Postanowienie - II OZ 1396/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 września 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 646/24 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 826/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia:Oddalono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 646/24 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 826/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia:
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 16 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 646/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu zażalenia K. P. (dalej jako skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 646/24 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2025 r. odmawiającego skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił zażalenie.Sąd mając na uwadze treść art. 178 P.p.s.a. oraz art. 194 § 1 P.p.s.a. stwierdził, że zażalenie na postanowienie wydane przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje jedynie w przypadkach przewidzianych wprost w ustawie P.p.s.a. Skoro nie przewidziano w tej ustawie zażalenia na postanowienie wydane przez Sąd I instancji po rozpoznaniu sprzeciwu na postanowienie orzekające o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy tj. z art. 260 § 1 P.p.s.a., to wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.W piśmie z 16 lipca 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując na niezasadność odmowy udzielenia jej prawa pomocy, z uwagi na fakt, że wykazała ona, że nie stać jej na poniesienie opłaty łącznej 184.000 zł lub legalizacji 3.650.000 zł. W jej ocenie nie ma w Polsce osoby, która byłaby w stanie ponieść takie koszty procesowe. Pozbawiono ją prawa pomocy pomimo tego, że we wniosku o prawo pomocy wykazała, że nie posiada zdolności finansowej aby ponieść koszty sądowe, które w jej ocenie są rażąco wygórowane i niemożliwe do uiszczenia przez strony. Nie dysponuje ona środkami na pokrycie takich opłat. Żądanie takich opłat stanowi naruszenie art. 45 Konstytucji RP i art. 246 § 1 P.p.s.a., gdyż uniemożliwia stronom dostęp do sądu i efektywną ochronę ich praw.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zażalenie K. P. nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Z racji tego każdy środek odwoławczy (zażalenie/skarga kasacyjna) nie odniesie zamierzonego skutku bowiem jest niedopuszczalny.Ustawodawca w art. 194 § 1 P.p.s.a. przedstawił katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a w art. 173 § 1 P.p.s.a. wskazał postanowienia, na które przysługuje skarga kasacyjna. Nie ma w tych regulacjach postanowienia Sądu wydanego w związku z rozpatrzeniem sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy z art. 260 § 1 P.p.s.a. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że wniesione przez skarżącą zażalenie jest niezaskarżalne. Wobec tego niedopuszczalne jest kierowanie do niego środków zaskarżenia jak zażalenie czy skarga kasacyjna. Wystąpienie z takim środkiem procesowym będzie skutkowało jego odrzuceniem stosownie do art. 178 P.p.s.a., z którego wynika, że zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu.W niniejszej sprawie Sąd postąpił zatem prawidłowo odrzucając zażalenie skarżącej. Okoliczności odnoszące się do zasadności odmowy prawa pomocy nie miały znaczenia dla wydania zaskarżonego postanowienia bowiem Sąd kwestii prawa pomocy nie oceniał. Została ona rozstrzygnięta prawomocnie w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 646/24.Wobec powyższego wniesione przez skarżącą zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 197 § 2 P.p.s.a..