Wyrok - VII SA/Wa 2205/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 5 marca 2025
Teza
Oddalono skargę. Sprawy kandydatów na studia i studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Wojciech Białogłowski, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów [...] w W. z dnia 11 czerwca 2024 r. znak: OKD-S 1/24 w przedmiocie wymierzenia nagany oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niOddalono skargę. Sprawy kandydatów na studia i studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, asesor WSA Wojciech Białogłowski, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów [...] w W. z dnia 11 czerwca 2024 r. znak: OKD-S 1/24 w przedmiocie wymierzenia nagany oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w ni
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
obwiniony
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
5 marca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. S. (dalej jako: "skarżący", "strona") na decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu S. w W. (dalej jako: "Komisja", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 11 czerwca 2024 r., znak: OKD-S 1/24, na podstawie której ww. organ, po rozpoznaniu odwołania z dnia 28 kwietnia 2024 r. wniesionego przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów z dnia 28 marca 2024 r., orzekł o:I. na podstawie art. 105 § 2 k.p.k. w zw. z art. 320 ustawy z dnia 20 lipca2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w dacie zaskarżonego orzeczenia w miejsce "28.03.2024 r." wpisaniu "15.03.2024 roku";II. utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnejds. studentów.Do wydania zaskarżonej decyzji Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu S. w W. doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:Pismem z dnia 2 lutego 2024 r. Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów wniósł o ukaranie D. S. , studenta II roku studiów jednolitych magisterskich na kierunku prawo w trybie niestacjonarnym prowadzonych na Wydziale Prawa w W. Uniwersytetu S. nr albumu ([...]), zarzucając, że:1) począwszy od dnia 26 kwietnia do dnia 10 lipca 2023 r., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru swoimi wypowiedziami dopuścił się naruszenia § 6 ust. 2 pkt oraz Regulaminu Studiów w Uniwersytecie S. w ten sposób, iż w wiadomości mailowej z dnia 26 kwietnia 2023 r. zwrócił się do dr hab. S. K. następującymi słowami: "Pan tak na serio ? Osoba, który uczy studentów prawa, okazuje się zwykłym cwaniaczkiem ? Zdjęć nie zdążyłem zrobić, bo przecierałem oczy ze zdumienia, że takie coś widzę ... Szanowny Panie, profesor (wprawdzie uczelniany, ale jednak profesor) do tego doktor habilitowany to są pojęcia, które do czegoś zobowiązują. Dystans między profesorem a cieciem niestety niebezpiecznie się skraca, gdy widzi się takie akcje, jak te w Pańskim wydaniu" oraz w wiadomości mailowej z dnia 10 lipca 2023 r. zwrócił się do dr hab. S. K. następującymi słowami: "Mam taką prośbę. Zanim będzie Pan (kolejny) raz robić ze mnie głupka, to sprawdzi Pan sobie najpierw ... W załączeniu zrzut ekranu. Po wybraniu "rok studiów" pojawi się 5 podkategorii i żadna z nich nie koresponduje z tym, co mi Pan usiłuje wmówić. Mam Pana serdecznie dosyć. Proszę rektora o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec Pana K. ", które to czyny stanowią uchybienie godności studenta tj. art. 307 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 742 z późn. zm., w zw. z art. § 6 ust. 1 pkt 2 oraz 4 Regulaminu Studiów w Uniwersytecie S. .2) swoją wypowiedzią dopuścił się naruszenia § 6 ust. 1 pkt 2 oraz 4 Regulaminu Studiów w Uniwersytecie S. w ten sposób, iż w wiadomości wysłanej do dr hab. O. P. w dniu 19 czerwca 2023 r. zwrócił się do ww. wymienionej następującymi słowami: "Sugerowałbym, aby zachowała się Pani jak osoba dorosła i ponosiła konsekwencje zaniechań, a nie usiłowała spychać je na studenta ("nie zamierza Pan wykonać pracy, do czego ma Pan prawo "). Proszę nie odwracać kota ogonem. Nie ze mną takie numery. Jeśli poniosę jakiekolwiek negatywne konsekwencje tej sytuacji, wniosę o wdrożenie stosownego postępowania przed rektorem. A w tym temacie mam już doświadczenie, proszę spytać Pana Dziekana", który to czyn stanowi uchybienie godności studenta, tj. art. 307 ust. 1 p.s.w.n. w zw. z art. § 6 ust. 1 pkt 2 oraz 4 Regulaminu Studiów w Uniwersytecie S. .Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów wniósł o wymierzenie za czyn opisany we wniosku o ukaranie - kary dyscyplinarnej, o której mówi art. 308 pkt 2 p.s.w.n., tj.: kary nagany. Z kolei za czyn opisany w punkcie 2 wniosku o ukaranie - kary dyscyplinarnej, o której mówi art. 308 pkt 1 p.s.w.n., tj.: kary upomnienia. Jednocześnie Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów wniósł o wymierzenie za ww. czyny kary łącznej w postaci nagany.W dniu 22 lutego 2024 r. Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów postanowieniem wszczęła postępowanie dyscyplinarne w niniejszej sprawie i skierowała sprawę do rozpoznania na rozprawie.W dniu 15 marca 2024 r. odbyła się rozprawa. Przed rozpoczęciem przewodu sądowego obrońca obwinionego zgłosił wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie czynu opisanego w pkt 1 wniosku o ukaranie. Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów oddaliła przedmiotowy wniosek wskazując, że na podstawie akt sprawy przyjęła, iż dzień 5 września 2023 r. był dniem powiadomienia Rektora o czynach objętych niniejszym postępowaniem.Na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. obrońca obwinionego złożył również wnioski dowodowe o przesłuchanie pracownika Rektoratu U. K. M. , która w imieniu Rektora odpisała na wiadomość e-mail, z którą Rektor U. się zapoznał na okoliczność powzięcia przez Rektora informacji o zdarzeniu. Nadto obrońca złożył wnioski o przesłuchanie dr P. K. , pełnomocnika Rektora ds. osób studiujących, który brał udział w spotkaniu Dziekana z obwinionym - na okoliczność tego, kto i w jakim trybie to spotkanie zainicjował oraz wniosek o przesłuchanie przedstawiciela Samorządu Studenckiego, który na tym spotkaniu był obecny - na okoliczność roli Samorządu Studenckiego w tej sprawie, sposobu komunikacji z samorządem studenckim i intencji Obwinionego, który samorząd studencki o problemach informował.Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów oddaliła przedmiotowy wniosek wskazując, że zmierzają do przedłużenia sprawy. Obrońca obwinionego przedstawił wydruk korespondencji obwinionego z innym wykładowcą, w zakresie wątku opisanego w punkcie 2 wniosku o ukaranie, wskazując jednocześnie, że korespondencja ta ma związek ze sprawą w kontekście sformułowania "zachowujmy się jak osoby dorosłe" użytego w wypowiedzi wykładowcy do studenta - na okoliczność tego jaki panuje styl komunikacji studentów z wykładowcami na Uniwersytecie S. . Obrońca również przedstawił wydruk z classroom'u, który dotyczył komunikacji z prof. P. .Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów podtrzymał wniosek o ukaranie.Obwiniony złożył wyjaśnienia na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. Nie przyznał się do zarzucanych czynów. W toku swoich wyjaśnień wskazał, że w jego opinii na uczelni występują problemy organizacyjne, które nie spotkają się z należytą atencją. Obwiniony wyjaśnił, że z nieznanego mu powodu następuje: "opór materii i eskalacja tego problemu, bo oczywiście kończy się wtedy na jednej wymianie poglądów, ale ta wymiana poglądów nieco się rozwleka siłą rzeczy w pewnym momencie poziom frustracji jest dość wysoki, przynajmniej z mojej strony". Obwiniony relacjonował, że nie uważa, żeby cokolwiek, co wyszło spod jego pióra, tego elektronicznego przekraczało normę w sensie zwrócenia uwagi wykładowcy na niestosowne zachowanie, ewentualnie na jej nieprzestrzeganie. Dodał również ze względu na czas spędzony w F. został wychowany w kulturze nordyckiej, gdzie hierarchia jest partnerem, a nie wrogiem, gdzie rozmawia się szczerze, otwarcie, po to, żeby rozwiązać problem. Zdaniem obwinionego w przedmiotowej sprawie ewidentnie to podejście nie zafunkcjonowało.W trakcie rozprawy w dniu 15 marca 2024 r. zostali przesłuchani świadkowie: dr hab. S. K. , prof. U. oraz dr. hab. O. P. , prof. U. . W stanowiskach końcowych sprawy Rzecznik Dyscyplinarny ds. Studentów i Doktorantów wnosił tak jak we wniosku o ukaranie. Natomiast obrońca obwinionego w zakresie zarzutu opisanego w pkt 2) wniosku o ukaranie wniósł o uniewinnienie ze względu, że komunikacja zawarta w opisie tego czynu wpisujący się w model który zdaniem obrońcy funkcjonuje na uczelni. Jest to - zdaniem obrony - model nowoczesny, niezhierarchizowany, rodem z rozwiniętych państw Europy Zachodniej i tamtejszych uczelni. W zakresie zarzutu opisanego w pkt 1) wymieniony wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności czynu. Następnie na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów uznała Obwinionego za winnego zarzucanego czynu w pkt 1 wniosku o ukarania i wymierzyła na podstawie art. 308 pkt 2 p.s.w.n. karę nagany. Uznała obwinionego również za winnego zarzucanego czynu w pkt 2 wniosku o ukaranie i wymierzyła mu karę przewidzianą w art. 308 pkt 1 p.s.w.n. - karę upomnienia. Następnie Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów wymierzyła karę łączną za oba przewinienia w postaci kary nagany.W uzasadnieniu orzeczenia Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów stwierdziła, że momentem skutecznego powiadomienia Rektora U. o czynie zarzucanym obwinionemu w pkt 1 jest dzień 5 września 2023 r. - tożsamy z datą pisma wystosowanego przez ówczesnego Dziekana Wydziału Prawa dr hab. A. B. , prof. U. , znajdującego się w aktach sprawach. Data ta, zdaniem Komisji, była bowiem zgodna z poinformowaniem Rektora o możliwości popełnienia deliktu dyscyplinarnego przez osobę studiującą zgodnie z przewidzianą wewnętrzną procedurą postępowania w sprawach związanych z odpowiedzialnością studentów U. . Nadto w ocenie Komisji zgromadzony materiał dowodowy sprawy dostatecznie uzasadniał, przekonanie, że obwiniony dopuścił się zarzucanych czynów. Na powyższe wskazywać miały dowody z dokumentów w postaci treści korespondencji pomiędzy obwinionym a dr hab. S. K. , prof. U. oraz obwinionym i dr hab. O. P. , przesłuchanie świadków, jak również wzajemne relacje pomiędzy tymi dowodami. Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów wskazała jako podstawę odpowiedzialności art. 307 ust. 1 p.s.w.n. Uznała, że w swoich wypowiedziach obwiniony odnosił się do adresatów w sposób niekulturalny. Zdaniem Komisji używane słownictwo, sposób zestawiania słów, stosowanie znaków interpunkcyjnych, wtrąceń czy używane sformułowania stanowiły wyraz braku szacunku dla odbiorcy komunikatu. Przez co dopatrzyła się naruszenia obowiązku postępowania zgodnie z treścią ślubowania i aktami wewnątrzuczelnianymi, a w szczególności zasady nakazującej studentowi zachowanie się w sposób godny studenta i przestrzeganie dobrych obyczajów wspólnoty akademickiej wynikających z art. 307 p.s.w.n. oraz § 8 Regulaminu w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2) i 4) Regulaminu. Komisja podzieliła stanowisko zawarte we wniosku o ukaranie, że stwierdzenia wskazane w zarzutach nie mogą być uznane za odnoszenie się zgodnie z szacunkiem i w sposób kulturalny w relacjach student - wykładowca. Wskazał, że nawet, jeśli student ocenia zachowanie wykładowcy względem siebie jako niewłaściwe i odczuwa z tego powodu negatywne emocje, do których ma prawo, nie ma prawa odnosić się do członków społeczności akademickiej w sposób poniżający i urągający godności studenta. Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów wskazała, że w zakresie kary przeanalizowała okoliczności łagodzące jak i obciążające.Od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów pismem z dnia 28 kwietnia 2024 r. wniósł odwołania obrońca obwinionego. Przedmiotowe odwołanie zostało nadane w dniu 30 kwietnia 2024 r., zaskarżając je na korzyść obwinionego w całości.Obrońca obwinionego w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia wskazał na:- wystąpienie w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 6 i 7 k.p.k., a mianowicie ogłoszenia orzeczenia niepodpisanego przez skład orzekający, jak również wewnętrzną sprzeczność orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie, polegającą na tym, że sentencja orzeczenia doręczonego obwinionemu na piśmie jest różna od ogłoszonej na rozprawie. Ze względu na ten zarzut obrońca wniósł o uznanie orzeczenia za nieistniejące i pozostawienie odwołania bez rozpoznania.Obrońca wniósł również kolejne zarzuty w przypadku niepodzielenia przez Odwoławczą Komisja Dyscyplinarną ds. Studentów Uniwersytetu S. powyżej wskazanego zarzutu.Obrońca w zarzucie określonym w pkt 2 co do części rozstrzygnięcia dotyczącej czynu z pkt 1 podniósł rażącą obrazę prawa procesowego, a tj.: art. 17§ 1 pkt 6 k.p.k., stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 11 pkt 9 k.p., polegającą na wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i rozpoznaniu sprawy o czyn zarzucany obwinionemu w pkt 1. pomimo przedawnienia karalności tego czynu, wynikającej z art. 313 ust. 3 p.s.w.n. i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w tej części i umorzenia postępowania w tym zakresie.Kolejno obrońca wywiódł zarzuty ewentualne, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 2 odwołania z dnia 28 kwietnia 2024 r., zarzucając:- mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, tj.: art. 4 k.p.k. i art. 6 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. poprzez oddalenie jako wniosku dowodowego wniosku obrońcy obwinionego, który to wniosek nie stanowił wniosku dowodowego, a wniosek o umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie, do którego doszło w odniesieniu do pierwszego z zarzucanych obwinionego czynów;- mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, tj.: art. 4 k.p.k., art. 6 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońcy obwinionego o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków K. M. j, dr P. K. , przedstawiciela Samorządu Studenckiego oraz oddalenie wniosków dowodowych obrońcy obwinionego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów bez zapoznania się z tymi dokumentami, przy czym "postanowienie" wydane w przedmiocie oddalenia wniosków o dopuszczenie dowodów z dokumentów zapadło bez przeprowadzenia nad nim narady oraz bez zapoznania się z nimi członków składu orzekającego.- mająca wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, tj.: art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. art. 410 k.p.k. przez oparcie orzeczenia o okoliczności, inne niż ujawnione w postępowaniu mające znaczenie dla rozstrzygnięcia.Po głębokiej analizie akt postępowania organ uznał, iż w orzeczeniu Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów z dnia 15 marca 2024 r. nie stwierdzono obrazy przepisów, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, czy też błędu w ustaleniach faktycznych. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów nie stwierdziła również uchybień z art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, a wobec powyższego na podstawie § 29 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. poz. 1882), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.Skarżący – D. S. , pismem z dnia 1 sierpnia 2024 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżył decyzję Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu S. w W. z dnia [...] czerwca 2024 r., znak: [...] .Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów procesowych i materialnych, w związku z czym wniósł o uwzględnienie skargi oraz o:1. stwierdzenie nieważności orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów Uniwersytetu S. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 439 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 37);2. stwierdzenie nieważności orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej oraz "orzeczenia" Komisji Dyscyplinarnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.;ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższych wniosków wniósł o:3. uchylenie orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej oraz "orzeczenia" Komisji Dyscyplinarnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 2 k.p.k. i art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k.;4. uchylenie orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej oraz "orzeczenia" Komisji Dyscyplinarnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k.;5. uchylenie orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej na podstawieart. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 2 k.p.k.;6. uchylenie orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 6 k.p.k. w zw. art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. (co do wniosku o umorzenie), oraz art. 6 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. (co do wniosków dowodowych);7. uznanie "orzeczenia" Komisji Dyscyplinarnej za nieistniejące (sententia non existens) na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. art. 439 § 1 pkt. 6 i 7 k.p.k. i stwierdzenie nieważności postępowania odwoławczego na skutek braku substratu zaskarżenia;8. stwierdzenie przedawnienia czynu objętego zarzutem pierwszym i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.;9. stwierdzenie braku wypełnienia znamion przewinienia dyscyplinarnego czynu objętego zarzutem drugim i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.Ponadto wniósł o:10. przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 90 § 1 p.p.s.a.;11. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: D. W. , M. N. , K. Z. oraz W. C. , na okoliczność daty złożenia podpisów pod "orzeczeniem" Komisji Dyscyplinarnej oraz okoliczności powstania "ustnych" motywów orzeczenia (adres świadków tożsamy z adresem organu);12. wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonego orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., zaś w razie niewstrzymania wykonania orzeczenia przez organ o wstrzymanie jego wykonania przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.;13. nieuwzględnianie ewentualnego wniosku organu o wyłączenie jawności, zgodnie z motywacją ujawnioną w uzasadnieniu skargi;14. doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej (skrzynka ePUAP: [...], adres email: [...] );15. udzielenie dostępu do akt sądowych sprawy w wersji elektronicznej za pośrednictwem Portalu Akt Sądowych Sądów Administracyjnych (PASSA);16. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a.W uzasadnieniu skargi powielił argumentację zaprezentowanąw dotychczasowym postępowaniu, w szczególności koncentrując uwagę na uchybienia proceduralne niniejszego postępowania, tj.: dotyczące zgłoszonych wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków oraz przebiegu postępowania dyscyplinarnego, w kontekście sformułowanych w tym względzie szczegółowych zarzutów dotyczących treści merytorycznej sprawy.W ocenie strony zaskarżone orzeczenie organu nie wykraczało poza materialnoprawną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej, albowiem sposób sygnalizowania przez studenta istotnych, w jego ocenie, problemów i spraw oraz forma przyjętej komunikacji zostały zakwalifikowane przez Komisję w sposób dalece odbiegający od standardów przyjętych w tego typu postępowaniach.Ponadto, zarzuty dotyczący wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem w żaden sposób nie było to, w jego ocenie, związane z okolicznościami, czy czyny zostały popełnione i czy stanowiły przewinienie dyscyplinarne. Strona w treści uzasadnienia skargi zaprzeczyła argumentom przekonującym, że w odwołaniu nie wykazano w jaki sposób rzekoma wadliwość wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna ds. Studentów Uniwersytetu S. w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymała stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. W ocenie organu przesłanki podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji, a zarzuty podniesione w skardze i w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. ustawy). Kontrola Sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to bowiem wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. A zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne jest oparta na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Oparcie jej na innym kryterium jest niedopuszczalne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutamii wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniemart. 57 a.Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria nałożone przez ustawodawcę,Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Skoro powyższe przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, znajdują zastosowanie także do zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu S. w W. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany, to przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola według wskazanych w nich kryteriów wydanych orzeczeń komisji dyscyplinarnych nie wykazała, by tkwiły w nich wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania.Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkować by musiało w takim wypadku, w świetle postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchyleniem kontrolowanych orzeczeń.Podkreślić bowiem należy, że uczelnie wyższe są autonomiczne w podejmowaniu orzeczeń z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów, które są co do zasady decyzjami uznaniowymi. Kontrola sądu administracyjnego tego rodzaju decyzji przeprowadzona jest zatem w zakresie przede wszystkim tego, czy uprawnione organy uczelni, kompetentne do orzekania w postępowaniu dyscyplinarnym studenta, nie naruszyły obowiązujących w tym zakresie zasad procedowania w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, zgromadziły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, czy dokonały następnie wszechstronnego zbadania materiału dowodowego, czy dokonały jego ceny pod względem faktycznym i prawnym oraz uzasadniły podjęte orzeczenie w taki sposób, aby z treści jego uzasadnienia wynikały jasne kryteria z jakich powodów wybrały takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Działanie bowiem w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności, bo możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań, doznaje ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw.Materialnoprawną podstawę zaskarżonego orzeczenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742, zwanej dalej Prawem o szkolnictwie wyższym i nauce), w szczególności art. 307 – 321 (rozdział 2, dział VII "Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów"). Szczegółowy zaś tryb postępowania w sprawach dyscyplinarnych został uregulowany w wydanym na podstawie art. 321 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. z 2018 r., poz.1882).Z kolei przepis art. 320 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce nakazuje w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie (tj. w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce oraz w wydanym na jej podstawie ww. rozporządzeniu), stosować do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów w sposób odpowiedni, a więc dostosowany do charakteru tych postępowań, przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 534 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.k.).W myśl art. 307 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce student podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz za czyn uchybiający godności studenta.Zauważyć również należy, że ustawa nie zawiera w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej odesłania do przepisów prawa karnego materialnego. Wskazuje na dwie zasadnicze podstawy uzasadniające ponoszenie odpowiedzialności dyscyplinarnej, tj. naruszenie przepisów obowiązujących na uczelni oraz czyny uchybiające godności studenta. Te podstawy są niezależne i nie muszą zachodzić łącznie. Oznacza to, że zachowanie studenta kwalifikowane do jednej lub drugiej podstawy uzasadniają odpowiedzialność dyscyplinarną.Przesłanką odpowiedzialności jest zatem ujemna ocena zachowania studenta naruszającego przepisy lub uchybiającego godności. Przepisami obowiązującym studenta są przede wszystkim ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym oraz statut i regulamin studiów, wydane na podstawie ustawy. Istotne znaczenie ma tu przepis art. 83 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, wskazujący, że osoba przyjęta na studia nabywa prawa studenta z chwilą złożenia ślubowania, którego treść określa statut uczelni. Student obowiązany jest zatem do uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów, składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów oraz przestrzegania przepisów obowiązujących na uczelni (§ 2 Regulaminu studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich U. ; załącznik do uchwały Senatu S. Uniwersytetu H. na kadencję 2020-2024). Istota tych obowiązków uzasadnia stosowanie kar typu represyjnego, czyli kar za naruszenie przepisów obowiązujących na uczelni oraz za czyny uchybiające godności studenta, czyli określonych reguł zachowania wyznaczonych przez termin "czyny uchybiające godności".W każdym zatem przypadku organ prowadzący postępowanie musi sam dokonać oceny, czy dane zachowanie odpowiada opisowi przewinienia dyscyplinarnego z art. 307 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce.Aby w ogóle można było mówić o popełnieniu przez studenta przewinienia dyscyplinarnego, a w konsekwencji – pociągnąć go do odpowiedzialności dyscyplinarnej, muszą łącznie wystąpić następujące przesłanki:1) czyn;2) dyscyplinarnie bezprawny tzn.:a) odpowiadający formalnemu opisowi przewinienia dyscyplinarnego z art. 307 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce,b) nieobjęty kontratypem dyscyplinarnym, czyli sytuacją wyłączającą dyscyplinarną bezprawność;3) społecznie szkodliwy w stopniu więcej niż znikomym;4) zawiniony (popełniony w jednej z form winy przy braku okoliczności wyłączających winęZdaniem Sądu w tym zakresie działaniom orzekających w sprawie komisji dyscyplinarnych nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania w zakresie skutkującym uchyleniem kontrolowanych rozstrzygnięć co do ustalenia popełnienia przez skarżącego czynu dyscyplinarnego.W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń kwalifikacja dokonana przez orzekające komisje dyscyplinarne czynów popełnionych przez skarżącego jako przewinienia dyscyplinarnego – tj. czynu uchybiającego godności studenta.Aby wskazać na czym polega uchybienie godności studenta trzeba odwołać się, zdaniem Sądu, do społecznego wzorca studenta, uwzględniającego etyczne oczekiwania wobec studentów, funkcjonujące w społeczności