Wyrok z 12 listopada 2014, sygn. III K 358/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 listopada 2014r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSO Marek Poteralski

Sędzia: SO Lidia Hojeńska

Ławnicy: Antonina Kazuń, Maria Solska, Krystyna Kochan Protokolant: Joanna Sikora

w obecności Prokuratora Krzysztofa Umańskiego

po rozpoznaniu w dniach 17 i 28 stycznia, 24 lutego, 20 marca, 7 maja, 3 czerwca, 29 lipca, 1 sierpnia, 22 września, 23 października, 5 i 12 listopada 2014r. sprawy :

1. R. W. (1) ur. (...) w O.

s. M. i S. domu T., P. (...)

2. F. M. (1) ur. (...) w L.

syna J. i D. z domu K., P. (...)

3. J. M. (1) ur. (...) w L.

syna D. i J. z domu K., P. (...)

oskarżonych o to że:

I w nocy z 5/6 grudnia 2012 r. we W., działając wspólne i w porozumieniu, działając ze szczególnym okrucieństwem w zamiarze pozbawienia życia J. C. (1), wielokrotnie kopiąc oraz zadając mu uderzenia pięścią w okolice twarzy, głowy i tułowia, skacząc i uderzając obutymi nogami i kolanami po klatce piersiowej oraz po całym ciele, usiłując ogolić maszynką elektryczną jego głowę oraz oddając mocz na niego, spowodowali liczne podbiegnięcia krwawe i otarcia naskórka głowy, twarzy, klatki piersiowej, brzucha, obu kończyn górnych i dolnych, pleców i pośladka lewego, wylewy krwawe tkanek miękkich twarzy oraz powłok miękkich czaszki i twarzy, rany tłuczone powieki dolnej oka lewego i wargi górnej, złamania żeber prawych I-III, VII, IX-XII oraz lewych III-XII, wylewy krwawe w opłucnych ściennych obu jam opłucnowych z rozerwaniem opłucnej ściennej po stronie lewej i niewielkim wylewem krwi do jamy opłucnowej, masywne wylewy krwawe w tkankach miękkich powłok czaszki, twarzy, ściany klatki piersiowej, pleców, ściany jamy brzusznej, w mięśniu pośladkowym wielkim i obu kończyn górnych, a które to obrażenia doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego,

przy czym:

R. W. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa albowiem był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie Wydział II Karny sygn. II K 339/09 z dnia 11 kwietnia 2011 r. za czyn z art. 190§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 21 czerwca 2009 r. do dnia 21 grudnia 2009 r.

F. M. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem był skazany wyrokiem m.in. Sądu Rejonowego w Legnicy III Karny sygn. II K 154/01 z dnia 20 kwietnia 2001 r. za czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. i art. 190§1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w ramach wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legnicy II Karny sygn. II K 1/06 z dnia 12 kwietnia 2006 r. w okresie od 16 listopada 2007 r. do dnia 16 lutego 2010 r. to jest o czyn z art. 148§2 pkt 1 k.k. wobec J. M. (1) oraz o czyn z art. 148§2 pkt 1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. wobec R. W. (1) i F. M. (1)

a nadto R. W. (1) o to, że:

II w nocy z 5 na 6 grudnia 2012 we W., zadając uderzenia pięścią w twarz, głowę i tułów M. W. (1) spowodował u niego obrażenia w postaci otarć i sińców twarzy, podbiegnięć krwawych i klatki piersiowej, rozchwianie zębów 41, 31 i 33 oraz wybicia zęba 32, które to obrażenia naruszyły czynność narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt I,

tj. o czyn z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 64§ 1 k.k.

III w nocy z 5 na 6 grudnia 2012 r. we W., działając w celu zmuszenia M. W. (1) do odstąpienia od zawiadomienia i złożenia zawiadomienia o przestępstwa, groził uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę ich spełnienia, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt l, tj. o czyn z art. 245 k.k. w zw. z art. 64§ 1 k.k.

IV w dniu 13 października 2012 r. we W., znieważył funkcjonariuszy Policji A. Z., R. R., R. K. (1) i A. R. (1) słowami powszechne uznawanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 226§ 1 k.k.

a nadto F. M. (1) o to, że:

V w nocy z 5 na 6 grudnia 2012. we W. znieważył funkcjonariusza Policji P. B. w ten sposób, że opluł mu twarz informując jednocześnie, iż jest nosicielem wirusa HIV, co uczynił w celu zmuszenia go do odstąpienia od prawnej czynności zatrzymania, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt. I tj. o czyn z art. 224§2 i art.226§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k.

I. uznaje R. W. (1), F. M. (1) oraz J. M. (1) za winnych tego że w nocy z 5/6 grudnia 2012 r. we W., działając wspólne i w porozumieniu, przewidując możliwość pozbawienia życia J. C. (1) i godząc się na to, wielokrotnie zadawali mu uderzenia pięściami, kopali i skakali po nim, w tym głównie po klatce piersiowej i głowie, czym spowodowali u J. C. (1) wieloodłamowe złamania kości nosa, rozległe podbiegnięcia krwawe i otarcia naskórka głowy, twarzy, klatki piersiowej, brzucha, obu kończyn górnych i dolnych, pleców i pośladka lewego, wylewy krwawe tkanek miękkich twarzy oraz powłok miękkich czaszki i twarzy, rany tłuczone powieki dolnej oka lewego i wargi górnej, złamania żeber prawych I-III, VII, IX-XII oraz lewych lll-XII, wylewy krwawe w opłucnych ściennych obu jam opłucnowych z rozerwaniem opłucnej ściennej po stronie lewej i niewielkim wylewem krwi do jamy opłucnowej, masywne wylewy krwawe w tkankach miękkich powłok czaszki, twarzy, ściany klatki piersiowej, pleców, ściany jamy brzusznej, w mięśniu pośladkowym wielkim i obu kończyn górnych, a które to obrażenia doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego, przy czym R. W. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa albowiem był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie Wydział II Karny sygn. II K 339/09 z dnia 11 kwietnia 2011 r. za czyn z art. 190§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 21 czerwca 2009 r. do dnia 21 grudnia 2009 r. zaś F. M. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem był skazany wyrokiem m.in. Sądu Rejonowego w Legnicy sygn. II K 154/01 z dnia 20 kwietnia 2001 r. za czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. i art. 190§1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w ramach wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legnicy II Karny sygn. II K 1/06 z dnia 12 kwietnia 2006 r. w okresie od 16 listopada 2007 r. do dnia 16 lutego 2010 r. tj. przestępstwa z art. 148§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. wobec R. W. (1) i F. M. (1) i przestępstwa z art. 148§1 k.k. wobec J. M. (1) i za to na podstawie art. 148 § 1 k.k. wymierza R. W. (1) i F. M. (1) kary po 25 (dwadzieścia pięć) lat pozbawienia wolności zaś J. M. (1) karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności;

II. uznaje R. W. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. wymierza karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

III. uznaje R. W. (1) za winnego tego, że w nocy z 5 na 6 grudnia 2012 r. we W., działając w celu zmuszenia M. W. (1) do odstąpienia od zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, groził mu pozbawieniem życia, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt l, tj. przestępstwa z art. 191§ 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 191§ 1 k.k. wymierza karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV. uznaje R. W. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. IV części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierza karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

V. uznaje F. M. (1) za winnego tego, że w nocy z 5 na 6 grudnia 2012r. we W. znieważył funkcjonariusza policji P. B. i groził mu podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, w ten sposób, że przegryzł wargę i opluł jego twarz śliną z krwią informując, iż jest nosicielem wirusa HIV, w celu zmuszenia go do odstąpienia od prawnej czynności służbowej, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt. I tj. przestępstwa z art.224 § 2 k.k. w zb. z art.226 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 88 k.k. łączy orzeczone wobec R. W. (1) i F. M. (1) kary jednostkowe i orzeka wobec każdego z nich karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

VII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar okresy ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania tj:

- R. W. (1) okres jego zatrzymania od 13 do 14 października 2012r. i tymczasowego aresztowania od 6 grudnia 2012r. do dnia 14 sierpnia 2013r.

- F. M. (1) okres zatrzymania w dniu 6 grudnia 2012r. oraz tymczasowego aresztowania od dnia 2 kwietnia 2013r. do dnia 5 kwietnia 2013r.

- J. M. (1) okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 grudnia 2012r. do 12 listopada 2014r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VIII. na podstawie art. 231 § 1 k.p.k. orzeka złożenie do depozytu sądowego dowodów rzeczowych oznaczonych w wykazie nr I/14/13 pod poz. nr 1-5 na k. 322 w wykazie nr Drz VI/338/13 pod poz. nr 36-41 na k.559 oraz dowodu rzeczowego oznaczonego w wykazie nr Drz V/78/13 pod poz. nr 34 na k. 377 akt sprawy;

IX. na podstawie art. 192a § 2 k.p.k. orzeka zniszczenie śladów oznaczonych w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz II/75/13 pod poz. nr 6-19 na k. 374 akt sprawy;

X. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzeka zwrot na rzecz F. M. (1) dowodów rzeczowych oznaczonych w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz III/76/13 pod poz. nr 20-21 na k. 375 akt sprawy;

XI. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzeka zwrot na rzecz R. W. (1) dowodów rzeczowych oznaczonych w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz IV/77/13 pod poz. nr 22-28 na k. 376 akt sprawy;

XII. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzeka zwrot na rzecz J. M. (1) dowodów rzeczowych oznaczonych w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz V/78/13 pod poz. nr 29-33 na k. 377 akt sprawy;

XIII. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw. J. K. kwotę 2730, 60 (dwa tysiące siedemset trzydzieści złotych i sześćdziesiąt groszy (w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu R. W. (1);

- adw. D. L. kwotę (...), 00 ( tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych (w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu F. M. (1);

- adw. T. S. kwotę 2730, 60 (dwa tysiące siedemset trzydzieści złotych i sześćdziesiąt groszy (w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu J. M. (1),

XIV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt IIIK 358/13

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd dokonał następujących ustaleń:

J. C. (1) mieszkał w trzy pokojowym mieszkaniu przy ul. (...) we W., przy czym 2 pokoje wynajmował F. i J. M. (1) oraz R. W. (1).

Dowód:

⚫

protokół oględzin miejsca k. 8-11

⚫

protokół oględzin miejsca k. 92-95

⚫

dokumentacja fotograficzna k. 95D

⚫

zeznania M. W. (1) k. k. 103-107,

⚫

zeznania D. S. k. 341-342, k. 351-352,

⚫

opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

4 grudnia 2012r. o godzinie 18.07 J. C. (1) udał się do sąsiadki J. M. (2) prosząc ją by wezwała telefonicznie patrol policji, gdyż jak twierdził współlokatorzy, którym wynajmuje pokoje chcą go zabić. Pomiędzy J. C. (1) a F. M. (1), J. M. (1) i R. W. (1) dochodziło również wcześniej do nieporozumień z uwagi na fakt, iż najemcy oskarżali go o kradzież jedzenia przechowywanego we wspólnej lodówce.

Dowód:

⚫

protokół oględzin rzeczy k. 332-336

⚫

zeznania J. M. (2) k.72-72, k. 1148v-1149

⚫

zeznania M. M. (2) k. 70-71 , k. 1149-1150

W dniu 5 grudnia 2012 r. w mieszkaniu przy ul. (...) we W. przebywali J. C. (1), M. W. (1), R. W. (1), oraz dwaj mężczyźni o imieniu S. i M. i spożywali alkohol. Z uwagi na nieuregulowanie płatności w mieszkaniu wyłączono prąd, dlatego też J. C. (1) zapalił w pokoju świeczkę.

Dowód:

⚫

zeznania M. W. (1) k. 103-107,

⚫

opinia sadowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

⚫

sprawozdanie z badania na zawartość alkoholu etylowego k. 553

⚫

opinia sądowo – toksykologiczna k. 634-635

⚫

opinia sądowo – toksykologiczna k. 637-638

⚫

opinia sądowo – toksykologiczna k. 640-641

Po tym jak mężczyzna o imieniu M. opuścił mieszkanie J. C. (1) wrócili do mieszkania bracia M.. Brak elektryczności spowodował agresję F. i J. M. (1) oraz R. W. (1) wobec J. C. (1), którego obwiniali za odłączenie energii.

Dowód:

⚫

zeznania M. W. (1) k. 103-107,

⚫

opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

W trakcie kłótni F. M. (1) zaatakował leżącego na wersalce J. C. (1), tj. chwycił go za szyję i zaczął zadawać ciosy pięścią w głowę oraz klatkę piersiową, ponadto usiadł na nim zadając kopnięcia kolanem w klatkę piersiową. Do ataku na J. C. (1) włączył się R. W. (1) i we dwóch bili go pięściami po głowie i całym ciele, a następnie obaj weszli na kanapę i kopali go obutymi nogami po całym ciele i skakali po nim. J. M. (1) najpierw się przyglądał a potem przyłączył się i też zaczął kopać J. C. (1). W trakcie ataku oskarżeni krzyczeli do J. C. (1) „zajebiemy cię”. Widząc to mężczyzna o imieniu S. próbował odciągnąć F. M. (1) od pokrzywdzonego, jednakże F. M. (1) nakazał mu się nie wtrącać.

