniem zapłaty sumy wekslowej. Przedstawienie do zapłaty stanowi przesłankę aktualizacji roszczenia o zapłatę z czym po drugiej stronie wiąże się obowiązek zapłaty. Natomiast gdyby nie doszło do przedstawienia weksla do zapłaty w omawiany sposób , w tym w terminie , to mimo to pozostaje w mocy odpowiedzialność wekslowa dłużnika głównego z tym , że popada on w zwłokę z zapłatą dopiero od czasu faktycznego przedstawienia weksla . Jak wyłożył to Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 4.12.2006r. , sygn. VI ACa 518/06 , nie przedstawienie weksla do zapłaty przed wytoczeniem powództwa nie zwalnia wystawcy weksla z obowiązku zapłaty sumy wekslowej , lecz rodzi skutek w postaci utraty możliwości dochodzenia odsetek za okres do daty okazania weksla czyli za okres od dnia wytoczenia powództwa do dnia doręczenia głównemu dłużnikowi wekslowemu odpisu pozwu. Zatem przechodząc na grunt niniejszej sprawy i odnosząc się do zawiadomienia o wypełnieniu weksla i wezwania do zapłaty . Treść pisma Banku temu poświęconego , z dnia 24.07.2019r. (k. 43) , wskazuje , że Bank zawiadamia , iż wobec nierozliczenia zadłużenia , które konkretnie przytoczył , w dniu 31.07.2019r. przystąpi do wypełnienia weksla na podane w piśmie należności z uwzględnieniem uaktualnionych odsetek i opatrzy weksel datą płatności na dzień 31.07.2019r. . Bank jednocześnie wezwał do uregulowania wymienionych należności w terminie pozwalającym na odstąpienie od zamierzonego wypełnienia weksla. Pismo podpisali dwaj członkowie zarządu Banku. Pismo odebrała I. P. w dniu 31.07.2019r. W ocenie Sądu pismo to należy poczytać za równoważne z zawiadomieniem o wypełnieniu weksla i przedstawieniem weksla do zapłaty. Nie pozostawia bowiem ono wątpliwości , że w dniu 31.07.2019r. Bank dokona wypełnienia weksla na sumę opisaną w tym piśmie ( o ile pozwani nie spłacą zadłużenia ) z zaznaczeniem daty płatności na dzień 31.07.2019r. Pismo zatem podawało jaka będzie istotna treść weksla. Wobec tego skoro pozwani nie spłacili zaległości , to mogli w dniu 31.07.19r. sprawdzić weksel, który był płatny w Banku . W związku z miejscem płatności weksla, w Banku, Bank nie musiał też udawać się w inne miejsce celem okazania weksla, lecz to pozwani powinni przybyć do miejsca płatności weksla dla jego sprawdzenia. Jak pokazały to dalsze wypadki Bank wypełnił weksel w dniu 31.07.2019r., ze wskazaniem terminu płatności w dniu 31.07.2019r. Powyższe stanowisko o dopełnieniu wymogów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 38)">art. 38 Prawa wekslowego</a> potwierdza wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31.03.2006r., sygn. IVCSK 132/05 ( lex nr 195420) . Sąd Najwyższy wyłożył. Spełnienie przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 38)">art. 38 ustawy z dnia 28.04.1936r. – Prawo wekslowe</a> ( Dz. U. Nr 37 , poz.282 ze zm. ; dalej : pr. weksl.) wymogu przedstawienia weksla do zapłaty nie łączy się z koniecznością jego fizycznego okazania „do oczu” dłużnikowi głównemu. Wystarczające jest w tej mierze stworzenie wystawcy weksla własnego przez posiadacza weksla realnej możliwości zapoznania się z oryginałem weksla w miejscu jego płatności . Dalej Sąd Najwyższy w tym orzeczeniu wyjaśnił. W takim jednak przypadku uznać należy , że przedstawienie weksla do zapłaty następuje nie z chwilą wystosowania do wystawcy stosownego zawiadomienia , ale w dniu , w którym mógł on faktycznie dokonać oględzin weksla i ustalić , czy jest zobowiązany do jego zapłaty . W takim też kierunku wypowiedział się Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 9.09.2021r. , sygn. VCSK 393/20 ( lex nr 3404217). Dodać należy , że w przedmiotowej sprawie również rozważana była sytuacja , gdy wezwanie do wykupu weksla było redagowane przed wypełnieniem weksla i z zaznaczeniem kiedy dojdzie do wypełnienia weksla w wypadku braku spłaty zadłużenia ( a zatem podobnie jak w sprawie niniejszej ). Ważąc powyższe należy stwierdzić, że roszczenie o zapłatę sumy wekslowej w zakresie kwoty 538.838,06zł zasługuje na uwzględnienie .W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> uzasadnione jest też dochodzone roszczenie odsetkowe od dnia 1.08.2019r. . Termin zapłaty weksla był oznaczony na 31.07.2019r. . W tym też dniu , jak już o tym była mowa , pozwanym został przedstawiony weksel do zapłaty. Jak wyjaśnił to Sąd Apelacyjny w Łodzi w uzasadnieniu do wyroku z dnia 17.02.2016r. , sygn. IACa 1211/15 ( lex nr 2017718) , przepis art. 38 ustawy z 1096r. – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">Prawo wekslowe</a> nie pozbawia wierzyciela wekslowego możliwości domagania się zapłaty przez dłużnika odsetek ustawowych. Jednakże jedynie przy spełnieniu wymogu przedstawienia weksla , niezapłacenie sumy wekslowej powoduje