Wyrok - III SAB/Łd 48/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu. Cudzoziemcy, Zatrudnianie cudzoziemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej PolUmorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu. Cudzoziemcy, Zatrudnianie cudzoziemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Pol
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
zadośćuczynienie
dobra osobiste
odszkodowanie
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Anna Dębowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu
UZASADNIENIE
18 lutego 2025 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) złożyła do Wojewody Łódzkiego wniosek o wydanie dla obywatela I. R. B. zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A, na stanowisko pomocniczego robotnika budowlanego. Strona do wniosku elektronicznego dołączyła: skan pełnomocnictwa do reprezentowania firmy przed Wojewodą Łódzkim oraz oświadczenie o niekaralności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, odpis aktualny z KRS ze stanem na dzień 18 lutego 2025 r. a także skan umowy o świadczenie usług zawartej pomiędzy P. Sp. z o.o. oraz O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., [...], oraz skan zamówienia pracowników tymczasowych przez pracodawcę użytkownika O. Sp. z o.o.12 marca 2025 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych wniosku. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi.6 maja 2025 r. do organu wpłynęła korekta do wskazanego powyżej wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A.30 lipca 2025 r. strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę, wnosząc o:1) zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;2) przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;4) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.W uzasadnieniu skargi wskazano, że 18 lutego 2025 r. strona złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, a organ so dnia wniesienia skargi nie podjął żadnych działań w celu merytorycznego rozpoznania wniesionego wniosku, tj.: nie zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, nie poinformował o planowanym terminie rozpoznania wniosku i przyczynie zwłoki w jego rozpoznaniu. Nie przyniosły również skutku liczne interwencje pełnomocnika skarżącej oraz deklaracja organu, iż w najbliższym czasie zostanie wydana decyzja. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku - w ustawowym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że biorąc pod uwagę, że przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz, że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony i uwzględniając również uchybienia organu należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie pełnomocnika skarżącej sytuacja, w której strona czeka tak długo na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Organ nie może także w nieskończoność (co czyni od dłuższego już czasu) powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej wymierzona kara powinna uzmysłowić organowi powinność odpowiedniego organizowania czasu pracy i ustalania priorytetów działania w czasie w taki sposób, aby strony nie czekały kilkanaście miesięcy na wydanie decyzji, nie będąc przy tym zawiadomione o przyczynach ewentualnej zwłoki w terminowym rozpatrzeniu sprawy. Takie działanie narusza zasadę pogłębiania zaufania do administracji publicznej. Z daleko idącej ostrożności, w przypadku zgłoszenia w odpowiedzi na skargę przez organ wniosku o miarkowanie kosztów procesu, pełnomocnik strony wniósł o jego nieuwzględnienie.1 sierpnia 2025 r. Wojewoda Łódzki wydał zezwolenie na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewoda Łódzki wskazał, że w związku z dużą liczbą napływających spraw, jest zobowiązany do rozstrzygania ich zgodnie z kolejnością wpływu. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Łódzki wydał rozstrzygnięcie niezwłocznie po pozytywnym zweryfikowaniu wniosku, a więc 1 sierpnia 2025 r. Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów, organ wyjaśnił, że wniosek z 18 lutego 2025 r. zawierał braki formalne. W sprawie brakowało: doręczenia kopii dowodu wpłaty, o której mowa w art. 90a ust. 1 ustawy, określającego cudzoziemca, którego dotyczy wniosek, potwierdzającego uiszczenie przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi kwoty 100 złotych za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę Cudzoziemca na konto Łódzkiego Urzędu. Ponadto sam wniosek wymagał wielu korekt i uzupełnień: 1. uzupełnienia formularza ww. wniosku w pkt. 3.1. (nazwy stanowiska) 2. sprecyzowania treści żądania ww. wniosku w pkt. 3.6. (zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy) w związku z pkt. 3.1. (stanowisko). Oznacza to, że już w chwili złożenia wniosek był obarczony poważnymi brakami i trudno zakładać, że profesjonalny pełnomocnik, nie miał świadomości tego faktu, a zatem strona nie mogła zakładać, że decyzja zezwalająca na pracę cudzoziemca zostanie wydana w ustawowych terminach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Po