Uzasadnienie z 18 kwietnia 2016, sygn. V Ka 116/16

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 6 listopada 2015r., sygn. akt II K 238/14, uznał oskarżonego W. K. za winnego tego, że w dniu 28 lutego 2012r. w nieustalonym miejscu działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu użycia za autentyczny, podrobił podpis K. B. na:

-

nieautentycznym zezwoleniu na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A, nr (...) z dnia 28 lutego 2012r. rzekomo wydanym przez Wojewodę (...) na wniosek firmy (...). Budownictwo Sp. z o. o. (...)-(...) K. Al. (...), dla cudzoziemca o danych personalnych (...), opatrzonego sygnaturą akt PS/VI/91191/2822/12,

-

nieautentycznym zezwoleniu na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A, nr (...) z dnia 28 lutego 2012r. rzekomo wydanym przez Wojewodę (...) na wniosek firmy (...). Budownictwo Sp. z o. o., (...)-(...) K., Al. (...), dla cudzoziemca o danych personalnych (...), opatrzonego sygnaturą akt PS/VI/91191/2821/12,

-

nieautentycznym zezwoleniu na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej typu A, nr (...) z dnia 28 lutego 2012r. rzekomo wydanym przez Wojewodę (...) na wniosek firmy (...). Budownictwo Sp. z o. o. (...)-(...) K. Al. (...), dla cudzoziemca o danych personalnych (...), opatrzonego sygnaturą akt PS/VI/91191/2822/12,

tj. czynu z art. 270 §1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 270 §1 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 §1 i 2 kk i art. 70 §1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił na okres próby dwóch lat. .

Na podstawie art. 71 §1 kk Sąd orzeł wobec oskarżonego karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.

Na podstawie art. 44 §2 kk Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych wyszczególnionych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie nr 230 w postaci kserokopii dokumentów.

Na podstawie art. 230 §2 kpk Sąd zarządził zwrot dokumentów znajdujących się na kartach 564 – 565 Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w T..

Na podstawie art. 627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 4330,83 zł i obciążył go opłatą w kwocie 170 zł.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 270 §1 kk w zakresie w którym sąd I instancji przyjął, iż:

-

to oskarżony dokonał podrobienia przedmiotowych dokumentów,

-

dokument w postaci decyzji zezwalającej na pracę został wysłany faksem z numeru telefonu należącego do JW. Budownictwo, gdy tymczasem kompleksowo oceniany materiał zgromadzony w sprawie nie pozwala oskarżonemu przypisać sprawstwa za w/w przestępstwo.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku tj. art. 7 kpk poprzez naruszenie reguł swobodnej oceny dowodów polegające na niedokonaniu wszechstronnej oceny wszystkich dowodów a zwłaszcza:

-

pominięciu wydruków faksu firmy (...). budownictwo oraz zeznań właściciela firmy W. J. w zakresie w którym świadek ten na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015r. wskazał, iż po dokonaniu przez funkcjonariuszy SG przeszukania pomieszczeń firmy (...). Budownictwo w firmie dokonał analizy bilingów telefonicznych (połączeń wychodzących) numeru z którego miał zostać wysłany faks z firmy (...). budownictwo i nie ujawnił on żadnego połączenia, z którego miałby zostać wysłany tą drogą dokument w postaci decyzji o zezwoleniu na pracę,

-

przyjęcie wniosku opinii biegłego grafologa R. I. jako „koronnego” dowodu na sfałszowanie przez oskarżonego przedmiotowych dokumentów w oderwaniu od pozostałych dowodów, z których nie tylko wynika, iż oskarżony nie miał żadnego motywu dla dokonania tego przestępstwa ale przede wszystkim to, że z telefonu JW. Budownictwo nie został wykonany przekaz faksowy dokumentu zawierającego decyzję o pozwoleniu na pracę.

2.  Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku tj. art. 5 kpk i nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego wątpliwości co do okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu.

3.  Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza kwestii do kogo należał nr (...), który wskazywany był we wniosku wizowym obywatela Azerbejdżanu, a z którym to połączył się funkcjonariusz SG i podczas rozmowy z obywatelem Bułgarii A. I. ustalił, iż firma (...). budownictwo oczekuje jeszcze na dwóch kolejnych pracowników z zagranicy, podczas gdy okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, iż użytkownik tego numeru telefonu może mieć związek z podrobieniem przedmiotowych dokumentów skoro potwierdził fakt ubiegania się o zezwolenie na pracę dla obcokrajowców.

4.  Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku tj. art. 424 kpk poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, które fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Raciborzu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała i to w stopniu wręcz oczywistym. W zakresie w jakim kwestionowała ona ustalenia faktyczne całkowicie pozbawiona była słuszności. Powyższy zarzut byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Na wstępie wszelkich rozważań wskazać należy, iż treścią trzech stawianych oskarżonemu zarzutów było tylko i wyłącznie podrobienie przez niego na nieautentycznym dokumencie podpisu K. B..

Tymczasem autor apelacji jak gdyby faktu tego nie dostrzega i swoje rozważania i polemiczne tezy kieruje do takich zagadnień jak: kto sporządził cały nieautentyczny dokument, kto ekspediował ten dokument przy użyciu faksu, a w końcu kim była osoba podająca się za obywatela bułgarskiego A. I.. Są to niewątpliwie ciekawe i intrygujące zagadnienia nie mające jednak ani ze sprawą ani ze stawianymi oskarżonemu zarzutami żadnego związku, a co więcej nie mające wpływu na realnie stawiane oskarżonemu zarzuty. Można przyjąć, iż autor apelacji albo nie zna akt sprawy w tym stawianych oskarżonemu zarzutów, albo też oddaje się całkowicie zagadnieniom zastępczym w niniejszej sprawie.

Z całą stanowczością należy stwierdzić, iż zasadniczym dowodem w sprawie jest opinia biegłego grafologa, z której jednoznacznie wynika, iż grafizmy mające imitować podpis K. B. nakreślone zostały przez oskarżonego. Należy zwrócić uwagę, iż pierwotne wątpliwości związane z tą opinią, a mające swoje źródło w nieoryginalnych (kserokopiach) materiału porównawczego w toku dalszego postępowania zostały usunięte i sporządzona została opinia kategoryczna. Opinia ta jest rzetelna, logiczna i w przejrzysty sposób wskazująca proces myślowy doprowadzający biegłego do konkretnych wniosków. Opinia ta de facto nie jest kwestionowana, gdyż apelacja poza warstwą publicystyczną nie zawiera żadnych realnych i konkretnych zarzutów wobec tego kluczowego dowodu w sprawie. Sąd Odwoławczy nie będzie się odnosił do przywołanych w apelacji para zarzutów jakoby Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a to art. 5 czy art. 424 kpk, gdyż w pierwszym przypadku jej autor nie wskazuje jakie akurat zastosowanie miałaby ta norma w przedmiotowej sprawie, zaś w drugim jej autor czyni zarzut Sądowi, iż nie odniósł się w uzasadnieniu do zagadnień które nie były przedmiotem postępowania.

Generalnie rzecz biorąc zarzuty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadzając się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym przypadku nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego.

W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu przestępstw. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Wymierzona oskarżonemu kara tak pozbawienia wolności jak i grzywna zważywszy, iż ta pierwsza orzeczona została z warunkowym zawieszeniem jej wykonania sprawia, iż nie mogą być one postrzegane jako kary rażąco niewspółmierne surowe- dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.

Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

SSO Jacek Myśliwiec