sygn. II SAB/Kr 153/25 26 września 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SAB/Kr 153/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 września 2025

Teza
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 18 lutego 2025 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania aktu lub dokonania czynności,Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 18 lutego 2025 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania aktu lub dokonania czynności,
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik umorzono postępowanie
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Kwota główna 10 000 zł · kwota żądania
Etap apelacja
Role w sprawie
powód Skarb Państwa apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 26 września 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Agnieszka Nawara-Dubiel
Rozstrzygnięcie

Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 18 lutego 2025 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy S. dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz K. W. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
K. W. wniósł 2 lipca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 18 lutego 2025 r.W skardze skarżący zarzucił naruszenie:1) art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", poprzez nieudzielenie informacji publicznej, pomimo spełnienia przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, albowiem przedmiot wniosku o udzielenie informacji publicznej, dotyczył informacji publicznej, zaś Burmistrz w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej z 17 lutego 2025 r. był obowiązany do jego rozpatrzenia;2) art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., poprzez nieudzielenie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku o udzielenie informacji publicznej z 18 lutego 2025 r.;3) art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., poprzez nieudzielenie informacji w terminie ustawowym, przez co zachodzi bezczynność Burmistrza w zakresie udzielenia informacji publicznej objętym wnioskiem z 18 lutego 2025 r.Wobec powyższego skarżący wniósł o:1) zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, i przekazanie żądanych informacji w sposób określony we wniosku z 18 lutego 2025 r.,2) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,3) przyznanie od Burmistrza na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł,4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnioskiem z 18 lutego 2025 r. złożył do Burmistrza wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie:1) "jakie sprawy sądowe były w trakcie procedowania od 7 maja 2024 roku do 14 lutego 2025 roku? Proszę podać sygnaturę akt, datę wniesienia pozwu, przedmiot sprawy, pozwanego, powoda oraz status sprawy, tj. czy zostało wydane postanowienie"2) "jeśli w danej sprawie zostało wydane postanowienie to proszę przesłać jego treść wraz z informacją czy Burmistrz Miasta i Gminy S. złożył od niego odwołanie lub apelację, jeśli w danym postępowaniu to mogło mieć miejsce, W przypadku złożenia odwołania lub apelacji proszę o załączenie jego treści".Dalej skarżący wskazał, że organ wezwał go do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w zakresie pkt. 1 wniosku.Skarżący w odpowiedzi na powyższe 17 marca 2025 r. wskazał, że wnioskowane informacje nie są przetworzone, ale z najwyższej ostrożności wykazał szczególną istotność dla interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej.Decyzją z 17 kwietnia 2025 r. nr 1/2025 znak [...] Burmistrz odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazując, że skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego", oraz uzasadniając wpływem na realizację celów publicznych oraz konieczność ochrony interesów Gminy, prywatności osób fizycznych, ochronę wizerunku Gminy i strategie procesowe.Skarżący odwołał się od tej decyzji - w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 26 maja 2025 r., znak: [...] uchyliło ww. decyzję Burmistrza z 17 kwietnia 2025 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Skarżący podniósł, że pomimo uchylenia ww. decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej i upływie już miesiąca od tej decyzji, do dnia dzisiejszego Burmistrz nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem z 18 lutego 2025 r.Dalej skarżący zarzucił, że od momentu wydania decyzji przez Kolegium 26 maja 2025 r. minęło ponad 30 dni, co biorąc pod uwagę treść art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi o przekroczeniu ustawowego terminu do udostępnienia informacji publicznej.Nastąpiła więc samoistna przesłanka bezczynności Burmistrza.Bezczynność jest w ocenie skarżącego w postaci kwalifikowanej, jako "rażąca", albowiem sprawa o udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych toczy się już od 18 lutego 2025 r., a więc już ponad 4 miesiące. Taki okres z pewnością był wystarczający by na wniosek Skarżącego po decyzji SKO odpowiedzieć znacznie szybciej niż ustawowe 14 dni - a i to nie zostało dochowane.Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącego uzasadnił on tym, że kwota ta ma na celu zadośćuczynienie skarżącemu za krzywdę, w postaci celowego i lekceważącego podejścia przez Burmistrza do wniosku skarżącego, i to już nie pierwszego.Skarżący wskazał, że Burmistrz nie tylko działał z rażącym naruszeniem prawa, poprzez bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, ale również w sposób celowy próbował w uchylonej przez SKO decyzji zdjąć z siebie obowiązek udostępnienia informacji publicznej, kryjąc się za definicją informacji przetworzonej i konieczności wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. Na to, że taka próba była całkowicie nieuzasadniona, a żądane informacje nie wymagają przetworzenia, a jeśli - to istnieje wykazana szczególna istotność dla interesu publicznego w udostępnieniu tej informacji — wskazuje zdaniem skarżącego decyzja SKO z 26 maja 2025 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Burmistrz w sposób nieuprawniony odmówił udostępnienia informacji.W ocenie skarżącego takie działanie Burmistrza było celowe, by uniknąć załatwienia sprawy. Obecnie natomiast bezczynność Burmistrza dodatkowo wzmacnia argument, że tak lekceważące podejście organu do obywatela powinno być piętnowane. Brak dodatkowych sankcji, w postaci przyznania wnioskowanej kwoty, może rodzić obawę, że Burmistrz nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.W uzasadnieniu pisma organ wskazał m.in., że w odpowiedzi na wniosek z 17 lutego 2025 r. (data wpływu 18 lutego 2025 r.) skarżący otrzymał w zakresie pkt 1 wezwanie do wykazania w terminie 14 dni, że żądane informacje obejmują uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji publicznej w takim zakresie w jakim jest to "szczególnie istotne dla interesu publicznego", natomiast w zakresie pkt 2 wniosku odpowiedź została udzielona.Z kolei 18 lipca 2025 r. skarżącemu została udostępniona informacja publiczna w zakresie pkt 1 wniosku, tj. w zakresie jakie sprawy sądowe były w trakcie procedowania od 7 maja 2024 r. do 14 lutego 2025 r.; podane zostały sygnatury akt, daty wniesienia pozwu, przedmiotu sprawy, pozwanego, powoda oraz statusu sprawy, tj. czy zostało wydane postanowienie.Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że skarżący nie wniósł wymaganego prawem ponaglenia.Następnie Burmistrz wskazał, że w przedmiotowej sprawie pomiędzy stronami powstał spór w zakresie możliwości udzielenia dostępu do informacji publicznej. Załatwienie przedmiotowej sprawy, która była szczególnie skomplikowana, wymagało czasu i stworzenia całego wykazu spraw, dlatego też nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż podejmował on działania, które są odzwierciedlone w aktach sprawy, celem rozpatrzenia wniosku i zakończenia postępowania.Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i literaturę przedmiotu organ stwierdził, że odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie satysfakcjonować zainteresowanego. Niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony organu administracji w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.Dalej Burmistrz podniósł, że nie można mu postawić skutecznego zarzutu bezczynności, w związku z tym, że w zakresie pkt 1 wniosku wydał decyzję odmawiająca udostępnienia informacji publicznej, w związku z brakiem wykazania szczególnego interesu publicznego przez skarżącego, brakiem wykazania wpływu na realizację celów publicznych oraz konieczność ochrony interesów Gminy, prywatności osób fizycznych, ochronę wizerunku Gminy i strategie procesowe, natomiast w zakresie pkt 2 wniosku udzielił informacji publicznej stanowiącej odpowiedź na wniosek skarżącego. Udzielenie odpowiedzi nastąpiło we właściwym czasie i odpowiedniej formie przewidzianej ustawą. Wystosowanie odpowiedzi na wniosek wyłącza uznanie, że organ znajduje się w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego.W dalszej kolejności, w następstwie uchylenia decyzji przez Kolegium, Burmistrz, po zgromadzeniu koniecznych informacji i wypracowaniu wykazu spraw sądowych zgodnie z żądaniem skarżącego, udzielił skarżącemu oczekiwanych informacji zgodnie z jego wnioskiem.Tym bardziej Burmistrz nie zgodził się z tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, czy też lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne.Tymczasem, zdaniem Burmistrza, z akt