zweryfikowaniu przedmiotowego wniosku, dnia 12 marca 2025 r. do strony zostało wystosowane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i korekty błędnych i sprzecznych zapisów we wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ wskazał, że jak wynika z informacji z systemu ZC, wezwanie drogą elektroniczną zostało doręczone stronie 27 marca 2025 r., czyli od tej daty rozpoczął bieg 30 dniowy termin na uzupełnienie braków i dokonanie korekt we wniosku pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ wskazał, że według informacji z systemu ZC wezwanie zostało doręczone po upływie 14 dni, przy czym pełnomocnik strony nawet nie zapoznał się z jego treścią. Termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku upłynął bezskutecznie 27 kwietnia 2025 r., a zatem już dnia następnego po upływie tego terminu organ miał prawo do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Nie zostało to jednak uczynione, ze względu na świadomość dużego zapotrzebowania gospodarki na pracowników (tj. z uwagi na względy społeczno-gospodarcze) oraz możliwość przedłużania się terminu uzyskania informacji starosty. Ostatecznie, braki formalne zostały uzupełnione dopiero dnia 6 maja 2025 r. Organ wskazał także, że trudno zakładać, iż profesjonalny pełnomocnik, składając wniosek nie miał świadomości istnienia braków go obciążających w dacie jego złożenia. Dziwi zatem fakt, że nie zostały one uzupełnione z własnej inicjatywy przez pełnomocnika a co jeszcze bardziej dziwi, że dopiero w tak długim czasie od otrzymania wezwania z ryzykiem pozostawienia go bez rozpoznania. Te fakty pozostają w sprzeczności z tym, że następnie po tym jak termin wydania zezwolenia wydłuża się bardzo znacznie także z powodów leżących po stronie pełnomocnika, składa on skargę w celu przyspieszenia wydania decyzji. Spodziewany efekt w postaci uzyskania zezwolenia mógłby być uzyskany w znacznie prostszy i dużo szybszy sposób, nie wymagający czasu na sporządzenie skargi, dostarczenia jej drogą pocztową, a następnie rozpatrzenia. Organ stwierdził, że pełnomocnik wprost mija się z prawdą pisząc w uzasadnieniu skargi o tym, że organ nie podjął żadnych działań w celu merytorycznego rozpoznania wniesionego wniosku. Nieprawdą jest również, jakoby pełnomocnik wielokrotnie interweniował w celu ustalenia możliwego terminu wydania zezwolenia na pracę. Organ wyjaśnił, że nigdy nie lekceważył strony. Ponadto w terminie ustawowym wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych, działając na jej korzyść, pomimo upływu terminu umożliwiającego organowi pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wstrzymał się z tym działaniem, aby umożliwić uzupełnienie braków formalnych w późniejszym okresie. Tym bardziej nie naruszał art. 10 k.p.a. Organ wyjaśnił także, że Oddział Paszportowy i Zezwoleń na Pracę Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi, który zajmuje się m.in. wydawaniem zezwoleń na pracę cudzoziemców był i jest otwarty dla wszystkich osób, chcących załatwić swoją sprawę. Organ umożliwia każdemu wejście do urzędu w godzinach jego pracy, które są wskazane na oficjalnej stronie internetowej. Powyższe jest też możliwe po wcześniejszym umówieniu się, dzięki czemu obsługa jest zapewniona w konkretnym dniu i o konkretnej godzinie, niezależnie od liczby oczekujących osób. Wbrew stwierdzeniom zawartym w skardze, organ umożliwia umówienie wizyty w jakiejkolwiek sprawie z zakresu zezwoleń na pracę, również w celu wglądu w akta sprawy. Za bezzasadne uznano także żądanie strony wymierzenia organowi grzywny oraz przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności organ zaznaczył, iż w uzasadnieniu przyznania kwoty pieniężnej pełnomocnik nie wskazał jakie dokładnie strona poniosła straty, a sama argumentacja stanowiska jest bardzo ogólna. Zaznaczono przy tym, że organ nie działał na szkodę strony i rozstrzygnął sprawę na jej korzyść, wydając zezwolenie na pracę. Organ wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w swoich działaniach dopuścił się on rażącego naruszenia prawa. Podsumowując, w ocenie organu przywołane w skardze zarzuty oraz roszczenia strony są bezzasadne. W przedmiotowej sprawie organ nie dopuścił się bezczynności, ani tym bardziej nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Zatem, mając na względzie całokształt okoliczności prawnych i faktycznych, wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o umorzenie postępowania skargowego w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji oraz o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), a także art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 102 obowiązującej od 1 czerwca 2025 r. ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz.U. poz. 621), do postępowań administracyjnych w sprawach zezwoleń na pracę lub oświadczeń o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wszczętych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r., poz. 214) i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozstrzyganej sprawie wniosek skarżącej złożony został 18 lutego 2025 r., zatem podstawę prawną jego rozpoznania stanowiły przepisy obowiązującej do 31 maja 2025 r. