Wyrok - II SAB/Wa 447/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 24 września 2025
Teza
Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA. Sprawy związane z ochroną danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi S. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] maja 2022 r. na przetwarzanie danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przStwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA. Sprawy związane z ochroną danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi S. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] maja 2022 r. na przetwarzanie danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się prz
Data orzeczenia
24 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Andrzej Wieczorek
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
UZASADNIENIE
S. J. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej, jako: organ lub PUODO) w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] maja 2022 r. na przetwarzanie danych osobowych.Skarżący wniósł o:1. zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 1 miesiąca;2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania, co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;3. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...] zł;4. przyznanie zwrotu kosztów postępowania od organu.W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w maju 2022 r. skarżący złożył skargę na nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez administratora. Organ wszczął postępowanie w sprawie, wzywając jednocześnie do przedłożenia określonych informacji oraz materiałów. Niezwłocznie, w odpowiedzi na wezwanie w wyznaczonym terminie skarżący przekazał organowi stosowne informacje we wrześniu 2022 r.Od tego momentu organ nie kierował dalszych pism co do przebiegu postępowania, zajęcia stanowiska w sprawie, nie wydał również jak dotąd decyzji w sprawie. W poszczególnych latach trwania postępowania skarżący kilkukrotnie kontaktował się telefonicznie z Departamentem Skarg, otrzymując zapewnienie o tym, iż postępowanie nadal jest w toku oraz, że projektowane jest końcowe rozstrzygnięcie.Wobec upływu blisko 3 lat od wniesienia skargi - po ponownym skontaktowaniu się w kwietniu 2025 r. z Departamentem skarg i skarżący uzyskał analogiczne jak wcześniej zapewnienia, które nie wskazywały konkretnego terminu zakończenia postępowania.W dniu [...] kwietnia 2025 r. skarżący skierował do organu ponaglenie, prosząc o rozpoznanie sprawy uzasadniając to bardzo długim okresem prowadzenia postępowania.Do dnia wniesienia skargi, pomimo 3 letniego okresu trwania postępowania, organ nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z uzyskiwanych telefonicznie informacji od dłuższego czasu nie podejmuje też dalszych czynności w sprawie. Organ na żadnym etapie nie zawiadamiał strony o niezałatwieniu sprawy w terminie ani o stanie podjętych czynności. Jednocześnie nic nie wskazuje, aby organ faktycznie zmierzał do wydania merytorycznej decyzji w sprawie. Organ w żaden sposób nie zareagował na złożone w dniu [...] kwietnia 2025 r. ponaglenie.W przedmiotowej sprawie postępowanie jest prowadzone niewątpliwie dłużej, niż jest to konieczne do załatwienia sprawy, ale również organ pozostaje w bezczynności, bowiem nie załatwił sprawy w terminach wynikających z przepisów prawa, nie wskazywał również w żadnym zakresie na przedłużenie terminu do załatwienia sprawy.Skarżący wskazał, że jak wynika ze strony urzędowej organu (opublikowanych tam decyzji oraz sprawozdań za lata 2022-2023 podanych do publicznej wiadomości) — organ w okresie ostatnich 3 lat wydał kilka tysięcy decyzji, w tym również w sprawach wniesionych później niż złożona przez niego skarga (co wynika z decyzji opublikowanych na stronie organu).W ocenie skarżącego działanie takie wprost narusza nie tylko nakaz załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, ale pośrednio godzi w równość traktowania obywateli przez organy administracji publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.) poprzez wybiórcze rozpatrywanie skarg, a także przeczy zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych. Nie sposób bowiem zrozumieć, dlaczego organ w czasie prowadzenia postępowania - rozpoznał szereg skarg w sprawach indywidualnych z lat 2022-2024 w roku ich wniesienia lub roku następnym, zaś przedmiotowe postępowanie nie zostało zakończone przez okres 3 lat.Skarżący wskazał, że taki sposób funkcjonowania organu w tej sprawie nie zapewnia stronie wynikającego z RODO skutecznego środka ochrony prawnej, bowiem przewlekłe prowadzenie postępowania czy też bezczynność czynią wynikającą z przepisów ochronę sprawowaną przez organ nadzoru iluzoryczną. Trzy letni okres prowadzenia postępowania, przy braku konieczności podejmowania dalszych ustaleń — prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie bezczynność organu miała charakter rażący.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie.W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] maja 2022 r. wpłynęła do PUODO skarga skarżącego z dnia [...] maja 2022 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].Pismem z dnia [...] maja 2022 r. organ wezwał Spółkę do udzielenia pisemnych wyjaśnień w sprawie, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia [...] maja 2022 r. Wyjaśnienia Spółki wpłynęły do organu w dniu [...] czerwca 2022 r.Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. PUODO wezwał Spółkę do udzielenia dodatkowych pisemnych wyjaśnień w sprawie, o czym poinformował skarżącego pismem z dnia [...] czerwca 2022 r.Pismem z dnia [...] września 2022 r. skarżący przedłożył dodatkowe informację i dowody w sprawie.W dniu [...] września 2022 r. do PUODO wpłynęły dodatkowe wyjaśnienia Spółki.W związku z pismem skarżącego z dnia [...] września 2022 r. PUODO pismami z dnia [...] października 2022 r. wezwał Spółkę do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie i poinformował skarżącego o podjętych działaniach.Pismem z dnia [...] listopada 2022 r. Spółka złożyła dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. Ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy w dalszym ciągu nie był wystarczający do wydania decyzji pismami z dnia [...] listopada 2022 r. PUODO ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia wyjaśnień w sprawie oraz poinformował skarżącego o podjętych działaniach.Pismami z dnia [...] grudnia 2022 r. PUODO poinformował skarżącego i spółkę o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji w sprawie, jednocześnie pouczając strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także dokonaniu wglądu w akta, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.W dniu [...] kwietnia 2025 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego z wnioskiem o rozpoznanie skargi.W dniu [...] kwietnia 2025 r. do PUODO wpłynęła skarga na bezczynność i przewlekłość w postępowaniu prowadzonym przez PUODO.W dniu [...] kwietnia 2025 r. PUODO wydał decyzję w sprawie.Zdaniem organu, przed wniesieniem skargi skarżący nie wniósł ponaglenia co czyni skargę niedopuszczalną, a zatem winna zostać odrzucona.Z ostrożności procesowej organ odniósł się do zarzutów skarżącego, konkludując, iż skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest niezasadna.PUODO podniósł, że zgodnie z art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zwanego dalej RODO, organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi. Przepis art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań K.p.a.W ocenie PUODO, art. 78 ust. 2 RODO nie określa granicznego terminu rozpoznania skargi przez organ nadzorczy. W ocenie PUODO powyższe wynika ze specyfiki postępowań toczących się w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Postępowania te są z reguły skomplikowane i czasochłonne, gdyż występują w nich co najmniej dwie strony o spornych interesach. Jednocześnie decyzje PUODO nie mają charakteru związanego, a zatem nie jest możliwe wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o stwierdzenie spełnienia bądź nie, warunku do wydania decyzji w oparciu o elementy wniosku kierowanego do organu.W świetle powyższego przepisu uznać więc należy, zdaniem PUODO, że organ podjął w przedmiotowej sprawie czynności niezwłocznie, z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO, wobec czego zarzut prowadzenia postępowania w sposób przewlekły oraz zarzut bezczynności są całkowicie nieuzasadnione. Pierwsze czynności w sprawie zostały podjęte przez organ niezwłocznie po wpłynięciu skargi do urzędu. Organ wezwał wówczas Spółkę do złożenia wyjaśnień w sprawie. W ocenie PUODO wyjaśnienia złożone przez Spółkę nie były wystarczające do wydania decyzji administracyjnej, wobec czego PUODO zwrócił się do Spółki o ich uzupełnienie. W związku z przedłożeniem przez skarżącego nowych informacji i dowodów, PUODO ponownie wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w sprawie, a następnie wezwał do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Skarżący, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, za każdym razem był informowany o podejmowanych w sprawie czynnościach. Czynności PUODO podejmowane były w krótkich odstępach czasu i nie miały charakteru działań pozornych, a zmierzały bezpośrednio do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia.PUODO w żadnym razie nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie - organ do spraw ochrony danych osobowych przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną.W prowadzonym postępowaniu PUODO zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co wymaga zebrania materiału dowodowego, przede wszystkim w postaci wyjaśnień od skarżonych podmiotów. Wobec tego PUODO nie może z góry określić daty zakończenia postępowania, bowiem jego przebieg uzależniony jest od pozyskiwanych w trakcie tego postępowania informacji, które mogą generować ewentualną konieczność podjęcia dalszych czynności oraz określać ich charakter. PUODO, wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie może oprzeć swojej decyzji wyłącznie na subiektywnych twierdzeniach skarżącego. Na PUODO spoczywa statuowany w art. 77 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.W ocenie organu, mając na uwadze powyższe tym bardziej niezasadne jest stwierdzenie, że przewlekłość lub bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Według Prezesa UODO sama długość trwania postępowania nie jest jedyną i nadrzędną przesłanką przesądzającą, że doszło do rażącego naruszenia prawa. W celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialno-prawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W ocenie Prezesa UODO nie można uznać, że doszło do bezczynności