Wyrok SN z 11 maja 1999, sygn. I PKN 34/99
Data orzeczenia
11 maja 1999
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Zbigniew Myszka
Tagi
Podstawa prawna
art. 32
kp
art. 36
kp
art. 36
postepowanie wykroczenia
art. 61
kc
art. 89
kc
art. 116
kc
art. 300
kp
art. 328
kpc
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
I PKN 34/99
O długości okresów wypowiedzenia (art. 36 § 1 KP) decyduje okres zat-
rudnienia u danego pracodawcy liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do
daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP).
Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski,
Zbigniew Myszka (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 1999 r. sprawy z powództwa
Lucyny P. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Nauki w K. o zapłatę i
sprostowanie świadectwa pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu
Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 20 paź-
dziernika 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
U z a s a d ni e n i e
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem
z dnia 20 października 1998 r. oddalił apelację pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej
Pracowników Nauki w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Krakowa-
Nowej Huty z dnia 17 czerwca 1998 r. zasądzającego od strony pozwanej na rzecz
powódki Lucyny P. wynagrodzenie za miesiące maj i kwiecień 1998 r. w kwocie
5415,60 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty oraz
nakazującego sprostowanie świadectwa pracy o zatrudnieniu powódki w okresie od
20 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. W sprawie tej ustalono, że pozwany pracodaw-
ca pismem z dnia 26 lutego 1998 r. wypowiedział zatrudnionej od 20 marca 1995 r.
powódce umowę o pracę z zastosowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia,
tj. ze skutkiem rozwiązującym stosunek pracy w dniu 31 marca 1998 r. Uznając, że
długość okresu wypowiedzenia jest zależna od czasokresu zatrudnienia pracownika
liczonego od daty nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania, który w przypad-
2
ku powódki przekroczył 3 lata, Sąd Wojewódzki potwierdził stanowisko Sądu pierw-
szej instancji, iż okres wypowiedzenia jej umowy o pracę wynosił 3 miesiące, co wy-
nika z regulacji art. 36 § 1 pkt 3 KP.
W kasacji strona pozwana podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego -
art. 328 § 2 KPC - przez nieustosunkowanie się do apelacyjnych zarzutów o ko-
nieczności stosowania do rozpoznawanej sprawy przepisów art. 61, 89 i 116 KC w
związku z art. 300 KP, a także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 36 § 1 KP.
Zdaniem skarżącego, przepisy Kodeksu pracy nie określają zasad obliczania „termi-
nów zatrudnienia”, od których zależy długość okresów wypowiedzenia, dlatego znaj-
dują zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego „o składaniu oświadczeń woli (art. 61
KC), terminach i warunku zawieszającym (art. 116 i 89 KC)”. Przez okres zatrudnie-
nia u danego pracodawcy należy rozumieć okres od zawarcia umowy o pracę do
dnia złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, a nie do dnia, w którym
przypada termin rozwiązania umowy o pracę. W dacie wypowiedzenia powódka nie
miała jeszcze „3 letniego okresu wypowiedzenia. Okres ten upływał w dniu
20.III.1998 r., a oświadczenie o wypowiedzeniu zostało złożone 26.II.1998 r.”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 36 § 1 KP długość okresów wypowiedzenia umowy o
pracę zawartej na czas nie określony jest uzależniona od okresu zatrudnienia u da-
nego pracodawcy i wynosi:
1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,
2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy,
3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.
Na tle przytoczonego przepisu mogą wystąpić kontrowersje dotyczące do-
puszczalności wliczania okresu wypowiedzenia do okresu zatrudnienia u danego
pracodawcy, który wpływa na wymiar okresu wypowiedzenia umowy o pracę na czas
nie określony. Z jednej strony o długości okresu wypowiedzenia decyduje cały okres
zatrudnienia u danego pracodawcy, ponieważ co do zasady wymiar okresów wypo-
wiedzenia jest uzależniony od stażu zatrudnienia u tego pracodawcy. Natomiast
skarżący utrzymuje, że zakładowy staż pracy, od którego zależy długość okresu wy-
powiedzenia, określa jedynie okres zatrudnienia u danego pracodawcy liczony do
3
daty złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę (art. 61 KC w związku
z art. 300 KP). Na takie rozumienie może wskazywać użycie w art. 36 § 1 pkt 1-3 KP
zwrotu „był zatrudniony”, w czym upatruje się uzasadnienia twierdzenia o uzależnie-
niu kodeksowych okresów wypowiedzenia od długości zakładowego stażu pracy, jaki
pracownik osiągnął u danego pracodawcy do dnia złożenia oświadczenia woli o wy-
powiedzeniu umowy o pracę.
W ocenie Sądu Najwyższego w tym składzie orzekającym nie ma jakichkol-
wiek podstaw prawnych dla poszukiwania rozwiązania postawionej kwestii w przepi-
sach Kodeksu cywilnego, które z mocy art. 300 KP stosuje się do stosunku pracy
odpowiednio i tylko w sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy. W
szczególności skarżący nie wskazał przyczyn, dla których do wypowiedzenia umowy
o pracę dopuszczalne byłoby stosowanie art. 89 KC, dotyczącego uzależnienia
powstania lub ustania skutków czynności prawnej od zdarzenia przyszłego i nie-
pewnego (warunku). Wypowiedzenie umowy o pracę, będące bez wątpienia czynno-
ścią prawną, wywołuje skutek prawny w postaci rozwiązania umowy o pracę z upły-
wem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). W tym rozumieniu rozwiązanie umowy
o pracę za wypowiedzeniem następuje wprawdzie w przyszłości, jednakże nie jest
zdarzeniem niepewnym, skoro z upływem okresu wypowiedzenia definitywnie kończy
stosunek pracy. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego o dopuszczalności sto-
sowania przy określeniu stażu pracy u danego pracodawcy, wpływającego na dłu-
gość okresu wypowiedzenia, przepisu o warunku zawieszającym (116 § 1 KC). Tezy
tej skarżący w żaden sposób nie uzasadnia - poza ogólnikowym stwierdzeniem, że
„kodeks pracy nie reguluje zasad obliczania terminów”. Tymczasem określenie stażu
pracy u danego pracodawcy, jak i długości okresów wypowiedzenia umowy o pracę
na czas nie określony należy do wyraźnej regulacji prawa pracy (art. 30 § 21
i 32 § 2
w związku z art. 36 § 1 KP), dlatego brak jest podstawy prawnej dla dopuszczenia
cywilnoprawnej ingerencji w domenę objętą przepisami prawa pracy ( a contrario z
art. 300 KP).
Nie ma żadnego uzasadnienia prawnego założenie, że staż zatrudnienia u
danego pracodawcy znaczy co innego niż okres trwający od chwili nawiązania sto-
sunku pracy do jego ustania (rozwiązania), które w przypadku wypowiedzenia
umowy o pracę następuje z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). Trafny
jest argument wskazany w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 kwiet-
nia 1979 r., I PZP 33/78 (OSNC 1979 z. 10, poz. 188), że żaden przepis Kodeksu
4
pracy nie daje podstawy do odmiennego traktowania okresu wypowiedzenia, który
jest okresem zatrudnienia, oraz innych okresów pracy pracownika u danego praco-
dawcy. Wszystko to powoduje, że o długości przewidzianych w art. 36 § 1 KP okre-
sów wypowiedzenia decyduje okres zatrudnienia u danego pracodawcy, który obej-
muje cały staż zatrudnienia u tego pracodawcy, liczony od dnia zawarcia umowy o
pracę do daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP).
Mając powyższe na uwadze, kasację oddalono na podstawie art. 39312
KPC.
========================================