Wyrok - II OSK 2087/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 26 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Anna Klotz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2024r. sygn. akt II SA/Ke 109/24 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy Baćkowice z dniaOddalono skargę kasacyjną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Anna Klotz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 maja 2024r. sygn. akt II SA/Ke 109/24 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy Baćkowice z dnia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
26 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Klotz
Podstawa prawna
art. 174
ppsa
art. 147
ppsa
art. 141
ppsa
art. 193
ppsa
art. 183
ppsa
art. 134
ppsa
art. 184
ppsa
art. 94
k
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Gminy Baćkowice z dnia 30 grudnia 2008 r. nr XXIX/130/08 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Baćkowice (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 114, poz. 1184), w której wniosła o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 7 oraz § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a, b zaskarżonej uchwały. Skargą zostały objęte przepisy zaskarżonej uchwały w części:- § 4 ust. 7 : "zakazuje się lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m",- § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a i lit. b : "W zakresie sieci teletechnicznych ustala się lokalizację masztów radiowych, telefonicznych i innych dopuszcza się pod warunkami:a) położenia w terenach oznaczonych jako: P, W2 lub T,b) zachowania minimalnej odległości 300 m od istniejącej i planowanej zabudowy, nie związanej z siecią".Wyrokiem z dnia 29 maja 2024r. sygn. akt II SA/Ke 109/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 147 § 1 oraz 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), w punkcie I sentencji - stwierdził nieważność § 4 ust. 7 oraz § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a uchwały Rady Gminy Baćkowice z dnia 30 grudnia 2008 r. nr XXIX/130/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Baćkowice; w punkcie II - oddalił skargę w pozostałym zakresie; w punkcie III - zasądził od Gminy Baćkowice na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła pkt II powyższego wyroku.Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:I. naruszenie prawa materialnego, tj.:- art. 46 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2024, r. poz. 604, dalej jako: "Megaustawa" lub "ustawa o wspieraniu rozwoju"), poprzez niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało nieuzasadnioną odmową stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp z jednoczesnym błędnym stwierdzeniem, że zgodny z tym przepisem jest ustanowiony zakaz lokalizowania na terenie mpzp stacji bazowych telefonii komórkowej w odległości mniejszej niż 300 m od istniejącej i planowanej zabudowy;- art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm. dalej - u.p.z.p.) oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w zw. z art. 46.ust. 1 Megaustawy poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności, skarżonych postanowień mpzp, pomimo że zostały one uchwalone z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego;- art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 236) w zw., z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 34, dalej "Pt") poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp, i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych;- art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw., z art. 112 ust. 4 pkt 7 Pt oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 670) poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp, i w rezultacie uznanie za dopuszczalne:a) naruszenia zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej,b) naruszenia zasady neutralności technologicznej poprzez dopuszczenie możliwości zróżnicowania przez Radę Gminy technologii mobilnej i stacjonarnej świadczenia usług telekomunikacyjnych;II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 151 w zw. z art: 134 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w części, w wyniku nienależytego wykonania obowiązku oceny zgodności skarżonych postanowień planu miejscowego z prawem i w rezultacie niedostrzeżenia, że w sposób istotny naruszają one zakres władztwa planistycznego gminy;- art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. nr 142 poz. 1591 z późn. zm. – dalej u.s.g.) poprzez odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień uchwały, pomimo ich sprzeczności z prawem materialnym;- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku z jakich przyczyn Sąd I instancji uznał, że skarżone postanowienia uchwały są zgodne z powołanymi powyżej przepisami prawa materialnego;- art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018r. -Prawo przedsiębiorców ( Dz.U. 2023r. poz 221) w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczone jest ustalenie nieostrych i nieznanych ograniczeń w zakresie warunków lokalizacji co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług telefonii mobilnej.W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zrzekła się rozprawy.W odpowiedź na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.W pierwszej kolejności należy