akademickiej i w całym społeczeństwie. Zachowania zatem odbiegające od tego wzorca będą uchybieniami godności. Uchybienie godności studenta najczęściej przybiera postać naruszenia norm etycznych – norm etyki studenckiej lub ogólnospołecznej. W wielu uczelniach opracowane są kodeksy etyki studenta, które ułatwiają ustalenie, jakie normy studenta wiążą, aczkolwiek trzeba mieć na uwadze to, że wyczerpujące skodyfikowanie zasad etyki jest praktycznie niemożliwe i że brak jakiejś normy w kodeksie nie oznacza, że jej przekroczenie nie może być kwalifikowane jako uchybienie godności studenta. Trzeba również i pamiętać, że naruszenie zasady określonej w kodeksie etyki nie jest samoistną podstawą odpowiedzialności dyscyplinarnej. Podstawą taką musi być zawsze przewinienie wskazane w art. 307 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Uchybieniem godności studenta może być więc także naruszenie prawa – nie tylko przepisów określających obowiązki studenta, ale również przepisów prawa karnego. Przy czym zaznaczyć należy, że uchybienie godności studenta nie musi nastąpić na terenie uczelni. Ze względu jednak na organizacyjny charakter odpowiedzialności dyscyplinarnej uchybienie w sferze pozauczelnianej musi mieć jednak znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania uczelni, wykonywania przez nią zadań i społecznego zaufania do niej. Nawet zatem, gdy przestępstwo popełnione jest w sferze czysto prywatnej, jest poważne, będzie ono oddziaływało na dobre imię uczelni, a w konsekwencji stanowiło uchybienie godności studenta (por. R. G. . Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów, omówienie przepisy, wzory pism, wydawnictwo Edu - Libri, Kraków-Legionowo 2021, s. 24 i następne).W ocenie Sądu zarówno poczynienie ustaleń faktycznych, jak i ocena materiału dowodowego nastąpiły zgodnie z przepisanymi normami prawa a czyny przypisane Skarżącemu zostały prawidłowo zakwalifikowanie jako naruszające godność studenta w rozumieniu art. 307 ust 1 p.s.w.n. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 Regulaminu studiów w Uniwersytecie S. . Orzeczenia zapadłe w kontrolowanym postępowaniu mieściły się w ramach zastrzeżonej ustawowo niezawisłości zastrzeżonej komisjom dyscyplinarnym, które stosowały dyrektywy wymiaru kary właściwe dla postępowania dyscyplinarnego.Co do kwestii związanej z rodzajem orzeczonej skarżącemu przez komisje dyscyplinarne kary, to również i w tym aspekcie działania tych organów Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów skutkujących koniecznością uchylenia kontrolowanych orzeczeń.Katalog kar dyscyplinarnych zawarty został w art. 308 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z tym przepisem karami dyscyplinarnymi są:1) upomnienie;2) nagana;3) nagana z ostrzeżeniem;4) zawieszenie w określonych prawach studenta na okres do jednego roku;5) wydalenie z uczelni.Trzy pierwsze z wymienionych kar mają charakter honorowy – oddziałują na dobre imię studenta. Czwarta z wymienionych pociąga za sobą zawieszenie tylko w określonych przez komisję dyscyplinarną prawach studenta, nie zaś zawieszenie we wszystkich prawach. Najsurowszą karą jest kara wydalenia z uczelni.Katalog kar dyscyplinarnych jest katalogiem zamkniętym, co odpowiada zasadzie nulla poena sine lege. Jednakże omawiana ustawa nie przyporządkowuje żadnej z kar określonym przewinieniom dyscyplinarnym, co wiąże się z brakiem typizacji tych ostatnich. Natomiast kara wydalenia z uczelni polega na pozbawieniu statusu studenta, który nie może go odzyskać w danej uczelni do czasu zatarcia skazania.Przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, jak też przepisy rozporządzenia doń wykonawczego, nie wskazują, czym komisja powinna się kierować, wybierając karę. Jak wskazuje R. G. w: Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów, omówienie przepisy, wzory pism, wydawnictwo Edu – Libri, Kraków-Legionowo 2021 (s. 29), tę lukę prawną można wypełnić, po raz kolejny sięgając przez analogię do prawa karnego – do art. 53 k.k..Dostosowując ten przepis do regulacji odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów, trzeba przyjąć, ze komisja dyscyplinarna, orzekając karę, powinna uwzględnić:1) stopień winy sprawcy;2) stopień społecznej szkodliwości czynu;3) cele zapobiegawcze;4) potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej studentów, zwłaszcza cele zapobiegawcze w stosunku do ogółu studentów uczelni;5) okoliczności dotyczące sprawcy, takie, jak pobudki działania, zachowanie przed i po jego popełnieniu, opinia o nim, przebieg studiów, kierunek studiów;6) okoliczności dotyczące czynu, takie jak sposób jego popełnienia, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, skutki czynu, w tym rodzaj i rozmiar jego ujemnych następstw itp.Otóż i w tym zakresie zawarte w uzasadnieniach orzeczeń Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej, jak i Komisji Dyscyplinarnej Uniwersytetu S. w W. wywody są w ocenie Sądu przekonywujące. Wbrew twierdzeniom skargi Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń.Komisje Dyscyplinarne obu instancji w wydanych orzeczeniach wyjaśniły materialnoprawną podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej, tj. art. 307 ust. 1 pr.s.w.n., wskazując iż wśród zachowań uchybiających godności studenta można wskazać m.in. na naruszenie godności innych osób (w tym członków wspólnoty