Wyrok - III SA/Gl 930/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 24 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Opłaty administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Przemysłu – obecnie Minister Energii z dnia 7 lipca 2025 r. nr 20/WRRP/2025 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej 1) uchyla zaskarżoną decyzjęUchylono zaskarżoną decyzję. Opłaty administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Przemysłu – obecnie Minister Energii z dnia 7 lipca 2025 r. nr 20/WRRP/2025 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu niedopełnienia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Dorota Fleszer
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (13)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 7 lipca 2025 r., nr 20/WRRP/2025 Minister Przemysłu (dalej "Minister") po rozpoznaniu odwołania E. C. - dalej strona od decyzji Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych (dalej "Prezes Agencji") z dnia 28 marca 2025 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu G. sp. z o.o. za jej zaległości z tytułu opłaty zapasowej za maj 2019r. w kwocie 49.881, 00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 33.696 zł utrzymał ją w mocy.W podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 oraz art. 104 § 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) dalej K.p.a., art. 17, art. 63 ust. 1 pkt la, art. 63 ust. 2a oraz art. 64 ust. 2 oraz art. 66 ust. 6 w zw. z art. 21 b ust. 1 i ust. 12 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - dalej ustawa o zapasach (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1281) , art. 107 , art. 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 111) zwanej dalej O.p.W uzasadnieniu decyzji wskazano następujący stan sprawy;G. sp. z o.o. z siedzibą w B. – dalej spółka - w dniu 21 czerwca 2019 r. złożyła deklarację składaną przez producentów i handlowców Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych (obecnie Prezes Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych), zwany dalej "Prezesem Agencji", za miesiąc maj 2019 r., w której wskazała opłatę zapasową w wysokości 49.881,00 zł. Termin uiszczenia opłaty zapasowej za maj 2019 r. upływał w dniu 1 lipca 2019 r.Spółka nie dokonała zapłaty należnej opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r., w wyniku czego z dniem 2 lipca 2019 r. powstała zaległość w opłacie zapasowej, w związku z czym Prezes Agencji wystawił w dniu 28 listopada 2019 r. tytuł wykonawczy nr [...] do deklaracji, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach za miesiąc maj 2019 r., celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.Mimo zastosowanych środków egzekucyjnych, postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do wyegzekwowania należności, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem nr [...] z dnia 29 grudnia 2022 r. umorzył postępowanie egzekucyjne albowiem dalsze prowadzenie postępowania było nieskuteczne.Prezes Agencji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odpowiedzialności strony, jako członka zarządu spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r., o czym zawiadomił pismem nr [...] z dnia 22 marca 2023 r.Z akt rejestrowych spółki wynikało, że strona pełniła obowiązki członka zarządu spółki w czasie, w którym upłynął termin płatności za te zaległości. Jednocześnie Prezes Agencji przeprowadził postępowanie administracyjne w którym poinformował o treści art. art. 116 § 1 pkt 1 O.p.Pełnomocnik strony w toku postępowania wskazał, że nie istnieje zaległość, za którą solidarną odpowiedzialność miałaby ponosić strona jako członek zarządu spółki albowiem należność spółki, w zakresie opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r. została w całości uiszczona w terminie.Pełnomocnik strony wniósł o umorzenie postępowania bądź ewentualne zawieszenie postępowania i przesłuchanie w charakterze strony E. C. oraz w charakterze świadka E. S. i J. T.Dodatkowo załączył "wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości" spółki G. sp. z o.o. złożony do Sądu Rejonowego L. w L. z siedzibą w S. oraz kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki do ww. Sądu. Z potwierdzenia nadania nie wynika, że w dniu 15 listopada 2022 r. nadano na poczcie "wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości" Spółki G. sp. z o.o.Prezes Agencji wydał w dniu 28 marca 2025r. wobec strony decyzję w trybie art. 116 O.p.Wskazał w niej, iż w myśl art. 17 ustawy o zapasach do postępowania przed Prezesem Agencji w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Od decyzji wydanych przez Prezesa Agencji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi.Wskazał, iż