sprawy w sposób dobitny wynika, że procedura w zakresie udzielenia odpowiedzi na wniosek w sprawie skomplikowanej była prowadzona prawidłowo (odpowiedź na wniosek została udzielona niezwłocznie, w nieprzekraczalnym terminie 2 miesięcy dla sprawy skomplikowanej).Organ nadmienił, że działania skarżącego, tj. ilość składanych przez niego pism, wniosków o udostępnienie informacji publicznej w innych sprawach - w tym złożenie niniejszej skargi - wykracza poza przewidziane prawem korzystanie ze swoich uprawnień jako strony postępowania administracyjnego, wręcz przeciwnie – w ocenie organu – skarżący swoimi działaniami utrudnia organowi normalne prowadzenie czynności przepisanych prawem i funkcjonowanie Urzędu - poprzez konieczność zajmowania stanowisk w różnych nie związanych ze sobą sprawach dotyczących szerokiego wachlarza zagadnień związanych z wykonywaniem ustawowych zadań, wskazujących jednak także wyłącznie na interes prywatny skarżącego.Zdaniem Burmistrza nie może pozostać obojętne, że w ciągu ostatnich sześciu miesięcy skarżący złożył do organu 13 pism zawierających wnioski, w datach: 10.02.2025 r., 17.02.2025 r., 18.02.2025 r., 21.02.2025 r., 04.03.2025 r., 07.03.2025 r., 11.03.2025 r., 14.03.2025 r., 17.03.2025 r., 21.03.2025 r., 10.06.2025 r., 09.07.2025 r. oraz 10.07.2025 r.Burmistrz podniósł także, że brak jest podstaw do otrzymania przez skarżącego sumy pieniężnej będącej rekompensatą za szkodę. Orzeczenie grzywny lub sumy pieniężnej ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Zdaniem organu skarżący nie wykazał żadnych dowodów potwierdzających uszczerbek, który jak twierdzi poniósł. Nie wykazał w sposób szczególny jakie negatywne przeżycia psychiczne i moralne poniósł w związku z postępowaniem, którego sam był inicjatorem.Końcowo Burmistrz podkreślił, że postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób zgodny z przepisami prawa, a jego przebieg nie wskazuje na jakiekolwiek elementy przewlekłości czy bezczynności. Organ realizował wszystkie obowiązki procesowe w przewidzianych prawem terminach, z zachowaniem zasady dbałości o interesy strony.Wszelkie ewentualne opóźnienia, których dopatruje się skarżący - czemu organ zaprzecza – miały charakter obiektywny i były związane z koniecznością wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co mieści się w granicach dopuszczalnych procedurą administracyjną.W piśmie procesowym z 25 sierpnia 2025 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Podniósł dodatkowo, że wniosek organu o odrzucenie skargi jest bezzasadny, a także że złożenie w ciągu ostatniego roku kilku wniosków o udostępnieni informacji publicznej nie wykracza poza przewidziane prawem korzystanie z przysługujących skarżącemu praw, w szczególności, gdy większość wniosków nie zostało do dnia dzisiejszego rozpatrzonych lub uwzględnionych. Na poparcie swojej argumentacji skarżący przywołał szereg tez z orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, jak słusznie podniósł skarżący, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie u.d.i.p., która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje bowiem środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była zatem dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu, a wniosek o jej odrzucenie był bezzasadny.Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest stan sprawy w chwili wyrokowania. W sytuacji, gdy na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jeżeli bezczynność ustała, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a.Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).W przedmiotowej sprawie bezsporne są w zasadzie wszystkie istotne jej okoliczności.Po pierwsze nie było sporne, że wniosek skarżącego z 18 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, tj. Burmistrza.Po drugie bezsporne w sprawie było również na tym etapie postępowania, po decyzji Kolegium z 26 maja 2025 r., że odnośnie żądanych do udostępnienia informacji, to jest odpowiedzi na pytania jakie sprawy sądowe były w trakcie procedowania od 7 maja 2024 roku do 14 lutego 2025 r. i czy zostało wydane postanowienie, a także treści ww. postanowień wraz z informacją, czy Burmistrz złożył od niego odwołanie lub apelację, Burmistrz nie wykazał, by ww. żądane informacje nie stanowiły prostej, nieprzetworzonej informacji publicznej podlegającej udostępnieniu.