akademickiej), okazywanie lekceważenia, braku szacunku czy podważanie autorytetu uczelni. Podkreśliła przy tym, że przynależność do wspólnoty akademickiej oznacza także przyjęcie na siebie obowiązku przestrzegania wartości i zwyczajów obowiązujących w danej społeczności stanowiących określone standardy zachowania. Konkludując, Komisja uznała że używanie takich sformułowań jak “cwaniaczek", “cieć", “mam pana serdecznie dosyć" stanowi naruszenie obowiązujących w Uniwersytecie S. zasad etycznych. W korespondencji Skarżący używał słów, które w powszechnym odbiorze mają zabarwienie pejoratywne. Sposób sygnalizowania przez Studenta istotnych, w jego ocenie, problemów i spraw oraz forma przyjętej komunikacji została uznana przez Komisję za nie do zaakceptowania w ramach społeczności akademickiej.W ocenie Komisji Student naruszył obowiązek postępowania zgodnie z treścią ślubowania i aktami wewnątrzuczelnianymi, a w szczególności zasadę nakazującą zachowywanie się w sposób godny i przestrzeganie dobrych obyczajów wspólnoty akademickiej (art. 307 pr.s.w.n. oraz § 8 Regulaminu w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 i 4 Regulaminu). Ponadto Komisja wskazała, iż Skarżący nie zaprzeczył w toku postępowania faktom formułowania inkryminowanych wypowiedzi, ani ich treści. Wyjaśniono ponadto okoliczności przyczyniające się do wymierzenia kary dyscyplinarnej, uwzględniając jej współmierność do stopnia winy, jak i sam stopień społecznej szkodliwości. Zwrócono uwagę na okoliczności łagodzące takie jak dotychczasowa niekaralność, pozytywną ocenę Rzecznika podczas współpracy ze Studentem w toku postępowania wyjaśniającego, brak sygnałów związanych z nieadekwatnym sposobem komunikacji po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Okolicznościami obciążającymi w ocenie Komisji był brak okazania skruchy przez Studenta oraz brak zmiany postawy po rozmowie z Dziekanem Wydziału. Jest to także zły przykład dla innych studentów k. akt 90-92.W tym stanie rzeczy, wobec ustalonego w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, Sąd uznał, że orzekające w sprawie komisje dyscyplinarne nie przekroczyły uznania w wyborze kary, a orzeczoną dostatecznie uzasadniły.Reasumując tę część wywodów należy stwierdzić, że zdaniem składu orzekającego Sądu zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego, w związku z tym jego usunięcie z obrotu prawnego nie może nastąpić, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie dostarczyło podstaw do przyjęcia, że przy jego wydawaniu komisje (w tym w szczególności Odwoławcza Komisja) naruszyły granice uznania administracyjnego wyznaczone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W kontrolowanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia, co jest wyłącznym kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu, motywy orzeczeń wydanych w tej sprawie odzwierciedlają i wyjaśniają tok rozumowania prowadzący do zastosowania przytoczonych w nich przepisów prawa materialnego.Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, co następuje:W odniesieniu do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 17 § 1 pkt 6) w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 kpk, polegającej zdaniem skarżącego na nieuwzględnieniu przedawnienia w zakresie czynu 1 zarzucanego obwinionemu we wniosku o ukaranie, w ocenie Sądu zasadne jest stanowisko orzekających w sprawie organów dyscyplinarnych uczelni co do braku zaistnienia przedawnienia karalności. Zgodnie z art. 314 ust. 3 pr.s.w.n. nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 6 miesięcy od dnia uzyskania przez rektora informacji o popełnieniu czynu uzasadniającego nałożenie kary lub po upływie 3 lat od dnia jego popełnienia. W przedmiotowej sprawie informacja w tym zakresie została przekazana Rektorowi pismem z dnia 05.09.2023 r. przez ówczesnego Dziekana Wydziału Prawa. Postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte przez Rzecznika dyscyplinarnego w dniu 10 listopada 2023 roku, co mieści się w terminie 6 miesięcy od dnia uzyskania przez rektora informacji (tj. w dniu 5 września 2023 roku). Tym samym, zachowano procedurę zgodnie z ustawą p.s.w.n. Postępowanie dyscyplinarne wszczęte przez Komisję w dniu 22 lutego 2024 roku również mieści się w 6-miesięcznym okresie od dnia uzyskania przez rektora informacji. Przekroczenie ustawowego terminu miałoby miejsce w wypadku .wszczęcia postępowania w dniu 5 marca 2024 roku.W odniesieniu do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w skardze, Sąd podziela oceny i argumentacje organów dyscyplinarnych uczelni obu instancji. W szczególności za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego co do sprostowania przez Komisję odwoławczą oczywistej omyłki pisarskiej w dacie wydanego orzeczenia poprzez wskazanie w miejsce “28.03.2024 roku" daty “15.03.2024 roku". Elementy orzeczenia oraz sposób jego ogłoszenia szczegółowo regulują przepisy Rozporządzenia. W ocenie Sądu, Komisja dopełniła wymogów wynikających z ww. przepisów, tj. ogłosiła orzeczenie bezpośrednio po naradzie, sporządziła orzeczenie wraz z uzasadnieniem, a samo orzeczenie zawierało wszystkie niezbędne elementy wymienione w § 23 Rozporządzenia.Stanowisko OKD w zakresie pozostałych zarzutów dotyczących zarówno rzekomego nieistnienia orzeczenia Komisji, wewnętrznej sprzeczności orzeczenia uniemożliwiającej jego