stosownie do art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.Zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy o zapasach od decyzji wydanych przez Prezesa Agencji w sprawie kar pieniężnych służy odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi.Przywołał treść art. 116 § 1, § 2 § 4 , art. 108 O.p.Stwierdził, iż z analizy odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...] z dnia 28 listopada 2024 r. wynika, że w okresie, w którym powstały zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r., zgodnie z wpisami dokonanymi w Krajowym Rejestrze Sądowym od dnia 26 lipca 2017 r., nieprzerwanie organem uprawnionym do reprezentowania Spółki był zarząd Spółki, w którym funkcję Prezesa zarządu pełniła E. M. C. Zgodnie z Uchwałą nr 2 § 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z dnia 22 maja 2017 r., na stanowisko prezesa zarządu powołana została E. M. C.Prezes Agencji zauważył, iż odpowiedzialność za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r. obciążają Stronę, tj. członka zarządu Spółki w okresie, w którym upłynął termin płatności zobowiązania. E. C. pełniła funkcję prezesa zarządu w Spółce w okresie, w którym upłynął termin na uiszczenie przez Spółkę zobowiązania z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r.Wskazał iż przesłanką wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r, - Prawo restrukturyzacyjne albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu.Podniósł, iż pod pojęciem właściwego czasu rozumieć należy sytuację, gdy m.in. zgłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego nastąpiło w momencie, w którym stwierdzono, że spółka nie ma funduszy na płacenie swoich długów i że nie jest to tylko sytuacja przejściowa. Członek zarządu będzie wolny od odpowiedzialności za zobowiązania spółki także wówczas, gdy udowodni, że fakt niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpił bez jego winy.Podkreślił, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie negatywnych przesłanek, których zaistnienie uniemożliwia orzeczenie o odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.Prezes Agencji wskazał, iż strona nie wykazała by w jej sytuacji zaistniały przesłanki egzoneracyjne uwalniające od odpowiedzialności podatkowej z art. 116 O.p.Zwrócił uwagę, iż w sprawie bezspornym jest fakt, iż strona pełniąc funkcję członka zarządu spółki nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, mimo iż wystąpiły okoliczności uzasadniające jego złożenie.Wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości" spółki G. sp. z o.o. złożony do Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w S., załączony do pisma strony z dnia 7 grudnia 2023 r. nie został zgłoszony w czasie, w którym powstały zaległości spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r. Przedmiotowy wniosek nie został opatrzony datą. Do przedmiotowego wniosku została dołączona kserokopia potwierdzenia nadania przesyłki do Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w S., na której widnieje data nadania 15 listopada 2022 r.Prezes Agencji zauważył, że obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ciąży przede wszystkim na dłużniku, jeśli zaś dłużnikiem jest spółka z o.o., obowiązek taki spoczywa również na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania.Mając na uwadze fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zawiadomił Prezesa Agencji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego ze względu na zaistnienie przeszkód, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest nieskuteczne, ponieważ nie ustalono majątku z którego można by przeprowadzić skuteczną egzekucję celem zaspokojenia należności wierzyciela, zasadnym w ocenie Prezesa Agencji stało się wydanie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej E. C. - byłego członka zarządu G. Spółka z o.o. za zaległości tej spółki z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r., w wysokości 49 881,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od ww. zaległości.Spółka nie uregulowała zobowiązania wynikającego z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r., której termin zapłaty upływał w dniu 1 lipca 2019 r., wobec czego w dniu 2 lipca 2019 r. powstała zaległość z tytułu opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r.Organ nie uznał zasadności wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Strony i świadków z uwagi na brzmienie art. 78 § 1 k.p.a. i zasadności argumentu strony że nie istnieje zaległość, w zakresie opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r., z uwagi na fakt jej uiszczenia w całości w terminie.W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił: naruszenie prawa