Wyrok SN z 6 sierpnia 2013, sygn. WK 12/13
Data orzeczenia
6 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Wojskowa, Wydział Odwoławczo-Kasacyjny
Przewodniczący
SSN Wiesław Błuś
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Błuś (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Steckiewicz
SSN Andrzej Tomczyk
Protokolant : asystent SSN Anna Krawiec
w sprawie st. szer. P. M., prawomocnie skazanego za czyn określony w art. 357 § 1
k.k., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 6 sierpnia 2013 r., kasacji na korzyść, wniesionej przez Naczelnego
Prokuratora Wojskowego, od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z
dnia 20 grudnia 2012 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę
Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w L. do ponownego
rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. uznał
st. szer. P. M. za winnego tego, że:
„w dniu 25 sierpnia 2012 roku około godziny 11.45 na terenie F. w Islamskiej
2
Republice Afganistanu, będąc wyznaczonym Rozkazem Dziennym Dowódcy
Zgrupowania Bojowego „B.” Nr […] z dnia 23 sierpnia 2012 roku do pełnienia
służby działonowego na doraźnym mobilnym posterunku […] od godz. 18.00 dnia
25 sierpnia 2012 roku do godz. 6.00 dnia 26 sierpnia 2012 r., wprawił się w stan
nietrzeźwości (0,71 mg/dm3
i 0,75 mg/dm3
alkoholu w wydychanym powietrzu).”
Wyrok zapadł po przeprowadzeniu przez sąd rozprawy, w toku której
oskarżony złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 § 1 i 3
k.p.k., a sąd wniosek ten uwzględnił (k. 57) orzekając karę i środek karny, we
wnioskowanym wymiarze.
Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 30 stycznia 2013 roku.
Wyrok ten zaskarżył w drodze kasacji na korzyść skazanego Naczelny
Prokurator Wojskowy, zarzucając:
„uchybienie w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej określone w art.
439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 671 § 2 k.p.k., polegające na rozpoznaniu przez
sąd na rozprawie sprawy st. szer. P. M., oskarżonego o przestępstwo określone w
części wojskowej Kodeksu Karnego popełnione w związku z wykonywaniem przez
niego obowiązków służbowych poza granicami państwa – w ramach Polskiego
Kontyngentu Wojskowego w Islamskiej Republice Afganistanu – bez udziału jego
obrońcy, którego uczestnictwo w rozprawie głównej było obowiązkowe”.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie
sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Z treści art. 671 § 2 k.p.k. jednoznacznie wynika, że udział obrońcy jest
obligatoryjny przed wszystkimi sądami wojskowymi w sprawie przeciwko
żołnierzowi oskarżonemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem
przez niego obowiązków służbowych poza granicami państwa.
Przedmiotową sprawę Wojskowy Sąd Garnizonowy niewątpliwie
rozpoznawał na rozprawie w trybie art. 387 § 1 i 3 k.p.k., a st. szer. P. M.
oskarżony był o popełnienie przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby na
terenie Islamskiej Republiki Afganistanu.
W tej sytuacji, bezsporne jest, że naruszone zostało prawo do obrony
3
obowiązkowej, gwarantowane oskarżonemu przez art. 671 § 2 k.p.k.
Z tego względu, stwierdzając naruszenie przez wojskowy sąd garnizonowy
prawa do obrony oskarżonego, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą
(art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.), Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną w
rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał
sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.