opóźnienie po stronie dłużnika od dnia płatności weksla. W przeciwnym razie opóźnienie powstaje dopiero po dacie przedstawienia weksla do zapłaty. W tym miejscu wypada odnieść się jeszcze do zarzutu związanego z regulacją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a> , chociaż w niniejszej sprawie Bank wzywając do zapłaty zaległości kredytowych wskazał na możliwość ubiegania się o restrukturyzację kredytu . Skuteczności wypowiedzenia umowy kredytowej nie podważa fakt, że Bank ewentualnie nie przychylił się do wniosku o restrukturyzację kredytu. W świetle bowiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75 c Prawa bankowego</a> na banki nie został nałożony obowiązek restrukturyzacji zadłużenia , a ewentualne naruszenie przez banki tego przepisu nie zostało obwarowane żadnym rygorem. W niniejszej sprawie tym bardziej niezasadne są zarzuty związane z brakiem restrukturyzacji kredytu , że zawierane przez strony aneksy do umowy wskazują , że powodowy Bank już w przeszłości dawał szansę na wyjście z powstałych zaległości płatniczych. W tej sytuacji trudno oczekiwać , aby Bank miał godzić się na dalsze ustępstwa w spłacie kredytu . Mając powyższe na uwadze , stosując wyżej wymienione przepisy oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 355 k)">art. 355k</a>.p.c. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 496 k)">art. 496k</a>.p.c. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd utrzymał w mocy nakaz zapłaty wobec pozwanego w odniesieniu do podtrzymywanej części powództwa. Uznając, że powodowy Bank skutecznie cofnął w części pozew Sąd uchylił nakaz zapłaty w odniesieniu do cofniętej części pozwu i postępowanie w tym zakresie umorzył. O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 k)">art. 98k</a>.p.c. , 98<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 11)">§11 k.p.c.</a> , <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> , według odpowiedzialności za wynika sprawy. Na koszty procesu strony powodowej złożyły się ; opłata od pozwu - 7.704zł , wynagrodzenie pełnomocnika procesowego według norm przepisanych – 10.800zł , razem 18.504zł. Zaznaczenia wymaga, że pełnomocnik powoda nie wykazał , aby poniósł opłatę 17zł na opłacenie pełnomocnictwa procesowego. Odnosząc się jeszcze do kosztów postępowania między stronami w związku z częściowym cofnięciem pozwu. Umorzenie postępowania oznacza jego zakończenie bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na wypadek cofnięcia pozwu koszty procesu między stronami reguluje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 2 k)">art. 203§2k</a>.p.c. . Wynika z niego , że na żądanie pozwanego powód zwraca pozwanemu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego. Ugruntowana jest jednak wykładnia, że przepis ten nie znajduje wprost zastosowania w sytuacji gdy cofnięcie pozwu wynikało z zaspokojenia przez pozwanego dochodzonego roszczenia po wniesieniu pozwu. W takiej sytuacji pozwanego uznaje się za przegrywającego i koszty procesu między stronami rozlicza się wówczas według zasady odpowiedzialności za wynik sprawy ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 k)">art. 98k</a>.p.c.). W niniejszej sprawie powód cofnął w części pozew wskazując iż doszło do zaspokojenia jego interesu przez zapłatę części dochodzonego roszczenia po wniesieniu pozwu . Pozwany temu nie zaprzeczył , ale też nie wykazał , że na dzień wniesienia pozwu dochodzone przez powoda roszczenie było zawyżone z powodu uprzedniego zaspokojenia jego części. Wobec tego brak podstaw do przyjęcia , że pozwany w części wygrał i w związku z tym rozliczenia stron z kosztów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100 k)">art. 100k</a>.p.c. Ważąc powyższe w ocenie Sądu w niniejszej sprawie strony należy rozliczyć z kosztów procesu według reguły zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 k)">art. 98k</a>.p.c. Dodać wypada , że w wypadku uwzględnienia powództwa w podtrzymywanej części i umorzenia postępowania w zakresie części pozwu cofniętego , w sytuacji gdy w związku z tym pozwanemu według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 2 k)">art. 203§2k</a>.p.c. przysługuje zwrot kosztów, zachodzi taki wynik sprawy , że strony częściowo uległy . Wówczas rozliczenie kosztów procesu między stronami powinno następować według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100 k)">art. 100k</a>.p.c. , przy rozważeniu proporcji wygranej do przegranej. Zakładając , że pozwanego należy uznać za wygranego w zakresie cofniętej części pozwu , to wygrana do przegranej powoda wynosi : 87% wygranej , 13% przegranej (538.838,06 : 616.252,48). Z tego wynika, że powód uległ w nieznacznej części, co uzasadniałoby obciążenie pozwanego zwrotem wszystkich kosztów.