materialnego, błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Agencji w całości i umorzenie postępowania w sprawie; ewentualnie o: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Minister Przemysłu decyzją z dnia 7 maja 2025r. [...] nr [...] nie uwzględnił odwołania strony.Wskazał przy tym, iż sporna decyzja dotyczyła decyzji Prezes Rządowej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej za miesiąc: Maj 2019 r. w wysokości 49.881,00 zł, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od zaległości wskazanych wyżej w kwocie 33.696,00 zł.Dalej podał, iż decyzja Prezesa Agencji z dnia 28 marca 2025 r zostaje utrzymana w mocy decyzją Ministra Przemysłu ponieważ jest zgodna z prawem, a możliwy stopień uchybień nie ma wpływu na ważność skarżonej decyzji.Spółka nie zapłaciła opłaty zapasowej wraz z odsetkami skarbowymi w terminie wyznaczonym w wezwaniu. Prezes Agencji zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz terminie za miesiąc maj 2019 r. Spółka nie wniosła opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że "ustawa o zapasach" obliguje organ do wymierzenia spółce kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości oraz wymaganym terminie.Zaznaczył. iż Prezes Agencji zwrócił uwagę, że wymiar kary za niedopełnienie obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej został określony przez ustawodawcę w sposób "sztywny" i wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą, a należną kwotą opłaty zapasowej. Wskazał również, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o znikomości naruszenia prawa, gdyż instytucja zapasów interwencyjnych, których utrzymaniu służy opłata zapasowa, została wprowadzona w celu zapewnienia zaopatrzenia Rzeczypospolitej Polskiej w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych.Prezes Agencji wskazał również, że złożone przez Spółkę wnioski dowodowe i przekazane Organowi informacje, które mogłoby potwierdzać wystąpienie zdarzenia, które uniemożliwiło Skarżącej zapłatę należnej opłaty zapasowej w wymaganym terminie, służyły obejściu prawa (uniknięcia odpowiedzialności za zobowiązania prawno - opłatowe).Zaznaczył, iż Prezes Agencji nie znalazł również przesłanek dla odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.W dalszej części uzasadnienia Minister Przemysłu podzielił w całości ocenę prawną co do zaistnienia przesłanek zarówno pozytywnych jak i negatywnych określonych w art. 116 O.p. na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego .Zaznaczył przy tym, iż kwestia obowiązku zapłaty opłaty zapasowej za miesiąc maj 2019 r. oraz wysokości tej opłaty została rozstrzygnięta ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną. Wobec powyższego zarzuty odwołania kwestionujące obowiązek uiszczenia przez Spółkę opłaty zapasowej nie mogą być rozstrzygane w niniejszym postępowaniu.Wskazał, iż w sytuacji, gdy wystąpi podstawa do ogłoszenia upadłości, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie 30 (trzydziestu) dni od dnia, w którym wystąpiła taka okoliczność, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami (art. 21 ust. 1 i 2 Prawa upadłościowego).W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik zarzucił organowiI. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 104 § 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 "k.p.a." w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli instancyjnej i oraz nierozpoznanie istoty sprawy, a także wydanie decyzji niespójnej i sprzecznej wewnętrznie, gdyż decyzja - zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu - nie odnosi się do przedmiotu sprawy i istoty sporu, a w głównej mierze dotyczy kwestii nałożenia kary pieniężnej na Spółkę i okoliczności zupełnie irrelewantnych w niniejszej sprawie;2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 § 1 w zw. z art. 107 § 1 O.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za maj 2019 r., pomimo że opłata ta została w całości uregulowana w należytej wysokości i terminie, a zatem nie istnieje zaległość objęta decyzją, co oznacza, że prowadzone w tej sprawie postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone;3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z art. 118 § 1 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezesa orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu opłaty zapasowej za maj 2019 r., pomimo że decyzja ta została wydana w dniu 28 marca 2025 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania takiej decyzji, o którym mowa w art. 118 § 1 o.p.; gdzie termin przedawnienia prawa do wydania przez Organ I instancji decyzji w niniejszej sprawie upłynął w dniu 31 grudnia 2024 r., a zatem postępowanie administracyjne po tym dniu stało się bezprzedmiotowe