wskazać, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.). Realizacja tego uprawnienia gminy, określanego powszechnie jako władztwo planistyczne, podlega ochronie sądowej w kontekście zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP). Mając na uwadze konstytucyjną zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, sprawującego we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność część władzy publicznej w zakresie planowania przestrzennego (art. 16 ust. 2 Konstytucji RP), ingerencja organu nadzoru (art. 171 ust. 1 Konstytucji RP) lub sądu administracyjnego (art. 184 Konstytucji RP) w treść planów miejscowych powinna być ograniczona do przypadków naruszeń prawa mających odpowiedni ciężar gatunkowy (por. np. wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 367/22, LEX nr 3575653). Zasadę tę, na poziomie ustawowym, wyrażono m.in. w art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., gdzie dla stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy, wprowadzono wymóg ustalenia istotnego naruszenia prawa. Wymóg istotności naruszenia prawa wynika również z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 u.s.g. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy uznać uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. W szczególności, stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała rady gminy pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu (por. np. wyrok NSA z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2884/16, LEX nr 2404522). Ponadto, dla oceny zarzutu nadużycia władztwa planistycznego istotne jest, że akty prawa miejscowego korzystają z domniemania zgodności z prawem, podobnie jak pozostałe źródła powszechnie obowiązującego prawa wskazane w art. 87 Konstytucji RP.W tym kontekście, w odniesieniu do aktów prawa miejscowego, nie można przyjmować zasady, że wszelkie wątpliwości co do legalności aktu prawa miejscowego należy rozstrzygać na rzecz nieważności tego aktu prawnego. Wręcz przeciwnie, w pierwszej kolejności należy poszukiwać w drodze wykładni takiego znaczenia zaskarżonego planu miejscowego, które może być uznane za zgodne z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 2789/21, LEX nr 3537772). Dalej trzeba wskazać, że dokonując oceny, czy w danym przypadku rzeczywiście zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego, nie można abstrahować od konstytucyjnych zasad dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP), zrównoważonego rozwoju oraz ochrony środowiska (art. 5 i 74 Konstytucji RP), proporcjonalności oraz zaufania do działań organów władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP), a także równej dla wszytych ochrony prawa własności (art. 64 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP). Z punktu widzenia zasady dobra wspólnego nie można w szczególności tracić z pola widzenia tego, że uchwalenie każdego planu miejscowego związane jest z wydatkowaniem znacznych środków publicznych oraz zaangażowaniem licznych osób i instytucji. Ponadto, należy mieć na uwadze, że obowiązywanie na danym terenie planu miejscowego jest stanem pożądanym z punktu widzenia zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Innymi słowy, z punktu widzenia realizacji wymogów ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p. w zw. z art. 5 Konstytucji RP), zasadą powinno być określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w oparciu o plan miejscowy, a wyjątkiem w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy.W kontekście wartości konstytucyjnych uwzględnianych w planowaniu przestrzennym należy jeszcze dodać, że dążenie do zachowania stabilności stosunków prawnych, która to stabilność jest nieodzownym elementem demokratycznego państwa prawnego uzasadnia przyjęcie ogólnego założenia, że im więcej czasu upłynęło od dnia uchwalania danego planu miejscowego, tym surowsze wymagania należy stawiać dla stwierdzenia, że w danym przypadku doszło do istotnego naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie, ze skutkiem ex tunc, aktu prawa miejscowego. W orzecznictwie NSA wskazywano w procesie kontroli legalności tego aktu prawnego na znaczenie dużego upływu czasu od daty uchwalenia planu miejscowego (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2560/14, LEX nr 2106684).Wobec powyższych rozważań należy podkreślić , że Skarżąca Spółka skargę na plan zagospodarowania przestrzennego gminy wniosła dopiero po upływie 16 lat od podjęcia zaskarżonej uchwały.Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.Art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju wprowadza szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, stanowiąc w ust. 1, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Według art. 46 ust. 2 ww. ustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.W przedmiotowej sprawie w wyniku częściowego uwzględnienia skargi Sąd I instancji stwierdził nieważność przepisów § 4 ust. 7 oraz § 12 ust. 12 pkt 3 lit. a zaskarżonej uchwały, przez co wyeliminował z obrotu prawnego zakaz na objętym planem terenie lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m ( § 4 ust. 7) . Wyrok zniósł wcześniejsze ograniczenie lokalizacyjne, które w zakresie sieci teletechnicznych dopuszczało lokalizację masztów radiowych, telefonicznych i innych pod warunkami położenia w terenach oznaczonych jako: P, W2 lub T(§ 12 