Postanowienie SN z 26 października 2005, sygn. III CSK 23/05
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
26 października 2005
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Zbigniew Kwaśniewski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 26 października 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z powództwa K. K. i R. K.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2005 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 marca 2005 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz
każdego z powodów po 3.600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
2
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 15 marca 2005 r.,
a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi
formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984
§ 1 i § 2 k.p.c., znajdujących
w niniejszej sprawie zastosowanie na podstawie art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia
2004 r. o zmianie ustawy- Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo
o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2005 r. Nr. 13. poz. 98 ).
W paragrafie pierwszym art. 3984
k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie
w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc
cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego,
podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu
pierwszym § 2 art. 3984
k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które
stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. - 128 k.p.c. z rygorem
przewidzianym w art. 130 k.p.c.
Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych
elementów dawnej kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów
nieobowiązującego już art. 3933
§ 1 k.p.c., nie podlega naprawieniu w trybie art.
130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała
odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00,
OSNC 2001 r., z. 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN
1780/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 52).
Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 3984
§ 1
pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu", polegającego m.in. na
możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
(art. 3989
§ 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego,
a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi
zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia
(art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku
3
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia. Odrębne
wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że
nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984
§ 1 pkt. 3
k.p.c.. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia
podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem
wyraźnego, odrębnego zaprezentowania okoliczności uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ
131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r.,
IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157).
Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art.
3984
§ 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się
niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie
w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po
uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę,
a określonych w art. 3989
§ 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw.
„przedsądu" i decydują o jego wyniku.
Skoro więc skarga kasacyjna pozwanego niewątpliwie pozbawiona jest
wymaganego wniosku i jego uzasadnienia, a więc tego niezbędnego elementu
konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 3986
§ 2 k.p.c. i art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c., znajdujących
w niniejszej sprawie zastosowanie z mocy art. 3 powołanej na wstępie ustawy.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie (Dz.U. 2002 r., Nr 163, poz. 1348).
jz. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
adwokackie (Dz.U. 2002 r., Nr 163, poz. 1348).
jz