Wyrok - II OSK 659/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 14 maja 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy Skawina od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 840/25 w sprawie ze sprzeciwu Burmistrza Miasta i Gminy Skawina od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 25 czerwca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestyOddalono skargę kasacyjną. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy Skawina od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 840/25 w sprawie ze sprzeciwu Burmistrza Miasta i Gminy Skawina od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 25 czerwca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwesty
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
14 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Jurkiewicz
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 7
kpa
art. 77
kpa
art. 138
kpa
art. 136
kpa
art. 15
kpa
art. 64
bppsa
art. 64
eppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 23 września 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 840/25, oddalił sprzeciw Burmistrza Miasta i Gminy Skawina od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 25 czerwca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania R. A. i H. A. od decyzji Starosty Krakowskiego z 30 stycznia 2024r., znak: [...], zezwalającej Burmistrzowi Miasta i Gminy Skawina na realizację inwestycji drogowej "Budowa drogi gminnej klasy technicznej D (dojazdowa) w miejscowości Skawina, gm. Skawina, powiat krakowski, województwo małopolskie" ([...]) – uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.Sprzeciwem Burmistrz Miasta i Gminy Skawina zaskarżył powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.Uzasadniając oddalenie powyższego sprzeciwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że sprawa została prawidłowo przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie spornej inwestycji liniowej dotyczy budowy drogi dojazdowej i toczy się na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 311, dalej: "specustawa drogowa"). Zgodnie ze specustawą drogową starosta wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi (art. 11a ust. 1 specustawy drogowej). Wniosek zawiera w szczególności mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu (art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej). Z kolei decyzja zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także – w razie potrzeby – inne ustalenia dotyczące określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych czy obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu (art. 11f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. c i pkt 8 lit. e specustawy drogowej). W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 (art. 11i ust. 1 specustawy drogowej). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej: P.b.) obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Kontrolowana decyzji sprowadza się do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) w kontekście przytoczonych wyżej przepisów.Sąd podniósł, że zasada prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.) i zasady zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) są powiązane z zasadą aktualności stanu faktycznego, bo stosowanie prawa administracyjnego cechuje się dynamiką. Istotna zmiana stanu faktycznego, która sprawia, że dowody zebrane w toku postępowania przed organem pierwszej instancji przestały być aktualne, stanowi okoliczność uzasadniającą wydanie tzw. decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy dostrzegł taką istotną zmianę stanu faktycznego, albowiem na stronie nr 41 swojego rozstrzygnięcia wskazał, że ze stanu odwzorowanego na mapach sporządzonych po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji (k. 174-175 a.a. – przy piśmie z 4 lipca 2024r.) wynika, że zdezaktualizowała się mapa z wniosku inicjującego postępowanie, bo nie odwzorowuje już stanu faktycznego w zakresie sieci i instalacji cieplnych na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zmiana stanu faktycznego odwzorowanego na ww. mapie – w świetle przytoczonych wyżej przepisów specustawy regulujących zawartość wniosku i decyzji – stała zatem na przeszkodzie wydaniu orzeczenia innego niż kasatoryjne. Sąd podkreślił, że dla określenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich konieczne jest przede wszystkim zidentyfikowanie istnienia tych interesów. W tym względzie szczególne znaczenie posiada aktualność ustaleń stanu faktycznego terenu wnioskowanego do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Podnoszone przez skarżąca kwestie związane z powodami, które stały się przyczyną takiego a nie innego usytuowania instalacji pomp ciepła zasilających budynki na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...]Skawina są w niniejszej sprawie zdaniem Sądu bez znaczenia, istotne jest to, że instalacje te istnieją, co na chwilę orzekania przez organ II Instancji