i niedopuszczalne było wydanie decyzji Prezesa4) art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do nie ustalenia i niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności oraz dokonania błędnych ustaleń faktycznych, iż w niniejszej sprawie zaistniały wszelkie przesłanki umożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności strony jako członka zarządu G. sp. z o.o. za załegłości spółki objęte decyzją, pomimo że:- w toku postępowania skarżąca jednoznacznie wskazywała mienie Spółki (np. pismo z dnia 07.12.2023 r.), z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości objętych przedmiotowym postępowaniem w całości;- organy obu instancji posiadały z urzędu informacje o istnieniu majątku spółki, z którego możliwa jest egzekucja zaległości objętych decyzją, albowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "Naczelnik US") w dalszym ciągu prowadzi postępowanie egzekucyjne w zakresie należności objętych decyzją, dokonuje czynności egzekucyjnych (np. zajęcia wierzytelności Spółki), egzekucja ta nadał jest w toku, nie została zakończona i nie stwierdzono jej bezskuteczności, a ponadto Spółka w ostatnim czasie reguluje swoje bieżące zobowiązania/należności publicznoprawne;5) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 75 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie niezbędnych czynności dowodowych, celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w tym bezzasadną odmowę; przesłuchania E. C.; E. S.; J. T.; D. P.;6) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego pobieżnej i dowolnej oceny, pomimo że:a) organy obu instancji nie wykazały, że egzekucja z całego majątku Spółki okazała się w całości lub części bezskuteczna; organy błędnie ustaliły, że egzekucja taka była bezskuteczna, podczas gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki w zakresie należności objętych decyzją nadal jest w toku, nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności tej egzekucji;b) Skarżąca wskazała mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki objętych przedmiotowym postępowaniem w znacznej części (a nawet w całości);c) Minister, a wcześniej Prezes nie ustalił, czy wobec spółki wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości i jakie to były przesłanki, kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki oraz czy skarżąca była zobowiązania do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki i w jakim terminie powinna ewentualnie taki wniosek złożyć;7) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomijanie faktów znanych organom obu instancji z urzędu oraz dokonanie pobieżnej i dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych (niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy), iż przeprowadzona z majątku Spółki egzekucja administracyjna okazała się bezskuteczna, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokumentów i faktów znanych Ministrowi z urzędu jednoznacznie wynika, że:- postanowienia Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2022 r. nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego - na które powołuje się Minister w treści zaskarżonej decyzji - zostały uchylone przez WSA w Lulinie wyrokami z dnia 22 listopada 2023 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt: I SA/Lu 463/23 oraz I SA/Lu 464/23;- Naczelnik US nadal prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne w zakresie należności objętych zaskarżoną decyzją, postępowanie to jest w toku, nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności egzekucji;- w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki w zakresie należności objętych decyzją Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności Spółki stanowiącej jej majątek, której kwota przekracza łączną kwotę należności objętymi decyzją;- organy obu instancji posiadają wiedzę o istnieniu majątku Spółki z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki objętych decyzją w znacznej części (a nawet w całości);- spółka systematycznie reguluje swoje bieżące zobowiązania publicznoprawne;8) art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez dokonywanie ustaleń w zakresie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej członka zarządu w oparciu o rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, które zostały uchylone przez sąd administracyjny i nie wywołują skutków prawnych, w szczególności przyjęcie niekorzystnych dla Skarżącej wniosków i ustaleń w zakresie bezskuteczności egzekucji wobec Spółki w oparciu o postanowienia Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2022 r., znak [...], które to postanowienia zostały uchylone prawomocnymi wyrokami WSA w Lublinie z dnia 22 listopada 2023 