Dowód:

⚫

zeznania M. W. (1) k. 103-107,

⚫

opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

⚫

zeznania T. G. k. 345-346,1324

⚫

opinia sądowo - lekarska dotycząca mechanizmu powstania obrażeń u J. C. (1) k. 782-798, 1319-1322,

Całą sytuację obserwował M. W. (1), który próbował powstrzymać R. W. (1) przed dalszym biciem i kopaniem J. C. (1). Wówczas R. W. (1) nakazał M. W. (1) nie wtrącać się i zadał mu uderzenia pięścią w głowę i tułów powodując u niego obrażenia w postaci otarć i sińców twarzy, podbiegnięć krwawych klatki piersiowej, oraz wybicie zęba. Obrażenia te naruszyły czynność narządów ciała u M. W. (1) na okres poniżej 7 dni.

Dowód:

⚫

zeznania M. W. (1) k. 103-107,

⚫

opinia sadowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

⚫

świadectwo sądowo – lekarskich oględzin ciała M. W. (1) z dnia 17 grudnia 2012r. k. 297

W wyniku ataku oskarżonych J. C. (1) w dalszej części zdarzenia znalazł się na podłodze obok wersalki, gdzie leżał nieruchomo. Mimo to wszyscy oskarżeni kopali go i skakali po nim. Jeden z oskarżonych (nieustalony) nadepnął na twarz J. C. (1) i powiedział „zmasakruję ci tą mordę”. Mimo że J. C. (1) w tym czasie nie ruszał się oskarżeni ciągle go bili. W pewnym momencie F. M. (1) chwycił J. C. (1) za nadgarstek i powiedział „chuj żyje jeszcze” po czym dalej oskarżeni w trójkę kopali go. F. M. (1) chwycił następnie ławę i rzucił na leżącego nieruchomo J. C. (1) oraz oddał na niego mocz.

Dowód:

⚫

zeznania M. W. (1) k. 103-107,

⚫

opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

⚫

zeznania A. L. k. 66, k. 1151v-1152

⚫

zeznania T. G. k. 345-346, k.1324

⚫

opinia dotycząca mechanizmu powstania obrażeń k. 782-798, 1319-1322,

⚫

protokół oględzin miejsca k. 8-11, 92-95, 530-532, i dokumentacja fotograficzna k. 95c, 426-440,536a,

⚫

częściowo protokół wizji lokalnej k. 521-529,

⚫

sprawozdanie z sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok k. 543-554

Następnie R. W. (1) i mężczyzna o imieniu S. opuścili mieszkanie a za nimi wyszedł również M. W. (1). Po ok. 20 minutach, jako pierwszy wrócił do mieszkania M. W. (1), a dalej R. W. (1). Gdy po powrocie do mieszkania M. W. (1) zaobserwował, iż J. C. (1) jest bezwładny i nie daje oznak życia (nie wyczuwał pulsu) poprosił F. M. (1) o wezwanie karetki pogotowia, po czym powiedział, że musi iść do domu. Wówczas R. W. (1) działając w celu zmuszenia M. W. (1) do odstąpienia od zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa powiedział do niego „dobra możesz iść chuju, ale pamiętaj, że jak coś powiesz to cię znajdę jak nie ja to moi kolesie i cię poćwiartują”. Po tych słowach M. W. (1) opuścił mieszkanie J. C. (1).

Dowód:

⚫

zeznania M. W. (1) k. 103-107,

⚫

opinia sądowo -psychiatryczno-psychologiczna dot. M. W. (1) k. 1426-1435, 1578-1580

Wówczas F. M. (1) obmył J. C. (1) wodą, po czym pobiegł do sąsiadów – A. W. (1) oraz T. G. by ci wezwali pogotowie ratunkowe i policję ponieważ w mieszkaniu znajduje się trup. F. M. (1) poszedł również do mieszkania M. M. (2) i J. M. (2) żądając udostępnienia telefonu. Po otrzymaniu aparatu telefonicznego F. M. (1) wykrzykiwał do słuchawki, iż konieczna jest interwencja ponieważ „jest trup”. 6 grudnia 2012r. o godz. 1.55 przybyły na miejsce zdarzenia lekarz stwierdził zgon J. C. (1).

Dowód:

⚫

zeznania A. W. (1) k. 370-371,1323-1324

⚫

zeznania D. D. (2) k. 369-369, 1272

⚫

zeznania J. M. (2) k. 72-73, k. 1148v-1149

⚫

zeznania M. M. (2) k. 70-71, k.1149-1150

⚫

zeznania T. G. k. 345-346, 1324

⚫

zeznania R. T. k. 367-367, k. 1272-1273

⚫

zeznania R. S. k. 368-368,

⚫

zeznania B. J. k. 380-380, 1411

⚫

zeznania P. B. k. 80-82, k. 1119-1120,

⚫

zeznania M. N. k. 343-344, k1273- (...)

⚫

zeznania A. K. (poprzednio P.) k. 55-57, k. 1120-1121

⚫

zeznania R. K. (2) k. 382-382v, 1271-1272

⚫

protokół oględzin rzeczy k. 332-336

⚫

protokół oględzin rzeczy k. 355-358

⚫

dokumentacja fotograficzna k. 426-440

⚫

protokół zgonu k. 4-5,

⚫

zdjęcia ofiary k. 26-30,

⚫

dokumentacja fotograficzna k. 303-317,

⚫

protokół oględzin rzeczy k. 318-319,

⚫

karta zlecenia wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego wraz z protokołem zgonu k. 363-365

W wyniku ataku R. W. (1), F. M. (1) i J. M. (1) J. C. (1) odniósł obrażenia w postaci wieloodłamowego złamania kości nosa, rozległych podbiegnięć krwawych i otarć naskórka głowy, twarzy, klatki piersiowej, brzucha, obu kończyn górnych i dolnych, pleców i pośladka lewego, wylewów krwawych tkanek miękkich twarzy oraz powłok miękkich czaszki i twarzy, ran tłuczonych powieki dolnej oka lewego i wargi górnej, złamania żeber prawych I-III, VII, IX-XII oraz lewych III-XII, wylewów krwawych w opłucnych ściennych obu jam opłucnowych z rozerwaniem opłucnej ściennej po stronie lewej i niewielkim wylewem krwi do jamy opłucnowej, masywnych wylewów krwawych w tkankach miękkich powłok czaszki, twarzy, ściany klatki piersiowej, pleców, ściany jamy brzusznej, w mięśniu pośladkowym wielkim i obu kończyn górnych, które doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego.

Dowód:

⚫

protokół zgonu wraz z kartą medycznych czynności ratunkowych k. 4-5

⚫

protokół z oględzin zwłok k. 100-101

⚫

sprawozdanie z sądowo – lekarskich oględzin zwłok ludzkich wraz z opinią k. 543-554

⚫

opinia dotycząca mechanizmu powstania obrażeń k. 782-798, 1319-1322,

⚫

dokumentacja fotograficzna k. 303-371,

F. M. (1) w nocy z 5/6 grudnia 2012 r. po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy przebywając na terenie komisariatu policji był agresywny oraz uderzał głową o ścianę. Z uwagi na to zachowanie zatrzymanego funkcjonariusze policji posadzili go na podłodze. Wówczas F. M. (1) znieważył funkcjonariusza policji P. B. i groził mu podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, w ten sposób, że przegryzł wargę i opluł jego twarz śliną z krwią informując, iż jest nosicielem wirusa HIV, czyniąc to w celu zmuszenia go do odstąpienia od prawnej czynności służbowej. W wyniku przeprowadzonego badania u J. M. (1) stwierdzono 0,78mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Dowód:

⚫

zeznania A. K. (poprzednio P.) k. 55-57, k. 1120-1121

⚫

zeznania M. S. (1) k. 293-295, 1150

⚫

zeznania P. B. k. 80-82, k. 1119-1120

⚫

zeznania R. K. (2) k. 382-382, 1271-1272

⚫

protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego k. 17

⚫

protokół zatrzymania k. 36,38

R. W. (1) po zatrzymaniu przez funkcjonariuszy policji i przewiezieniu na komisariat był agresywny i wykrzykiwał słowa powszechnie uznawane za obelżywe ( „cwele jebane” „pierdolone pedały” i inne) w odniesieniu do funkcjonariuszy policji A. Z., R. R., R. K. (1) i A. R. (1) W wyniku badania u R. W. (1) stwierdzono 1,04mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Dowód:

⚫

zeznania R. R. k. 229, k 1222.

⚫

zeznania A. Z. k. 231-321v, k.1121v

⚫

zeznania R. K. (1) k. 233-233v, k.1121v-1122

⚫

zeznania A. R. (1) k. 235-235v, k. 1121

⚫

protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego k. 21

⚫

protokół zatrzymania k. 39,

F. M. (1) ma(...), ma wykształcenie podstawowe, jest bezdzietnym kawalerem, z zawodu jest (...)i z tego tytułu uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1800 zł brutto, nie ma stałego miejsca zamieszkania ani zameldowania. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, był leczony odwykowo z uwagi na uzależnienie od środków odurzających.

Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany, m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy sygn. II K 154/01 z dnia 20 kwietnia 2001 r. za czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. i art. 190§1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w ramach wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legnicy II Karny sygn. II K 1/06 z dnia 12 kwietnia 2006 r. w okresie od 16 listopada 2007 r. do dnia 16 lutego 2010 r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 18 marca 2005r. sygn. akt IIK 894/04 za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. oraz art. 286 § 1 k.k. na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Ponadto była skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt VIII K 790/11 za przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 222 § 1 k.k. na karę łączną 8 miesięcy ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin miesięcznie nieodpłatnej pracy na cele społeczne.

F. M. (1) w krytycznym czasie i miejscu nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym możliwości rozpoznania znaczenia zarzucanych mu czynów i pokierowania swoim postępowaniem, tym samym nie zachodzą w stosunku do jego osoby warunki określone w art. 31 § 1 lub § 2 k.k.. Oskarżony ma osobowość nieprawidłową o cechach dyssocjalnych, zaś cechy jego osobowości wykazują podwyższoną skłonność do zachowań agresywnych, co dodatkowo może wyostrzać spożywanie alkoholu.

Dowód:

⚫

dane osobopoznawcze k. 119-120

⚫

karta karna k. 183-184, k. 815-816

⚫

wywiad środowiskowy k.271-273, k. 276-277

⚫

opinia sądowo – psychiatryczna k. 465-469, 886

⚫

opinia sądowo –psychologiczna k. 470-437, 886

⚫

wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20 kwietnia 2001r. sygn. akt II K 154/01 k. 822-824

⚫

wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt IIK 605/01

⚫

wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20 października 2004 r. sygn. akt IIK 769/04 k. 828-829

⚫

wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 18 marca 2005r. sygn. akt IIK 894/04 k. 830-831

⚫

wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 28 czerwca 2005 r. k. 832

⚫

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 12 kwietnia 2006r. sygn. akt II K 1/06 k. 833-834

⚫

wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt II K 780/04 k. 835-835v

⚫

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt IIK 163/07 k. 836-837

⚫

wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 8 grudnia 2011r. sygn. akt VIII K 790/11 k. 838-838 v wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 3 czerwca 2011r. sygn. akt VIII K 219/11 k. 839-839v

J. M. (1) ma (...)jest bezdzietnym kawalerem, ma wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu i utrzymuje się z prac dorywczych. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie był uprzednio karany sądownie. J. M. (1) w krytycznym czasie i miejscu nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani ograniczonej w znacznym stopniu zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodzą w odniesieniu do niego warunki wskazane w art. 31 § 1 lub § 2 k.k.. J. M. (1) posiada osobowość nieprawidłową o cechach dyssocjalnych na bazie niskiego intelektu i wykazuje przewagę zachowań autoagresywnych. Oskarżony podatny jest na odziaływania innych (w zakresie grupy jak i kontaktów indywidualnych) ma zwiększoną sugestywność, przewagę biernych zachowań w kontaktach społecznych, podporzadkowania się.

Dowód:

⚫

dane osobopoznawcze k. 125-127

⚫

karta karna k.181, k. 811

⚫

wywiad środowiskowy k. 265-267, k. 281-282

⚫

opinia sądowo – psychiatryczna k. 451-455, 884

⚫

opinia sądowo –psychologiczna k. 456-459, 884

R. W. (1) ma (...)jest kawalerem, ma dwoje małoletnich dzieci (...)), wobec których ma orzeczony obowiązek alimentacyjny, posiada wykształcenie podstawowe, utrzymuje się z prac dorywczych i z tego tytułu miesięcznie uzyskuje dochód w wysokości 1700 zł. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie, był leczony odwykowo z uwagi na uzależnienie od alkoholu oraz uzależnienie od narkotyków.