ust. 12 pkt 3 lit. a).W wyniku częściowego stwierdzenia nieważności przez Sąd I instancji zaskarżonej uchwały, na terenie gminy , mimo pozostawienia ograniczenia w zakresie zachowania minimalnej odległości 300 m od istniejącej i planowanej zabudowy, nie związanej z siecią w § 12 ust. 12 pkt 3 lit. b , nie zakazano całkowitego lokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej. Wbrew stanowisku Skarżącej kasacyjnie na terenie gminy pozostała bardzo duża przestrzeń, która umożliwia lokalizowanie masztów radiowych, telefonicznych i innych.Wskazane przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju nie wyłączają kompetencji organów planistycznych w zakresie kształtowania polityki przestrzennej, ani też nie pozbawiają gminy prawa do uwzględniania w planie miejscowym zasady kształtowania polityki przestrzennej. Jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej na podstawie art.1 pkt 2 - u.p.z.p. na dzień wydania kwestionowanej uchwały posiadają kompetencje do określenia zakresu i sposobu postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując m.in. ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. To gmina w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia zwłaszcza na podstawie art. 1 ust. 2 u.p.z.p: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; potrzeby zrównoważonego rozwoju, walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.), czy też wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.).Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 28 maja 2025r. , sygn. akt II OSK 2429/22 , że z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy z dnia 7 maja 2010 r. jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej.Stąd też należało podzielić stanowisko przedstawione m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2627/18, LEX nr 3111258 oraz z dnia 25 lutego 2025 r., II OSK 1488/22, LEX nr 3857543 , zgodnie z którymi z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju nie wynika przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem.Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.Sąd nie kwestionuje, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych.Podkreślić jednak należy, że m.p.z.p. został uchwalony uchwałą z dnia 30 grudnia 2008 r. , według stanu prawnego obowiązującego na dzień jej wydania, w tym ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Wówczas nie istniał jeszcze przepis art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. , a przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. nie mógł być rozumiany w zaznaczeniu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. W tym okresie obowiązywały inne przepisy prawa, które nie nakładały na organy stanowiące obowiązków wywołanych art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju . Przepis art. 46 ust. 1 ww. ustawy wszedł w życie po uchwaleniu zaskarżonej uchwały. Nie obowiązywał tym samym nakaz lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.Brak rozmieszczenia zatem infrastruktury technicznej ze wskazaniem konkretnych miejsc na stacje telefonii komórkowej nie stanowiło naruszenia procedury pianistycznej. Dowodem na to jest właśnie przepis art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, który wprowadza stosowanie przepisów ustawy do obowiązujących planów miejscowych, a więc ma zastosowanie również do kontrolowanej przez sądy uchwały. Przepis ten stanowi, że przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.Z przedstawionych wyżej powodów niezasadne okazały się też pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.Kwestionowane ustalenia planu miejscowego ograniczają, ale nie prowadzą –nawiązując do art. 3 pkt 19 ustawy o informatyzacji do eliminacji prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, skoro lokalizacja wyżej wskazanych urządzeń jest możliwa w obszarze objętym zaskarżonym planem, tyle że poza miejscami, ograniczonymi odległością 300 m od istniejącej lub planowanej zabudowy niezwiązanej z siecią.Powyższe dowodzi, że Skarżąca kasacyjnie nie została pozbawiana prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług w technologii mobilnej, za sprawą przyjęcia w planie miejscowym zasad lokalizacji urządzeń związanych z prowadzeniem tej działalności pozostających w granicach przysługującego organom gminy władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1510/22).Bezpodstawna jest w tej sytuacji teza o naruszeniu zasady neutralności technologicznej. Jest oczywiste, że o naruszeniu zasad uchwalenia planu miejscowego nie mogą decydować zobowiązania przetargowe skarżącej Spółki.Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej uchwały w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.Podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSAiWSA 2012/6/101). Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 707/21, LEX nr 3745511).Trafność stanowiska Sądu I instancji, nie może być skutecznie kwestionowana z powołaniem się na art. 141 § 4 p.p.s.a.Nie są skuteczne zarzuty naruszenia art. 151.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro zarzuty o charakterze merytorycznym okazały się nieskuteczne, nie ma podstaw do kwestionowania zastosowania dyspozycji norm procesowych o charakterze wynikowym, będącego rezultatem oceny merytorycznej.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.