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt: 1 SA/Lu 463/23 oraz I SA/Lu 464/23;9) art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez prowadzone postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się przy załatwieniu sprawy,10) art. 123 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach polegające na niewydaniu postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów przy naruszeniu jednocześnie art. 10 § 1 ,art. 8 § 1 k.p.a.,11) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach,12) art. 81 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o przywoływane przez organ okoliczności faktyczne, które nie mogą być uznane za udowodnione, albowiem strona -nie miała możności skorzystania z trybu art. 10 § 1 k.p.a.;13) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w sposób naruszający zasadę przekonywania, a w szczególności;- podnoszenie przez Ministra okoliczności irrelewantnych w niniejsze sprawie i zupełnie niezwiązanych z przedmiotową sprawę;- brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu oraz argumentacji skarżącej na ich poparcie, w tym wiążących Ministra wyroków sądów administracyjnych;- brak szczegółowego wykazania i wyjaśnienia okoliczności, które zdaniem Organu wskazywałby na; (i) istnienie wszystkich pozytywnych przesłanek warunkujących możliwość orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej na podstawie art. 116 o.p., oraz (ii) brak istnienia żadnej z przesłanek negatywnych do orzeczenia o tego rodzaju odpowiedzialności;- skonstruowanie uzasadnienia Decyzji i zawartej w niej argumentacji w sposób niezwykle chaotyczny, nieuporządkowany i przez to niezrozumiały, a w dodatku w znacznej części nieodnoszący się do meritum sprawy;14) art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania;15) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 116 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez zaniechanie uchylenia w całości Decyzji Prezesa RARS i umorzenia postępowania administracyjnego pomimo istnienia ku temu podstaw .a) opłat zapasowa za maj 2019 r. została w całości uregulowana w należytej wysokości i terminie, a zatem nie istnieje zaległość objęta decyzją;b) decyzja Prezesa RARS została wydana po upływie terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, o którym mowa w art. 118 § 1 o.p.;c) nie zostały spełnione i wykazane pozytywne przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki objęte Decyzją, a ponadto wystąpiły przesłanki negatywne wyłączające możliwość orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu z art. 116 o.p.16) art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o zapasach w zw. z § 2 ust. 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "rozporządzenie") poprzez błędne i niewłaściwe pouczenie Skarżącej w treści decyzji w zakresie rodzaju i wysokości wpisu od skargi na decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego i wskazanie, że od takiej skargi należy uiścić wpis stosunkowy, podczas gdy z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy wpis ten ma charakter stały i wynosi 200 zł;II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 116 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez orzeczenie o odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki z tytułu opłaty zapasowej za maj 2019 r., pomimo że opłata ta została w całości uregulowana w należytej wysokości i terminie,2) art. 118 § 1 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 116 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezesa RARS orzekającej o odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki z tytułu opłaty zapasowej za maj 2019 r., pomimo że nastąpiło przedawnienie prawa do wydania takiej decyzji; decyzja Prezesa RARS została wydana w dniu 28 marca 2025 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia do wydania takiej decyzji, które nastąpiło z końcem dnia 31 grudnia 2024 r., co powinno doprowadzić do uchylenia decyzji Prezesa RARS w całości i umorzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie;3) art. 116 § 1 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 108 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako członka zarządu spółki, pomimo braku wykazania bezskuteczności egzekucji z majątku spółki jako podmiotu pierwotnie zobowiązanego, a co więcej - w sytuacji, gdy: postanowienia Naczelnika US z dnia 29 grudnia 2022 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na które powołują się organy obu instancji - zostały uchylone przez WSA w Lublinie wyrokami z dnia 22 listopada 2023 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt: I SA/Lu 463/23 oraz I SA/Lu 464/23; Naczelnik US nadal prowadzi wobec spółki postępowanie egzekucyjne w zakresie