Wyrok z 18 grudnia 2015, sygn. VIII Ga 376/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 grudnia 2015 roku

Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Krzysztof Górski

Sędziowie: SO Anna Budzyńska (spr.)

SR del. Kornelia Żminkowska

Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Grygiel

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa R. M.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we W.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 20 maja 2015 roku, sygnatura akt XI GC 434/14

I.  oddala apelację;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (jednego tysiąca dwustu złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

SR (del.)(...)SSO (...)SSO (...)

Sygn. akt VIII Ga 376/15

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, XI Wydział Gospodarczy zwolnił spod egzekucji prowadzonej na wniosek wierzyciela (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, J. W., pod sygnaturą KM 137/14, należące do powoda R. M. rzeczy ruchome wskazane w protokole zajęcia z dnia 7 marca 2014 roku pod pozycją od 23 do 27 tj. dwie sztuki odtwarzacza (...) 5000 D., dwie sztuki odtwarzacza (...), (...) 600 P., elektor P. (...) oraz D. E. C. oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.905 zł tytułem kosztów procesu.

Wyrok został wydany w sprawie, w której powód R. M. na podstawie art. 841 k.p.c. wniósł o zwolnienie spod egzekucji prowadzonej na wniosek pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. wskazanych ruchomości, podnosząc, że powyższe rzeczy są jego własnością, a zostały zajęte w toku egzekucji prowadzonej przez pozwanego przeciwko T. B. i R. S. w pomieszczeniach, w których osoby te prowadziły działalność.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i wskazał, że powód wytoczył pozew po upływie miesięcznego terminu. Wskazał, że nieprawdopodobne jest, by powód będący DJ-em w klubie w lokalu dłużników nie miał wiedzy o dokonanym zajęciu ruchomości.

Sądu I instancji ustalił, że powód jest właścicielem sprzętu w postaci dwóch sztuk odtwarzacza (...) 5000 D., dwóch sztuki odtwarzacza (...), (...) 600 P., elektora P. (...) oraz D. E. C., które zakupił za kwotę 12.078 złotych w grudniu 2005 roku. Sprzęt ten służył mu do pracy w charakterze DJ – a w klubach. Powód pracował m.in. w klubie należącym do T. B. i korzystał w nim z własnego sprzętu. Pozostawiał sprzęt w lokalu do następnego terminu, w jakim grał, jeżeli nie miał w tym czasie innych zleceń. Ostatni raz powód użył sprzętu w klubie (...) w weekend 7-8 marca. 4-5 dni później powód dowiedział się od personelu, że lokal został zamknięty i nie można do niego wejść. Sprzęt nie był mu wówczas potrzebny.

W dniu 7 marca 2014 roku Komornik sądowy zajął rzeczy ruchome znajdujące się w lokalu T. B., w tym sprzęt powoda. Dłużnicy występowali o wyłączenie m.in. rzeczy należących do powoda spod egzekucji jednak bezskutecznie. Komornik nie informował nigdy powoda o zajęciu rzeczy wskazanych przez dłużnika, jako własność R. M..

Podczas spotkania powoda z T. B., który przyjechał do Polski z Anglii, powód został poinformowany o zajęciu jego rzeczy przez komornika. Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 roku, powód wezwał pozwanego do zwolnienia zajętych rzeczy spod egzekucji, do wezwania dołączył kopię faktury zakupu.

Dokonując oceny prawnej powództwa w oparciu o normę art. 841 k.p.c. Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione w całości. W myśl art. 841 k.p.c. osoba trzecia może w drodze powództwa żądać zwolnienia spod egzekucji zajętego przedmiotu, jeżeli skierowana do niego egzekucja narusza jej prawa.

Sąd Rejonowy podkreślił, że strony nie kwestionowały ani faktu prowadzenia egzekucji z rzeczy należących do powoda, ani wprost faktu, iż wskazane ruchomości stanowiły własność powoda. Okoliczności te ponadto powód wykazał zarówno przedkładając fakturę zakupu, jak i zeznaniami świadka T. B. oraz swoimi wyjaśnieniami.

Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany kwestionował jedynie terminowość wytoczenia powództwa. Powództwo o wyłączenie rzeczy spod egzekucji można – zgodnie z art. 841 § 3 k.p.c. wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa. Powód wskazywał w pozwie, iż dowiedział się o zajęciu w dniu 22 kwietnia 2014 roku, natomiast przeprowadzone dowody nie wykazały, by było to istotnie tego dnia. Sad Rejonowy podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału – zeznań świadka T. B. i powoda wynika, że wiedzę te uzyskał po 10 kwietnia. Wiązali to z datą przyjazdu T. B. do Polski. W ocenie Sądu Rejonowego zeznania świadka i powoda były w pełni wiarygodne, zaś pozwany nie naprowadził żadnego dowodu, który mógłby tę wiarygodność podważyć. Przypuszczenia, że powód wiedział wcześniej, nie poparte żadnym dowodem, w świetle jednoznacznych zeznań świadka i strony, nie są wystarczające dla przyjęcia, że powód dowiedział się o zajęciu w dniu sporządzenia protokołu przez Komornika.

Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo w całości.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto o przepis art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 k.p.c.. Na poniesione przez powoda koszty złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 505 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 2400 zł, zgodnie z §6 pkt 5 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła :

- naruszenie przepisów postępowania art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na pobieżnej ocenie dowodów z zeznań świadków i z dokumentów,

- naruszenie prawa procesowego tj. art. 25 k.p.c. poprzez zaniechanie sprawdzenia wartości przedmiotu sporu, podczas gdy pozwana w odpowiedzi na pozew, przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, zakwestionowała wartość przedmiotu sporu wskazaną przez powoda w pozwie.

Wskazując na powyższe pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części – co do punktu II poprzez orzeczenie o kosztach procesu od prawidłowo ustalonej wartości przedmiotu sporu bądź o odstąpienie od obciążenia pozwanej kosztami i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania za obie instancje.

Ponadto, na podstawie art. 382 k.p.c. skarżąca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd II instancji dowodu z wydruku internetowego z profilu Klubu (...) i wydruku internetowego z portalu Gazeta.pl na okoliczność ustalenia, czy po dniu 8 marca 2014 roku Klub (...) nadal prowadził działalność oraz czy powód po dniu 8 marca 2014 roku prowadził w Klubie występy. Uzasadniając powyższy wniosek dowodowy pozwana wskazała, że nie miała możliwości powołania tych dowodów przed Sądem I instancji, gdyż nie miała o nich wiedzy. Skarżący wskazał, iż powyższe dowody podważają wiarygodność zeznań powoda, który zeznał że sprzęt pozostawił w Klubie, z uwagi na kolejne planowane imprezy w tym lokalu. Apelujący podniósł, iż z dowodów tych wynika, że w dniu 8 marca 2014 roku Klub (...) kończył swoją działalność, o czym powód powinien wiedzieć. Pozostawienie w tej sytuacji sprzętu w lokalu budzi wątpliwości co do zeznań powoda w zakresie daty, w której miał powziąć wiedzę o zajęciu komorniczym.

W zakresie naruszenia art. 25 k.p.c. skarżący zarzucił, iż Sąd I instancji mimo zarzut pozwanego zgłoszonego w odpowiedzi na pozew nie sprawdził wartości przedmiotu sporu. Pozwana przedłożyła natomiast dokument, który znacząco odmiennie niż powód szacował wartość ruchomości zajętych przez Komornika Sądowego. Z przedłożonego operatu wynika, że w toku postępowania komorniczego wskazane ruchomości nie przedstawiały żadnej wartości.

Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, aprobując w całości ustalenia i wnioski prawne Sądu Rejonowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna.

W ocenie Sądu odwoławczego ustalenia faktyczne i ocena prawna zawarta w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, obejmująca dokonaną przez ten Sąd wykładnię zastosowanych przepisów prawa okazała się właściwa i nie budzi zastrzeżeń. Sąd II instancji w pełni akceptuje stanowisko Sądu Rejonowego i przyjmuje je za własne, czyniąc je integralną częścią poniższych rozważań.

W odniesieniu do wniosku pozwanej złożonego w apelacji o uzupełnienie w ramach postępowania odwoławczego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do wniesionego środka zaskarżenia wskazać trzeba, że Sąd Okręgowy nie stwierdził - w świetle normy art. 381 k.p.c. - zaistnienia podstaw uzasadniających uwzględnienie powyższego wniosku. W myśl powołanego przepisu sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później.

W ocenie Sądu Okręgowego strona pozwana nie wykazała, ażeby nie miała możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych przedstawionych w apelacji – jak twierdziła - w toku postępowania przed sądem pierwszej. Twierdzenia pozwanej, iż nie miała wówczas wiedzy o tych dowodach pozostają w całkowitej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem procesowym. Z dołączonych do akt sprawy akt komorniczych KM 137/14 wynika, że pełnomocnik pozwanego wiedzę o tych dowodach posiadał już w 2014 roku, w dniu 5 marca 2014 roku skierował bowiem do Komornika Sądowego wniosek o podjęcie czynności egzekucyjnych w stosunku do dłużników w Klubie (...), wskazując, że w dniu 8 marca 2014 roku ma się odbyć w tym lokalu ostatnia impreza i w związku z powyższym uznaje za uzasadnione przeprowadzenie egzekucji w tym terminie. Do pisma tego załączone zostały przez pełnomocnika pozwanego wskazane w apelacji wydruki z profilu Klubu i z portalu Gazeta.pl.