Apelacja pozwanego M. P. (1)


Pozwany M. P. (1) zaskarżył wyrok w całości. Wniósł on o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie nakazu zapłaty wydanego przez Referendarza Sądowego w Sądzie Okręgowym w Krakowie IX Wydział Gospodarczy dnia 13 kwietnia 2021 r. pod sygnaturą akt IX GNc 764/20 w zakresie kwoty 538.838,06 zł (pięćset trzydzieści osiem tysięcy osiemset trzydzieści osiem złotych sześć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego M. P. (1) kosztów procesu za obie instancje, w tym zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych i zwrot wartości opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I.
naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

1.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187;art. 187 § 1;art. 187 § 1 pkt. 1(1))">art. 187 § 1 pkt 1
1 kpc</a> poprzez zasądzenie od pozwanego M. P. (1) na rzecz powoda kwoty, uznając kwotę tą za wymagalną pomimo wykazania przez pozwanego ad. 1 iż kwota ta nie została na moment wniesienia pozwu postawiona w stan wymagalności, z uwagi na brak skutecznego wypowiedzenia umowy kredytowej zawartej pomiędzy stroną powodową oraz pozwanymi,

2.
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów w szczególności poprzez uznanie:

a)
iż na podstawie załączonego do pozwu pisma z dnia 24 lipca 2019 r. (oraz potwierdzenia odbioru tegoż pisma z dnia 31 lipca 2019 r.) pozwany ad. 1 miał możliwość zgłoszenia swojego stanowiska wobec zamiaru wypełnienia weksla w sytuacji, w której, w planowanej dacie wypełnienia weksla pozwany dopiero uzyskał wiedzę o tym zamiarze (z uwagi na odbiór korespondencji przez osobę nieuprawnioną przez pozwanego ad. 1), co uniemożliwiało mu podjęcie jakichkolwiek działań, zwłaszcza wobec prowadzonych pomiędzy stronami negocjacji co do restrukturyzacji zobowiązania,