Żądane informacje niewątpliwie należą do sfery informacji publicznej, bowiem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, LEX nr 737513).Po trzecie bezsporne w sprawie było, że zawierający 2 punkty wniosek został złożony 18 lutego 2025 r., natomiast organ udostępnił skarżącemu żądane informacje publiczne jako załącznik pisma z 4 marca 2025 r. w zakresie pkt 2, oraz w piśmie z 18 lipca 2025 r. odnośnie pkt 1 wniosku, tj. w zakresie jakie sprawy sądowe były w trakcie procedowania od 7 maja 2024 r. do 14 lutego 2025 r. Organ podał skarżącemu sygnatury akt, daty wniesienia pozwu, przedmiot spraw, pozwanego, powoda oraz status sprawy, tj. czy zostało wydane postanowienie.Oba powyższe pisma przesłano na wskazany przez skarżącego adres poczty elektronicznej. Potwierdzone za zgodność kopie powyższych pism organ załączył do odpowiedzi na skargę.Przechodząc do analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów należy wyjaśnić, że u.d.i.p. precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien bowiem alternatywnie:- udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy),- odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy),- umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie.Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14 – powołane wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).U.d.i.p. ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie było sporne między stronami, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p.Jak wynika bowiem jednoznacznie z akt sprawy, w odpowiedziach na wniosek skarżącego z 18 lutego 2025 r. Burmistrz - przekraczając ustawowy termin w zakresie pkt 1 - już po wniesieniu skargi 2 lipca 2025 r. przesłał dnia 18 lipca 2025 r. na wskazany adres poczty elektronicznej skarżącego pismo zawierające żądaną informację publiczną.W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.Nieterminowa odpowiedź Burmistrza w niniejszej sprawie była wynikiem podniesionych przez niego okoliczności:1) w przedmiotowej sprawie pomiędzy stronami powstał spór w zakresie możliwości udzielenia dostępu do informacji publicznej, rozstrzygnięty ostateczną decyzją Kolegium z 26 maja 2025 r.,2) załatwienie przedmiotowej szczególnie skomplikowanej sprawy wymagało czasu i stworzenia całego wykazu spraw,3) organ podejmował działania, które są odzwierciedlone w aktach sprawy, celem rozpatrzenia wniosku i zakończenia postępowania,4) w następstwie uchylenia decyzji przez Kolegium, Burmistrz, po zgromadzeniu koniecznych informacji i wypracowaniu wykazu spraw sądowych zgodnie z żądaniem skarżącego materiału dowodowego, udzielił skarżącemu oczekiwanych informacji zgodnie z jego wnioskiem.Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ nie unikał udzielenia żądanej informacji, lecz wskutek pozostawania w nieuzasadnionym przekonaniu o przetworzonym charakterze żądanej informacji, wezwał wnioskodawcę pismem z 3 marca 2025 r. o wykazanie szczególnego interesu publicznego, po czym ww. decyzją z 17 kwietnia 2025 r. odmówił udostępnienia żądanej w pkt 1 informacji publicznej powołując się na brak wykazania szczególnego interesu publicznego, a także ze względu na wpływ na realizację celów publicznych oraz konieczność ochrony interesów Gminy, prywatności osób fizycznych, ochronę wizerunku Gminy i strategie procesowe.Finalnie, organ załatwił wniosek skarżącego relatywnie szybko (w 16 dni) po wniesieniu skargi.Reasumując trzeba stwierdzić, że organ na dzień wniesienia skargi nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji, co miał obowiązek uczynić co do zasady w terminie 14 dni od złożenia wniosku 18 lutego 2025 r. – to jest do 4 marca 2025 r. Jednak przed dniem wyrokowania w niniejszej sprawie żądana informacja publiczna została skarżącemu udostępniona, czego nie zakwestionował skarżący, również w piśmie procesowym z 25 sierpnia 2025 r.Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki.Bezczynność polega zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania, jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2017 r., sygn. IV SAB/Po 15/17).Wobec udzielenia - przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie - odpowiedzi na wniosek z 18 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.Zważywszy na opisane wyżej stosunkowo niewielkie i częściowo usprawiedliwione opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, Sąd stwierdził, że choć Burmistrz Miasta i Gminy S. dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd stwierdził, że odpowiedź na wniosek została wprawdzie udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu, jednak nie ulega wątpliwości, że organ nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go. Podjął działania w terminie 14 dni od złożenia wniosku, jednak wskutek początkowo zastosowanej nieprawidłowej wykładni przepisów u.d.i.p. i ich odniesienia do stanu faktycznego, w nieoczywistej sprawie, ze względu na zakres złożonego wniosku, błędnie wezwał skarżącego i wadliwie odmówił mu udzielenia informacji. Stanowisko to zostało zgodnie z przepisami postępowania skorygowane przez organ II instancji.Czas przeznaczony przez Burmistrza na stworzenie całego żądanego wykazu spraw po przekazaniu sprawy przez Kolegium do ponownego rozpatrzenia, skutkował nieudostępnieniem przez organ informacji w okresie od 26 maja 2025 r. do 2 lipca 2025 r. i wniesieniem przez wnioskodawcę skargi do Sądu.Warto tu wyjaśnić, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1973/21).Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że w sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia, iż bezprawność bezczynności organu miała charakter szczególnie kwalifikowany. Wadliwa interpretacja i zastosowanie przepisów nie może sama z siebie przesądzać o zaistnieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa.W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt II i III sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.Zatem przedmiotowa skarga, która stanowi realizację ustanowionego w Konstytucji i u.d.i.p. prawa, okazała się czynnością sprawczą, mobilizującą organ do wywiązania się z jego obowiązków.Na marginesie Sąd wyjaśnia, że powołane w odpowiedzi na skargę okoliczności, to jest liczba składanych przez skarżącego pism i wniosków o udostępnienie informacji publicznej w innych sprawach (13 wniosków w ciągu sześciu miesięcy) nie stanowią usprawiedliwienia uchybienia przez organ przepisom u.d.i.p. Nie sposób też nie zauważyć, że organ udzielił żądanej informacji dopiero po wniesieniu skargi. Także podnoszone przez organ okoliczności, takie jak konieczność zajmowania stanowisk w różnych nie związanych ze sobą sprawach dotyczących szerokiego wachlarza zagadnień dotyczących wykonywania ustawowych zadań, nie mogą decydować o stwierdzeniu bezczynności albo jej braku. Mogą być natomiast brane przez Sąd pod uwagę przy ocenie charakteru naruszenia prawa przez organ oraz rozstrzygnięciach o grzywnie i sumie pieniężnej, o których mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. I tak, oddalenie skargi w pozostałym zakresie, o czym Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, odnosi się do żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł.Jak już bowiem wyżej wskazano, Sąd może zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1, ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu zwrotem "może". Jednocześnie w ustawie nie wskazano przesłanek, jakimi powinien kierować się sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla orzeczenia w tym zakresie nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, ponieważ sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem, że zasadniczym celem postępowania ze skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie tego faktu i ewentualne zasądzenie odpowiedniej sumy lub grzywny, lecz wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego biegu (zdyscyplinowanie organu administracji publicznej do podjęcia właściwych czynności na danym etapie postępowania). Jednocześnie należy wskazać, że przyznanie na rzecz strony skarżącej od organu sumy pieniężnej stanowi dodatkową – obok stwierdzenia bezczynności i związanych z tym rozstrzygnięć w wyroku – sankcję dla organu z jednoczesnym przyznaniem stronie nie tylko satysfakcji z racji uwzględnienia skargi, ale również satysfakcji o charakterze finansowym, choć niemającej cech odszkodowania czy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a zatem w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.Ponadto przyznanie sumy pieniężnej wobec strony postępowania pełni funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty), jakich doznała strona skarżąca na skutek bezczynności organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione przez skarżącego w treści wniesionej skargi. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. II SAB/Ol 30/21).Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, aby na skutek bezczynności doznał jakiegokolwiek uszczerbku. Brak jest też podstaw do uznania podejścia Burmistrza do wniosku skarżącego za lekceważące, czy uprzednio błędnego działania Burmistrza za celowe.Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, stąd Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie V sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.Natomiast zawarte w odpowiedzi na skargę żądanie organu zasądzenia kosztów postępowania od skarżącego nie zostało uwzględnione, jako nie mające podstaw w przepisach P.p.s.a.., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.Natomiast zawarte w odpowiedzi na skargę żądanie organu zasądzenia kosztów postępowania od skarżącego nie zostało uwzględnione, jako nie mające podstaw w przepisach P.p.s.a.