Oskarżony był uprzednio karany sądownie wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 10 października 2010 r. sygn. akt II K 898/03 za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący 5 lat oraz karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt II K 339/09 za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 21 czerwca 2009 r. do dnia 21 grudnia 2009 r..

R. W. (1) w krytycznym czasie i miejscu nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanych mu czynów i pokierowania swoim postępowaniem, tym samym nie zachodzą w stosunku do jego osoby warunki określone w art. 31 § 1 lub § 2 k.k.. R. W. (1) posiada osobowość nieprawidłową z cechami charakterystycznymi dla osobowości typu dyssocjalnego. Cechy jego osobowości wskazują na podwyższoną skłonność do zachowań agresywnych, co dodatkowo może wyostrzać używanie środków odurzających.

Dowód:

⚫

dane osobopoznawcze k. 113-114

⚫

karta karna k. 180

⚫

wywiad środowiskowy k. 258-261,k. 279-280,

⚫

opinia sądowo – psychiatryczna k. 479-484, 885

⚫

opinia sądowo – psychologiczna k. 485-488, 885

⚫

uzupełniająca opinia sądowo – psychiatryczno – psychologiczna k. 660

⚫

wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 11 kwietnia 2011r. sygn. akt IIK 339/09 k. 879-880

⚫

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie dla P. z dnia 20 marca 2012r. k. 881

F. M. (1) przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego w dniu 7 grudnia 2012r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż wynajmuje pokój w mieszkaniu przy ul. (...), zaś od miesiąca przed krytycznym zdarzeniem zamieszkał z nim również jego brat J. M. (1). Wyjaśnił, iż w dniu 5 grudnia 2012r. spożywał z bratem alkohol. Po przyjściu do wynajmowanego lokalu, w którym przebywał również R. W. (1) doszło do kłótni z właścicielem mieszkania – J. C. (1), a następnie oskarżony wskazał, iż wraz z R. W. (1) zaczął bić J. C. (1). W tym czasie J. M. (1) stał z tyłu. Oskarżony wyjaśnił, iż trzy razy „uderzył pokrzywdzonego z ręki” nie zwracając uwagi, w jakie części ciała atakuje pokrzywdzonego, który stawiał opór, jednakże po chwili znajdował się już w pozycji leżącej. Uderzył pokrzywdzonego „nogą z góry jak ten leżał”, ale nie wie czy ktoś po nim skakał. Przyznał się do oddania moczu na ciało J. C. (1) jak ten leżał na podłodze i wykazywał jeszcze oznaki życia. Wyjaśnił, że pokrzywdzonego atakował również R. W. (1) bijąc go i kopiąc, zaś J. M. (1) nic pokrzywdzonemu nie zrobił. Oskarżony wyjaśnił, iż rano został obudzony przez brata i R. W. (1), którzy powiedzieli mu o śmierci J. C. (1). Oskarżony próbował ocucić J. C. (1) wodą jednakże wobec braku skutku udał się do sąsiadów by ci wezwali pogotowie ratunkowe. Oświadczył, iż wraz ze współoskarżonymi nie chcieli zabić J. C. (1) oraz, że krytycznej nocy w mieszkaniu był jeszcze jeden mężczyzna jednakże nie zna jego personaliów.

⚫

wyjaśnienia oskarżonego F. M. (1) k. 119-122

F. M. (1) słuchany w dniu 8 grudnia 2012r. przyznał się do pobicia wspólnie z R. W. (1) J. C. (1). Wskazał, iż w trakcie jego ataku pokrzywdzony znajdował się w pozycji lezącej, zaś oskarżony nie zwracał uwagi, w jakie części ciała atakuje ofiarę. Oskarżony wyjaśnił, iż jak szedł spać to J. C. (1) żył oraz, że pobicie pokrzywdzonego poprzedziła kłótnia spowodowana wstrzymaniem dostawy prądu, za co obwiniał właściciela mieszkania.

⚫

wyjaśnienia oskarżonego F. M. (1) k. 144-146

F. M. (1) słuchany podczas wizji lokalnej w dniu 8 kwietnia 2013r. wyjaśnił, iż uderzył J. C. (1) dwukrotnie ręką w twarz, a dalej kopnął w brzuch jak ten leżał już na podłodze. Wyjaśnił, iż podczas krytycznego zdarzenia był pijany jednakże nie zadawał pokrzywdzonemu ciosów jak ten leżał na kanapie, nie pamięta czy kopał pokrzywdzonego po twarzy i nie wie czy ktokolwiek chciał ogolić pokrzywdzonemu włosy. Oskarżony wyjaśnił, iż nie pamięta, co robił w czasie zdarzenia jego brat. Wskazał, iż jak szedł spać to pokrzywdzony jeszcze żył nie wie, co działo się dalej w mieszkaniu. Wyjaśnił, iż R. W. (1) raz uderzył pokrzywdzonego. F. M. (1) wskazał, iż został rano obudzony przez R. W. (1), który poinformował go o zgonie J. C. (1), po czym próbował cucić pokrzywdzonego wodą jednakże nie przyniosło to żadnego skutku, dlatego też udał się następnie do sąsiadów celem wezwania policji i pogotowia ratunkowego.

⚫

wyjaśnienia oskarżonego F. M. (1) (dane zawarte na nagraniu – płyta CD wraz z protokołem wizji lokalnej) k. 529a-529g

F. M. (1) podczas rozprawy w dniu 28 stycznia 2014r. przyznał się do tego, iż pobił pokrzywdzonego oraz do tego, iż opluł funkcjonariusza policji. Podkreślił, iż nie zabił pokrzywdzonego i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Ustosunkowując się do wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego podał, iż przebywał w krytycznym czasie i miejscu w mieszkaniu pokrzywdzonego wraz z w/w oraz bratem J. M. (1), dwojgiem kolegów denata oraz R. W. (1). Jeden z dwóch nieznanych mu mężczyzn opuścił mieszkanie zanim jeszcze doszło do awantury z J. C. (1). Oskarżony F. M. (1) wyjaśnił, iż uderzył J. C. (1) kilka razy po twarzy jak również zadał mu kilka kopnięć w okolice pośladków. Przyznał również, że oddał mocz na leżącego na ziemi J. C. (1), a następnie udał się do sąsiedniego pokoju spać, podczas gdy libacja alkoholowa trwała nadal. Nadto oskarżony wyjaśnił, iż rano próbował ocucić pokrzywdzonego i chciał mu udzielić pierwszej pomocy i zaprzeczył jakoby miał skakać po pokrzywdzonym. Oskarżony podał, że nie przypomina sobie by informował policjantkę o zakażeniu wirusem HIV, a jeżeli tak to powiedział to „w panice”. Wyjaśnił, iż tydzień przed krytycznym zdarzeniem groził pokrzywdzonemu śmiercią przykładając mu nóż do szyi albowiem czuł się okradany przez niego z jedzenia. Oskarżony zaprzeczył, aby rzucił w pokrzywdzonego stołem i wyjaśnił, że nie pamięta żeby ktoś używał maszynki elektrycznej do ogolenia J. C. (1).

⚫

wyjaśnienia F. M. (1) k. 1116-1118

J. M. (1) przesłuchiwany w dniu 7 grudnia 2012r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Oskarżony wyjaśnił, iż mieszkał w przy ul. (...) we W. wraz z bratem F. M. (1) oraz R. W. (1) oraz właścicielem J. C. (1). W dniu 5 grudnia 2012r. spożywał z bratem alkohol po pracy i wrócił do domu. Wyjaśnił, iż nie wie czy krytycznego dnia doszło do awantury z J. C. (1) i nie wie, kto dokładnie przebywał w mieszkaniu. Nie słyszał żadnych odgłosów walki, przebudził się w nocy i znalazł J. C. (1) leżącego na ziemi w pokoju, o czym poinformował brata i R. W. (1). Wskazał, że po przebudzeniu w mieszkaniu byli w nim tylko stali lokatorzy tj. oskarżeni i pokrzywdzony. Oskarżony wyjaśnił, iż nie bił ani nie kopał J. C. (1), nie atakowali go również inni lokatorzy.

⚫

wyjaśnienia J. M. (1) k. 125-127

J. M. (1) słuchany w dniu 8 grudnia 2012r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż krytycznego dnia po przyjściu do mieszkania położył się spać, ponieważ był pijany i nie widziałby ktokolwiek bił J. C. (1).

⚫

wyjaśnienia J. M. (1) k150-152

J. M. (1) słuchany podczas wizji lokalnej w dniu 8 kwietnia 2013r. wyjaśnił w krytycznym czasie i miejscu był pijany i nie pamięta jak przyszedł do domu. Wyjaśnił, że rano znalazł pokrzywdzonego J. C. (1) o poszedł obudzić R. W. (1) oraz, że widział jak rano F. M. (1) obmywał pokrzywdzonemu twarz, po czym przestraszył się i wyszedł z mieszkania.

⚫

wyjaśnienia J. M. (1) (dane zawarte na nagraniu – płyta CD wraz z protokołem wizji lokalnej) k. 529a-529g

J. M. (1) w toku postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie podtrzymał treści swoich uprzednich wyjaśnień. podniósł, iż był świadkiem szarpaniny F. M. (1) i R. W. (1) z pokrzywdzonym J. C. (1) jednakże nie brał w niej udziału tylko się przyglądał. Ponadto wyjaśnił, iż krytycznego dnia był pod znacznym wpływem alkoholu i zaraz po przybyciu do mieszkania poszedł spać. wyjaśnienia J. M. (1) k. 1066-1067

R. W. (1) przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego w dniu 7 grudnia 2012 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż zamieszkał wspólnie z J. i F. M. (1) oraz J. C. (1) oraz, że krytycznego dnia pozostawał w ciągu alkoholowym. Wyjaśnił, że został obudzony przez J. M. (1), który poinformował go, że J. C. (2) nie żyje oraz że nie miało miejsce zdarzenia w trakcie, którego miałby grozić M. W. (1), że go zabije, jeżeli ten zawiadomi policję.

⚫

wyjaśnienia R. W. (1) k. 113-115

R. W. (1) słuchany w dniu 8 grudnia 2012r. nie przyznał się do popełniania zarzucanych mu czynów, przyznał się do tego, że uderzył krytycznego dnia J. C. (1) oraz podał, że widział jak F. M. (1) kopał pokrzywdzonego po głowie i tułowiu, ale nie przypomina sobie żeby był w tym czasie tam J. M. (1).

⚫

wyjaśnienia oskarżonego R. W. (1) k. 135-140

R. W. (1) słuchany podczas wizji lokalnej w dniu 8 kwietnia 2013r. wyjaśnił, iż był świadkiem stosowania przemocy wobec J. C. (2) precyzując, iż przemoc stosował on sam wraz z F. M. (1). Oskarżony wyjaśnił, iż w krytycznym czasie w pokoju przebywał on, M. W. (1), J. C. (1), F. M. (1) i J. M. (1) oraz dwóch mężczyzn, z którym jeden opuścił mieszkanie jeszcze przed całym zdarzeniem. Oskarżony wyjaśnił, iż widział jak F. M. (1) bije pokrzywdzonego J. C. (1), podnosi nogi do góry denata i bije go w korpus. Oskarżony przyznał się, że również zaczął bić pokrzywdzonego i dwa lub trzy razy kopnął go w głowę. Oskarżony wskazał, iż jak opuszczał pokój to J. C. (2) jeszcze żył, a jak wrócił do mieszkania to od razu poszedł spać. Oskarżony wyjaśnił, że przed atakami na J. C. (1) próbował powstrzymywać go jeden z nieznanych mu mężczyzn oraz, że rano został obudzony przez J. M. (1), który powiedział, że w mieszkaniu jest trup. Nadto oskarżony wskazał, iż nie wie nic o tym by ktokolwiek miał ogolić denata maszynką elektryczną. Oskarżony wyjaśnił, iż M. W. (1) uderzył po całym zdarzeniu albowiem się pokłócili oraz podał, że pokrzywdzony był bity wyłącznie jak leżał na łóżku, przy czym J. M. (1) nie zadawał mu żadnych ciosów ani kopnięć.