b)
iż doszło do skutecznego przedstawienia weksla, skutkującego możliwością naliczania odsetek od zobowiązania, w sytuacji w której zarówno przed wniesieniem pozwu, jak i w samym pozwie, powód nie dołączył kopii weksla, co pow7oduje, iż za datę przedstawienia weksla nie może być uznana data wniesienia pozwu, lecz chwila kiedy dłużnik miał faktycznie możliwości zapoznania się ze złożonym wekslem, co wobec nie dołączenia do odpisu pozwu jego kserokopii uniemożliwiło mu zapoznanie się z powyższym, skutkującym naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 38)">art. 38 ustawy prawo wekslowe</a>,

II.
dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, a to poprzez:

1.
uznanie, iż w momencie wypowiedzenia umowy kredytowej pan P. J. był umocowany do wypowiedzenia umowy na kwotę przekraczającą wysokość umocowania wynikającą z jego pełnomocnictwa,

2.
uznanie, iż M. P. (2) był pełnomocnikiem pozwanego ad. 1 do odbioru korespondencji,

3.
uznanie, iż brak zwrócenia się do powoda o potwierdzenie umocowania stron oznacza przyznanie osobom nieumocowanym uprawnień do podejmowania czynności wykraczających poza ich uprawnienia,

4.
uznanie, iż posiadanie informacji o stanie zadłużenia jest równoznaczne z posiadaniem informacji o rzekomym wypowiedzeniu umowy kredytu,

5.
uznanie, iż doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy z dnia 29 grudnia 2010 roku, kiedy to powód domagał się w pozwie wydania wyroku co do stosunku zobowiązaniowego jego zdaniem powstałego pomiędzy stronami na podstawie umowy z dnia 30 grudnia 2010 r., gdzie strony umowy takiej nie zawierały.

III.
Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1)
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 54;art. 54 § 1)">art. 54 § 1 ustawy prawo spółdzielcze</a> poprzez uznanie, iż osoba nieuprawniona zgodnie z treścią i w zakresie wskazanym w KRS spółdzielni na dzień złożenia oświadczenia woli do reprezentacji spółki posiadała takie uprawnienie z tytułu działania wspólnie z osobą uprawnioną, prowadzące do niezgodnego ze stanem faktycznym ustalenia, iż działanie takiej osoby doprowadziło do rozwiązania umowy łączącej strony,

2)
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 97)">art. 97 kc</a> poprzez stwierdzenie, iż osoba czynna w lokalu przedsiębiorcy uprawniona jest do wszelkich czynności prawnych dokonywanych z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa, kiedy to zgodnie z w/w przepisem osoba taka uprawniona jest wyłącznie do czynności, które zazwyczaj są dokonywane z tymi osobami,

3)
naruszenie art. 75 ust. 3 ustawy prawdo bankowe poprzez niewykazanie przez stronę powodową, iż wypowiedzenie umowy kredytu nastąpiło z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia jego upadłością (wobec skutecznego zakwestionowania podstawy wypowiedzenia przez pozwanego ad. 1) w sytuacji, w której jak wynika z korespondencji prowadzonej pomiędzy stronami doszło do wprowadzenia programu naprawczego, który skutkował niemożnością złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej,

4)
naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c;art. 75 c pkt. 2)">art. 75c pkt 2 ustawy prawo bankowe</a> poprzez uznanie, iż powód wypełnił swój obowiązek wynikający z w/w przepisu jak i również, iż wypowiedzenie umowy łączącej strony było dopuszczalne bez spełnienia obowiązku wynikającego z w/w przepisu,

5)
naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 2)">art. 203 § 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie przez Sąd I Instancji pozwanemu kosztów procesowych w części stanowiącej odpowiednik cofniętego przez powoda pozwu, pomimo iż wniosek o uczynienie tego złożony przez pozwanego ad. 1 został złożony wobec cofnięcia pozwu przez powoda na skutek jego błędnej i niedbałej weryfikacji salda zobowiązań (pozew złożony w dniu 18 sierpnia 2020 r. w oparciu o wypełniony ponad rok wcześniej 31 lipca 2019 r. weksel!) wobec częściowego spełnienia zobowiązań już przed złożeniem pozwu przez powoda.



Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja pozwanych jest uzasadniona i dlatego – na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 kpc</a> – Sąd zmienił wyrok Sądu Okręgowego.
na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd Apelacyjny w całości podziela ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Sąd Okręgowy i przyjmuje te ustalenia za własne z wyjątkiem uwag odmiennie wskazanych w dalszej części uzasadnienia.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczą kwestii związanych z ustaleniami stanu faktycznego tj. niedokonania pewnych ustaleń, dokonanie błędnych ustaleń wynikających z przekroczenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzuty te rozpoznać należało w pierwszej kolejności jako że tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy dokonywać można oceny właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
W kontekście powyższego, w pierwszej kolejności wskazać godzi się, że ocena wiarygodności i mocy dowodów jest podstawowym zadaniem sądu orzekającego, wyrażającym istotę sądzenia, a więc rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego, przy uwzględnieniu całokształtu zebranego materiału. Granice swobodnej oceny dowodów wyznaczone są przy tym wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawiane uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast w tym zakresie wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie innej niż ocena sądu.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, pozwany trafnie zarzucił, że Sąd błędnie ustalił, że M. P. (2) był pełnomocnikiem pozwanego M. P. (1) do odbioru korespondencji. Sąd ustalił to jako okoliczność bezsporną, ale tak nie twierdził powód. W pozostałym zakresie pozwany nie zdołał wykazać, by Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę niniejszą naruszył zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji, by Sąd ten popełnił błąd w ustaleniach faktycznych. W istocie rzeczy pozwany nie kwestionuje jednak stanu faktycznego 
samego w sobie ale wyciągnięte wnioski z tego stanu i częściowo jest to uzasadnione.


Zarzut, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy

jest uzasadniony
i uwzględnienie tego zarzutu skutkuje brakiem wymagalności dochodzonej kwoty, a w konsekwencji zmianą wyroku Sądu Okręgowego i oddaleniem powództwa. 

Wypowiedzenie zostało podpisane przez A. S. oraz pełnomocnika zarządu P. J.. Jak wynika z odpisu KRS pełnomocnicy powoda byli uprawnieni do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych za bank spółdzielczy łącznie z jednym członkiem zarządu w kwocie nie przekraczającej 20 000 zł (Dział 2 rubryka 4.1.4. pkt. 6). Bez ograniczeń pełnomocnik łącznie z członkiem zarządu mógł podpisywać umowy kredytowe, ale podpisanie umowy, a wypowiedzenie umowy są to czynności prawne odrębne rodzajowo. Wypowiedzenie umowy kredytu skutkowało postawieniem w stan wykonalności kwotę 615 218,68 zł, a więc kwotę znacznie wyższą niż 20 000 zł.
Ocena Sądu Okręgowego z którego wynika, że bank potwierdził czynność P. J., ponieważ wypowiedzenie podpisał jeden z członków zarządu tj. A. S. nie zasługuje na aprobatę. Świadczy to tylko i wyłącznie o tym, że również ten członek zarządu nie przestrzegał zasad reprezentacji banku. Ponadto należy zwrócić uwagę, że do reprezentacji banku potrzebny był podpis co najmniej dwóch członków zarządu. Zatem ten członek zarządu który podpisał wypowiedzenie nie mógł potwierdzić czynności pełnomocnika, ponieważ w ten sposób doszło by do złożenia oświadczenia przez jednego członka zarządu, a potrzebne były dwa oświadczenia innych członków (nie dwa podpisy tego samego członka zarządu, ale dwa odrębne oświadczenia).
Za wypowiedzenie nie może zostać uznany pozew, albowiem nie spełnia on przesłanek wypowiedzenia. Przede wszystkim nie został on podpisany przez dwóch członków zarządu, a pełnomocnictwo nie obejmuje uprawnienia do dokonywania czynności materialnoprawnych.
Zarzut, że wypowiedzenie jest bezskuteczne z uwagi na naruszenie art. 75c pkt. 2 ustawy „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">prawo bankowe</a>” 
nie jest uzasadniony. Zgodnie z tym artykułem 
w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W ostatecznym wezwaniu jest pouczenie o tej możliwości. Brak jest po stronie banku obowiązku uwzględnienia wniosku o restrukturyzację.
Zarzut, że Sąd naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 97)">art. 97 kc</a> 
nie jest uzasadniony, ponieważ Sąd Okręgowy nie powoływał się na ten artykuł i również w odpowiedzi na apelację powód nie powołuje się na niego.
Zarzut bezskuteczności wypowiedzenia z uwagi na błędną datę umowy wskazaną w wypowiedzeniu 
nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem była to omyłka pisarska. Pozwany nie wskazuje aby zawarł z powodem inna umowę co mogłoby rodzić wątpliwości o która umowę chodzi.
Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75;art. 75 ust. 3)">art. 75 ust. 3 ustawy Prawo bankowe</a> 
nie jest uzasadniony.

