Postanowienie SN z 24 lutego 2005, sygn. III CZ 128/04
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
24 lutego 2005
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Marek Sychowicz
SSA Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi J. S. o wznowienie postępowania w sprawie I C (...) Sądu
Okręgowego w K. z powództwa J. S.
przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu w K. i Ubezpieczeniowemu
Funduszowi Gwarancyjnemu w W.
o zapłatę,
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2005 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 4 października 2004 r.,
sygn. akt I ACz (…),
1. oddala zażalenie
2. oddala wniosek pełnomocnika z urzędu powoda adwokata A. Ż. o przyznanie
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu
zażaleniowym przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację powoda od
postanowienia tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2004 r., którym oddalono zażalenie powoda
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie odrzucenia skargi powoda o
wznowienie postępowania w sprawie I C (...).
Sąd Apelacyjny przyjął, że zaskarżone postanowienie z dnia 1 kwietnia 2004 r.
nie należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 392 k.p.c., co do których istnieje
2
możliwość zaskarżenia ich kasacją. Dlatego też kasacja jako niedopuszczalna podlegała
odrzuceniu.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające kasację powód
wniósł o jego uchylenie zarzucając, że jest ono „nieuzasadnione”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powołany przez Sąd Apelacyjny art. 392 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed
dniem 6 lutego 2005 r., który miał zastosowanie w sprawie, a którego odpowiednikiem
jest obecnie art. 3981
§ 1 k.p.c., przewidywał dopuszczalność kasacji jedynie od tego
rodzaju orzeczeń Sądu drugiej instancji, które w tym przepisie zostały wprost
wymienione. Nie należy do nich postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie
Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Zasadnie Sąd
Apelacyjny ocenił zatem, że kasacja wniesiona na postanowienie tego Sądu z dnia 1
kwietnia 2004 r. była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu w oparciu o
dotychczasowe brzmienie art. 3935
k.p.c. Wymaga podkreślenia, że odwoływanie się
przez skarżącego do cytowanego w uzasadnieniu zażalenia stanowiska o
dopuszczalności kasacji nie uwzględnia faktu , że zostało ono wyrażone na tle innego
brzmienia art. 392 k.p.c., którego treść została zmieniona ustawą z dnia 24 maja 2000 r.
o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i
rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o
komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554). Wcześniej przepis ten
przewidywał dopuszczalność kasacji od wyroków i postanowień wydanych przez Sąd
drugiej instancji i kończących postępowanie w sprawie, co istotnie różniło go od treści
przepisu mającego zastosowanie obecnie.
W tej sytuacji sam fakt wniesienia zażalenia, w którym skarżący ograniczył się
praktycznie do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest „nieuzasadnione” i które
to zażalenie nie mogło odnieść skutku wobec oczywistego brzmienia art. 392 k.p.c., nie
uzasadniał wniosku pełnomocnika z urzędu powoda o przyznanie mu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym i wniosek ten
należało oddalić.
Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wyrażał już wcześniej pogląd, że pomoc
prawna świadczona z urzędu powinna być udzielana zgodnie z wymaganiami
stawianymi profesjonaliście i tylko przy zachowaniu tego warunku uzasadnia przyznanie
pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie § 21
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za
3
czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz.
1013; zm. Dz. U. Z 1998 r. Nr 159, poz. 1049), przy czym obecnie odpowiednią
regulację zawiera § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
Przykładowo wskazać można postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999
r., I CKN 1946/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178 i z dnia 12 lutego 1999 r. II CKN 341/98,
OSNC 1999, nr 6 poz. 123. Treść zażalenia złożonego w rozpoznawanej sprawie nie
pozwala zaś przyjąć, że jego wniesienie miało charakter działania profesjonalnego
związanego z udzieleniem stronie pomocy prawnej.
Z przyczyn wyżej wskazanych zawarty w zażaleniu wniosek o przyznanie
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zasługiwał na
uwzględnienie, zaś zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało
oddaleniu w oparciu o treść art. 3941
§3 i 39814
k.p.c.., nie
uzasadniał wniosku pełnomocnika z urzędu powoda o przyznanie mu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym i wniosek ten
należało oddalić.
Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wyrażał już wcześniej pogląd, że pomoc
prawna świadczona z urzędu powinna być udzielana zgodnie z wymaganiami
stawianymi profesjonaliście i tylko przy zachowaniu tego warunku uzasadnia przyznanie
pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie § 21
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za
3
czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz.
1013; zm. Dz. U. Z 1998 r. Nr 159, poz. 1049), przy czym obecnie odpowiednią
regulację zawiera § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
Przykładowo wskazać można postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999
r., I CKN 1946/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178 i z dnia 12 lutego 1999 r. II CKN 341/98,
OSNC 1999, nr 6 poz. 123. Treść zażalenia złożonego w rozpoznawanej sprawie nie
pozwala zaś przyjąć, że jego wniesienie miało charakter działania profesjonalnego
związanego z udzieleniem stronie pomocy prawnej.
Z przyczyn wyżej wskazanych zawarty w zażaleniu wniosek o przyznanie
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zasługiwał na
uwzględnienie, zaś zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało
oddaleniu w oparciu o treść art. 3941
§3 i 39814
k.p.c.