⚫

wyjaśnienia R. W. (1) (dane zawarte na nagraniu – płyta CD wraz z protokołem wizji lokalnej) k. 529a-529g

R. W. (1) podczas rozprawy przyznał się do uderzenia M. W. (2) w twarz jednakże wskazał, iż zdarzenie to miało miejsce w dniu 5 grudnia. Wyjaśnił, iż w zakresie zarzutu I przyznaje się wyłącznie do pobicia pokrzywdzonego. Nie przyznał się do czynu III zaś w zakresie czynu IV oświadczył, iż nie pamięta dokładnie, co się zdarzyło, przypomina sobie jedynie, iż podnosił głos w stosunku do funkcjonariuszy policji jednakże na pewno im nie ubliżał. Oskarżony wyjaśnił, iż krytycznego dnia doszło do sprzeczki pomiędzy nim a M. W. (1) z uwagi na wyłączony prąd w mieszkaniu i podkreślił, iż to M. W. (1) straszył jego oraz F. M. (1) i w momencie, kiedy M. W. (1) zaczął iść w jego kierunku zadał mu dwa uderzenia pięścią w twarz. Oskarżony podkreślił, iż był to jedyny jego atak na M. W. (1). Wskazał, iż krytycznego dnia było w mieszkaniu jeszcze dwóch mężczyzn, których tożsamości nie zna byli to jednak znajomi M. W. (1), ostatecznie jeden z nich wyszedł a drugi o imieniu S. został. Oskarżony wyjaśnił, iż w pewnym momencie doszło do kłótni pomiędzy F. M. (1) a J. C. (1), podczas której F. M. (1) zaatakował i uderzył J. C. (1) kilkukrotnie jednakże oskarżony nie widział, w jakie części ciała, ponieważ w mieszkaniu było ciemno i paliła się wyłącznie świeczka, było to pomiędzy godziną 23 a 24. Jak wyjaśnił oskarżony podbiegł on do J. C. (1) i kilkukrotnie uderzył go pięściami w głowę twarz. Oskarżony wyjaśnił, iż nie podtrzymuje swoich uprzednich wyjaśnień, iż miałby kopnąć pokrzywdzonego i podał, iż bił pokrzywdzonego ok. 30 sekund i następnie został odciągnięty przez mężczyznę o imieniu S., który powiedziałby zostawić pokrzywdzonego, bo go zabiją. Podkreślił, iż bił pokrzywdzonego będąc w pozycji stojącej, zaś w tym czasie F. M. (1) zadawał ciosy pokrzywdzonemu siedząc na nim. Jak wyjaśnił oskarżony udał się następnie ze S. na pobliską stację paliw a po powrocie do mieszkania pokrzywdzonego nadal się niezwłocznie spać. Oskarżony słuchany w toku rozprawy nie podtrzymał swoich uprzednich wyjaśnień, i oświadczył, iż składając je w toku postępowania przygotowawczego bał się i kłamał, ponieważ miał świadomość, że pokrzywdzony nie żyje. Podkreślił, iż nie kopał pokrzywdzonego jednakże przyznał, że widział jak F. M. (1) stał na kanapie i skakał po leżącym J. C. (1), a dokładnie po jego tułowiu, sam w tym czasie zadawał pokrzywdzonemu ciosy w twarz. Wyjaśnił, iż jak opuszczał mieszkanie F. M. (1) siedział na pokrzywdzonym Nie potrafił określić roli oskarżonego J. M. (1) w całym zdarzeniu, wykluczyłby ten stosował przemoc wobec pokrzywdzonego.

⚫

wyjaśnienia oskarżonego R. W. (1) k.1063-1066

Sąd zważył, co następuje.

Dokonując ustaleń w sprawie okoliczności i przyczyn śmierci J. C. (1) Sąd oparł się na sprawozdaniu z sądowo – lekarskich oględzin i sekcji zwłok J. C. (1) oraz opinii sądowo – lekarskiej na okoliczność mechanizmu powstania i charakteru obrażeń, jakich doznał w wyniku krytycznego zdarzenia pokrzywdzony. Strony postępowania nie miały zastrzeżeń w zakresie prawidłowego wykonania sprawozdania z sądowo – lekarskich oględzin i sekcji zwłok, a tym samym nie kwestionowały logicznych i kategorycznych ustaleń biegłego zawartych w sprawozdaniu z sądowo – lekarskich oględzin i sekcji zwłok J. C. (1). Na podstawie przedmiotowej opinii Sąd ustalił, iż przyczyną nagłej i gwałtownej śmierci denata były obrażenia klatki piersiowej w szczególności wielomiejscowe złamania bardzo licznych żeber, które doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego.

W toku postępowania sporządzono opinię sądowo – lekarską z dnia 21 października 2013r. Przedmiotowa opinia w ocenie Sądu została wykonana rzetelnie i zgodnie z zasadami wiedzy, a biegli przedstawili szczegółowo wykorzystane metody badawcze i zawarli w niej precyzyjne i jednoznaczne wnioski końcowe, uzupełniając je podczas rozprawy. Opinia ta stanowiła dla Sądu istotny materiał dowodowy na okoliczność mechanizmu powstania i charakteru obrażeń, jakich doznał w wyniku krytycznego zdarzenia J. C. (1). Na jej podstawie Sąd ustalił, iż na skutek ciosów, kopnięć oraz skakania po jego ciele J. C. (1) odniósł obrażenia w postaci wieloodłamowych złamań kości nosa, podbiegnięć krwawych i otarcia naskórka głowy, twarzy, klatki piersiowej, brzucha, obu kończyn górnych i dolnych, pleców i pośladka lewego, wylewy krwawe tkanek miękkich twarzy oraz powłok miękkich czaszki i twarzy, rany tłuczone powieki dolnej oka lewego i wargi górnej, złamania żeber prawych I-III, VII, IX-XII oraz lewych III-XII, wylewy krwawe w opłucnych ściennych obu jam opłucnowych z rozerwaniem opłucnej ściennej po stronie lewej i niewielkim wylewem krwi do jamy opłucnowej, masywne wylewy krwawe w tkankach miękkich powłok czaszki, twarzy, ściany klatki piersiowej, pleców, ściany jamy brzusznej, w mięśniu pośladkowym wielkim i obu kończyn górnych, a które to obrażenia doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego.

Dokonując oceny osobowego materiału dowodowego Sąd miał na uwadze, że osobami, które mają wiedzę na temat okoliczności śmierci J. C. (1) byli trzej oskarżeni oraz świadek M. W. (1) albowiem nie ustalono tożsamości jeszcze jednej osoby, która była obecna podczas zdarzenia. Analiza wyjaśnień oskarżonych złożonych podczas całego postępowania jak i zeznań M. W. (1) pozwoliła stwierdzić, że tak wyjaśnienia oskarżonych jak i zeznania świadka W. przesłuchiwanych wielokrotnie były niekonsekwentne i zawierały bardzo duże rozbieżności. Ponadto relacje tych czterech osób poza tym, że były niekonsekwentne były wzajemnie sprzeczne.

Stąd mając na uwadze powyższe, dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadka W. Sąd podszedł ze szczególną ostrożnością, tym bardziej, że wszyscy podczas zdarzenia byli w stanie po użyciu alkoholu. Należy dodać, że w toku rozprawy Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego psychologa na okoliczności zdolności świadka do postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń a następnie na wniosek psychologa za zgodą świadka dowód z opinii biegłego psychiatry. W efekcie biegli sporządzili opinie w przedmiocie stanu rozwoju umysłowego świadka W., zaburzeń psychicznych i zdolności do postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń.

W opinii biegli stwierdzili, że świadek M. W. (1) nie jest chory psychicznie obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie oraz nie jest upośledzony umysłowo. Biegli po przeprowadzonym badaniu nie stwierdzili też u opiniowanego zaburzeń pamięci i koncentracji uwagi. Stwierdzono natomiast u świadka W. zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu. Pomimo iż świadek w okresie objętym aktem oskarżenia znajdował się pod wpływem alkoholu, biegli wykluczyli jednak atypowe bądź patologiczne formy upicia. W opinii biegłych związek z rzeczywistością był zachowany a świadomość badanego nie była zmieniona jakościowo.

Ponadto biegli stwierdzili, że częściowa niepamięć okresu zdarzenia relacjonowana przez badanego nie wynika z organicznego uszkodzenia (...). Na podawaną niepamięć w ocenie biegłych wpływ maja zarówno stan upicia o charakterze prostym, emocje towarzyszące zdarzeniu oraz upływ czasu. Reasumując wg biegłych w aktualnym stanie psychicznym nie stwierdzono u świadka zaburzeń, które zakłócałyby jego zdolność do postrzegania lub odtwarzania postrzeżeń dotyczących faktów i zdarzeń związanych z niniejszą sprawą. Biegli ponadto stwierdzili, że wielokrotne rozpamiętywanie zdarzeń w czasie może wpływać na uzupełnianie materiału bardziej prawdopodobnym kontekstem, zmianami, racjonalizowaniem a z psychologicznego punktu widzenia najbardziej wartościowy jest materiał z pierwszych przesłuchań.

W efekcie opierając się o własne spostrzeżenia wynikające z bezpośredniego kontaktu ze świadkiem podczas rozprawy oraz jasną, pełną i kategoryczną opinię biegłych psychologa i psychiatry Sąd ocenił, jako wiarygodne pierwotne zeznania M. W. (1) złożone bezpośrednio po zdarzeniu tj. w dniu 7 grudnia 2012r. oceniając kolejne jego relacje, jako coraz mniej wiarygodne a już te złożone podczas rozprawy, jako w dużej części niewiarygodne w zakresie, w jakim są odmienne od jego pierwszych zeznań.

Dokonując oceny osobowego materiału dowodowego Sąd miał także na uwadze opinie biegłych z (...) (M. Z.), w której stwierdzono, że „Zeznania świadka W., co do sposobu działania podejrzanych w stosunku do pokrzywdzonego odpowiadają śmiertelnym w skutkach obrażeniom stwierdzonym u J. C. (1) w czasie sekcji zwłok” (k. 797). Wnioski zawarte w tej opinii miały bardzo duże znaczenie przy ocenie wiarygodności zeznań M. W. (1) zważywszy, że jednocześnie w opinii tej stwierdzono, że zeznania R. W. (1) wprawdzie korelują, co do mechanizmu ze śmiertelnymi obrażeniami stwierdzonymi u J. C. (1), jednak nie korelują z ilością stwierdzonych obrażeń, natomiast wyjaśnienia F. M. (1) nie odpowiadają obrażeniom stwierdzonym u pokrzywdzonego. (K. 798).

Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, jako wiarygodne jak wskazano wyżej zeznania M. W. (1) złożone w toku postępowania przygotowawczego bezpośrednio po zdarzeniu, kiedy najlepiej pamiętał zdarzenie i szczegółowo je opisał. Sąd ocenił, jako coraz mniej wiarygodne kolejne zeznania składane przez świadka albowiem z upływem czasu świadek coraz mniej pamiętał i zeznawał coraz mniej szczegółowo i coraz mniej kategorycznie a podczas rozprawy zmienił swoje wcześniejsze zeznania na korzyść oskarżonych. Należy stwierdzić, że w czasie rozprawy z uwagi na rozbieżności w zeznaniach i niepamięć świadka, na którą się powoływał po odczytaniu wcześniej składanych zeznań nie udało się tych rozbieżności kategorycznie wyjaśnić. Okoliczność ta jednak nie zmienia faktu, że w ocenie Sądu pierwsze zeznania M. W. (1) złożone bezpośrednio po zdarzeniu, kiedy wszystko dobrze pamiętał i zeznawał jeszcze pod wpływem emocji związanych ze zdarzeniem są najbardziej wiarygodne. W ocenie Sądu rozbieżności, które się ujawniały i niepamięć podczas kolejnych relacji były wynikiem upływu długiego okresu od zdarzeń będących przedmiotem postępowania. Należy zauważyć, że kolejne przesłuchanie odbyło się dopiero po upływie 4 - 5 miesięcy a rozprawa, na której świadek zeznawał po upływie 1 roku i 3 miesięcy od zdarzenia. Według zasad doświadczenia życiowego niepamięć jest normalnym zjawiskiem, ale w przypadku M. W. (1) w ocenie Sądu zmiana jego zeznań była także wynikiem obecności podczas jego przesłuchań oskarżonych (wizja lokalna, rozprawa). Nie można, bowiem tracić z pola widzenia faktu, że bezpośrednio po zdarzeniu R. W. (1) groził mu mówiąc „ pamiętaj, że jak coś powiesz to cię znajdę jak nie ja to moi kolesie i cię poćwiartują”. Stąd w ocenie Sądu łagodzenie zeznań obciążających oskarżonych podczas wizji a następnie ich zmiana podczas rozprawy wynikała właśnie z obecności oskarżonych podczas składania zeznań przez świadka i jego obawa o własne życie i zdrowie. Potwierdza to pismo sporządzone przez świadka w toku postepowania przygotowawczego, w którym nie wyraził zgody na konfrontacje z oskarżonymi z uwagi na obawę o swoje życie. (k. 773). Obecność oskarżonych i ich zachowanie m. in. w postaci agresywnego sposobu zadawania pytań podczas rozprawy powodowała, że świadek był zdenerwowany i bał się. Stąd powyższe uwarunkowania przy dosyć długo trwającym przesłuchaniu powodowały, że złożone przez świadka zeznania nie tylko nie były kategoryczne ale były odmienne od wcześniej złożonych. Świadek, co dało się zauważyć czuł silne napięcie w sytuacji zeznawania przed Sądem w tych warunkach. Podobnie w ocenie Sądu było podczas wizji lokalnej z udziałem oskarżonych, co wynika z zapisu odtworzonego podczas rozprawy.