Zgodnie z art. 75 ust 3 w/w ustawy 
wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia jego upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank zgodził się na realizację przez kredytobiorcę programu naprawczego.

Wskazany przepis dotyczy sytuacji, gdy podstawą wypowiedzenia jest utrata przez kredytobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia jego upadłością, a wiec sytuacja gdy kredyt jest spłacany, ale istnieje niebezpieczeństwo, że dojdzie do utraty zdolności kredytowej lub występuje zagrożenie upadłością. Tymczasem w przedmiotowej sprawie podstawa wypowiedzenia było niedotrzymanie warunków kredytu poprzez znaczne opóźnienia w płatności. Wprost wskazano, że przyczyną jest nieterminowa spłata rat i odsetek.
Zarzut, że Sąd błędnie ustalił, że M. P. (2) był pełnomocnikiem pozwanego M. P. (1) 
jest uzasadniony, ale z zarzutów i uzasadnienia trudno się dowiedzieć jaki z tego wyciąga wniosek apelujący.
Zarzut naruszenia art. 38 ustawy „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawo wekslowe</a>” tj., że nie doszło do skutecznego przedstawienia weksla 
jest uzasadniony, przy czym ten zarzut mógłby mieć jedynie wpływ na termin wymagalności odsetek (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2021r. [V CSK 393/20]). Z uwagi na oddalenie powództwa nie ma on większego znaczenia. Biorąc to pod uwagę sąd nie uzasadnia tego stanowiska obszernie tylko wskazuje, że w ocenie Sądu, z uwagi na dzisiejsze możliwości w zakresie kopiowania dokumentów, pod pojęciem przedstawienia weksla, należy rozumieć przesłanie jego kopii i nie jest wystarczające tylko poinformowanie o możliwości jego objerzenia w miejscu płatności. Tym samym sąd nie podziela poglądy wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006r. (IV CSK 132/05).
Zarzut braku rozliczenia kosztów przy przejęciu, że powód częściowo przegrał sprawę jest bezprzedmiotowy z uwagi na fakt, że z uwagi na zmianę wyroku całymi kosztami został obciążony powód.
W pozostałym zakresie sąd przyjmuje rozważania Sądu Okręgowego za własne.
Wobec zmian rozstrzygnięcia co do meritum sprawy Sąd zmienił rozstrzygnięcie o kosztach i w całości nimi obciążył powoda i na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>. W skład zasądzonych kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 10 817 zł wyliczone w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2/7)">§2.7</a>) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. „w sprawie opłat za czynności radców prawnych”.
Sąd nakazał ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 26 942 zł (opłata od apelacji z której uiszczenia zwolniony był pozwany) na zasadzie art. 113 ustawy „o kosztach sądowych w sprawach cywilnych”.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł stosując zasadę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> i w całości obciążono nimi powoda. W skład zasądzonych kosztów wchodzi wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 8100 zł wyliczone w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 10/1;art. 98 § 2)">§10.1.2</a>) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2/7)">§2.7</a>) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. „w sprawie opłat za czynności radców prawnych”.
</div>