sygn. I PKN 6/97 13 lutego 1997 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 13 lutego 1997, sygn. I PKN 6/97

Data orzeczenia 13 lutego 1997
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący SSN Józef Iwulski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Pracy #Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych #wyrok SN
Wyrok z dnia 13 lutego 1997 r.
I PKN 6/97
1. Upływ trzymiesięcznego okresu nieobecności w pracy z powodu tymczasowego
aresztowania skutkuje wygaśnięcie stosunku pracy z powołania (art. 66 § 1 w zw. z art.
69 KP)
2. Okres trzech miesięcy trwania tymczasowego aresztu w rozumieniu art. 66 § 1
KP należy liczyć od dnia zatrzymania (art. 224 KPK).
Przewodniczący SSN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Kazimierz
Jaśkowski, Maria Mańkowska.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 19967 r. sprawy z powództwa
Henryka R. przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. - I Inspektorowi w B. o
dopuszczenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 7 listopada 1996 r. [...]
o d d a l i ł kasację i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 10 zł
(dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego
U z a s a d n i e n i e
Powód Henryk R. wniósł o nakazanie pozwanemu I Inspektoratowi PZU SA w B.
dopuszczenia go do pracy. Powód wywiódł, że Dyrektor Oddziału PZU SA stwierdził
wygaśnięcie jego stosunku pracy, podczas gdy nie był on pracodawcą powoda.
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Białymstoku potraktował powództwo jako zmierzające
do przywrócenia do pracy i wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1996 r. [...], oddalił je. Sąd
Rejonowy ustalił, że powodowi w grudniu 1991 r. powierzono stanowisko dyrektora I
Inspektoratu PZU SA w B. W dniu 4 stycznia 1993 r. powód został zatrzymany, a następnie
aresztowany. Tymczasowe aresztowanie trwało do dnia 9 kwietnia 1993 r. W dniu 4 kwietnia
1993 r. pozwany pracodawca sporządził świadectwo pracy, w którym stwierdził, że stosunek
pracy wygasł z tym dniem na podstawie art. 66 § 1 KP. Świadectwo to doręczono powodowi
w dniu 14 kwietnia 1993 r., a zostało ono podpisane przez dyrektora Oddziału PZU SA w B.
Sąd Rejonowy uznał, że stwierdzenie wygaśnięcia stosunku pracy było zgodne z art. 66 § 1
KP i powodowi może służyć roszczenie z art. 66 § 2 KP, jeżeli zostaną spełnione przesłanki
tego przepisu.
W rewizji od tego wyroku powód podkreślił, że nie domaga się przywrócenia do
pracy, lecz uważa, iż stosunek pracy trwa nadal i domaga się dopuszczenia do pracy.
Twierdził, że postanowienie o przedłużeniu czasu trwania jego aresztowania do dnia 4 lipca
1993 r. zostało uchylone i opuścił areszt w dniu 9 kwietnia 1993 r.
Wyrokiem z dnia 7 listopada 1996 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Białymstoku oddalił rewizję powoda. Sąd Wojewódzki stwierdził, że powód
w okresie od dnia 4 stycznia 1993 r. do dnia 9 kwietnia 1993 r. był nieobecny w pracy ze
względu na tymczasowe aresztowanie. Podniósł, że pracodawca zawiadomił powoda o
wygaśnięciu stosunku pracy przez doręczenie świadectwa pracy. Powód mógł dochodzić
roszczenia o przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie zgodnie z art. 67 KP. Zdaniem
Sądu Wojewódzkiego nie jest zasadne roszczenie o ustalenie trwania stosunku pracy na
podstawie art. 189 KPC, jeżeli pracownikowi przysługuje roszczenie o świadczenie, w tym
przypadku o przywrócenie do pracy. Za słuszny uznał Sąd Wojewódzki zarzut, że skoro
umowa o pracę wygasła w dniu 4 kwietnia 1993 r. to wniesienie powództwa w dniu 29 lutego
1996 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu z art. 264 KP.
Kasację od tego wyroku wniósł powód, który zarzucił naruszenie prawa materialnego,
tj. art. 66 § 1 KP oraz prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 i 224 § 1 KPC. Powód wniósł o
uchylenie orzeczeń Sądów obu instancji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Powód w szczególności wywiódł, że był zatrudniony na podstawie powołania, a więc
powinny mieć do niego zastosowanie przepisy art. 69 i 70 KP. Zdaniem powoda okres
tymczasowego aresztowania upłynął w dniu 26 marca 1993 r., a postanowienie o
przedłużeniu aresztu zostało uchylone i jego nieobecność w pracy po tym dniu była
usprawiedliwiona.
