Wyrok - I FSK 996/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 września 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 44/21 w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., nr [...]Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny; Zasądzono zwrot kosztów postępowania. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 44/21 w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., nr [...]
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
świadek
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Danuta Oleś
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny; Zasądzono zwrot kosztów postępowania
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 8 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 44/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 20 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe2015 r.Z uzasadnienia powyższego wyroku wynik, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u J.T. (dalej: "strona" lub "skarżąca"), prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, artykułów spożywczych i przemysłowych pochodzenia zagranicznego i krajowego – P.P.H.U. i T. T., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za II, III oraz IV kwartał 2015 r. Nieprawidłowości te dotyczyły niezaewidencjonowania całości sprzedaży w zakresie handlu artykułami w sklepie spożywczo-przemysłowym, niezewidencjonowania całości sprzedaży w zakresie handlu opałem oraz odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług brukarskich wykazanych na fakturach wystawionych przez firmy: P.H.U. G. i PHU M.Skarżąca 24 stycznia 2017 r. złożyła korekty deklaracji za II, III oraz IV kwartał 2015 r., które nie uwzględniały w całości ujawnionych w toku kontroli nieprawidłowości, wobec czego decyzją z 27 maja 2019 r. organ podatkowy wniesionego przez określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2015 r.Po rozpatrzeniu odwołania skarżącą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z 20 października 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.W niniejszej sprawie organy podatkowe nie kwestionowały rzeczywistego wykonania usług przez skarżącą na rzecz inwestorów. Natomiast uznały, że faktury na podwykonawstwo w zakresie usług brukarskich od P.H.U. G. i PHU M. są nierzetelne od strony podmiotowej, tzn. usługi wykazane na tych fakturach nie zostały wykonane przez podmioty na tych fakturach figurujące. Zdaniem organu odwoławczego, z całokształtu materiału dowodowego wynika, że sporne faktury są tzw. pustymi fakturami od strony podmiotowej, a ponadto nie sposób uznać, że odliczając podatek naliczony z zakwestionowanych faktur skarżąca działała w dobrej wierze. W tym zakresie organ odwoławczy wzywał na szereg świadczących o tym okoliczności, w tym fakt udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa synowi [...], w zakresie świadczenia usług budowlanych przez firmę skarżącej. Organ wskazał również, że M.T. równolegle prowadził działalność pod firmą T. s.c. [...]. Zdaniem Dyrektora, okoliczności sprawy wskazują, że M.T. musiał mieć świadomość, że wykorzystanie w rozliczeniu zakwestionowanych faktur stanowić będzie naruszenia prawa. Z kolei skarżąca ponosi konsekwencje działań pełnomocnika.Organ odwoławczy po dokonaniu analizy zgromadzonych dowodów, w tym podpisywanych przez skarżącą faktur VAT, umów czy udzielanych pełnomocnictw, po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania skarżącej stwierdził, że brała ona udział w prowadzeniu działalności w zakresie usług, którymi zajmowali się synowie [...], gdyż sama (własnoręcznie) podpisywała dokumenty w postaci pełnomocnictw, umów, faktur VAT, deklaracji podatkowych innych dokumentów. Powyższe, w ocenie organu, świadczyło o tym, że skarżąca nie była pozbawiona prawa do uczestniczenia w prowadzeniu działalności oraz, że miała świadomość działalności pełnomocnika M.T. Udzielane przez skarżącą pełnomocnictwa do określonych czynności prawnych, nie stanowiły utraty przez nią możliwości działania w tym zakresie, ponieważ to podatnik odpowiada za dokumentację księgową, prawidłowość dokonanych rozliczeń podatkowych swojej firmy. Jednocześnie zeznania skarżącej, tj. zasłanianie się niepamięcią lub niewiedzą, podkreślanie zaufania do syna M.T., w odniesieniu do zebranych dowodów, aktywności zawodowej skarżącej, nie dają podstaw do uznania twierdzeń Skarżącej za zasadne i prawdziwe. Skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu własnej działalności gospodarczej.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 229, art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 127, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej: "Ordynacja podatkowa") oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 87 ust 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej: "ustawa o VAT") oraz art. 21 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 23 § 1 i 2 oraz art. 193 § 2, 4 i 6 Ordynacji podatkowej i art. 22 ustawy o swobodzie gospodarczej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał skargę za niezasadną.Uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności wskazał, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID"). Skarżąca oraz organ poinformowani o zdjęciu sprawy z posiedzenia jawnego i skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, nie wnosili o przeprowadzanie rozprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ustalenia organów w zakresie zakwestionowania prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktur, wystawionych przez PHU M. (7 faktur) oraz PPHU G. (6 