Wyrok - III SAB/Łd 49/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu. Zatrudnianie cudzoziemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej PolUmorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu. Zatrudnianie cudzoziemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Pol
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
zadośćuczynienie
dobra osobiste
odszkodowanie
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Anna Dębowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu
UZASADNIENIE
18 lutego 2025 r. pełnomocnik Ax. Sp. z o.o. z siedzibą w S. złożył do Wojewody Łódzkiego za pośrednictwem portalu www.praca.gov.pl wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A dla obywatela Indonezji S.H. na stanowisko: pomocnik robotnik budowlany. Strona do wniosku elektronicznego dołączyła: skan pełnomocnictwa, oświadczenie o niekaralności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, odpis aktualny z KRS, skan umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy Ax. Sp. z o.o. oraz Bx. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. oraz skan zamówienia pracowników tymczasowych przez pracodawcę użytkownika Bx. Sp. z o.o.12 marca 2025 r. do strony zostało skierowane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych oraz korekty błędnych i sprzecznych zapisów we wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 64 k.p.a. Wezwanie zostało doręczone stronie 27 marca 2025 r. Braki formalne zostały uzupełnione 6 maja 2025 r. przez złożenie korekty wniosku.30 lipca 2025 r. Ax. Sp. z o.o. z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Łódzkiego w sprawie rozpoznania ww. wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę. Skarżąca zarzuciła organowi administracji naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; przyznanie na swą rzecz na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ponadto wniosła o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę 18 lutego 2025 r., zaś do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych działań w celu jego rozpoznania: nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie, nie poinformował o planowanym terminie jego rozpoznania, nie zawiadomił o zwłoce w załatwieniu sprawy i nowym terminie jej załatwienia. Nie przyniosły skutku liczne interwencje pełnomocnika skarżącego oraz deklaracja organu, iż w najbliższym czasie zostanie wydana decyzja. W sprawie zaistniała bezczynność organu administracji publicznej, gdyż w ustawowym terminie organ nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W ocenie skarżącej uwzględniając uchybienia organu, jak również fakt, że przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po jego stronie oraz, że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, należy przyjąć, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przekroczenie ustawowego i maksymalnego zarazem terminu załatwienia sprawy przez organ jest znaczne i niezaprzeczalne, a przy tym pozbawione racjonalnego uzasadnienia, za które nie można uznać twierdzeń organu o brakach kadrowych.Odnosząc się do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej skarżąca podkreśliła, że sytuacja, w której strona czeka tak długo na rozstrzygnięcie organu nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Takie zachowanie organu w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej, a organ nie może ciągle powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. W końcowej części skargi strona wniosła o nieuwzględnienie wniosku o miarkowanie kosztów procesu w przypadku zgłoszenia takiego wniosku przez organ.31 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki wydał decyzję udzielającą zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ A nr 20227/2025 dla obywatela Indonezji S.H. W odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie z ostrożności procesowej – o oddalenie skargi w całości. Wyjaśnił, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca już w chwili złożenia był obarczony poważnymi brakami i trudno jest zakładać, by profesjonalny pełnomocnik nie miał świadomości tego faktu. W sprawie brakowało doręczenia kopii dowodu wpłaty, o której mowa w art. 90a ust. 1 ustawy, określającego cudzoziemca, którego dotyczy wniosek, potwierdzającego uiszczenie przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi kwoty 100 złotych za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na konto Łódzkiego Urzędu. Ponadto sam wniosek wymagał wielu korekt i uzupełnień, tj. uzupełnienia formularza ww. wniosku w pkt. 3.1. (nazwy stanowiska) i sprecyzowania treści żądania ww. wniosku w pkt. 3.6. (zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy) w związku z pkt. 3.1. (stanowisko). W związku z tym strona nie mogła zakładać, że decyzja zezwalająca na pracę cudzoziemca zostanie wydana w ustawowych terminach wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego.Organ wyjaśnił, że po zweryfikowaniu przedmiotowego wniosku, 12 marca 2025 r., a zatem w terminie wynikającym z k.p.a. do strony zostało wystosowane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i korekty błędnych i sprzecznych zapisów we wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 64 k.p.a. Z informacji systemu ZC wynika, że wezwanie drogą elektroniczną zostało