Z uwagi na powyższe Sąd ocenił pierwsze zeznania M. W. (1) złożone bezpośrednio po zdarzeniu za najbardziej wiarygodne. Świadek ten wówczas najlepiej pamiętał opisując szczegółowo przebieg zdarzeń. Na podstawie tych zeznań Sąd ustalił, iż w nocy z 5/6 grudnia 2012r. w mieszkaniu należącym do J. C. (1) oprócz pokrzywdzonego przebywał w/w świadek, mężczyzna o imieniu S. i M. (przy czym M. opuścił lokal przed krytycznym zdarzeniem), a także oskarżeni R. W. (1) oraz F. M. (1) oraz J. M. (1). Sąd ustalił, iż krytycznej nocy doszło do konfliktu pomiędzy oskarżonymi a pokrzywdzonym J. C. (1) z uwagi na odłączenie dostawy energii elektrycznej do lokalu. Jak zeznał świadek, co znalazło odzwierciedlenie w treści wyjaśnień samych oskarżonych w zakresie, w jakim Sąd przyznał im walor wiarygodności pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzonym już wcześniej dochodziło do poważnych sporów i kłótni albowiem oskarżeni przypisywali J. C. (1) kradzież ich artykułów spożywczych przechowywanych we wspólnej lodówce. Na podstawie zeznań świadka M. W. (1) Sąd ustalił, iż atak na pokrzywdzonego znajdującego się w pozycji leżącej na wersalce zapoczątkował F. M. (1), a następnie dołączył do niego R. W. (1). Jak zeznał M. W. (1) „we dwóch bili go pięściami po głowie i całym ciele, a następnie obaj weszli na kanapę i kopali obutymi nogami W. po całym ciele, skakali po nim po brzuchu, klatce piersiowej, nogach, zachowywali się jakby byli w jakimś szale amoku. J. najpierw się przyglądał, co robią pozostali a potem się do nich przyłączył i też zaczął kopać W.. Tych kopnięć było bardzo dużo. Tych uderzeń i kopnięć było bardzo dużo oni go masakrowali. Używali wulgarnych słów mówiąc zajebiemy cię. Potem zrzucili W. na podłogę i znów zaczęli po nim we trzech skakać i kopać go. Jeden z nich nie pamiętam, który, z całą siłą nadepnął na twarz W., chcąc ją zmiażdżyć i powiedział zmasakruję ci tą mordę. W. już w tym czasie był nieprzytomny.(…) Ciągle bili go we trójkę, pastwili się nad nim, choć W. już nie dawał oznak życia. Jeden z nich chyba F., powiedział, że się zna, chwycił W. za nadgarstek powiedział chuj żyje jeszcze i dalej we trójkę kopali go. To bicie trwało bardzo długo wydaje mi się że więcej jak godzinę”.

Tak właśnie świadek M. W. (1) opisał zdarzenie, które w początkowej fazie miało miejsce, gdy pokrzywdzony znajdował się na wersalce, a dalej, gdy jego ciało znajdowało się na podłodzie, gdzie wszyscy trzej oskarżeni kopali i bili pięściami J. C. (1) oraz skakali po nim. Na podstawie zeznań M. W. (1) Sąd ustalił, iż niejako w końcowej fazie zdarzenia, kiedy pokrzywdzony J. C. (1) leżał już nieprzytomny na podłodze obok wersalki F. M. (1) podniósł stół i uderzył nim ofiarę.

Za wiarygodne Sąd ocenił także zeznania świadka M. W. (1) na okoliczność tego, iż próbował on podjąć interwencję w obronie J. C. (1), co skutkowało atakiem na niego R. W. (1) w wyniku, czego sam odniósł obrażenia w postaci otarć i sińców twarzy, podbiegnięć krwawych i klatki piersiowej oraz wybicia jednego zęba. Ponadto Sąd dał wiarę świadkowi na okoliczność tego, iż przed opuszczeniem przez niego mieszkania oskarżony R. W. (1) zakazał mu kontaktować się z organami wymiaru sprawiedliwości grożąc mu uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w M. W. (1) realną obawę ich spełnienia przez oskarżonego. Podkreślenia wymaga, że świadek M. W. (1) słuchany w toku rozprawy głównej zmodyfikował treść swoich uprzednich zeznań jednak Sąd dał mu wiarę jedynie, co do faktu, że już po zakończeniu ataku na J. C. (1) mieszkanie opuścił na okres ok. 20 oskarżony R. W. (2) w towarzystwie mężczyzny o imieniu S., za którymi poszedł świadek W..

Dokonując oceny wyjaśnień oskarżonych generalnie w zasadniczych dla sprawy kwestiach Sąd ocenił je, jako niewiarygodne z uwagi na to, że były niekonsekwentne i sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami M. W. (1) oraz opinią biegłych sądowych w zakresie mechanizmu powstania obrażeń u J. C. (1). Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom J. M. (1) albowiem były one niekonsekwentne i pozostawały w rażącej sprzeczności z materiałem dowodowym ujawnionym przez Sąd w toku rozprawy głównej, a w szczególności z zeznaniami M. W. (1) w zakresie, w jakim Sąd przyznał im walor wiarygodności. Podkreślenia wymaga, iż wyjaśnienia tego oskarżonego, w których kategorycznie zaprzecza on by brał udział w ataku na J. C. (2) albowiem krytycznej nocy powrócił do mieszkania pijany i natychmiast udał się spać do swojego pokoju stanowią w ocenie Sądu jedynie nieudolną linię obrony przyjętą przez oskarżonego. W szczególności podkreślenia wymaga, iż Sąd dał wiarę świadkowi M. W. (1), który określił rolę J. M. (1) w całym zdarzeniu, a przede wszystkim wskazał, iż wraz z pozostałymi oskarżonymi bił on J. C. (1). Zważyć należy, iż J. M. (1) w swoich wyjaśnieniach podał, iż nie dość, że nie zadał pokrzywdzonemu żadnego ciosu to również nie był świadkiem ataku na pokrzywdzonego przez współoskarżonych. Treść wyjaśnień J. M. (1) w tym zakresie, w jakim w/w wskazuje, iż w czasie krytycznego zdarzenia spał podważają nawet wyjaśnienia złożone przez jego brata F. M. (1) ,który wyjaśnił, iż jego brat wprawdzie nie brał udziału w ataku na pokrzywdzonego to jednakże obserwatorem całego zajścia.

W ocenie Sądu wyjaśnienia złożone przez F. M. (1) także są niewiarygodne. Sąd dał wiarę oskarżonemu jedynie w zakresie, w jakim w/w przyznał się do tego, iż krytycznej nocy z 5/6 grudnia 2012 r. powrócił do wynajmowanego u pokrzywdzonego mieszkania wraz z bratem – oskarżonym J. M. (1) i że doszło do kłótni z J. C. (1), której powodem był brak dostawy prądu do lokalu oraz, że zaatakował pokrzywdzonego tj. zadawał mu kopnięcia i ciosy pięścią, przy czym bił pięściami i kopał pokrzywdzonego w tym czasie również oskarżony R. W. (1). Oskarżony nadto przyznał się do oddania moczu na leżącego J. C. (1). W pozostałym zakresie Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom F. M. (1) z uwagi na fakt, iż treść jego wyjaśnień pozostaje w rażącej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z treścią zeznań świadka M. W. (1). Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom tego oskarżonego na okoliczność tego, iż jego brat J. M. (1) nie brał udziału w ataku na J. C. (1), a jedynie biernie stał w pomieszczeniu, w którym doszło do zdarzenia. Sąd na podstawie zeznań świadka M. W. (1) w zakresie, w jakim uznał je za wiarygodne ustalił, iż wszyscy oskarżeni zadawali zarówno ciosy, kopnięcia pokrzywdzonemu J. C. (1) jak i skakali po jego ciele, zaś ustalony przez Sąd stan faktyczny sprawy pozwala na rozróżnienie ich aktywności poprzez wskazanie J. M. (1), jako tego najmniej aktywnego ze sprawców. Dokonując takiej oceny wyjaśnień oskarżonych Sąd miał także na uwadze opinie biegłych z (...) (M. Z.), w której stwierdzono, że „Zeznania świadka W., co do sposobu działania podejrzanych w stosunku do pokrzywdzonego odpowiadają śmiertelnym w skutkach obrażeniom stwierdzonym u J. C. (1) w czasie sekcji zwłok” k. 797. Jednocześnie w opinii tej stwierdzono, że zeznania R. W. (1) wprawdzie korelują, co do mechanizmu ze śmiertelnymi obrażeniami stwierdzonymi u J. C. (1), jednak nie korelują z ilością stwierdzonych obrażeń natomiast wyjaśnienia F. M. (1) nie odpowiadają obrażeniom stwierdzonym u pokrzywdzonego.

Sąd nie dał ponadto wiary wyjaśnieniom F. M. (1) w zakresie, w jakim zaprzeczyłby po zatrzymaniu przebywając na komisariacie policji opluł twarz funkcjonariusza P. B. informując w/w jednocześnie, iż jest nosicielem wirusa HIV. Wyjaśnienia oskarżonego złożone na powyższą okoliczność są niekonsekwentne i pozostają w sprzeczności z konsekwentnymi zeznaniami świadków- funkcjonariuszy policji, w tym w szczególności świadka P. B.. Należy wskazać, że Sąd dał wiarę zeznaniom P. B. albowiem są konsekwentne i korespondują z zeznaniami innych funkcjonariuszy, którzy byli świadkiem zdarzenia.

Jako niewiarygodne Sąd ocenił także wyjaśnienia złożone przez R. W. (1). Podkreślenia wymaga, iż oskarżony z każdym kolejnym przesłuchaniem modyfikował swoje uprzednie wyjaśnienia. Oskarżony raz przyznawał pewne okoliczności zdarzenia by dalej im zaprzeczyć. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom R. W. (1) na okoliczność tego, iż krytycznego wieczoru doszło do awantury z właścicielem mieszkania z uwagi na zaprzestanie dostawy prądu przez operatora energii. Wyjaśnienia R. W. (1), w których w/w przyznaje, iż bił i kopał pokrzywdzonego jak również fakt, iż ciosy i kopnięcia zadawał wraz z nim F. M. (1) korespondują z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy. Istotna dla Sądu był okoliczność, kiedy oskarżony R. W. (1) wyjaśnił, iż F. M. (1) „skakał” po ciele pokrzywdzonego, kiedy ten leżał na wersalce. Zważyć należy, iż na takie zachowanie wszystkich oskarżonych wskazują zeznania świadka M. W. (1). W pozostałym zakresie Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom R. W. (1) w szczególności, że J. M. (1) nie brał udziału w ataku na J. C. (1). Sąd ustalił, bowiem w oparciu o wiarygodne zeznania M. W. (1), iż wszyscy trzej oskarżeni zadawali ciosy, kopnięcia i skakali po ciele pokrzywdzonego. Dokonując takiej oceny osobowego materiału dowodowego Sąd miał także na uwadze opinie biegłych z (...) (M. Z.), w której stwierdzono, że „Zeznania świadka W., co do sposobu działania podejrzanych w stosunku do pokrzywdzonego odpowiadają śmiertelnym w skutkach obrażeniom stwierdzonym u J. C. (1) w czasie sekcji zwłok” Natomiast wyjaśnienia R. W. (1) wprawdzie korelują, co do mechanizmu ze śmiertelnymi obrażeniami stwierdzonymi u J. C. (1), jednak nie korelują z ilością stwierdzonych obrażeń k. 797-798

Ponadto Sąd, jako niewiarygodne ocenił wyjaśnienia R. W. (1), iż nie znieważył funkcjonariuszy policji słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, a jedynie zwracał się do nich podniesionym głosem. Kategoryczne i wzajemnie ze sobą korespondujące zeznania świadków A. Z., R. R., R. K. (3) i A. R. (2) całkowicie dyskredytują wiarygodność wyjaśnień R. W. (1) w tym zakresie. Za niewiarygodne Sąd ocenił również wyjaśnienia R. W. (1), iż krytycznej nocy nie zadał uderzeń pięścią w twarz głowę i tułów świadka M. W. (1) oraz, że nie groził świadkowi uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia w przypadku zawiadomienia organów wymiaru sprawiedliwości. Sąd na podstawie wiarygodnych zeznań M. W. (1) w ustalił, iż oskarżony takich działań dopuścił się wobec świadka, który próbował powstrzymać go przed atakiem na J. C. (1). Jednocześnie Sąd dał wiarę zeznaniom M. W. (1) i ustalił, iż oskarżony groził mu uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia w przypadku zawiadomienia organów wymiaru sprawiedliwości.

Dokonując oceny zeznań pozostałych świadków Sąd ocenił, jako wiarygodne zeznania A. L.. Świadek ten zeznawał konsekwentnie i spójnie w toku całego toczącego się postępowania, zaś treść jego zeznań korespondowała z treścią zeznań świadka M. W. (1). Świadek A. L. był sąsiadem pokrzywdzonego J. C. (1) i w nocy z 5/6 grudnia 2012r. przebywał w swoim mieszkaniu. Świadek zeznał, czemu Sąd dał wiarę, iż krytycznej nocy z mieszkania J. C. (1) dochodziły odgłosy i hałasy przypominające odgłosy jakby ktoś przewracał się na podłodze.

Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom T. G., który zeznawał logicznie i jednoznacznie w toku całego postępowania, zaś treść złożonych przez niego zeznań stanowiła dla Sądu istotny materiał dowodowy. Sąd dał wiarę świadkowi T. G. na okoliczność tego, iż w/w słyszał krytycznej nocy hałasy z mieszkania J. C. (1), porównane do niego do odgłosów przedmiotów rzucanych na podłogę. Świadek, co istotne zeznał, iż słyszał okrzyki „zabijemy cię”. Sąd na podstawie zeznań w/w świadka ustalił, iż po całym zdarzeniu F. M. (1) biegał po mieszkaniach sąsiadów, by ci wezwali pogotowie, co świadek on uczynił. Zeznania świadka T. G. w pełni korespondowały z treścią zeznań świadka A. W. (1) – jego współlokatora, który potwierdził fakt odgłosów rzucania przedmiotów o podłogę dochodzących z mieszkania denata krytycznej nocy jak również słyszał groźby i obelgi.

Za wiarygodne i wzajemnie korespondujące ze sobą Sąd ocenił zeznania J. M. (2) i M. M. (2). Na podstawie treści zeznań w/w świadków Sąd ustalił, iż 4 grudnia 2012 r. do ich mieszkania przyszedł ich sąsiad J. C. (1) i poprosił o wezwanie policji albowiem jak wskazał lokatorzy, z którymi wspólnie zamieszkuje chcą pozbawić go życia. Świadkowie ci potwierdzili również fakt alkoholowych libacji w mieszkaniu J. C. (1). Zeznania świadków J. M. (2) i M. M. (2) stanowiły dla Sądu istotny materiał dowodowy na okoliczność wezwania w nocy z 5/6 grudnia 2012r. funkcjonariuszy policji do mieszkania denata. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż Sąd dostrzegł drobne rozbieżności w treści zeznań świadka M. M. (2) na okoliczność słów, jakich użył oskarżony F. M. (1) po wejściu do ich mieszkania. Podkreślenia wymaga, iż Sąd ocenił za pełniejsze zeznania świadka M. M. (2) złożone w toku postępowania przygotowawczego albowiem w pełni znajdują odzwierciedlenie w treści zeznań J. M. (2), zaś nieścisłości powstałe podczas przesłuchania M. M. (2) przed Sądem wynikają z upływu długiego okresu czasu, jaki minął od krytycznego zdarzenia.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. S. (1), R. K. (4), Ł. C., P. B., A. K. (poprzednio P.), A. Z., R. K. (1), A. R. (1), R. R. oraz R. K. (2) – tj. funkcjonariuszom policji przybyłym na miejsce zdarzenia w nocy z 5/6 grudnia 2012r. oraz funkcjonariuszom policji, którzy uczestniczyli w czynnościach mających miejsce po przewiezieniu oskarżonych na komisariat policji. Świadkowie ci zeznawali konsekwentnie i spójnie w toku całego postępowania, zaś treść ich zeznań wzajemnie korespondowała ze sobą i się uzupełniała jak również znajdowała pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym załączonym do akt sprawy w postaci chociażby protokołów w przeprowadzonych przez funkcjonariuszy czynności na miejscu ujawnienia zwłok pokrzywdzonego J. C. (1). W szczególności istotne dla Sądu były zeznania świadka P. B. oraz A. K. (poprzednio P.) na okoliczność tego, iż F. M. (1) będąc zatrzymanym na komisariacie policji po krytycznym zdarzeniu opluł P. B. w twarz informując go jednocześnie, iż jest nosicielem wirusa HIV. Znamienne jest, iż świadkowi ci wskazali, iż F. M. (1) jeszcze przed opluciem twarzy funkcjonariusza policji nie stosował się do żadnych poleceń, uderzał swoją głową o ścianę grożąc, iż oskarży obecnych przy nim funkcjonariuszy o spowodowanie obrażeń na jego ciele.

Za wiarygodne Sąd ocenił zeznania D. S., który przed krytycznym zdarzeniem wynajmował pokój w mieszkaniu J. C. (1). Treść zeznań świadka korespondowała z ustaleniami Sądu na okoliczność tego, iż pokrzywdzony nadużywał alkoholu jak również na okoliczność tego, iż po zamieszkaniu w tym, że lokalu przez oskarżonych dochodziło do konfliktów z gospodarzem i oskarżeń ze strony wynajmujących, iż pokrzywdzony kradnie produkty spożywcze należące do oskarżonych. Powyższe potwierdza zaistniały uprzednio pomiędzy stronami konflikt, do którego eskalacji doszło w nocy z 5/6 grudnia 2012r. W pozostałym zakresie świadek nie posiadał wiedzy na temat zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem.

Treść zeznań M. N. znalazła pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, w tym w szczególności w protokole oględzin miejsca zdarzenia jak i karcie zgonu pokrzywdzonego. Świadek potwierdził okoliczność interwencji medycznej w mieszkaniu pokrzywdzonego, gdzie ujawniono zwłoki J. C. (1). Świadek potwierdził również fakt braku energii elektrycznej w lokalu jak również fakt, iż od zastanych na miejscu zdarzenia oskarżonych wyczuwalna była wyraźna woń alkoholu. Treść zeznań świadka M. N. w pełni korespondowała z treścią wiarygodnych i logicznych zeznań świadka R. T. oraz D. D. (2) i B. J. – ratowników medycznych przybyłych na wezwanie dyspozytora, którzy to świadkowie potwierdził bezsporne okoliczności ujawnienia zwłok J. C. (1). Nie wniosły natomiast nic do sprawy zeznania świadka J. P. gdyż nie miała wiedzy na temat zdarzeń objętych aktem oskarżenia.

Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania E. S.. Świadek potwierdziła, iż w mieszkaniu J. C. (2) często odbywały się libacje alkoholowe albowiem z informacji posiadanych przez świadka J. C. (1) był osobą uzależnioną od alkoholu. Tym nie mniej jednak świadek nie dysponowała istotnymi informacjami na temat wydarzeń mających miejsce w nocy z 5/6 grudnia 2012r. w mieszkaniu J. C. (1). Za wiarygodne aczkolwiek niewnoszące nic do sprawy Sąd ocenił zeznania świadka K. C.. Zważyć należy, iż K. C. nie posiadał żadnych informacji na temat krytycznych zdarzeń, nie utrzymywał bliskiego kontaktu z ojcem i ostatni raz odwiedził go w mieszkaniu (...) lat przed zdarzeniem. Z tych też względów zeznania K. C. nie wniosły nic do sprawy.

W toku postępowania przesłuchano świadka A. P., która zeznawała konsekwentnie i spójnie. Świadek zeznała, iż w nocy z 5 na 6 grudnia 2012r. do drzwi jej mieszkania, pozostającego w sąsiedztwie lokalu pokrzywdzonego około godziny 23.30 dobijał się oskarżony F. M. (1) żądając otworzenia drzwi. Świadek A. P. nie posiadała wiedzy na temat krytycznego zdarzenia, a jedynie potwierdziła obecność oskarżonego F. M. (1) na miejscu zdarzenia, co było niejako bezsporne w sprawie. Z uwagi na powyższe treść zeznań A. P. nie stanowiła istotnego dowodu w sprawie. Sąd niemiał również żadnych wątpliwości w zakresie wiarygodności świadka W. T., sąsiada pokrzywdzonego J. C. (1). Świadek zeznawał konsekwentnie i spójnie. Sąd dał wiarę świadkowi W. T. na okoliczność tego, iż w mieszkaniu pokrzywdzonego J. C. (1) dochodziło do libacji alkoholowych, tym nie mniej jednak świadek krytycznej nocy nie słyszałby z mieszkania pokrzywdzonego wzywano pomocy. Świadek podał jedynie, iż słyszał odgłosy z klatki schodowej, charakterystyczne dla schodzenia schodami. Z uwagi na fakt, iż świadek W. T. nie posiadał informacji istotnych dla niniejszego postępowania Sąd nie kwestionując ich wiarygodności uznał, iż nie wnoszą wiele do sprawy. Wątpliwości dowodowych Sądu nie budziła treść zeznań świadka K. K. – funkcjonariusza policji obecnego podczas interwencji w mieszkaniu J. C. (1) w dniu 4 grudnia 2013r.

Na wniosek oskarżonych w toku rozprawy został przesłuchany W. F., M. Ł. i S. F. na okoliczność przebytych przez oskarżonego R. W. (1) i F. M. (1) terapii. W ocenie Sądu zeznania złożone przez świadków są wiarygodne jednak nie wniosły wiele do sprawy w szczególności w kontekście opinii sądowo psychiatrycznych i psychologicznych dotyczących oskarżonych, które zostały sporządzone przez biegłych sądowych przy uwzględnieniu informacji o przebytych przez oskarżonych terapii. Ponadto Sąd przesłuchał M. S. (2), która nie miała jednak wiedzy na temat okoliczności śmierci J. C. (1), a przedstawiła jedynie własne spostrzeżenia i zasłyszane informacje na temat stosunków pomiędzy oskarżonymi i J. C. (1). Wskazała także, że R. W. (1) jak i F. M. będąc pod wpływem alkoholu stawali się agresywni. Stąd jej zeznania nie wniosły nic nowego i istotnego do sprawy.

W toku postępowania sporządzona została opinia Kr.57/13 z badań wykonanych w pracowni Genetyki Sądowej Zakładu (...) Katedry Medycyny Sądowej UM we W.. Przedmiotowa opinia została sporządzona rzetelnie i zgodnie z zasadami staranności i wiedzy specjalistycznej, zaś zawarte w niej wnioski końcowe sformułowane były jednoznacznie i nie budziły wątpliwości interpretacyjnych Sądu. Zważyć, bowiem należy, iż przekazany do badań biegłym materiał dowodowy stanowiły ubrania i przedmioty osobistego użytku zabezpieczone na miejscu zbrodni. Jak ustalił Sąd na niektórych dowodach rzeczowych –wymienionych w opinii, w tym na ubraniach oskarżonych znajdował się materiał biologiczny należący do oskarżonych jak do J. C. (1) zaś w odniesieniu do części ubrań przekazach do ekspertyzy wyczuwalny był wyraźny zapach moczu. Wnioski zawarte w tej opinii jednak nie wniosły nic istotnego do sprawy.

Oskarżeni R. W. (1), F. M. (1) oraz R. M. zostali w dniu 6 grudnia 2012r. poddani badaniu sądowo – lekarskiemu. Na tej podstawie sporządzone zostały opinie sądowo – lekarskie dotyczące w/w oskarżonych. Przedmiotowe opinie zawierały szczegółowy opis badania, jakiemu zostali poddani oskarżeń, zaś zawarte w opinii wnioski końcowe nie budziły wątpliwości interpretacyjnych Sądu. U wszystkich oskarżonych w wyniku przeprowadzonego badania ujawniono szereg podbiegnięć krwawych obrażeń zlokalizowanych w okolicy głowy, tułowia i kończyn górnych jednakże charakter przedmiotowych obrażeń nie pozwalał na jednoznacznie przyjęcie tezy, iż są to obrażenia powstałe w wyniku udziału w ataku na pokrzywdzonego w nocy z 5/6 grudnia 2012r.

Za wiarygodne Sąd ocenił świadectwo sądowo – lekarskich oględzin ciała M. W. (1) w zakresie, w jakim biegły stwierdził u w/w. obrażenia naruszające czynność narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni. Stopień doznanych obrażeń przez M. W. (1) koresponduje, bowiem z zeznaniami tego pokrzywdzonego w zakresie, kiedy opisał zadane mu przez oskarżonego ciosy.

W toku postępowania sporządzono pisemne opinie sądowo – psychiatryczne dotyczące R. W. (1), F. M. (1) oraz J. M. (1). Przedmiotowe opinie zawierały szczegółowy opis badań oskarżonych, zaś zawarte w nich wnioski były jasne i nie budziły wątpliwości interpretacyjnych Sądu. Na postawie tych, że opinii oraz ustnych opinii uzupełniających przeprowadznych podczas rozprawy Sąd ustalił, iż wszyscy oskarżeni tempore criminis nie mieli z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem i nie zachodzą w odniesieniu do w/w warunki wskazane w art. 31 § 1 i § 2 k.k.. Również sporządzone opinie sądowo – psychologiczne dotyczące oskarżonych zostały wykonane starannie i zgodnie z wiedzą specjalistyczną, zaś zawarte w nich wnioski końcowe były kategoryczne. Na podstawie opinii sądowo – psychologicznej dotyczącej oskarżonego F. M. (1) Sąd ustalił, iż w/w oskarżony nie jest upośledzony umysłowo, prawidłowo rozumie normy społeczne jednakże jego osobowość jest nieprawidłowa o cechach dyssocjalnych wyrażających się min. w płytkiej uczuciowości i ograniczonym wglądzie w mechanizmu własnych zachowań. Jednocześnie cechy osobowości oskarżonego wskazują na podwyższoną skłonność do zachowań agresywnych. Na podstawie opinii sądowo – psychologicznej dotyczącej oskarżonego R. W. (1) Sąd ustalił, iż oskarżony nie jest upośledzony umysłowo, jednakże posiada osobowość nieprawidłową z cechami charakterystycznymi dla osobowość typu dyssocjalnego przejawiającą się w ograniczonym mechanizmie wglądu we własne działania, płytkiej uczuciowości z tendencją do pokazywania swojej osoby w korzystniejszym świetle z jednoczesnym pomniejszaniem wad. Na podstawie opinii sądowo – psychologicznej dotyczącej oskarżonego J. M. (1) Sąd ustalił, iż oskarżony nie jest upośledzony umysłowo, rozumie on normy społeczne i konsekwencje ich nieprzestrzegania. Oskarżony posiada osobowość nieprawidłową o cechach dysocjalnych na bazie niskiego intelektu wyrażająca się w nieumiejętności planowania odległych celów i braku wglądu w mechanizmy własnego działania połączona niską uczuciowością. Oskarżony posiada niskie zasoby do radzenia sobie w sytuacjach stresujących.