należności objętych zaskarżoną decyzją, postępowanie to jest w toku, nie zostało zakończone i nie stwierdzono bezskuteczności egzekucji;- w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki w zakresie należności objętych decyzją Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności spółki stanowiącej jej majątek, której kwota przekracza łączną kwotę należności objętych decyzją;- organy obu instancji posiadają wiedzę o istnieniu majątku spółki z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki objętych decyzją- Spółka systematycznie reguluje swoje bieżące zobowiązania publicznoprawne;4) art. 116 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako członka zarządu spółki za zaległości spółki objęte decyzją, pomimo że skarżąca wskazała mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości objętych Decyzją w znacznej części (a nawet w całości);5) art. 116 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki, pomimo braku wykazania, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki oraz czy na skarżącej ciążył obwiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłość i kiedy ewentualnie powinien być on zgłoszony;6) art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako członka zarządu Spółki, pomimo że we właściwym czasie złożony został wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki;7) art. 116 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 107 § 1 o.p. w zw. z art. 108 § 1 o.p. w zw. z art. 21b ust. 13 ustawy o zapasach poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako członka zarządu spółki, pomimo że w niniejszej sprawie nie wystąpiły i nie zostały wykazane pozytywne przesłanki do orzeczenia o tego typu odpowiedzialności, a ponadto wystąpiły przesłanki negatywne –egzoneracyjne.Mając powyższe na uwadze, wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji ją poprzedzającej, umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zasądzenie od Ministra na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów opisanych w pkt od 1 do pkt 8.Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.Spór w sprawie dotyczy tego, czy organ administracji II instancji zasadnie i w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa utrzymał w mocy decyzję Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych w przedmiocie odpowiedzialności strony jako członka zarządu G. Sp. z o.o. z zaległości spółki z tytułu opłaty zapasowej za maj 2019r wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości.W sposób wyraźny zaznaczyć należy, iż w decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Minister Przemysłu stoi na stanowisku i dokonuje w tym zakresie wywodu, iż sporną decyzją w pierwszej kolejności Prezes Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych określił wysokość kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty zapasowej za maj 2019r. Następnie w drugiej kolejności obciążył stronę odpowiedzialnością jako członka zarządu G. Sp. z o.o. za wskazaną karę pieniężną z tytułu nieuiszczenia przez spółkę opłaty zapasowej za maj 2019r w stosownym wymaganym przepisami ustawy o zapasach terminie wraz z odsetkami za zwłokę.Podstawę materialnoprawną decyzji organu odwoławczego stanowiły przepisy art. 107, art. 108, art. 116 o.p. w zw. z art. 17, art. 63 ust. 2a, art. 64 ust. 2, art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach .Zgodnie zatem z art. 63 ustawy o zapasach karze pieniężnej podlega ten kto: nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12; który z kolei stanowi, iż producenci i handlowcy są obowiązani wpłacać opłatę zapasową w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw, na rachunek Funduszu, o którym mowa w art. 28a.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej. ( ust. 2a).W myśl art. 64 ust. 2 ustawy o zapasach Prezes Agencji wymierza kary, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-5a, 7, 8, 18, pkt 18a z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 1, oraz pkt 18b i 20, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi.Zgodnie z art. 66 ustawy o zapasach należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 3-7, stanowią dochód budżetu państwa.1a. Należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2, stanowią dochód Funduszu.2. Kar pieniężnych nie nakłada się, jeżeli od stwierdzenia naruszeń ustawy, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 i 7, upłynęło 5 lat.3. Kar pieniężnych nie nakłada się, jeżeli od stwierdzenia naruszeń ustawy, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 3a-6aa oraz pkt 8-20, upłynęły 3 lata.4. Bieg terminu do nałożenia kary pieniężnej zostaje zawieszony od dnia:1 wydania przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub odwołania do Sądu Okręgowego w W. - sądu ochrony konkurencji i konsumentów od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej.5. Termin do nałożenia kary pieniężnej biegnie dalej od dnia następującego po dniu, w którym:1) decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się;2) orzeczenie sądu stało się prawomocne.6. W zakresie nieuregulowanym w ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.Z powołanych przepisów ustawy o zapasach wynika zatem odesłanie do działu III Ordynacji podatkowej w sprawach kar pieniężnych, której po myśli art. 63 ustawy o zapasach podlega ten kto: nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 czyli do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw, na rachunek Funduszu, o którym mowa w art. 28a ustawy o zapasach.Odesłanie zatem z art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach na które Minister Przemysłu się powołuje w spornej decyzji do zastosowania przepisów o odpowiedzialności członka zarządu dotyczy spraw w zakresie kar pieniężnych.By zatem w sposób odpowiedni zastosować przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dot. odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w sprawach w przedmiocie kar pieniężnych koniecznym i niezbędnym jest funkcjonowanie w obrocie prawnym orzeczenia o karze pieniężnej. Kara pieniężna jest nakładana na spółkę kapitałową. W przypadku kar pieniężnych ustawodawca określił, że są one płatne w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ich wymierzeniu stała się prawomocna (art. 66 ust. 8 ustawy o zapasach).Zatem wydanie decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności osoby trzeciej za karę pieniężną nałożoną na spółkę winno być poprzedzone wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.Należy przy tym podkreślić, że przesłanki ustawowe z art. 116 o.p. nie są w żaden sposób powiązane z odpowiedzialnością za popełniony delikt administracyjny przez spółkę i nie dotyczą zasadności nałożenia kary pieniężnej.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że doszło do naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 § 1 O.p. Skoro bowiem ustawodawca dopuszcza do kar pieniężnych możliwość odpowiedniego posiłkowego zastosowania przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa to niezbędnym i koniecznym jest uprzednie wydanie orzeczenia wobec spółki w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Skoro takie orzeczenie nie zostało wydane przez organy administracji i ten fakt w jakikolwiek sposób nie wynika z akt administracyjnych nieprawidłową i uchybiającą wymaganiom prawa w zakresie art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 o.p. jest zakwestionowana decyzja organu odwoławczego.Sad zauważa przy tym, iż nie znajduje umocowania w prawie takie działanie jakie nastąpiło przy wydaniu decyzji przez organ II instancji, gdzie organ ten podejmuje próby sanowania wad zaistniałych w toku postępowania przy wydaniu decyzji przez organ I instancji poprzez wskazywanie, iż doszło w niej do ustalenia wysokości kary pieniężnej na spółkę z tytułu nieuiszczenia opłaty zapasowej w wymaganym prawem terminie, co następnie ma uzasadniać podejmowanie orzeczenia w trybie art. 116 o.p. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności z tego tytułu na stronę jako członka zarządu tej spółki.W tym stanie rzeczy na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.Rozpoznając sprawę ponownie, Minister uwzględni zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną.. Minister Przemysłu stoi na stanowisku i dokonuje w tym zakresie wywodu, iż sporną decyzją w pierwszej kolejności Prezes Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych określił wysokość kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty zapasowej za maj 2019r. Następnie w drugiej kolejności obciążył stronę odpowiedzialnością jako członka zarządu G. Sp. z o.o. za wskazaną karę pieniężną z tytułu nieuiszczenia przez spółkę opłaty zapasowej za maj 2019r w stosownym wymaganym przepisami ustawy o zapasach terminie wraz z odsetkami za zwłokę.Podstawę materialnoprawną decyzji organu odwoławczego stanowiły przepisy art. 107, art. 108, art. 116 o.p. w zw. z art. 17, art. 63 ust. 2a, art. 64 ust. 2, art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach .Zgodnie zatem z art. 63 ustawy o zapasach karze pieniężnej podlega ten kto: nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12; który z kolei stanowi, iż producenci i handlowcy są obowiązani wpłacać opłatę zapasową w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw, na rachunek Funduszu, o którym mowa w art. 28a.