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.Podkreślić trzeba, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało wcześniejszego złożenia ponaglenia zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem przepis szczególny, tj. art. 10a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że przepisów art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88a-88m. Przy czym w niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o art. 88a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zauważyć należy, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie określają terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, skutkiem czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego – dalej: "k.p.a.". Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 12 k.p.a. zasada szybkości postępowania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Co więcej, w myśl art. 12 § 2 k.p.a. sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień powinny być załatwione niezwłocznie. Stosownie zaś do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Równocześnie, w myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Wskazane powyżej przepisy są konsekwencją przyjęcia w Kodeksie postępowania administracyjnego szeregu zasad ogólnych, w tym przede wszystkim przywoływanej już zasady szybkości postępowania, którą statuuje art. 12.Przechodząc do meritum wskazać należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale – pomimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. np. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 86). Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest natomiast zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej oraz ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Zatem bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość obejmuje przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 - opubl. w: CBOSA, stwierdzając w jej uzasadnieniu, że: "z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód". Nadto, w powołanej uchwale stwierdzono, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw pojęcia bezczynności i przewlekłości uzyskały "odmienny znaczeniowo sens".Sąd zwraca uwagę, że skarżąca złożyła wniosek 18 lutego 2025 r., natomiast korektę wniosku 6 maja 2025 r., organ zaś decyzję w przedmiocie tegoż wniosku wydał dopiero 1 sierpnia 2025 r., a zatem po upływie ponad 2 miesięcy od jego złożenia. Nie sposób zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organ niezwłocznie dokonał czynności zmierzającej do załatwienia wniosku skarżącej. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., wpływ wniosku skarżącej spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego i nałożył na organ obowiązek jego weryfikacji oraz ustalenia, czy zawiera on wszystkie niezbędne dane, w szczególności takie, których obowiązek przedłożenia wynika z przepisów prawa (w tym przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Weryfikacja ta powinna nastąpić niezwłocznie i w razie stwierdzenia braku wniosku, organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia w czasie, który nie spowoduje zwłoki w załatwieniu sprawy. Z akt sprawy wynika, iż organ administracji wzywał skarżącą do usunięcia 12 marca 2025 r. braków wniosku. A następnie, mimo nie uzupełnienia braków formalnych wniosku, nadal kontynuował postępowanie (obarczony brakami formalnymi wniosek strony skarżącej nie został bowiem pozostawiony bez rozpoznania). Ostatecznie wniosek ów, po korekcie dokonanej przez stronę skarżącą 6 maja 2025 r., został załatwiony dopiero 1 sierpnia 2025 r. – organ załatwił wniosek pozytywnie, udzielając zezwolenia na pracę. Zaznaczyć przy tym należy, że wydanie 1 sierpnia 2025 r. decyzji nastąpiło dopiero po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność do tutejszego sądu. Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie, nawet przy przyjęciu terminu dwumiesięcznego – tj. wydłużonego na podstawie art. 35 § 3 k.p.a. – i liczonego od dnia korekty wniosku. Powyższe dowodzi, że skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca okazała się uzasadniona. Wojewoda pozostawał bezczynny, naruszając tym samym przepisy art. 12, art. 35 § 1-3 oraz art. 36 k.p.a.Zamierzonego skutku nie mogły odnieść argumenty organu podniesione w odpowiedzi na skargę, a dotyczące dużej liczby napływających doń spraw o wydanie zezwolenia. Pojęcie bezczynności zostało bowiem jednoznacznie zdefiniowane w art. 37 § 1 k.p.a., w świetle którego stan ten ma charakter obiektywny i niezależny od przyczyn jego powstania. Znaczna liczba prowadzonych przed organem spraw nie uwalnia bowiem organu od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu sprawy (por. np. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2542/16, Lex/el nr 2548283; z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 521/16, Lex/el nr 2297765; a także wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, jak chociażby wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 456/23, Lex/el nr 3708415 i z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 420/23, Lex/el 3712219). Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1233/19, Lex/el nr 2704748, "braki kadrowe oraz duży wpływ spraw do organu wymagających ich załatwienia w drodze decyzji administracyjnej nie stanowią usprawiedliwionego uzasadnienia zwłoki w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te wiążą się z niedochowaniem przez organ należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych i odpowiedniego zorganizowania postępowania administracyjnego (...), aby wydanie decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez organ nastąpiło w rozsądnym terminie". Również w wyroku z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 3029/24, Lex/el nr 3895970, Naczelny Sąd Administracyjny również stwierdził, że "nieprawidłowe jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że usprawiedliwieniem dla utrzymującego się stanu bezczynności w rozpoznaniu odwołania mogą być braki kadrowe oraz bardzo duży wpływ spraw do rozpoznania. Kwestie te stanowią bowiem sprawy wewnętrzne organu odwoławczego i nie mogą mieć wpływu na wykonywanie przez niego obowiązków ustawowych, w szczególności nie mogą ograniczać obywateli w realizacji ich praw podmiotowych. Pracę organu administracji publicznej należy tak organizować, aby nawet w sytuacjach trudności kadrowych zapewnić sprawne i skuteczne załatwianie spraw administracyjnych bez szkody dla obywateli. Usprawiedliwieniem dla stanu bezczynności nie jest również skomplikowanie sprawy. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego są w tym zakresie precyzyjnie i wynika z nich, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.)". Zatem zagadnienia związane z trudnościami organizacyjnymi w wykonywaniu zadań przez obsługujący wojewodę urząd nie mogą powodować negatywnych konsekwencji dla strony postępowania, polegających na bezczynności organu i przewlekłym prowadzeniu dotyczącej jej sprawy.Z uwagi na wydanie przez organ administracji decyzji 1 sierpnia 2025 r., w dacie wyrokowania przez sąd brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej, zatem w tym zakresie należało postępowanie umorzyć. Z tego też względu w punkcie 1 sentencji wyroku sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu kończącego postępowanie w przedmiotowej sprawie. W punkcie 2 sentencji wyroku sąd orzekł, że Wojewoda Łódzki dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), zaś w punkcie 3 sentencji wyroku stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się bowiem, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym – bez żadnej wątpliwości i wahań – można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, którego nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawa i które wywołuje dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Biorąc pod uwagę powyższe oraz czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu – bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej – oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej powinno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 294/16, opubl. w: CBOSA na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/789B173B17). Suma ta, chociaż ma częściowo charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę, przewidziana w art. 4171 § 3 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz.U z 2024 r., poz. 1061 ze zm.), wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje także zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 1224/19, opubl. w: CBOSA na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B31220843E), nie stanowi jednak odszkodowania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu powyższego środka przemawia przedstawiona powyżej ocena o braku rażącego naruszenia prawa przez organ, fakt wydania decyzji po wniesieniu skargi oraz brak przedstawienia przez skarżącą konkretnej argumentacji, przemawiającej za przyznaniem jej wnioskowanej sumy pieniężnej. Ustawodawca pozostawił również sądowi orzekającemu ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na konieczność wymierzenia organowi grzywny. Mając na uwadze to, że bezczynność organu nie była rażąca, a organ załatwił już sprawę z wniosku skarżącej, sąd ocenił jako niezasadny także wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W tym zakresie zatem sąd uznał żądania skargi za niezasadne i oddalił ją w powyższej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. – punkt 4 sentencji wyroku.O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd zasądził na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, odpowiadającą łącznie wysokości uiszczonego wpisu sądowego (100 zł) oraz kosztów zastępstwa procesowego stosownie do stawki minimalnej w wysokości 480 zł wraz z opłatą za pełnomocnictwo (17 zł).Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).e.o..).e.o.