sygn. V CZ 12/05 31 marca 2005 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 31 marca 2005, sygn. V CZ 12/05

Data orzeczenia 31 marca 2005
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Lech Walentynowicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CZ 12/05
POSTANOWIENIE
Dnia 31 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Bronisław Czech
SSN Antoni Górski
w sprawie ze skargi P. P.
o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa J. M. przeciwko P. P.
o rozwód,
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w J. z dnia 13 czerwca 2002
r., sygn. akt I C (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu
31 marca 2005 r., zażalenia J. M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 grudnia
2004 r., sygn. akt I ACo (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2004 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie
powódki złożone na postanowienie tego Sądu z dnia 25 października 2004 r.,
oddalające jej wniosek o wyłączenie sędziów Sądu Okręgowego w J.
Przyczyną odrzucenia zażalenia było wniesienie go osobiście przez
nieuprawnioną powódkę, a także to, iż zaskarżone zostało postanowienie niekończące
postępowanie w sprawie.
W zażaleniu powódka zakwestionowała ten pogląd twierdząc, że Sąd Apelacyjny
– rozstrzygając wniosek o wyłączenie sędziów „po raz pierwszy” – wystąpił w roli sądu
pierwszej instancji, zatem dopuszczalne było złożenie zażalenia na postanowienie z 25
października 2004 r. i to bez obowiązywania przymusu adwokacko-radcowskiego.
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W chwili wniesienia zażaleń obowiązywały dotychczasowe przepisy procesowe
(zob. art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie kodeksu postępowania
cywilnego… - Dz. U. 2005 r. Nr 13, poz. 98). Powódka – jak trafnie zauważył Sąd
Apelacyjny – nie była uprawniona, z braku szczególnych kwalifikacji, do wniesienia
zażalenia bez pośrednictwa fachowego pełnomocnika. Procedura wnoszenia zażaleń do
Sądu Najwyższego została uregulowana w przepisie szczególnym, co oznacza, że
zawsze obowiązywał tu przymus adwokacko-radcowski (art. 3932
k.p.c. w związku z art.
39318
§ 3 k.p.c.).
Sąd Najwyższy w składzie orzekającym podziela również pogląd, że
postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 października 2004 r. było niezaskarżalne,
jako niekończące postępowanie w sprawie (art. 39318
§ 2 k.p.c.).
Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814
k.p.c. w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.).