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, kara pieniężna wynosi dwukrotność należnej kwoty opłaty zapasowej albo dwukrotność różnicy pomiędzy uiszczoną kwotą a należną kwotą opłaty zapasowej. ( ust. 2a).W myśl art. 64 ust. 2 ustawy o zapasach Prezes Agencji wymierza kary, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-5a, 7, 8, 18, pkt 18a z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art. 30 ust. 1, oraz pkt 18b i 20, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki surowcami energetycznymi.Zgodnie z art. 66 ustawy o zapasach należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 3-7, stanowią dochód budżetu państwa.1a. Należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2, stanowią dochód Funduszu.2. Kar pieniężnych nie nakłada się, jeżeli od stwierdzenia naruszeń ustawy, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 i 7, upłynęło 5 lat.3. Kar pieniężnych nie nakłada się, jeżeli od stwierdzenia naruszeń ustawy, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 3a-6aa oraz pkt 8-20, upłynęły 3 lata.4. Bieg terminu do nałożenia kary pieniężnej zostaje zawieszony od dnia:1 wydania przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub odwołania do Sądu Okręgowego w W. - sądu ochrony konkurencji i konsumentów od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej.5. Termin do nałożenia kary pieniężnej biegnie dalej od dnia następującego po dniu, w którym:1) decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się;2) orzeczenie sądu stało się prawomocne.6. W zakresie nieuregulowanym w ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.Z powołanych przepisów ustawy o zapasach wynika zatem odesłanie do działu III Ordynacji podatkowej w sprawach kar pieniężnych, której po myśli art. 63 ustawy o zapasach podlega ten kto: nie dopełnia obowiązku uiszczenia opłaty zapasowej w należnej wysokości albo w terminie, o którym mowa w art. 21b ust. 12 czyli do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła produkcja lub przywóz paliw, na rachunek Funduszu, o którym mowa w art. 28a ustawy o zapasach.Odesłanie zatem z art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach na które Minister Przemysłu się powołuje w spornej decyzji do zastosowania przepisów o odpowiedzialności członka zarządu dotyczy spraw w zakresie kar pieniężnych.By zatem w sposób odpowiedni zastosować przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dot. odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w sprawach w przedmiocie kar pieniężnych koniecznym i niezbędnym jest funkcjonowanie w obrocie prawnym orzeczenia o karze pieniężnej. Kara pieniężna jest nakładana na spółkę kapitałową. W przypadku kar pieniężnych ustawodawca określił, że są one płatne w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ich wymierzeniu stała się prawomocna (art. 66 ust. 8 ustawy o zapasach).Zatem wydanie decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności osoby trzeciej za karę pieniężną nałożoną na spółkę winno być poprzedzone wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.Należy przy tym podkreślić, że przesłanki ustawowe z art. 116 o.p. nie są w żaden sposób powiązane z odpowiedzialnością za popełniony delikt administracyjny przez spółkę i nie dotyczą zasadności nałożenia kary pieniężnej.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że doszło do naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 § 1 O.p. Skoro bowiem ustawodawca dopuszcza do kar pieniężnych możliwość odpowiedniego posiłkowego zastosowania przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa to niezbędnym i koniecznym jest uprzednie wydanie orzeczenia wobec spółki w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Skoro takie orzeczenie nie zostało wydane przez organy administracji i ten fakt w jakikolwiek sposób nie wynika z akt administracyjnych nieprawidłową i uchybiającą wymaganiom prawa w zakresie art. 66 ust. 6 ustawy o zapasach w zw. z art. 116 o.p. jest zakwestionowana decyzja organu odwoławczego.Sad zauważa przy tym, iż nie znajduje umocowania w prawie takie działanie jakie nastąpiło przy wydaniu decyzji przez organ II instancji, gdzie organ ten podejmuje próby sanowania wad zaistniałych w toku postępowania przy wydaniu decyzji przez organ I instancji poprzez wskazywanie, iż doszło w niej do ustalenia wysokości kary pieniężnej na spółkę z tytułu nieuiszczenia opłaty zapasowej w wymaganym prawem terminie, co następnie ma uzasadniać podejmowanie orzeczenia w trybie art. 116 o.p. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności z tego tytułu na stronę jako członka zarządu tej spółki.W tym stanie rzeczy na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.Rozpoznając sprawę ponownie, Minister uwzględni zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną.