Wyrok SN z 6 sierpnia 2013, sygn. WK 13/13
Data orzeczenia
6 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Wojskowa, Wydział Odwoławczo-Kasacyjny
Przewodniczący
SSN Wiesław Błuś
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Błuś (przewodniczący)
SSN Jerzy Steckiewicz
SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca)
Protokolant : Anna Krawiec
przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Jarosława
Ciepłowskiego,
w sprawie st. szer. rez. M. Z. skazanego z art. 338 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie
Wojskowej na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2013 r. kasacji wniesionej przez
Naczelnego Prokuratora Wojskowego na niekorzyść od wyroku Wojskowego Sądu
Garnizonowego w P. z dnia 13 marca 2013 r.,
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze i przekazuje sprawę w tym zakresie Wojskowemu Sądowi
Garnizonowemu w P. do ponownego rozpoznania;
2.stwierdza, że wydatki poniesione przez sąd, związane z
rozpoznaniem kasacji, ponosi Skarb Państwa.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w P. skazał
st. szer. rez. M. Z. za przestępstwo z art. 338 § 1 k.k. i wymierzył mu za nie karę
miesiąca ograniczenia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na roczny
okres próby.
Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 21 marca 2013r.
W dniu 4 lipca 2013 r. wpłynęła do Sądu Najwyższego kasacja od tego
wyroku, sporządzona przez Naczelnego Prokuratora Wojskowego w trybie art. 521
k.p.k., na niekorzyść skazanego, w której sformułowano zarzut rażącego i
mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego – art. 34 §
2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 i 2 k.k. polegającego na orzeczeniu wobec skazanego kary
ograniczenia wolności bez obligatoryjnego nałożenia obowiązku wykonywania
nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne i określenia wymiaru tej pracy
w stosunku miesięcznym albo orzeczenia potrącenia od 10 do 25% wynagrodzenia
za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd.
W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części
dotyczącej orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego
rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w P.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 34 § 2 pkt 2 k.k. w czasie odbywania kary
ograniczenia wolności skazany ma obowiązek wykonywać nieodpłatną,
kontrolowaną pracę na cele społeczne. Wymiar tej pracy reguluje art. 35 § 1 k.k.
wskazując, że jest ona wykonywana w przedziale od 20 do 40 godzin w stosunku
miesięcznym. Jednocześnie Kodeks karny zezwala sądowi na orzeczenie wobec
osoby zatrudnionej, zamiast rzeczonego obowiązku, potrącenie od 10 do 25%
wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym również na cel społeczny (art. 35
§ 2).
Zestawienie omawianych przepisów oraz ich stylizacja wskazują
jednoznacznie, że prawny obowiązek skazanego na karę ograniczenia wolności
wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne musi być
orzeczony przez sąd, który określa też wymiar tego obowiązku. W szczególnych
3
okolicznościach sąd może odstąpić od orzekania obowiązku wykonywania tej pracy,
musi jednak wówczas orzec potrącenie stosownej części wynagrodzenia za pracę.
Nieorzeczenie żadnej ze wspomnianych form wykonywania kary
ograniczenia wolności – jak w zaskarżonym wyroku – jest rażącym naruszeniem
przepisów art. 34 § 2 pkt 2 i 35 § 1 i 2 k.k. i ma istotny wpływ na treść orzeczenia,
ponieważ samo wskazanie wymiaru kary ograniczenia wolności bez określenia
obowiązku z niej wynikającego i nierozerwalnie z nią związanego uniemożliwia jego
wykonanie. Jeśli zważy się przy tym – co równie słusznie wywodzi Naczelny
Prokurator Wojskowy – że opisane w zarzucie kasacji uchybienie nie może być
konwalidowane w postępowaniu wykonawczym, przeto – zgodnie z wnioskiem
skarżącego – należało uchylić zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze i przekazać sprawę w tym zakresie Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w
P. do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten powinien ograniczyć
postępowanie dowodowe jedynie do dowodów kształtujących orzeczenie o karze
oraz baczyć, by nie powtórzyć uchybień, które legły u podstaw uchylenia
zaskarżonego wyroku.
O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono na podstawie
art. 638 k.p.k.