W konsekwencji powyższe wnioski dowodowe podlegały pominięciu przez Sąd odwoławczy na podstawie art. 381 k.p.c., z uwagi na brak spełnienia przesłanek z powyższego przepisu. Strona pozwana miała bowiem bez wątpienia możliwość powołania tych dowodów przed Sądem I instancji.

Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów skarżącej co do naruszenia prawa procesowego.

Argumentacja dotycząca naruszenia prawa procesowego, odnosiła się w szczególności naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. W tym względzie skarżąca zarzucała przede wszystkim błędną ocenę materiału dowodowego, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż powód zachował wskazany art. 841 § 3 k.p.c. miesięczny termin na wytoczenie powództwa, liczony od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa.

Dokonując ponownej analizy sprawy Sąd Odwoławczy uznał, iż ustalenie Sądu I instancji, że powód dowiedział się o naruszeniu - przez dokonane przez Komornika Sądowego zajęcie - jego prawa do wskazanych ruchomości po dniu 10 kwietnia 2014 roku -znajduje potwierdzenie w materiale procesowym. Datę 10 kwietnia 2014 roku, kiedy jak wskazywał powód T. B. poinformował go o zajęciu jego sprzętu powód wiązał z datą przyjazdu świadka do Polski i urodzinami świadka. Okoliczności te potwierdził w swoich zeznaniach świadek T. B..

Skarżący - zdaniem Sądu odwoławczego w żaden sposób nie podważył dokonanej przez Sąd I instancji oceny powyższych dowodów, uznanych przez Sąd za wiarygodne. W szczególności nie naprowadził dowodów, które mogłyby swiadczyć, iż powód o zajęciu stanowiących jego własność ruchomości w lokalu należącym do dłużników T. B. i R. S. dowiedział się wcześniej - jak twierdził pozwany - w dniu dokonania zajęcia tj. 8 marca 2014 roku.

Podkreślić należy, iż z akt komorniczych nie wynika, aby Komornik zawiadomił powoda jako osobę trzecią o dokonanym zajęciu ruchomości powoda. Z tych też powodów zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Sad Okręgowy uznał za nieuzasadniony. W konsekwencji wytoczenie powództwa przez powoda w oparciu o art. 841 § 1 k.p.c. w dniu 30 kwietnia 2014 roku nastąpiło zatem – jak przyjął Sąd I instancji - z zachowaniem miesięcznego terminu przewidzianego w § 3 tego przepisu.

Zarzut naruszenia art. 25 k.p.c. poprzez zaniechanie przez Sąd Rejonowy sprawdzenia wartości przedmiotu sporu – w ocenie Sądu Okręgowego - nie zasługiwał na uwzględnienie. Zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 187 § 1 pkt 1 k.p.c. to do powoda należy określenie wartości przedmiotu sporu i tylko wtedy, gdy Sąd ma wątpliwości co do tego, że podana wartość jest wartością rzetelną, odpowiadającą rzeczywistemu stanowi rzeczy – ma obowiązek sprawdzenia wartości przedmiotu sporu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, wbrew stanowisku pozwanej, Sąd I instancji miał pełne podstawy do uznania, iż podana przez powoda wartość przedmiotu sporu została określona prawidłowo. Wartość zakupionego przez powoda sprzętu wynikała w sposób jednoznaczny z przedłożonej przez powoda faktury zakupu, gdzie wskazano cenę w wysokości 12.078 zł. Określenie przez powoda w pozwie wartości przedmiotu sporu na niższą kwotę tj. 10.100 zł wynikało natomiast z faktu użytkowania następnie przez powoda powyższego sprzętu. Twierdzenia, które skarżący przeciwstawiał prawidłowości określenia przez powoda wartości przedmiotu sporu odnosiły się do operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu Okręgowego samo wskazanie w operacie, że powyższe rzeczy nie przedstawiają żadnej wartości nie zostało w żaden sposób wyjaśnione i uzasadnione.

Sąd Okręgowy zauważa, że pomimo iż pozwany twierdził, iż wskazane ruchomości nie przedstawiają żadnej wartości - złożył wniosek o przeprowadzenie egzekucji z tych rzeczy i podtrzymywał go w toku postępowania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd w punkcie I oddalił apelację pozwanej, uznając ją za niezasadną.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku, na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Przyznana na rzecz powoda kwota w wysokości 1200 zł stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 rok, Nr 163, poz.1349 ze zm.).

SSR (del.) K. Ż. SSO K. G. SSO A. B.