Strona pozwana wniosła o oddalenie kasacji i zasądzenie kosztów postępowania
kasacyjnego, zarzucając, iż Sądy prawidłowo ustaliły, że powód był nieobecny w pracy ze
względu na tymczasowe aresztowanie w okresie od 4 stycznia 1993 r. do 9 kwietnia 1993 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sądy prawidłowo na podstawie dokumentów ustaliły, że powód został zatrzymany w
dniu 4 stycznia 1993 r. [...] Postanowieniem z dnia 26 marca 1993 r., [...], Sąd Wojewódzki w
Białymstoku przedłużył areszt do dnia 4 lipca 1993 r. [...] Postanowienie to zostało uchylone
w dniu 9 kwietnia 1993 r. przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku [...] i w tym dniu powód
został zwolniony z aresztu [...]. Nie może więc być mowy o naruszeniu przepisów
postępowania dotyczących ustaleń faktycznych, a w szczególności wskazanych w kasacji art.
233 § 1 i 224 § 1 KPC.
Zgodnie z przepisem art. 66 § 1 KP umowa o pracę wygasa z upływem 3 miesięcy
nieobecności pracownika w pracy z powodu tymczasowego aresztowania, chyba że
pracodawca rozwiązał wcześniej bez wypowiedzenia umowę o pracę z winy pracownika.
Nieobecność pracownika spowodowana 3-miesięcznym pobytem w areszcie jest więc
nieobecnością usprawiedliwioną, prowadzącą jednak do wygaśnięcia stosunku pracy. Skutek
ten następuje z mocy prawa, nie jest więc konieczne składanie przez pracodawcę w tym
zakresie oświadczenia woli. Okres tymczasowego aresztowania zgodnie z art. 224 Kodeksu
postępowania karnego należy liczyć od dnia zatrzymania. Zasadę tę należy stosować przy
obliczaniu upływu okresu tymczasowego aresztowania z art. 66 § 1 KP.
W sprawie nie zostało jednoznacznie wyjaśnione i ocenione kto był pracodawcą
powoda - Inspektorat PZU czy Oddział PZU. Nie zostało także jednoznacznie stwierdzone
czy powód był pracownikiem zatrudnionym na podstawie powołania. Okoliczności te nie
mają jednak znaczenia w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 69 KP jeżeli przepisy
dotyczące stosunku pracy z powołania nie stanowią inaczej, do tego stosunku pracy stosuje
się przepisy dotyczące umowy o pracę na czas nie określony. Dotyczy to także przepisów
regulujących wygaśnięcie umowy o pracę, a więc przepisu art. 66 § 1 KP. Niezależnie więc
od tego czy powód rzeczywiście był zatrudniony na podstawie powołania, okres
trzymiesięcznej nieobecności powoda w pracy ze względu na tymczasowe aresztowanie
spowodował wygaśnięcie jego stosunku pracy i powód został jedynie zawiadomiony o tym
skutku, który nastąpił z mocy prawa. Kwestia kto podpisał pismo zawiadamiające o tym
wygaśnięciu (kto był pracodawcą powoda) jest bez znaczenia.
Zgodnie z art. 67 KP w razie naruszenia przez pracodawcę przepisów dotyczących
wygaśnięcia stosunku pracy, pracownikowi przysługuje powództwo do sądu pracy o
przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie. Nawet więc gdy pracodawca niesłusznie
(niezgodnie z prawem) stwierdzi wygaśnięcie stosunku pracy, skutek ten następuje i
pracownik może dochodzić tylko wskazanych roszczeń. Powództwo o ustalenie trwania
stosunku pracy jest w takim przypadku bezzasadne choćby z tej przyczyny, że nie jest
możliwe uznanie nieważności (nieistnienia) wygaśnięcia stosunku pracy. Słusznie więc Sądy
obu instancji rozważały możliwość potraktowania pozwu jako zmierzającego do
przywrócenia do pracy (art. 4771
§ 1 KPC). Słusznie też stwierdziły, że takie roszczenie
zostało wniesione ze znacznym przekroczeniem terminu określonego w art. 264 § 2 KP i bez
żadnych przyczyn usprawiedliwiających takie przekroczenie. Zarzucone naruszenie prawa
materialnego, tj. przepisów art. 66 § 1, 69 i 70 KP, nie wystąpiło więc.
Prowadzi to do oddalenia kasacji na podstawie art. 39312
KPC w brzmieniu nadanym
przez ustawę z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego,
rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu
układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w
sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189). O kosztach
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 KPC w związku z art. 39319
i
391 KPC oraz § 18 ust. 3 w związku z § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 4 czerwca 1992 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w
postępowaniu przed organami wymiaru sprawiedliwości (Dz.U. Nr 48, poz. 220 ze zm.).
========================================