doręczone stronie 27 marca 2025 r. – było to tzw. automatyczne uznanie wezwania za doręczone, co oznacza, że do tego dnia pełnomocnik nie zapoznał się z jego treścią. Od tej daty rozpoczął bieg 30-dniowy termin na uzupełnienie braków i dokonanie korekt we wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie 27 kwietnia 2025 r. Po upływie tego terminu organ miał prawo do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czego jednak nie uczynił ze względu na świadomość dużego zapotrzebowania gospodarki na pracowników (względy społeczno-gospodarcze) oraz możliwość przedłużania się terminu uzyskania informacji starosty. Ostatecznie braki formalne zostały uzupełnione dopiero 6 maja 2025 r.Wojewoda Łódzki zaznaczył, że termin wydania zezwolenia wydłużył się znacznie także z powodów leżących po stronie pełnomocnika strony. Trudno zakładać, iż profesjonalny pełnomocnik, składający wnioski od 18 lutego 2025 r. nie miał świadomości istnienia braków obciążających wniosek w dacie jego złożenia – braki te nie zostały jednak uzupełnione przez pełnomocnika z własnej inicjatywy, lecz dopiero na skutek wezwania organu. Bez powyższych okoliczności spodziewany efekt w postaci uzyskania zezwolenia mógłby być uzyskany w znacznie prostszy i dużo szybszy sposób. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ podkreślił, że wniosek obarczony brakami formalnymi nie wywołuje procesowego skutku wszczęcia postępowania w sprawie. Do czasu jego uzupełnienia nie mają zastosowania przepisy art. 35 k.p.a. określające terminy rozpatrzenia sprawy. Samo przekroczenie terminu do załatwienia przez organ sprawy nie może przesądzać o powstaniu zjawiska rażącego naruszenia prawa. Przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w wykonywanych przez organ czynności oczywiste i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nieprawdą jest, że organ nie podjął żadnych działań w celu merytorycznego rozpoznania wniesionego wniosku, jak również fakt, że pełnomocnik wielokrotnie interweniował w celu ustalenia możliwego terminu wydania zezwolenia na pracę.Organ zauważył, że pomimo upływu terminu umożliwiającego mu pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wstrzymał się z tym działaniem, aby umożliwić stronie uzupełnienie braków formalnych w późniejszym okresie. Nie naruszył także art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w toczącym się w postępowaniu. Oddział Paszportowy i Zezwoleń na Pracę Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi, który zajmuje się m.in. wydawaniem zezwoleń na pracę cudzoziemców jest otwarty dla wszystkich chcących zrealizować swoją sprawę – umożliwia umówienie wizyty w jakiejkolwiek sprawie z zakresu zezwoleń na pracę, również w celu wglądu w akta sprawy. Za bezzasadne organ uznał ogólnie sformułowane żądanie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej – strona nie wskazała, jakie dokładnie poniosła straty w związku z brakiem otrzymania zezwolenia na pracę, w sprawie organ nie działał na szkodę strony, a postępowanie zakończyło się wydaniem zezwolenia zgodnie z wnioskiem.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącej stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214).Wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało zatem wcześniejszego złożenia ponaglenia zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. bowiem przepis szczególny, tj. art. 10a pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88a-88m nie stosuje się art. 37 k.p.a.Ponieważ przepisy ww. ustawy nie określają terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.Zgodnie z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. § 1 k.p.a.). W myśl art. 12 § 2 k.p.a. sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień powinny być załatwione niezwłocznie. Z kolei w oparciu o art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W oparciu o art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 86). Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest natomiast zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Zatem bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość obejmuje przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się NSA w uchwale z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 – opubl. w: CBOSA, stwierdzając że: "z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód". Nadto, w powołanej uchwale stwierdzono, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw pojęcia bezczynności i przewlekłości uzyskały "odmienny znaczeniowo sens".Strona skarżąca złożyła wniosek 18 lutego 2025 r., a następnie – 6 maja 2025 r. złożyła jego korektę. Decyzję w przedmiocie tegoż wniosku organ wydał dopiero 31 lipca 2025 r., nie sposób zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organ niezwłocznie dokonał czynności zmierzającej do załatwienia wniosku strony skarżącej. W niniejszej sprawie, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., wpływ wniosku strony skarżącej spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego i nałożył na organ obowiązek jego weryfikacji i ustalenia, czy zawiera on wszystkie niezbędne dane, w szczególności takie, których obowiązek przedłożenia wynika z przepisów prawa (w tym przepisów ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Weryfikacja ta powinna nastąpić niezwłocznie i wówczas organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia w czasie, który nie spowoduje zwłoki w załatwieniu sprawy. Ostatecznie strona wniosła 6 maja 2025 r. korektę do wniosku złożonego 18 lutego 2025 r., zaś wniosek ów został pozytywnie załatwiony dopiero 31 lipca 2025 r. przez udzielenie zezwolenia na pracę i dopiero po wniesieniu przez stronę 30 lipca 2025 r. skargi na bezczynność do tutejszego sądu. Powyższe oznacza, że wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie, nawet przy przyjęciu terminu dwumiesięcznego – tj. wydłużonego na podstawie art. 35 § 3 k.p.a. Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku strony o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca jest uzasadniona bowiem Wojewoda pozostawał bezczynny, naruszając przepisy art. 12, art. 35 § 1-3 oraz art. 36 k.p.a.Niezasadne są podniesione w odpowiedzi na skargę argumenty organu dotyczące złożenia przez profesjonalnego pełnomocnika niekompletnego wniosku obarczonego poważnymi błędami formalnymi – których istnienia i wpływu na możliwość zachowania terminów załatwienia sprawy ww. powinien mieć świadomość, a następnie wniesienia skargi do Sądu po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Bez znaczenia jest to, że w postępowaniu przed organem skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wobec czego – zdaniem organu – wniosek winien być kompletny i nie zawierać braków formalnych. Organ zobowiązany jest bowiem do przestrzegania terminów załatwienia sprawy określonych przepisami prawa bez względu na to czy strona działa przez profesjonalnego pełnomocnika, czy samodzielnie.Ponieważ z uwagi na wydanie przez organ decyzji z 31 lipca 2025 r., w dacie wyrokowania przez Sąd brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony skarżącej, w tym zakresie należało postępowanie umorzyć – co nastąpiło w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W punkcie 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł, że Wojewoda Łódzki dopuścił się bezczynności (art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), stwierdzając w punkcie 3 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się bowiem, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym – bez żadnej wątpliwości i wahań – można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, którego nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawa i które wywołuje dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Biorąc pod uwagę powyższe oraz czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy Sąd nie podziela twierdzeń organu, że w sprawie doszło do nadużycia prawa przez skarżącą, poprzez złożenie przez nią niekompletnego wniosku a następnie wniesienie skargi do Sądu po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Bez znaczenia jest, że w postępowaniu przed organem skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wobec czego - zdaniem organu - wniosek winien być kompletny i nie zawierać braków formalnych. Organ zobowiązany jest do przestrzegania terminów załatwienia sprawy określonych przepisami prawa (w rozpoznawanej sprawie przepisami ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego) bez względu na to czy strona działa przez profesjonalnego pełnomocnika, czy też nie.Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Treść art. 149 § 2 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że sam fakt bezczynności nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej a jedynie możliwość. Określone w ww. przepisie fakultatywne działanie sądu – bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej – oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka lub nie zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przyznanie w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej powinno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Przyznanie ww. sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). Jak wskazuje się, suma ta mimo częściowo kompensacyjnego charakteru, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę, przewidziana w art. 417(1) § 3 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje także zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1224/19), nie stanowi jednak odszkodowania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ a decyzja została wydana niezwłocznie po wniesieniu skargi. Jednocześnie strona skarżąca nie przedstawiła żadnej konkretnej argumentacji, przemawiającej za przyznaniem jej wnioskowanej sumy pieniężnej. Również sądowi orzekającemu ustawodawca pozostawił ocenę czy okoliczności sprawy wskazują na konieczność wymierzenia organowi grzywny. Mając na uwadze to, że bezczynność organu nie była rażąca, a organ załatwił już sprawę Sąd ocenił jako niezasadny także wniosek o wymierzenie organowi grzywny w tym zakresie oddalając skargę w powyższej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w punkcie 4 sentencji wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, odpowiadającą wysokości uiszczonego wpisu sądowego (100 zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego stosownie do stawki minimalnej w wysokości 480 zł wraz z opłatą za pełnomocnictwo (17 zł).Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.d.cz.. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.d.cz.