Wyrok - II SA/Bd 1042/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Sąd RejoOddalono skargę. uprawnienia do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Sąd Rejo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
niestosowanie się do zakazu sądowego / art. 244 k.k.
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Grzegorz Saniewski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B. w punkcie 4 wyroku z [...] marca 2017 r. sygn. [...] orzekł wobec A. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres roku. W punkcie 5 wyroku Sąd nałożył na A. K. obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy.Prezydent Miasta B. (zwany dalej "Prezydentem"), działając na podstawie art. 104 i 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej w skrócie k.p.a.) w związku z art. 2 pkt 9 i art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 665 z późn. zm.) oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.k.p."), zgodnie z ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z [...] marca 2017 r., sygn. akt IV K 781/15, decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...] r. cofnął A. K. (tj. Skarżącemu) uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A. B, C, B+E, C+E, Nr [...] wydane [...] lutego 2015 r. przez Prezydenta Miasta B. oraz zobowiązał do niezwłocznego zwrócenia dokumentu prawa jazdy do Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B..Jednocześnie Prezydent wskazał, że orzeczony przez Sąd środek karny w postaci prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku będzie liczony od dnia zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów.W dniu [...] sierpnia 2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek A. K. z [...] lipca 2024 r. o stwierdzenie wydania ww. decyzji Prezydenta Miasta B. z naruszeniem prawa oraz stwierdzenie, że decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania.Wnioskodawca podniósł, że w decyzji z [...] grudnia 2017 r. Prezydent Miasta B. nie wskazał daty początkowej i końcowej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznym, co jest niezgodne z prawem. Ponadto decyzja wydana została na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w B. z [...] marca 2017 r., sygn. akt [...] i zakaz ten został już odbyty. Wnioskodawca wskazał także, iż w jego sprawie został wydany wyrok łączny (sygn. akt [...]), w którym brak jest orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W opinii wnioskodawcy brak takiego orzeczenia oraz brak orzeczenia przez sąd, iż pozostałe wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu stanowi o braku podstawy prawnej do stosowania wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") decyzją z [...] października 2024 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2017 r.W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że cofnięcie uprawnień następuje na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...], którym w stosunku do Skarżącego orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Organ zauważył nadto, że pomimo licznych wezwań strona nie zwróciła posiadanego prawa jazdy, natomiast zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje od chwili uprawomocnienia się ww. wyroku, jednakże do chwili zwrotu prawa jazdy, zakaz ten nie biegnie.Kolegium podniosło, że podstawą materialnoprawną decyzji Prezydenta z [...] grudnia 2017 r. cofającej Skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi był art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 665 ze zm., zwanej w skrócie "k.k.w."). Powołany przepis wskazywał, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Stosownie natomiast do § 1 art. 182 k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego.Powyższa regulacja w ocenie Kolegium koresponduje z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami który stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Ponadto, według art. 184 k.k.w. przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka (tego wskazania w okolicznościach sprawy brak).Sąd Rejonowy w B., IV Wydział Karny, przesłał odpis prawomocnego wyroku z dnia [...] marca 2017 r., do Prezydenta Miasta B.. Z pieczęci znajdującej się na wyroku wynika, że wyrok jest prawomocny i wykonalny od dnia [...] lipca 2017 r. Jednocześnie Kolegium zauważyło, iż zgodnie z art. 43 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r., poz. 17 ze zm.) zakaz, w tym zakaz prowadzenia pojazdów, obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia.Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, iż Prezydent Miasta B. w przedmiotowej decyzji prawidłowo określił początek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami od dnia, w którym to wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...] stał się prawomocny. Organ podkreślił też, iż Skarżący wielokrotnie uchylał się od zwrotu posiadanego przez siebie prawa jazdy, czym utrudniał sprawne i niezwłoczne zastosowanie sankcji nałożonych przez Sąd powszechny.Kolegium zauważyło również, że w wyroku z dnia [...] października 1999 r. sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził stanowisko, iż "Orzekający w postępowaniu nieważnościowym organ administracji nie jest związany zarzutami podniesionymi we wniosku strony wszczynającym to postępowanie jeżeli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, powinien we własnym zakresie szczegółowo zbadać, czy kwestionowana decyzja została wydana zgodnie z prawem, czy też prawo narusza.".W ocenie Kolegium żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie miała miejsca w niniejszym przypadku. Ponadto organ dokonał również analizy pozostałych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. i doszedł do przekonania, iż żadna z nich nie zachodzi w niniejszej sprawie, a co za tym idzie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2017 r. nr [...].Kolegium podkreśliło również, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji bazuje na stanie prawnym, który obowiązywał w chwili wydania danej decyzji, nie zaś zdarzeń, które nastąpiły już po stwierdzeniu ostateczności tego aktu. Kolegium zwróciło wobec tego uwagę, że wyrok łączny Sądu Rejonowego w B. XI Wydziału Karnego z [...] października 2019 r., sygn. akt [...] dotyczy prawomocnych i wykonalnych wyroków Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2017 r., [...] marca 2018 r., [...] października 2018 r. oraz [...] września 2019 r. dotyczących czynów z art. 177 § 1 k.k. oraz art. 244 k.k. Natomiast, wyrok łączny Sądu Rejonowego w B. IV Wydział Karny z dnia [...] września 2020 r. sygn. akt [...] zmieniony, umorzony oraz utrzymany w części przez Sąd Okręgowy w B. IV Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] stycznia 2021 r. sygn. akt [...] dotyczy prawomocnych i wykonalnych wyroków Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz Sądu Rejonowego w B. dotyczących czynów z art. 191 § 1 k.k. oraz art. 244 k.k. i inne. Z niniejszego porównania w ocenie Kolegium bezsprzecznie można wywnioskować, iż wyroki te dotyczą zupełnie innych podstaw prawnych zwartych w Kodeksie karnym, a więc nie mogą konsumować się nawzajem, a co ważniejsze - są odrębnymi aktami stosowania prawa, nie mającymi wzajemnego, bezpośrednio wpływu.W skardze do Sądu A. F. (poprzednio: A. K.), wniósł o uchylenie decyzji Kolegium z [...] października 2024 r. i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...] grudnia 2017 r.Skarżący wskazał na błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na niepodpisaniu decyzji przez przewodniczącego SKO, a jedynie postawieniu parafki.Błędne jest zdaniem Skarżącego także uznanie, że Prezydent miał prawo sam ustalić datę początkową cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji gdy takiego rozstrzygnięcia nie posiada żaden wyrok. Skarżący podniósł, że w sytuacji kiedy wyrok jest niekompletny, przesłane do wydziału komunikacji pisma z sądu nie wywołują żadnych skutków prawnych; pisma te nie są postanowieniami do wydania których jest zobligowany sąd na podstawie 120 k.p.k., w przypadku jeśli wyrok jest niekompletny.Zdaniem skarżącego decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2017 r. jest wydana na czas nieokreślony co jest niezgodne z przepisami. Decyzja jest od początku jest niewykonalna, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa – art. 156 § 1 k.p.aSkarżący podniósł, że zakaz kierowania pojazdami jest obecnie stosowany, pomimo jego odbycia w całości poprzez 4 lata i pomimo, że decyzja została wydana na 1 rok, a wyrok uprawomocnił się 20 lipca 2017 r.. Skarżący wskazał także, że zakaz jest wykonywany już przez 8 lat, co stanowi naruszenie Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga jest niezasadna.W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nadzwyczajne obligowało Kolegium do dokonania oceny, czy kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta B. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W kontrolowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi na okres jednego roku, Prezydent jako podstawę materialnoprawną jej wydania wskazał na art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (w skrócie k.k.w.) oraz art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w skrócie "u.k.p."). W tej sytuacji w kontrolowanej przez Sąd Administracyjny sprawie istotną kwestią było rozstrzygnięcie, czy Prezydent zamieszczając w sentencji decyzji z [...] grudnia 2017 r wskazanie, że orzeczony przez sąd środek karny będzie liczony od dnia zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, działał bez podstawy prawnej (tj. ani wskazane przepisy nie żadne inne przepisy nie mogły być podstawą dziania Prezydenta) lub z rażącym naruszeniem prawa tj. w szczególności wskazanych przepisów.Zgodnie ze wskazanym przez Prezydenta jako podstawa prawna decyzji art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Słusznie Kolegium zauważyło, że z przytoczonym przepisem koresponduje art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.Wskazać należy, że decyzja wydawana na podstawie 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu.Tym niemniej należy zauważyć, że treść przepisu art. 104 ust. 1 pkt 4 u.k.p. sama w sobie nie zawiera szczególnych wskazówek co do treści osnowy decyzji wydawanej w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Przy interpretacji tego przepisu konieczne jest zatem odwołanie się do treści wcześniej powołanego art. 182 § 2 k.k.w. który wskazuje, że organ winien jest cofnąć uprawnienia "w orzeczonym zakresie". Pojęcie to odnosi się nie tylko do zakresu przedmiotowego zakazu kierowania pojazdami (tj. do określenia kategorii prawa jazdy), ale także do okresu na jaki następuje cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na zakaz prowadzenia pojazdów przez okres wskazany co jego długości przez sąd orzekający środek karny. Rzeczą organu administracji publicznej jest sprecyzowanie zakresu czasowego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwzględnieniem orzeczonej w wyroku karnym długości okresu zakazu prowadzenia pojazdów oraz okoliczności mających wpływ na początek biegu okresu obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów, a co za tym idzie także z uwzględnieniem początku biegu okresu obowiązywania cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2021 r., sygn. II GSK 1227/21, LEX nr 3267438)Należy także wskazać, że zgodnie z art. 43 § 3 Kodeksu karnego (obowiązującego w momencie orzekania przez Sąd Rejonowy), orzekając zakaz określony w art. 42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, lecz do chwili wykonania tego obowiązku - okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Z przytoczonego przepisu art. 43 § 3 k.k. wynika jednoznacznie, że w przypadku orzeczenia przez sąd karny na podstawie art. 43 § 3 kk o obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, okres zakazu prowadzenia pojazdów rozpoczyna swój bieg dopiero od daty zwrotu tegoż dokumentu, a nie od daty uprawomocnienia się wyroku karnego, czy też od innej daty. W postanowieniu z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt III KK 416/13 Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli osoba, wobec której orzeczono zakaz nie odda dokumentu, to automatycznie wydłuża się w stosunku do niej faktyczny okres niemożności prowadzenia pojazdów poprzez wstrzymanie biegu okresu takiego zakazu, dopóki nie zdeponuje ona owego dokumentu, co nie zmienia przy tym faktu, że obowiązuje on od uprawomocnienia się orzeczenia. W wyroku z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1457/07 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, zgodnie z którym mimo, iż orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia, to bieg okresu, na który orzeczony został zakaz rozpoczyna się z chwilą wykonania obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.Powyższe prowadzi do wniosku, że brak jasnego i wyraźnego wskazania w przepisach prawa, że organ administracji realizując obowiązek cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (wynikający z orzeczonego przez sąd karny zakazu prowadzenia pojazdów) winien