W toku postępowania sporządzone zostały opinie sądowo – toksykologiczne dotyczące wszystkich trzech oskarżonych. Opinie te były jednoznaczne i kategoryczne, zawierały opis przeprowadzonych czynności badawczych wymagających wiadomości specjalnych, zaś zawarte w nich wnioski końcowe nie budziły wątpliwości interpretacyjnych Sądu. Na podstawie przedmiotowych opinii Sąd ustalił, iż w krytycznym czasie i miejscu oskarżeni spożywali alkohol, zaś przeprowadzone przez biegłych badania oskarżonych pozwoliły na jednoznaczne określenie stężenia alkoholu etylowego w organizmie każdego z oskarżonych.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy ujawniony w toku rozprawy głównej w tym w szczególności treść zeznań naocznego świadka zdarzenia – M. W. (1) w części, w jakiej Sąd przyznał im walor wiarygodności, oraz biegłych sądowych - w tym w szczególności biegłych z zakresu medycyny sądowej pozwoliły Sądowi na ustalenie przebiegu wydarzeń krytycznej nocy z 5/6 grudnia 2012r. mającego miejsce w mieszkaniu J. C. (1). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał kategorycznie, iż przyczyną nagłej i gwałtownej śmierci J. C. (1) były obrażenia klatki piersiowej, w szczególności wieloodłamowe złamania bardzo licznych żeber, które doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego. Obrażenia ujawnione na ciele pokrzywdzonego J. C. (1) były wynikiem ciosów, kopnięć oraz skakania po ciele leżącego pokrzywdzonego przez wszystkich oskarżonych działających wspólnie i w porozumieniu. Jak wynika, bowiem z opinii biegłego powstałe obrażenia powstały od działania z dużą siłą narzędzi tępych lub tępokrawędzistych a ich lokalizacja, rozległość i charakter świadczą o tym, że większość z nich powstałą w mechanizmie czynnym, co koresponduje z zeznaniami M. W. (1). (k.797).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał R. W. (1), F. M. (1) oraz J. M. (1) za winnych tego, że w nocy z 5/6 grudnia 2012 r. we W., działając wspólne i w porozumieniu, przewidując możliwość pozbawienia życia J. C. (1) i godząc się na to, wielokrotnie zadawali mu uderzenia pięściami, kopali i skakali po nim, w tym głównie po klatce piersiowej i głowie, czym spowodowali u J. C. (1) wieloodłamowe złamania kości nosa, rozległe podbiegnięcia krwawe i otarcia naskórka głowy, twarzy, klatki piersiowej, brzucha, obu kończyn górnych i dolnych, pleców i pośladka lewego, wylewy krwawe tkanek miękkich twarzy oraz powłok miękkich czaszki i twarzy, rany tłuczone powieki dolnej oka lewego i wargi górnej, złamania żeber prawych I-III, VII, IX-XII oraz lewych lll-XII, wylewy krwawe w opłucnych ściennych obu jam opłucnowych z rozerwaniem opłucnej ściennej po stronie lewej i niewielkim wylewem krwi do jamy opłucnowej, masywne wylewy krwawe w tkankach miękkich powłok czaszki, twarzy, ściany klatki piersiowej, pleców, ściany jamy brzusznej, w mięśniu pośladkowym wielkim i obu kończyn górnych, a które to obrażenia doprowadziły do niestabilności klatki piersiowej uniemożliwiającej oddychanie, a w konsekwencji do ostrej niewydolności oddechowej i uduszenia gwałtownego, przy czym R. W. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa albowiem był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie Wydział II Karny sygn. II K 339/09 z dnia 11 kwietnia 2011 r. za czyn z art. 190§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 21 czerwca 2009 r. do dnia 21 grudnia 2009 r. zaś F. M. (1) zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem był skazany wyrokiem m.in. Sądu Rejonowego w Legnicy sygn. II K 154/01 z dnia 20 kwietnia 2001 r. za czyn z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. i art. 190§1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w ramach wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Legnicy II Karny sygn. II K 1/06 z dnia 12 kwietnia 2006 r. w okresie od 16 listopada 2007 r. do dnia 16 lutego 2010 r. tj. przestępstwa z art. 148§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. wobec R. W. (1) i F. M. (1) i przestępstwa z art. 148§1 k.k. wobec J. M. (1) i za to na podstawie art. 148 § 1 k.k. wymierzył R. W. (1) i F. M. (1) kary po 25 lat pozbawienia wolności zaś J. M. (1) karę 15 lat pozbawienia wolności.

Konstytutywnymi elementami współsprawstwa są element strony podmiotowej - porozumienie oraz element strony przedmiotowej tj. wspólne wykonanie czynu zabronionego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem „o porozumieniu można mówić zarówno wówczas, gdy sprawcy wspólnie realizują wcześniej ustalone przestępne przedsięwzięcie, jak i wtedy, gdy wcześniej ustaleń takich nie podejmowali, a i tak wspólnie realizują znamiona czynu przestępnego, mając świadomość wspólnego działania. (por. wyrok SA w Łodzi z 12 lipca 2000 r., IIAka 122/00, Prok. I Pr. 2001, z 5, poz.25). W przedmiotowej sprawie na podstawie dokonanych ustaleń w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że sprawcy weszli w porozumienie w sposób dorozumiany wspólnie realizując znamiona czynu przestępnego, mając jednocześnie świadomość wspólnego działania.

Sąd ustalił, iż oskarżeni R. W. (1), F. M. (1) oraz J. M. (1) dopuścili się zabójstwa J. C. (2) działając z zamiarem ewentualnym. Podkreślenia wymaga, iż ustalenia dotyczące zamiaru muszą być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia oraz z wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (SA w Ł. z 15.3.2001 r., II AKa 28/01, Prok. i Pr. 2002, Nr 4, poz. 13.) Ponadto zważyć należy, iż w sytuacji, gdy sprawcy śmierci człowieka zaprzeczają swemu zamiarowi zabójstwa, istnienie tego zamiaru lub jego brak, może być ustalony przede wszystkim na podstawie analizy najbardziej uchwytnych, widocznych elementów zachowania się sprawców. Do tych zaś należą okoliczności przedmiotowe czynu. Nie oznacza to lekceważenia innych okoliczności, takich jak np. charakter i usposobienie sprawcy, jego poziom umysłowy, reakcje emocjonalne i zachowanie w stosunku do otoczenia, tło i powody zajścia, stosunek do pokrzywdzonego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14.5.2002 r., II AKa 141/02, Prok. i Pr. 2003, Nr 2, poz. 21). O istnieniu zamiaru zabójstwa w ogóle, a także o postaci tego zamiaru można wnioskować przede wszystkim na podstawie dokładnej analizy strony przedmiotowej konkretnego czynu. Okoliczności zajścia, rodzaj użytego narzędzia, umiejscowienie ciosów, ilość ciosów, siła, z jaką sprawca je zadaje, zatem uzewnętrznione przejawy zachowania się sprawcy pozwalają, w sytuacji, gdy sprawca nie wyraził swojego zamiaru, wnioskować o jego zamiarze (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 31.5.2000 r., III AKa 70/00, Prok. i Pr. 2001, Nr 6, poz. 19).

Zważyć należ, iż oskarżeni, (co wynika z zeznań W. i opinii biegłego) przez długi okres, o czym świadczy ilość i rozległość obrażeń zadawali pokrzywdzonemu ciosy i kopnięcia oraz skakali po jego ciele - klatce piersiowej. Należy wskazać, że biegły porównał te obrażenia do potrącenia przez samochód osobowy, wskazując, że pokrzywdzony musiał być bity w sposób bardzo agresywny i dynamiczny przynajmniej przez kilkanaście, kilkadziesiąt minut, może nawet dłużej, gdyż nie da się tak dużej ilości obrażeń zadać w ciągu kilku minut. (K. 1321)

Stąd Sąd ocenił, że zachowanie oskarżonych wypełniło ustawowe znamiona przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny wskazuje, wprost, iż pomiędzy działaniami podjętymi przez oskarżonych a skutkiem w postaci śmierci J. C. (1) istnieje adekwatny związek przyczynowo - skutkowy. Jednocześnie zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż oskarżeni działali z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia J. C. (1), ponieważ przewidywali, iż podejmowane przez nich działania pozbawią pokrzywdzonego życia i z takim skutkiem godzili się. Podejmowane przez nich działania polegały na tym, iż: przez bardzo długi okres czasu bili i kopali go po całym ciele oraz skakali po nim nawet po tym jak już się nie bronił i nie ruszał. Świadczy to niezbicie o tym, że jako osoby dorosłe i doświadczone mieli świadomość, że mogą go pozbawić życia i godzili się na to. Świadczy o tym w szczególności, co należy podkreślić kontynuacja ich agresywnych działań wobec pokrzywdzonego nawet w momencie, gdy leżał bez ruchu. Potwierdza to także ich zachowanie polegające na tym, że bili go także po tym jak F. M. sprawdził puls i stwierdził, że oddycha. Sprawdzanie przez oskarżonych czy ofiara oddycha w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że przewidywali możliwość pozbawienia go życia a następnie kontynuując bicie w sposób oczywisty godzili się na pozbawienie życia.

Przypisując oskarżonym popełnienie tego czynu z zamiarem ewentualnym Sąd miał na uwadze rodzaj obrażeń ciała stwierdzonych u denata i mechanizm ich powstania. Zamiar oskarżonych potwierdza także ich późniejsze zachowanie, tj. nieudzielenie pobitemu pomocy. Oskarżeni zdając silne ciosy i kopnięcia w tym w głowę leżącego pokrzywdzonego oraz skacząc po jego ciele w ocenie Sądu przewidywali, że mogą spowodować jego śmierć. Każdy, bowiem nawet mało wykształcony człowiek wie i zdaje sobie sprawę jak wrażliwa jest głowa człowieka oraz jakie obrażenia można spowodować skacząc po ciele (klatce piersiowej). Samo, bowiem zadawanie przez oskarżonych ciosów i kopnięć w głowę i jej okolice, która jest częścią ciała niezwykle wrażliwą na wszelkie urazy i w związku z tym wysoce podatną na poważne uszkodzenia, zdaniem Sądu stanowi wystarczającą podstawę do oceny, że istniało bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia pokrzywdzonego. Jeśli dodać do tego skakanie po klatce piersiowej i zachowanie oskarżonych, gdy pokrzywdzony już się nie ruszał tj. kontunuowanie ataku wskazuje jednoznacznie na to, że przewidywali możliwość pozbawienia życia i godzili się na to. Potwierdziło to ich późniejsze zachowanie, kiedy pozostawili go bez udzielenia jakiejkolwiek pomocy.

Powyższe okoliczności w sposób niewątpliwy wskazują, że oskarżeni, jako ludzie dojrzali, o sprawnym intelekcie, niemający ograniczonej poczytalności tak w zakresie rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, co wynika z opinii biegłych psychiatrów i psychologa przewidywali skutek swojego działania w postaci śmierci i godzili się na to. Nie zmienia takiej oceny wezwanie pogotowia ratunkowego albowiem nastąpiło to dopiero, gdy stwierdzili, że J. C. (1) nie żyje, o czym świadczy treść wezwania.

Oceny, że oskarżeni dopuścili się zabójstwa w zamiarze ewentualnym nie zmienia fakt, że podczas ataku na pokrzywdzonego wypowiadali słowa (dokładnie nie ustalono, kto) „„zajebiemy cię” albowiem w świetle zasad doświadczenia życiowego podczas bójek czy pobić sprawcy bardzo często sprawcy wypowiadają tego typu groźby. Stąd w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie przyjęcie na tej podstawie, że oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim byłoby zbyt daleko idącym wnioskiem.

Takiej oceny nie zmieniają sporządzone w toku postępowania opinie sądowo lekarskie dotyczące obrażeń, jakich doznali oskarżeni, w których stwierdzono u nich drobne obrażenia, ale brak świeżych mogących w sposób jednoznaczny wskazywać na ich udział w zabójstwie J. C. (1). Oczywistym, bowiem jest, że oskarżeni działając w trójkę atakowali leżącego pokrzywdzonego stąd nie miał on szans skutecznej obrony.

