Postanowienie SN z 11 stycznia 2002, sygn. III CKN 570/01
Data orzeczenia
11 stycznia 2002
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Gudowski
Tagi
Podstawa prawna
Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do
rozpoznania nie może polegać na powtórzeniu treści przepisu art. 393 § 1 pkt
1 lub 2 k.p.c., lecz konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne
występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które
przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym
polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem
rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów.
Sędzia SN Jacek Gudowski
Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marka Ś., "S.I.", spółki z o.o. w K. i
Aleksandra Ż. przeciwko Barbarze S. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu
niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 stycznia 2002 r., na skutek kasacji powodów
Marka Ś. i "S.I.", spółki z o.o. w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia
11 kwietnia 2001 r.
odrzucił kasację i zasądził od powodów Marka Ś. i „S.I.”, spółki z o.o. na rzecz
pozwanej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zważywszy, że wyrok zaskarżony kasacją został wydany w dniu 11 kwietnia
2001 r., a więc po dniu 30 czerwca 2000 r., do postępowania kasacyjnego – także
do złożenia i, ewentualnie, rozpoznania kasacji – mają zastosowanie przepisy
kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja
2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie
rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554;
por. art. 5 ust. 2 i art. 6 tej ustawy).
Zgodnie z art. 3933
§ 1 k.p.c. w nowym brzmieniu, kasacja – obok oznaczenia
zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę
orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany – powinna zawierać, jako
jeden z elementów konstrukcyjnych, także przedstawienie okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie. W postanowieniu z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ
178/99 (OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że brak w tym
zakresie jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla
usuwania braków formalnych, i w związku z tym kasacja dotknięta tym brakiem
podlega odrzuceniu a limine (por. także np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia
14 września 1936 r., C.II. 859/36, Zb.Urz. 1937, poz. 109, orzeczenie Sądu
Najwyższego z dnia 17 grudnia 1936 r., C.II. 1811/36, „Przegląd Prawa i
Administracji im. E. Tilla” 1937, nr 2, poz. 118, uchwała składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III. 319/37, Zb. Urz. 1938, poz.
303, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r., II CKN
404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59 albo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151).
Należy jednocześnie podkreślić, na co trafnie zwróciła uwagę pozwana
w odpowiedzi na kasację, że przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie
kasacji do rozpoznania nie może polegać – jak uczynili to powodowie – na
powtórzeniu treści przepisu art. 393 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.c., lecz konieczne jest
wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono
istotne, albo określenie, które przypisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze
wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z
przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. także
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,
nr 1, poz. 11 oraz z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz.
156).
Stwierdziwszy, że w kasacji wniesionej w niniejszej sprawie skarżący
ograniczyli się do sformułowania, iż „okolicznością uzasadniającą rozpoznanie
kasacji jest zaistniała w niniejszej sprawie potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości, a dotyczących dóbr osobistych”, bez próby
wyjaśnienia, o jakie przepisy chodzi i dlaczego – i jakie – budzą one wątpliwości,
należało przyjąć brak przedstawienia okoliczności, o jakich mowa w art. 3933
§ 1
pkt 3 k.p.c. i z tych względów orzec, jak w sentencji (art. 3937
§ 2 oraz art. 98 § 1 w
związku z art. 391 i 39319
k.p.c.).