określić w decyzji okres na jaki następuje cofnięcie uprawnienia do prowadzenia pojazdami – nie oznacza że orzeczenie o takim okresie przez organ następuje bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wyżej wskazano samo brzmienie przepisu nakładających na organ obowiązek wydania decyzji tj. art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. wymaga, aby organ określając zakres orzekania odwołał się do treści innych przepisów tj. art. 184 § 2 k.k.2. oraz art. 43 k.w. Przy badaniu, czy decyzja została wydana "na podstawie prawnej" nie można było, jak chce tego w istocie Skarżący, ograniczać się do treści art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. "Podstawa prawna" w tym przypadku jest szersza i obejmuje także brzmienie innych przepisów, wskazanych prze organ. Z kolei podstawową cechą "rażącego" naruszenia prawa jest jego oczywistość. Nie można uznać, że taka "oczywistość" zachodziła w badanej sprawie, skoro samo brzmienie przepisu będącego punktem wyjścia dla organu (art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p.) było nieoczywiste co do jego zakresu.W tych okolicznościach sprawy prawidłowe jest rozstrzygnięcie Kolegium, że decyzja wydana przez Prezydenta, określająca sposób liczenia okresu 1 roku zakazu prowadzenia pojazdów (o którym to okresie i zakazie mowa w pkt 4 wyroku Sądu Rejonowego w B. z [...] marca 2017 r. sygn. [...]) nie jest obarczona wadą nieważności.Należy przy tym zauważyć, że Prezydent nie miał podstaw prawnych do wskazania konkretnej daty cofnięcia prawa jazdy, skoro organ nie był w jego posiadaniu. Decyzji Prezydenta Miasta B. nie można było zatem zarzucić także niewykonalności, jasno bowiem określa ona okres i moment rozpoczęcia biegu terminu. Ma być on liczony od daty zwrotu dokumentu prawa jazdy, co pozwala na precyzyjne ustalenie okresu jednego roku. Okoliczność daty zwrotu dokumentu prawa jazdy organowi jest możliwa do określenia w oparciu o wszelkie prawem dozwolone środki dowodowe. W dacie wydania decyzji w sprawie, w świetle powołanych przepisów, organ nie mógł orzec inaczej, skoro nie był w posiadaniu dokumentu prawa jazdy. Konkurencyjnym rozwiązaniem mogłoby być opóźnienie organu w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie i oczekiwanie, nie wiadomo jak długo, aż Skarżący zwróci dokument prawa jazdy.Słuszne jest także wskazanie, że kwestionowana (odnośnie wady w postaci nieważności) decyzja Prezydenta została wydana zanim zostały wydane inne wyroki wskazane przez Skarżącego. Decyzja ta nie może zatem być oceniania w ich świetle, trudno bowiem zarzucać Prezydentowi, że nie stosował się do wyroków, które w momencie orzekania przez niego (11 grudnia 2017 r.) jeszcze nie były wydane.Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego zarzutu nieczytelnego podpisu pod decyzją organu odwoławczego uznać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja zawiera m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, lecz pod pojęciem podpisu należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, pozwalający dzięki jego indywidualnym cechom na identyfikację tej osoby. Nie musi przy tym obejmować pełnego nazwiska. Podpis pod decyzją musi być własnoręczny, lecz nie musi być czytelny. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem na końcu treści decyzji znajduje się nieczytelny własnoręczny podpis przewodniczącego składu orzekającego organu kolegialnego (parafka), jednak szczegółowe dane w zakresie imienia i nazwiska autora wynikają z sentencji decyzji, wobec czego nie ma wątpliwości kto wydał zaskarżone orzeczenie oraz że zostało ono przez właściwe osoby podpisane.Reasumując Sąd stwierdza, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy uznało, iż powołane przez stronę skarżącą okoliczności nie wypełniają przesłanki nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującej koniecznością stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2017 r., nr [...]. Ponadto w sprawie nie wystąpiły pozostałe przesłanki nieważności decyzji administracyjnej wymienione w art. 156 § 1 pkt 1, 3-7 k.p.a. Kwestionowane w sprawie rozstrzygnięcie wydane zostało przez właściwy organ, a forma rozstrzygnięcia odpowiada treści art. 158 § 1 k.p.a.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) skargę oddalił.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) skargę oddalił.