faktur), dotyczących usług brukarskich. W ocenie Sądu, faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ustalenia te znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w ocenie Sądu, stanowił wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia podjętego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w rozpoznawanej sprawie. Nie mogła odnieść skutku, argumentacja skarżącej, ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego przez organy podatkowe, postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie zyskały aprobaty Sądu zarzuty skargi w istocie sprowadzające się do kwestionowania i polemiki z ustalonym przez organy stanem faktycznym, który skarżąca powiązała m.in. z naruszeniem art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowody był wystarczający do dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie. Wbrew argumentacji skargi samo gromadzenie materiału dowodowego, w tym oparcie się na protokołach przesłuchań przeprowadzonych w trakcie kontroli podatkowej, czy włączenie do akt sprawy dokumentów nadesłanych z prokuratury było zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej. Nie było również potrzeby powtarzania przesłuchań świadków w trakcie postępowania podatkowego.Oceniając całokształt sprawy Sąd pierwszej instancji uznał, że faktury wystawione dla skarżącej przez T.O. i P.Z. nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, a skarżąca dokonując odliczenia podatku naliczonego tych faktur nie działała w dobrej wierze. W związku z powyższym organy podatkowe zasadnie zakwestionowały prawo skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:I. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) i b). art. 87 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię, polegającą na pominięciu wniosków wynikających z zastosowania prawa unijnego, w tym zwłaszcza dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. DE. L. z 2006 r. nr 347, poz. 1 ze zm.) i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również pominięciu wymagań konstytucyjnych wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w konsekwencji na zaakceptowaniu określenia zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości przez organy podatkowe i pozbawienia skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych przez nią faktur wystawionych przez PPHU G. i PHU M.,II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a także w zw. z art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym,b) art. 34 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżącej wzięcia udziału w postępowaniu przed WSA,c) art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a. poprzez pozbawienie w istocie skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy w dwóch instancjach na skutek naruszeń, o których mowa pod lit. a) i b) powyżej,d) art. 120, art. 180 § 1, art. 181, art. 194 i art. 285 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. poprzez dopuszczenie w postępowaniu podatkowym dowodów pozyskanych w sposób, który był sprzeczny z przepisami prawa i jednocześnie niedopuszczalnych w tym postępowaniu,e) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie niezasadnej odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów,f) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w z. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie decyzji, z których nie wynika co do zasady, które fakty zostały udowodnione i na jakiej podstawie oraz którym dowodom organy dały wiarę, a którym tej wiary odmówiono oraz jakie były tego przyczyny, co w istocie uniemożliwia kontrolę instancyjną tych decyzji,g) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez zaakceptowanie nieprawidłowej i sprzecznej z zasadami logiki, rozumowania i doświadczeniem życiowym oceny dowodów dokonanej przez organy i wynikających z tego błędnych ustaleń faktycznych,h) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez zaakceptowanie przez WSA zaniechania przesłuchania przez organy podatkowe innych pracowników wskazanych przez świadka,i) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uniemożliwiającym kontrolę kasacyjną wyroku poprzez:- przyjęcie podstawy faktycznej ustalonej przez organy podatkowe mimo popełnienia naruszeń przepisów prawa, o których mowa wyżej pod lit. d)-h),- zaniechanie realnej oceny, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych dowodów i oparcie się na powtórzeniu nieprawdziwych stwierdzeń zawartych w decyzjach organów podatkowych,- zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego właściwej oceny,- wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które nie mają oparcia w dowodach zgromadzonych w postępowaniu, bądź są sprzeczne z tymi dowodami,- naruszenie zasad prawidłowego rozumowania,- brak odniesienia do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i pełnego wyjaśnienia, dlaczego argumentacja strony nie mogła wpłynąć na uchylenie zaskarżonego wyroku.Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu podatkowego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Należało uwzględnić skargę kasacyjną wniesioną w imieniu skarżącej, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.Powodem dla którego skarga kasacja okazała się uzasadniona, jest uwzględnienie przez Sąd kasacyjny zarzutu naruszenia art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a.W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Natomiast zgodnie z art. 90 § 1 p.p.s.a. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie.Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID okazał się zasadny z uwagi na specyficzne okoliczności niniejszej sprawy. Istotne jest bowiem, iż skarżąca samodzielnie wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji i dopiero na dalszym etapie postępowania przed tym Sądem pojawił się jej profesjonalny pełnomocnik. Ustanowiony przez skarżącą radca prawny przy piśmie z 8 października 2021 r. przedłożył dokument pełnomocnictwa oraz wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 15 października 2021 r. (o czym powiadomiono bezpośrednio stronę zawiadomieniem z 24 sierpnia 2021 r.) z uwagi na kolizję z prowadzonymi przez niego zajęciami na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Przed terminem nowej rozprawy wyznaczonej na 10 grudnia 2021 r. pełnomocnik złożył kolejny wniosek o jej odroczenie z powodu jego choroby i obowiązkowej izolacji do 12 grudnia 2021 r. (SARS-CoV-2 - COVID19). W związku z uwzględnieniem tego wniosku sprawa została zdjęta z wokandy.Następnie 6 stycznia 2022 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczone zostało zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy zdalnej na dzień 8 lutego 2022 r., aby zawiadomieniem z 28 stycznia 2022 r. poinformować pełnomocnika o odwołaniu tej rozprawy. Z powołaniem się na art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID, wskazano, że "w związku ze skierowaniem pracowników sekretariatu Wydziału III do pracy zdalnej w okresie od 24 stycznia 2022 r. do dnia 11 lutego 2022 r., z uwagi na wzrost liczby zakażeń COVID-19, na podstawie § 1 Zarządzenia nr 3 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2022 r. w sprawie pracy zdalnej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zarządza się przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w składzie trzech sędziów. Sprawę skierowano na posiedzenie niejawne w dniu 8.02.2022 w składzie trzech sędziów." (str. 116 akt sądowych).Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, iż powyższe zawiadomienie było niezgodne z treścią zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 25 stycznia 2022 r., gdzie w pkt 6 znajduje się zapis, iż "Dodatkowo poinformować, że skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym oznacza, że zostanie ona rozpozna bez udziału stron, istnieje jednak możliwość przedstawienia swojego stanowiska na piśmie" (str. 115 akt sądowych).Z powyższego wynika jednoznacznie, iż zawiadomienie o odwołaniu rozprawy zdalnej nie odpowiadało treści zarządzenia, a zatem pełnomocnik strony skarżącej nie dowiedział się o możliwości pisemnego wypowiedzenia się w sprawie. Ponadto pełnomocnik podnosi, że zawiadomienie o odwołaniu rozprawy zdalnej zostało mu doręczone w sobotę 29 stycznia 2022 r. o godz. 18:14, czyli na sześć dni roboczych przed wyznaczonym posiedzeniem niejawnym. Pełnomocnik powołał się również na okoliczność, iż w poniedziałek 31 stycznia 2022 r. rozpoczynały się ferie zimowe w województwie mazowieckim, co jego zdaniem "czyniło praktycznie niemożliwym sformułowanie przez pełnomocnika jakiegokolwiek stanowiska merytorycznego na piśmie w terminie umożliwiającym jego przesłanie do WSA przed posiedzeniem" (str. 10 skargi kasacyjnej).Wszystkie te okoliczności ocenione łącznie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym czynią stanowisko strony skarżącej, że w istocie została ona pozbawiona prawa do pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który został ustanowiony, aby reprezentować jej interesy przed Sądem. Nie miał on bowiem możliwości wzięcia udziału w rozprawie, mimo kilkukrotnego zgłaszania takiej woli, a ponadto w wyniku błędnego zawiadomienia oraz krótkiego czasu jaki pozostał od jego otrzymania do daty posiedzenia niejawnego nie wypowiedział się na piśmie.Co do zasady okoliczności powołane w zawiadomieniu z 28 stycznia 2022 r. (tj. skierowanie pracowników do pracy zdalnej i związany z tym brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku) mogłyby przemawiać za zasadnością zastosowania normy z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że Sąd pierwszej instancji zarządzając przeprowadzenie posiedzenia niejawnego pozbawił stronę możliwości obrony swoich praw a przynajmniej możliwości osobistego przedstawienia stanowiska w sprawie przez jej pełnomocnika i wyjaśnienia istotnych w jego przekonaniu okoliczności sprawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.W orzecznictwie przyjmuje się, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia (tak wyrok NSA z 26 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 822/22 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak wyznaczenie posiedzenia niejawnego – zamiast wcześniej wyznaczonej rozprawy - musi się odbyć w warunkach zapewniających stronie prawidłową realizację jej praw. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny oceniając wyżej wskazane okoliczności podziela zapatrywanie autora skargi kasacyjnej, iż prawa strony skarżącej nie zostały zachowane z powodu niemożności reprezentowania jej interesu przez profesjonalnego pełnomocnika przez nią ustanowionego.Z uwagi na charakter stwierdzonego naruszenia prawa przedwczesne byłoby wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.Z powodu wskazanego naruszenia konieczne stało się ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd pierwszej instancji i dokonanie całościowej jej oceny we wszystkich aspektach, z uwzględnieniem zarzutów skargi, co uzasadniało uchylenie skarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA ||Dominik Mączyński |Hieronim Sęk |Danuta Oleś (spr.) |.|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA ||Dominik Mączyński |Hieronim Sęk |Danuta Oleś (spr.) |