Wyrok SN z 5 kwietnia 2016, sygn. IV KK 417/15
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie w części
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
rozprawa
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
oskarżony
prokurator
skazany
Prokurator Generalny / kasator
Data orzeczenia
5 kwietnia 2016
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Wiesław Kozielewicz
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 kwietnia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
SSN Krzysztof Cesarz
SSN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca)
Protokolant Danuta Bratkrajc
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga
w sprawie H. G.
skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i innych
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 5 kwietnia 2016 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 16 czerwca 2015 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.
z dnia 29 października 2014 r.
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej H.G. i sprawę w
tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. do
ponownego rozpoznania.
2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 29 października 2014 r., uznał H. G.
urodzonego 10 lutego 1994 r. za winnego tego, że:
1. w dniu 25.08 2013 r. w miejscowości W. wbrew przepisom ustawy, posiadał
środek odurzający w postaci marihuany o łącznej wadze 9,66 grama co stanowi
występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.20005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii;
2. w dniu 25.08 2013 r. w miejscowości L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
udzielił P. R. środek odurzający w postaci marihuany w ilości 2,36 grama osiągając
z tego tytułu korzyść majątkową w kwocie 30 zł, co stanowi występek z art. 59 ust.
1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
za co – odpowiednio – orzekł karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku
pozbawienia wolności – łącznie rok i 2 miesiące pozbawienia wolności, której
wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, oddając na ten czas
oskarżonego pod dozór kuratora.
W wyniku złożonej przez oskarżonego apelacji, w której wywodził, że nie
popełnił przypisanych mu czynów i wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015
r., zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że skrócił okres warunkowego
zawieszenia kary do 2 lat oraz uchylił dozór kuratora.
Prokurator Generalny wniósł na niekorzyść H. G. kasację od wyroku Sądu
Okręgowego w zakresie skrócenia okresu próby i uchylenia dozoru, w której
zarzucił:
„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa
materialnego art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1
lipca 2015 r., polegające na zmianie zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji
w następstwie apelacji oskarżonego, polegające na skróceniu okresu próby z 3 do
2 lat, a więc do krótszego od minimalnego przewidzianego dla sprawcy
młodocianego, przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej 1 roku i 2
miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwa z art. 62 ust. 1 i art.
59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także
uchyleniu orzeczenia obligatoryjnego wobec młodocianego sprawcy przestępstwa
umyślnego dozoru kuratora”
3
- wnosząc o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. w zaskarżonej części i
przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Uznając kasację za w pełni uzasadnioną Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Nie ulega wątpliwości, że H. G.był młodocianym sprawcą czynów mu
przypisanych, bowiem w chwili ich popełnienia nie ukończył 21 lat i w czasie
orzekania w pierwszej instancji 24 lat (art. 115 § 10 k.k.).
Status młodocianego sprawiał, że w ówczesnym stanie prawnym w wypadku
warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec takiego sprawcy, okres próby
wynosił od 3 lat do 5 lat (art. 70 § 2 k.k.), a dozór był obowiązkowy (art. 73 § 2 k.k.).
Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oskarżonego przeoczył fakt, że H. G.
był młodocianym sprawcą czynów zabronionych i uznając, iż wobec postawy
oskarżonego, która wskazywała, iż zrozumiał niewłaściwość swojego
dotychczasowego postępowania, skrócił mu okres próby i zniósł dozór.
Orzeczenie Sądu Okręgowego było oczywiście błędne (Sąd zauważył swoje
niedopatrzenia opracowując pisemne uzasadnienie wyroku) i dlatego też stanowiło
rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i
dlatego też należało je uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego
rozpoznania.
Co prawda, obowiązujący od 1 lipca 2015 r. art. 70 § 2 k.k. określa
możliwość wyznaczenia okresu próby w stosunku do młodocianego sprawcy w
rozmiarze od 2 do 5 lat, to jednak, z uwagi na również zmienioną „ nowelą lipcową”
treść art. 69 § 1 k.k., który stanowi, że – pod wskazanymi w tym przepisie
warunkami - sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności
orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, bezsporne jest, iż uprzednie
brzmienie omawianego przepisu, jest względniejsze dla sprawcy i dlatego, zgodnie
z art. 4 § 1 k.k. należało uwzględnić stan prawny sprzed nowelizacji Kodeksu
karnego.
Mając powyższe okoliczności na uwadze oraz to, że od daty
uprawomocnienia się zaskarżonego kasacją wyroku do jej wniesienia nie upłynęło 6
miesięcy Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
kc
4. należało uwzględnić stan prawny sprzed nowelizacji Kodeksu
karnego.
Mając powyższe okoliczności na uwadze oraz to, że od daty
uprawomocnienia się zaskarżonego kasacją wyroku do jej wniesienia nie upłynęło 6
miesięcy Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
kc
4