nie zostało uwzględnione w projektowanej inwestycji. Z tych względów Sąd sprzeciw oddalił.Skargą kasacyjną Burmistrz Miasta i Gminy Skawina zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:1) art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że istniały przesłanki do wydania przez Wojewodę Małopolskiego decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. uchylającej w całości decyzję Starosty Krakowskiego z 30 stycznia 2024 r. w sytuacji gdy brak było przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej, albowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była dotknięta uchybieniami wskazanymi w decyzji przez Wojewodę Małopolskiego w Krakowie a skutkującymi uchyleniem decyzji;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia skargi, mimo, że w postępowaniu przed organem II instancji doszło do naruszenia wskazanych w uzasadnieniu skargi przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 64e p.p.s.a, a szczególności:- w dniu wydania decyzji przez Starostę Krakowskiego nie istniał interes osób trzecich, który decyzja ta – zgodnie z art. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2025 poz. 418 ze zm.), art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji; inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. 2024 poz. 311 ze zm., dalej: specustawa) musiałaby uwzględniać, albowiem w dniu wydania decyzji przez organ I instancji obiektów budowlanych kolidujących z planowaną inwestycją nie było,- interes, który decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zgodnie z w/w przepisami prawa materialnego musiałaby uwzględniać nie istniał i nie powstał także po wydaniu przez Starostę Krakowskiego decyzji z dnia 30 stycznia 2024 r., albowiem w istniejącym planie zagospodarowania terenu budynki miały zapewnione źródło ciepła albowiem istniał zatwierdzony projekt budowlany obiektów kubaturowych obejmujący źródło zasilania w postaci pomp ciepła w innym miejscu, a więc nie było żadnej potrzeby wykonywania dodatkowych pomp ciepła,- w zakresie, w którym postępowanie administracyjne należało uzupełnić, tj. w zakresie ustalenia, czy w istniejącym planie zagospodarowania terenu przewidziane było wystarczające źródło ciepła i instalacja grzewcza oraz ustalenia, czy doszło do istotnego odstępstwa od projektu budowlanego i stwierdzenia czy wykonywana instalacja nie wymagała dodatkowego pozwolenia na budowę Wojewoda Małopolski - jako organ administracji architektoniczno-budowlanej - mógł uczynić własne ustalenia, wobec czego nie było konieczne przekazanie sprawy organowi I instancji,- obiekty kubaturowe miały zapewnione źródło ciepła, a dodatkowe źródło ciepła zostało wymyślone i zaplanowane wyłącznie w celu zablokowania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej,3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku i zaniechanie odniesienia się do zarzutów i okoliczności podnoszonych w sprzeciwie, w szczególności zaś brak odniesienia się do zawartych w skardze argumentów dotyczących chronologii prac związanych z realizowaną przez R. A. i H.A. inwestycją względem procedury związanej z planowaną przez skarżącego inwestycją drogową, celowego działania, nieposiadania przez w/w interesu prawnego, który musiałby zostać uwzględniony (albowiem przyjęcie takiego stanowiska jak zostało przedstawione w decyzji oznaczałoby, że zawsze właściciel nieruchomości sąsiedniej może w każdym momencie zablokować inwestycję poprzez jakiekolwiek prace na własnej działce czyniąc instytucję decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wyłącznie iluzoryczną), czy kwestii związanej z przewidzianą na mocy odrębnych przepisów ochroną interesów R. A. i H.A. oraz zaniechanie pełnego uzasadnienia prawnego zaskarżonego wyroku, co uniemożliwia stronie ocenę skarżonego wyroku i kontrolę toku rozumowania sądu.Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie w całości sprzeciwu i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasatoryjnej, powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogły być kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym tego rodzaju decyzji. Stosownie bowiem do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego stwierdzić należy, że ocena Sądu I instancji ma sprowadzać się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast, co do zasady, obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Decyzja organu odwoławczego powoduje, że nie została wydana decyzja ostateczna co do meritum sprawy. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa jest ocena Sądu pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - zaistniały przesłanki do wydania przez Wojewodę Małopolskiego decyzji kasacyjnej. W niniejszej sprawie powodem uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że w sprawie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, ponieważ nie zabezpieczono interesów odwołujących się w taki sposób, aby zapobiec niebezpieczeństwu wystąpienia szkody znacznej wartości lub niedogodności, jakie mogą powstać wskutek wywłaszczenia części działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...] Skawina, przy jednoczesnym innym niż dotychczas zagospodarowaniu wywłaszczonej nieruchomości, gdyż decyzja nie ustanowiła odpowiedniego obowiązku rozbiórki lub obowiązku przebudowy obejmującego urządzenia instalacji pomp ciepła na tych działkach. Wojewoda wskazał, że przed wydaniem decyzji i przed realizacją inwestycji doszło do zmian w zagospodarowaniu terenu, które winny być uwzględnione w dokumentacji projektowej decyzji zezwalającej Burmistrzowi Miasta i Gminy Skawina na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że odwołujący się informowali organ I instancji o planowanej, lecz nieuwzględnionej infrastrukturze (pompach ciepła).Mając powyższe na względzie wskazać należy, że zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku m.in. mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu (pkt 1) oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami (pkt 3). Dalsze wymogi jakie winna spełniać mapa określone zostały w ustawie Prawo budowlane. Według art. 34 ust. 3 pkt 1 tej ustawy jest to aktualna mapa do celów projektowych lub jej kopia, obejmująca: określenie granic działki lub terenu; usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym; sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków; układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, informację o obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem "aktualnej" mapy do celów projektowych. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, oznacza ono "obowiązujący w danej chwili", "dotyczący teraźniejszości". Należy zatem przyjąć, że mapa do celów projektowych spełniająca wymogi z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego powinna posiadać aktualne informacje dotyczące szczegółów terenowych. W konsekwencji należy stwierdzić, że mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy nie zależy zatem bezpośrednio od daty jej opracowania, lecz od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Ani przepisy prawa, ani względy doświadczenia życiowego nie dają dostatecznych podstaw do konstruowania domniemania, że wyłącznie upływ określonego czasu mapa wykorzystana do celów projektowych traci aktualność. Przeciwnie – uznać należy, że dopóki nie uległ zmianie stan faktyczny odzwierciedlony na mapie, tak długo pozostaje ona mapą aktualną w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14).W przedmiotowej sprawie – co nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą – po wydaniu przez organ I instancji decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji, mapa, w oparciu o którą ją zaprojektowano, zdezaktualizowała się w zakresie sieci i instalacji cieplnych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]obręb [...] Skawina. Organ odwoławczy, w świetle przywołanych powyżej wymogów co do aktualności mapy projektowej inwestycji budowlanej, nie mógł natomiast zignorować tej okoliczności. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że rozpoznając odwołanie rozstrzyga on sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie i bierze pod uwagę istniejący w dacie orzekania stan faktyczny i prawny sprawy. Jeżeli zmiana stanu faktycznego nastąpiła na etapie rozpatrywania sprawy w postępowaniu odwoławczym, to organ odwoławczy zobowiązany jest przy rozstrzyganiu sprawy uwzględnić taką zmianę stanu faktycznego, która zmieniła sytuację prawną stron postępowania. Nie mają przy tym znaczenia okoliczności w jakich doszło do zmiany zagospodarowania terenu objętego projektowaną inwestycją. Istotne jest bowiem to, że takiej zmiany doszło, co na chwilę orzekania przez organ odwoławczy nie zostało uwzględnione przy projektowaniu spornej inwestycji. Natomiast tak istotna zmiana jak w niniejszej sprawie, związana ze zmianą zagospodarowania objętych sporną inwestycją nieruchomości i mogąca mieć wpływ na przebieg projektowanej drogi powodowała konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy jest bowiem kompetentny wyłącznie co przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie przez ten organ postępowania wyjaśniającego w tak istotnym jak powyżej wskazano zakresie naruszałoby zawartą w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy.Z tych względów nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku podniesione w niej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wbrew twierdzeniom skarżącego, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w sprzeciwie, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a czynione jest to w sposób esencjonalny a więc zwięzły, co przecież nie stanowi naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że sprzeciw nie zasługiwał w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Zwrócić także należy uwagę, że obowiązek odniesienia się do zarzutów oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy a to że skarżący nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.