mającej postać kwalifikowaną, gdyż organu nie cechowała zła wola, skutkująca naruszeniem prawa, a tym bardziej naruszeniem prawa w sposób rażący.Ponadto zdaniem organu, że niezasadny jest nie tylko wniosek o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, lecz również wniosek o przyznanie od PUODO na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana wskazaną argumentacją. Oceny tej nie zmienia przewidziana w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) możliwość przyznania przez sąd sumy pieniężnej z urzędu. PUODO podniósł, że skarżący w żaden sposób nie uargumentował ani nie uzasadnił żądania przyznania mu sumy pieniężnej.Końcowo organ wskazał, że bezzasadnym pozostaje również żądanie skarżącego w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie wskazanym przez skarżącego, bowiem PUODO wydał rozstrzygnięcie w tej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r.W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2025 r. skarżący odniósł się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Skarżący podtrzymał swoje zarzuty i wnioski. Podniósł, że niedopuszczalne jest oczekiwanie 2,5 roku na zapoznanie się przez organ z materiałami sprawy i wydanie decyzji. Stan ten nie sposób ocenić inaczej jak rażące naruszenie prawa, które samo w sobie stanowi istotną dolegliwość dla obywatela oczekującego rozstrzygnięcia w sprawie złożonej skargi w możliwie najkrótszym czasie po skompletowaniu materiałów. Niepewność co do rozstrzygnięcia w obszarze danych osobowych rzutuje na sytuację skarżącego, w szczególności niepewność co do jego sytuacji względem podmiotu przetwarzającego, a także wyrażonych we wniosku żądań m. in. co do usunięcia danych skarżącego przez spółkę. Decyzja PUODO ma też istotny charakter w kontekście ewentualnych kroków cywilnoprawnych skarżącego w stosunku do administratora danych z tytułu stwierdzonych naruszeń.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Skarga jest zasadna.W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w zakresie wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12).Zdaniem Sądu, istota zarzutów skargi w niniejszej sprawie dotyczy niezałatwienia sprawy w terminach ustawowych, a skarżący argumentując akcentuje przede wszystkim brak aktywności organu i 3 letni okres trwania postępowania. Z tej przyczyny należało uznać, że przedmiotem skargi jest przewlekłość PUODO w rozpoznaniu skargi z dnia [...] maja 2022 r. na przetwarzanie danych osobowych, pomimo, że skarżący wskazał, iż skarży również bezczynność organu w tej sprawie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.Wyjaśnić również należy, że celem skargi na przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie opieszałości w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi nie ma istotnego znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność została dokonana przez organ opieszale.Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez PUODO, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).Skarga na przewlekłość może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Wbrew twierdzeniom organu, skarga wniesiona w tej sprawie spełnia wymogi formalne, wniesiona została bowiem po wyczerpaniu przysługującego środka zaskarżenia – ponaglenia, pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r., o którym organ sam wspomina w odpowiedzi na skargę. Bez znaczenia przy tym pozostaje, iż skarżący pisma tego nie zatytułował "ponaglenie". Treść wystąpienia skarżącego nie pozostawia żadnych wątpliwości co do jego intencji, a więc żądania wydania przez organ rozstrzygnięcia i zakończenia postępowania zainicjowanego skargą z 2022 r.Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Stosownie do treści art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 K.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). Innymi słowy, organ administracji prowadzi postępowanie przewlekle, gdy nie załatwia sprawy w wymaganym terminie, a więc w okresie, który można uznać za konieczny dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Prowadzi zatem, co prawda, postępowanie, ale podejmuje w nim czynności opieszale, w tempie nieznajdującym usprawiedliwienia w ich złożoności lub charakterze, albo czynności zbędne, pozorne albo nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1039/17, LEX nr 2454680, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 187/17, LEX nr 2411020). Narusza tym samym wyraźnie wynikającą z art. 12 § 1 K.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego.Zauważyć należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o. oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej RODO - które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. do postępowań prowadzonych przez PUODO, stosuje się przepisy K.p.a.W myśl natomiast do art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści tego przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował"). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie organu, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn.. akt III OSK 1959/22, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, art. 78 ust. 2 RODO określa graniczny termin rozpoznania skargi przez organ nadzorczy.Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] maja 2022 r. wpłynęła do PUODO skarga skarżącego z dnia [...] maja 2022 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] . Początkowo PUODO podejmował czynności w dniach: [...] maja 2022 r., [...] czerwca 2022 r., [...] października 2022 r. i [...] listopada 2022 r.Ostatecznie pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. PUODO poinformował skarżącego i Spółkę o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji w sprawie, jednocześnie pouczając strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także dokonaniu wglądu w akta, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Natomiast decyzja administracyjna kończąca postępowanie w sprawie wydana została dopiero w dniu [...] kwietnia 2025 r.W świetle powyżej przedstawionego stanu faktycznego, nie sposób przyjąć, iż organ dotrzymał trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO. Biorąc pod uwagę, że skarga skierowana do PUODO wpłynęła w dniu [...] maja 2022 r., to postępowanie w sprawie powinno zakończyć się do [...] sierpnia 2022 r. Jeżeli nawet organ uznałby, że sprawa wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, winien każdorazowo zawiadomić o tym stronę, podając przyczynę zwłoki oraz wskazać jej termin załatwienia sprawy wynikający z przepisów K.p.a., czego w tej sprawie nie uczynił.W ocenie Sądu, organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu albowiem podejmował w sprawie czynności opieszale i nieefektywnie. Początkowo podejmował czynności, choć zauważalne są przestoje w działaniach organu (np. między pismem z dnia [...] czerwca 2022 r., a pismem z dnia [...] października 2022 r., a następnie niemal miesięczny przestój do pisma z dnia [...] listopada 2022 r.). Następnie jednak PUODO pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. poinformował o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji w sprawie jednak decyzji nie wydał aż do [...] kwietnia 2025 r. Organ nie podjął żadnej czynności i nie zakończył postępowania przez ponad 2 lata i 4 miesiące. Dopiero ponaglenie skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r., a następnie skarga do sądu administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2025 r., skłoniły PUODO do wydania, w dniu [...] kwietnia 2025 r., decyzji kończącej w sprawie.Z uwagi na wydanie decyzji w sprawie, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania skargi skarżącego myśl art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.Zdaniem Sądu przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1376/24, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność/przewlekłość.Według Sądu, zaistniałe w przedmiotowej sprawie okresy bierności PUODO należy uznać za kwalifikowaną postać przewlekłości z uwagi na znaczne i niezaprzeczalne opóźnienie w podejmowanych czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Długość postępowania, brak zintensyfikowanych działań ze strony organu zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania oraz brak wydania decyzji mimo zgromadzenia materiału dowodowego, doprowadziły Sąd do wniosku, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności wnikliwego rozpatrzenia skarg (wniosków) nie usprawiedliwiają zarzutu rażącej przewlekłości. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go nawet tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy. Argumentacja organu jest w tej sprawie o tyle chybiona, że organ zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji, o czym sam zawiadomił strony. Mimo to, decyzji nie wydał i pozostał bierny przez ponad 2 lata i 4 miesiące.Odnosząc się do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej od organu Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. przyznanie sumy pieniężnej od organu oraz wymierzenie grzywny organowi jest uprawnieniem dyskrecjonalnym Sądu. Te dodatkowe środki służą wzmocnieniu instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania, ich celem jest zatem w pierwszej kolejności zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Instytucja sumy pieniężnej ma ponadto charakter kompensacyjny, chodzi o rodzaj zadośćuczynienia wnioskodawcy za oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy.Biorąc pod uwagę okoliczności związane z prowadzeniem sprawy oraz fakt, iż ostatecznie decyzja w tej sprawie została wydana, zdaniem Sądu, zachodzą przesłanki do zrekompensowania skarżącemu w formie pieniężnej czasu oczekiwania na rozstrzygnięcie poprzez zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie [...] złotych.Zdaniem Sądu przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w tej kwocie rekompensuje okres oczekiwania na załatwienie sprawy. Sąd miał przy tym na uwadze przede wszystkim długość okresu, w którym organ rozpatrzył sprawę. Zaznaczyć jednak należy, że Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej we wnioskowanej wysokości, tj. w wysokości 3 000 zł. Skarżący nie powołał żadnych okoliczności, które by przemawiały za przyznaniem sumy pieniężnej w tej wysokości. Przyznana skarżącemu suma pieniężna spełnia kryterium określone w ww. przepisie, wedle którego nie może ona przekraczać wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Przyznając skarżącemu sumę pieniężną Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. – pkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 wyroku), na które złożył się wpis od skargi, orzeczono w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a..