wykonanie oraz rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania oraz wniosków dowodowych zgłaszanych w toku postępowania przez Komisją I instancji, zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 11 czerwca 2024 roku i Sąd w całości je podziela.Reasumując należy zasadnie stwierdzić, że w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym (zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji) nie zaistniały uchybienia skutkujące zaistnieniem podstaw do uchylenia orzeczenia. Organy zebrały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, dokonały jego wszechstronnego zbadania oraz oceniły go pod względem faktycznymi i prawnym. Orzeczenia zostały uzasadnione w sposób pozwalający na wskazanie jasnych kryteriów podjęcia decyzji.Dodatkowego podkreślenia wymaga okoliczność pełnego udziału Skarżącego w toczących się postępowaniach. D. S. korzystał z przysługujących mu praw dostępu do zgromadzonych akt postępowania, wypowiadał się co do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych i czynnie uczestniczył w postępowaniu na każdym jego etapie.Również i pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Orzekające komisje dyscyplinarne dochowały w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wszelkich wymogów związanych z zagwarantowaniem skarżącemu czynnego udziału i prawa do obrony, a w toku postępowania informując o podjętych działaniach procesowych i wydanych orzeczeniach skarżącego i obrońcę.Z uwagi na przedstawione powyżej stanowisko skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku., polegającej zdaniem skarżącego na nieuwzględnieniu przedawnienia w zakresie czynu 1 zarzucanego obwinionemu we wniosku o ukaranie, w ocenie Sądu zasadne jest stanowisko orzekających w sprawie organów dyscyplinarnych uczelni co do braku zaistnienia przedawnienia karalności. Zgodnie z art. 314 ust. 3 pr.s.w.n. nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 6 miesięcy od dnia uzyskania przez rektora informacji o popełnieniu czynu uzasadniającego nałożenie kary lub po upływie 3 lat od dnia jego popełnienia. W przedmiotowej sprawie informacja w tym zakresie została przekazana Rektorowi pismem z dnia 05.09.2023 r. przez ówczesnego Dziekana Wydziału Prawa. Postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte przez Rzecznika dyscyplinarnego w dniu 10 listopada 2023 roku, co mieści się w terminie 6 miesięcy od dnia uzyskania przez rektora informacji (tj. w dniu 5 września 2023 roku). Tym samym, zachowano procedurę zgodnie z ustawą p.s.w.n. Postępowanie dyscyplinarne wszczęte przez Komisję w dniu 22 lutego 2024 roku również mieści się w 6-miesięcznym okresie od dnia uzyskania przez rektora informacji. Przekroczenie ustawowego terminu miałoby miejsce w wypadku .wszczęcia postępowania w dniu 5 marca 2024 roku.W odniesieniu do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w skardze, Sąd podziela oceny i argumentacje organów dyscyplinarnych uczelni obu instancji. W szczególności za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego co do sprostowania przez Komisję odwoławczą oczywistej omyłki pisarskiej w dacie wydanego orzeczenia poprzez wskazanie w miejsce “28.03.2024 roku" daty “15.03.2024 roku". Elementy orzeczenia oraz sposób jego ogłoszenia szczegółowo regulują przepisy Rozporządzenia. W ocenie Sądu, Komisja dopełniła wymogów wynikających z ww. przepisów, tj. ogłosiła orzeczenie bezpośrednio po naradzie, sporządziła orzeczenie wraz z uzasadnieniem, a samo orzeczenie zawierało wszystkie niezbędne elementy wymienione w § 23 Rozporządzenia.Stanowisko OKD w zakresie pozostałych zarzutów dotyczących zarówno rzekomego nieistnienia orzeczenia Komisji, wewnętrznej sprzeczności orzeczenia uniemożliwiającej jego wykonanie oraz rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania oraz wniosków dowodowych zgłaszanych w toku postępowania przez Komisją I instancji, zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 11 czerwca 2024 roku i Sąd w całości je podziela.Reasumując należy zasadnie stwierdzić, że w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym (zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji) nie zaistniały uchybienia skutkujące zaistnieniem podstaw do uchylenia orzeczenia. Organy zebrały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, dokonały jego wszechstronnego zbadania oraz oceniły go pod względem faktycznymi i prawnym. Orzeczenia zostały uzasadnione w sposób pozwalający na wskazanie jasnych kryteriów podjęcia decyzji.Dodatkowego podkreślenia wymaga okoliczność pełnego udziału Skarżącego w toczących się postępowaniach. D. S. korzystał z przysługujących mu praw dostępu do zgromadzonych akt postępowania, wypowiadał się co do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych i czynnie uczestniczył w postępowaniu na każdym jego etapie.Również i pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Orzekające komisje dyscyplinarne dochowały w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wszelkich wymogów związanych z zagwarantowaniem skarżącemu czynnego udziału i prawa do obrony, a w toku postępowania informując o podjętych działaniach procesowych i wydanych orzeczeniach skarżącego i obrońcę.Z uwagi na przedstawione powyżej stanowisko skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku.W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w sentencji wyroku.