Dokonując kwalifikacji prawnej czynu oskarżonych Sąd nie podzielił zarzutu, że sprawcy działali ze szczególnym okrucieństwem. Jak się przyjmuje w literaturze i orzecznictwie, co Sąd podziela warunkiem przyjęcia, że konkretne zabójstwo popełnione zostało ze szczególnym okrucieństwem jest ustalenie, ze sprawca zamierzając pozbawić inna osobę życia, podjął takie działania, których charakter i intensywność wykraczały poza potrzebę realizacji zamierzonego skutku w szczególności, – gdy są one całkowicie niepotrzebne do osiągnięcia tego skutku. Chodzi w szczególności o takie sposoby pozbawienia życia, przy których sprawca, poza czynnością prowadzącą wprost do pozbawienia życia innego człowieka, wykonuje – jeszcze przed pozbawieniem życia tej osoby – czynności powodujące „zbędne” jej cierpienia, zarówno fizyczne (np. tortury) jak i psychiczne (np. „pozorowana egzekucja”, torturowanie w obecności ofiary osób najbliższych dla niej itp.). str. 178-179 Komentarza do kodeksu karnego pod red. Prof. A. W. (2) 3 wydanie wydawnictwo C.H. B.. Wyr. SA w Krakowie z 12.09.2002 r. , II Aka 220/02 , Prok i Pr. 2003, poz.18; wyr. SA w Katowicach z 19.04.2001r. II Aka 80/01 W.. 2000 nr7-8, poz. 84.

Na podstawie dokonanych ustaleń Sąd uznał ponadto R. W. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w szczególności wiarygodne zeznania M. W. (1) pozwoliły na ustalenie, iż R. W. (1) w nocy z 5 na 6 grudnia 2012 we W., zadając uderzenia pięścią w twarz, głowę i tułów M. W. (1) spowodował u niego obrażenia, które naruszyły czynność narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa.

Sąd uznał R. W. (1) za winnego tego, że w nocy z 5 na 6 grudnia 2012 r. we W., działając w celu zmuszenia M. W. (1) do odstąpienia od zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, groził mu pozbawieniem życia, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. przestępstwa z art. 191§ 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 191§ 1 k.k. wymierzył karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Należy dodać, że w zakresie tego czynu Sąd dokonał zmiany kwalifikacji oceniając, że groźba skierowana przez oskarżonego do M. W. (1) nie była groźbą skierowaną do świadka w rozumieniu art. 245 k.k., ale groźbą zmierzającą do odstąpienia przez M. W. (1) od zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Należy, bowiem wskazać, że zgodnie z art. 240 par1 k.k. miał on obowiązek zawiadomić organy ścigania pod rygorem odpowiedzialności karnej o popełnieniu czynu z art. 148 k.k..

Ponadto Sąd uznał R. W. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. IV części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierzył karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. R. W. (1) jak wynika z dokonanych ustaleń w oparciu o zeznania funkcjonariuszy policji w dniu 13 października 2012 r. we W., znieważył funkcjonariuszy Policji A. Z., R. R., R. K. (1) i A. R. (1) słowami powszechne uznawanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych.

Sąd uznaje ponadto F. M. (1) za winnego tego, że w nocy z 5 na 6 grudnia 2012r. we W. znieważył funkcjonariusza policji P. B. i groził mu podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, w ten sposób, że przegryzł wargę i opluł jego twarz śliną z krwią informując, iż jest nosicielem wirusa HIV, w celu zmuszenia go do odstąpienia od prawnej czynności służbowej, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa jak w pkt. I tj. przestępstwa z art.224 § 2 k.k. w zb. z art.226 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W tym przypadku Sąd oparł się na wiarygodnych zeznaniach funkcjonariuszy policji, którzy opisali zachowanie oskarżonego po jego zatrzymaniu.

Kara jest jednym z ważnych środków zwalczania przestępczości. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru, a w szczególności zawarte w art. 53 k.k. Ustalając wymiar kar jednostkowych Sąd kierował się dyspozycją art. 53 § 1 i 2 k.k. a zatem wymierzył je według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając kary, Sąd uwzględnił w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawców, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnionych przestępstw, właściwości i warunki osobiste sprawców, sposób życia przed popełnieniem przestępstw i zachowanie się po ich popełnieniu. Istotna dla Sądu była również okoliczność, iż oskarżeni dopuścili się wspólnie i porozumieniu przestępstwa przeciwko najwyższemu dobru prawnemu, jakim jest życie i zdrowie ludzkie. Ponadto R. W. (1) oraz F. M. (1) po ich zatrzymaniu dopuścili się znieważania funkcjonariuszy policji podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych potwierdza ustalenia Sądu w zakresie wysokiego stopnia demoralizacji tych, że sprawców.

Wymierzając R. W. (1), F. M. (1) oraz J. M. (1) kary jednostkowe za popełnione przestępstwa Sąd oprócz dyrektyw wymiaru kary określonych w art.53 §1 k.k. miał na uwadze okoliczności obciążające tj. fakt popełnienia przestępstw przez R. W. (1) i F. M. (1) w warunkach powrotu do przestępstwa. Mimo że wobec tych oskarżonych były uprzednio orzekane bezwzględne kary pozbawienia wolności nie zmienili oni swojej lekceważącej postawy wobec porządku prawnego i ponownie dopuścili się popełnienia przestępstwa pozbawiając człowieka życia. Stąd w odniesieniu do R. W. (1) i F. M. (1) Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczność łagodzących a jedynie w odniesieniu do J. M. (1) za taką okoliczność uznał fakt jego uprzedniej niekaralności sądowej. W stosunku do J. M. (1) Sąd wymierzając karę za zabójstwo miał na uwadze jego najmniejszą aktywność w biciu ofiary a ponadto fakt, który wynika z opinii biegłych, że J. M. (1) wprawdzie nie jest upośledzony umysłowo, rozumie on normy społeczne i konsekwencje ich nieprzestrzegania jednak posiada osobowość nieprawidłową o cechach dysocjalnych na bazie niskiego intelektu wyrażająca się w nieumiejętności planowania odległych celów i braku wglądu w mechanizmy własnego działania. Ponadto oskarżony ten posiada niskie zasoby do radzenia sobie w sytuacjach stresujących i jest podatny na odziaływania innych (w zakresie grupy jak i kontaktów indywidualnych) ma zwiększoną sugestywność, przewagę biernych zachowań w kontaktach społecznych, podporzadkowanie się. Niewątpliwie te trafne wnioski biegłych znalazły potwierdzenie podczas rozprawy, kiedy J. M. (1) w przeciwieństwie do pozostałych oskarżonych siedział ze spuszczoną głową i nie przejawiał prawie żadnej aktywności.

Mając na uwadze powyższe Sąd za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art.. 148§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. wobec R. W. (1) i F. M. (1) i przestępstwa z art. 148§1 k.k. wobec J. M. (1) wymierzył R. W. (3) i F. M. (1) kary po 25 lat pozbawienia wolności zaś J. M. (1) karę 15 lat pozbawienia wolności. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę, iż dobro, które oskarżeni naruszyli dopuszczając się przypisanego mu przestępstwa jest życie ludzkie, które jest wartością nadrzędną zarówno z punktu widzenia norm etycznych jak i aksjologii obowiązującego kodeksu karnego. Zważyć należy, iż oskarżeni, nie mieli ograniczonej poczytalności. Oskarżeni, jako osobny pełnoletnie i w pełni sprawne umysłowo, co wprost wynika ze sporządzonej opinii sądowo psychiatrycznych i psychologicznych mieli świadomość bezprawności swojego czynu. Ponadto działali oni w warunkach, których nie można potraktować, jako anormalnej sytuacji motywacyjnej. Nadto nie ulega wątpliwości, iż alkohol jest czynnikiem kryminogennym przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu, i stan nietrzeźwości w chwili popełnienia takich przestępstw stanowi w zasadzie okoliczność obciążającą. Podobne stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyrokach : z 28 grudnia 1971 r., V KRN 516/71, niepubl.; w wyr. z 15 listopada 1974 r., V KR 315/74, OSNKW 1975, Nr 2, poz. 24; w wyr. z 6 grudnia 1976 r., Rw 436/76, OSNKW 1977, Nr 1-2, poz. 14. Stąd w ocenie Sądu ogół okoliczności przedmiotowo-podmiotowych wskazuje, iż oskarżeni mimo młodego wieku ze względu na wysoki stopień zawinienia oraz skłonność do zachowań agresywnych stanowią realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych ludzi i winni być odpowiednio długo odizolowani od społeczeństwa.

Reasumując Sąd uznał, że orzeczone kary 25 lat i 15 lat pozbawienia wolności spełnią cele zarówno wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonych jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Popełnienie przypisanego przestępstwa przy uprzedniej karalności 2 z oskarżonych świadczy zdaniem Sądu o lekceważącym stosunku oskarżonych do porządku prawnego oraz o tym, że aby osiągnąć wobec nich pożądane cele wychowawcze i zapobiegawcze i zapobiec podobnym zdarzeniom w przyszłości konieczna jest zdecydowana reakcja, która uświadomi im konsekwencje takich zachowań. Stąd jedynie surowa kara izolacyjna zdaniem Sądu jest w stanie wstrząsnąć oskarżonymi i wzbudzić w nim wolę współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzebę przestrzegania porządku prawnego. Jednocześnie w ocenie Sądu, orzeczone kary czynią zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełni swe zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.

Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego R. W. (1) za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 191§ 1k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności zaś za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Natomiast F. M. (1) za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art.224 § 2 k.k. w zb. z art.226 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Zgodnie z przepisem art. 88 k.k. Sąd orzekł wobec R. W. (1) i F. M. (1) kary łączne po 25 lat pozbawienia wolności.

Z uwagi na fakt, iż w odniesieniu do wszystkich trzech oskarżonych w toku niniejszego postępowania karnego stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania Sąd zgodnie z dyspozycją art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu R. W. (1) na poczet orzeczonej wobec niego kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności okres od dnia 6 grudnia 2012r. do dnia 14 sierpnia 2013r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności przy uwzględnieniu, że od 14 sierpnia 2013r. odbywa on kare 2 lat pozbawienia wolności w sprawie IIK 898/03 orzeczoną przez SR w Wołominie (k. 1026). Oskarżonemu F. M. (1) na poczet orzeczonej kary Sąd zaliczył okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia od dnia 2 kwietnia 2013r. do dnia 5 kwietnia 2013r. przy uwzględnieniu, że od 6 grudnia 2012r. do 2 kwietnia 2013r. odbywał on karę 7 miesięcy pozbawienia wolności w sprawie VIIIK 219/11 orzeczoną przez SR w Legnicy (k. 1028) a następnie od 5 kwietnia 2013r. do 4 października 2014r. kare 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną przez SR dla Wrocławia Śródmieścia we Wrocławiu sygn. VK 1956/10 (k. 1028). J. M. (1) natomiast na poczet orzeczonej kary Sąd zaliczył okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 6 grudnia 2012r. do dnia ogłoszenia wyroku.

W toku niniejszego postępowania zabezpieczono szereg dowodów rzeczowych. Dowody rzeczowe oznaczone w wykazie dowodów rzeczowych nr I/14/13 pod poz. nr 1-5 na k. 322 akt sprawy oraz dowody rzeczowe oznaczone w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz VI/338/13 pod poz. nr 36-41 na k.559 akt sprawy zostały już wykorzystane w sprawie jednakże zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do podmiotu uprawnionego do ich odbioru. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 231 § 1 k.p.k. orzekł o złożeniu ich do depozytu sądowego.

Zabezpieczone w niniejszej sprawie ślady oznaczone w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. II/75/13 pod poz. nr 6-19 na k. 374 akt sprawy zostały już wykorzystane w postępowaniu i z tych też względów Sąd na podstawie art. 192a § 2 k.p.k. orzekł ich zniszczenie.

Sąd ustalił, iż dowody rzeczowe oznaczone w wykazie nr Drz III/76/13 pod poz. nr 20-21 na k. 375 akt sprawy, w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz IV/77/13 pod poz. nr 22-28 na k. 376 akt sprawy, oznaczonych w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz V/78/13 pod poz. nr 29-34 na k. 377 akt sprawy pozostają aktualnie zbędne dla postępowania karnego i na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał ich zwrot oskarżonym.

Wszyscy trzej oskarżeni byli reprezentowani przez obrońców ustanowionych dla w/w z urzędu. Z tych też względów uwzględniając nakład pracy obrońców oraz ilość rozpraw, na których reprezentowali oni oskarżonych Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw. J. K. kwotę 2730, 60 (w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu R. W. (1);

- adw. D. L. kwotę (...), 00 (w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu F. M. (1);

- adw. T. S. kwotę 2730, 60 (w tym VAT) tytułem nieopłaconej obrony z urzędu J. M. (1),

Natomiast mając na uwadze fakt, że oskarżeni od ponad 2 lat przebywają w areszcie i nie mają stałego źródła dochodu Sąd oceniając, że nie są oni w stanie uiścić kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił ich od ich ponoszenia, obciążając nimi Skarb Państwa.