Postanowienie SN z 31 marca 2016, sygn. III KK 390/15
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Role w sprawie
oskarżony
obrońca z urzędu
biegły
prokurator
skazany
Data orzeczenia
31 marca 2016
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Kazimierz Klugiewicz
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 31 marca 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 31 marca 2016 r.,
sprawy A. K.,
skazanego z art. 222 § 1 k.k. i in.,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w G.,
z dnia 13 maja 2015 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.,
z dnia 4 lutego 2015 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. –
Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 442,80 zł (czterysta
czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23 %
podatku VAT – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu
kasacyjnym;
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć
Skarb Państwa.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 lutego 2015 roku, A. K. został
uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1
k.k., za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. po rozpoznaniu
apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego A.K., utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok Sądu Rejonowego w G., uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w G. wniósł obrońca skazanego A. K.,
zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ
na treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1
pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. oraz utrzymanego nim w mocy
wyroku Sądu Rejonowego w G. oraz o przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi I instancji.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w pisemnej odpowiedzi na kasację
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego A. K. jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy
na skutek rozpoznania środka odwoławczego. Celem postępowania kasacyjnego
jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi
wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń
prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ
na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie
ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które
ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie
dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie
weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej
kary (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., II KK
3
270/07, Lex nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III
KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).
Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego i treści postawionego w kasacji
zarzutu Sąd Okręgowy stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k.,
rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art.
457 § 3 k.p.k., podał, dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne,
czego efektem była trafna konstatacja, iż oddalenie złożonych przez obrońcę A. K.
wniosków dowodowych znajdowało umocowanie faktyczne i prawne. W tym
kontekście przypomnieć należy, że na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. Sąd
Rejonowy oddalił szereg złożonych przez obrońcę wniosków dowodowych (o
zwrócenie się do AŚ w G. o przekazanie dokumentacji medycznej A. K. z dnia 17
stycznia 2014 roku, na okoliczność stanu zdrowia A. K. w tymże dniu; o ustalenie
stosowania w tymże dniu podczas przesłuchania wobec skazanego przymusu
bezpośredniego w postaci zespolonych kajdanek; o przesłuchanie osoby, która
miała wydać skazanemu dnia 17 stycznia 2014 roku lek Clonozepam, a także o
uzyskanie w tym przedmiocie stosownych informacji z AŚ G.; o dopuszczenie
dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów na okoliczność, czy
nieprzyjęcie leku Clonozepam miało wpływ na możliwość podjęcia przez skazanego
działania i zachowania w określony sposób). Błędne – zdaniem obrońcy –
oddalenie ww. wniosków dowodowych zostało zakwestionowane w apelacji od
wyroku Sądu I instancji, przy czym na s. 6-7 pisemnych motywów wyroku Sądu
odwoławczy w wystarczający sposób do tego zarzutu się odniósł. W szczególności
Sąd ad quem wskazał, że niewątpliwie lek o nazwie Clonozepam został wydany A.
K. przez służby medyczne Aresztu Śledczego w G. w dniu 17 stycznia 2014 roku, a
zatem okoliczności tej nie ma potrzeby udowadniać. Z kolei wpływ przyjęcia przez
skazanego leku na jego poczytalność został oceniony przez biegłych psychiatrów w
treści wydanej przez nich opinii, z której trafnie wywiedziono, że nawet pominięcie
przyjęcia leku pozostaje bez wpływu na poczytalność pacjenta. Sąd Okręgowy
odniósł się także do kwestii stanu zdrowia skazanego w dniu 17 stycznia 2014 r.
oraz stosowania podczas przesłuchania wobec skazanego przymusu
bezpośredniego w postaci zespolonych kajdanek, wskazując że okoliczności te nie
mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a jednocześnie trafnie wskazał, że
4
nawet potwierdzenie którejkolwiek z tych okoliczności nie rzutowałoby w żaden
sposób na ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie w zakresie sprawstwa i
winy oskarżonego co do zarzucanego mu czynu.
Uwzględniając powyższe i mając na uwadze, że Sąd odwoławczy odniósł się
do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji obrońcy, nie sposób tym samym
uznać, że Sąd ten naruszył art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.
Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 170 § 1
pkt 2 k.p.k., który postawiony został przez obrońcę w powiązaniu z art. 433 § 2
k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Stanowisko Sądu odwoławczego co do prawidłowości
postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego wydanego przez Sąd I instancji
zostało bowiem wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu wyroku, a
zaprezentowana tam argumentacja jest pozbawiona błędów.
W konsekwencji za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia prawa
do obrony skazanego, skoro złożone przez obrońcę wnioski dowodowe spotkały się
ze stosowną reakcją Sądu I instancji, a następnie prawidłowo rozpoznano
podniesiony w tej materii zarzut apelacyjny.
Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do uwzględnienia
wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu, jako oczywiście
bezzasadnej, przy czym zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb
Państwa.
O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14
ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy sprawnej udzielonej z urzędu
(tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).
eb. Stanowisko Sądu odwoławczego co do prawidłowości
postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego wydanego przez Sąd I instancji
zostało bowiem wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu wyroku, a
zaprezentowana tam argumentacja jest pozbawiona błędów.
W konsekwencji za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia prawa
do obrony skazanego, skoro złożone przez obrońcę wnioski dowodowe spotkały się
ze stosowną reakcją Sądu I instancji, a następnie prawidłowo rozpoznano
podniesiony w tej materii zarzut apelacyjny.
Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do uwzględnienia
wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu, jako oczywiście
bezzasadnej, przy czym zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb
Państwa.
O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14
ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy sprawnej udzielonej z urzędu
(tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.).
eb