Postanowienie SN z 17 grudnia 2004, sygn. II CZ 150/04
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
17 grudnia 2004
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Helena Ciepła
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2004 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Helena Ciepła (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa G.N.
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakładów Opieki
Zdrowotnej w O.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 17 grudnia 2004 r.,
zażalenia strony pozwanej
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 2 sierpnia 2004 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2004 r. odrzucił
kasację pozwanego na podstawie art. 3935
k.p.c. wobec uznania, że nie zawiera
ona przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a odnoszących
się do przesłanek określonych w obu paragrafach art. 393 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany wywodzi, że kasacja zawiera
powołanie się na oczywiste naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie
przepisów art. 734 i nast. k.c., w szczególności art. 746 k.c. i poprzestanie na treści
art. 3531
k.c. W uzasadnieniu zażalenia skarżący twierdzi, że wskazał w kasacji na
oczywiste naruszenie prawa materialnego w związku z popełnionymi błędami
w subsumpcji poprzez brak zastosowania art. 746 k.c. w zw. z art. 750 k.c.
i powołanie tylko art. 3531
k.c. jako podstawy oddalenia apelacji pozwanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Pozwany stwierdził w końcowej części uzasadnienia kasacji, że jest ona
uzasadniona ze względu na oczywistość naruszenia prawa, a w szczególności
całkowicie błędne powołanie przez Sąd Okręgowy przepisu art. 3531
k.c., który
wcale nie wyklucza zastosowania przepisów k.c. o zleceniu, a wręcz pozostaje
w zgodzie z treścią zawartej umowy stron.
Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku wcale nie wynika,
aby Sąd odwoławczy, powołując się na przepis art. 3531
k.c., generalnie wykluczył
stosowanie przepisów k.c. o zleceniu, choć zarazem nie dopatrzył się też
uzasadnionych podstaw do zastosowania konkretnie art. 746 § 3 k.c., w świetle
ocenionych jako prawidłowe ustaleń faktycznych (k. 286 - 287).
Zarzut oczywistego naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. nie
może przejawiać się w próbie przypisywania Sądowi odwoławczemu takiego
naruszenia, które już przy wstępnej tylko jego ocenie nie znajduje potwierdzenia
w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dla przyjęcia kasacji do rozpoznania
z powołaniem się na oczywistość naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem
3
wysiłek sporządzającego kasację profesjonalnego pełnomocnika powinien
koncentrować się na wykazaniu kwalifikowanej postaci zarzucanego naruszenia,
a więc polegającej na oczywistości naruszenia prawa, widocznej prima facie i to już
przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia
10 stycznia 2001 r., V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49; postanowienie SN z dnia
16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Kwalifikowana postać naruszenia w postaci oczywistego naruszenia prawa
zaskarżonym wyrokiem łączy się z powinnością wskazania w kasacji przepisów,
które naruszone zostały w sposób oczywiście zauważalny, bez wgłębiania się w ich
tekst i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie SN z dnia 12 grudnia
2002 r., sygn. II UK 163/02, OSNP – wkł. 2003/18/13).
W orzecznictwie wyrażono nawet pogląd, że skoro przesłanką uzasadniającą
przyjęcie kasacji do rozpoznania w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. jest stan,
w którym zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo, przeto
niewystarczające jest wykazanie, że Sąd zastosował przepis błędnie
interpretowany, ale należy w kasacji uzasadnić, że błąd taki spowodował wydanie
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 7 stycznia
2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004/13/230).
Ponieważ zawarty w końcowej części uzasadnienia kasacji zarzut
oczywistości naruszenia prawa, choć może być oczywiście elementem
uzasadnienia podstawy kasacyjnej, to jednak nie może być oceniony jako
równoznaczny z przesłanką wynikającą z art. 393 § 2 k.p.c., bowiem wolą
ustawodawcy wyrażoną w tym przepisie jest obowiązek przyjęcia kasacji do
rozpoznania tylko wówczas, jeśli zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 39318
§ 3 k.p.c.. i art. 39318
§ 3 k.p.c.