Postanowienie - II OZ 1915/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 11 grudnia 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 531/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2025 r., nr WOP.7722.38.20Oddalono zażalenie. Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 531/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2025 r., nr WOP.7722.38.20
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
11 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stankowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 3 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 10 czerwca 2025 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 418) wskazując, że rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nie kończy sprawy i jej nie załatwia. Zdaniem Sądu, wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego w oparciu o powyższe unormowanie nie jest możliwe na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ postanowienie to uruchamia dopiero tryb postępowania naprawczego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego. Postępowanie to kończy dopiero decyzja o legalizacji obiektu albo o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.Sąd uznał, że wstrzymanie wykonania postanowienia nakazującego wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych byłoby przyzwoleniem na dalsze prowadzenie prac, mimo stwierdzonej samowoli budowlanej. Wskazał, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że działanie takie stałoby w sprzeczności z regulacją Prawa budowlanego dotyczącą czasowego wstrzymania prowadzenia robót budowlanych (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OZ 228/22; z 15 grudnia 2020 r. sygn. II OZ 1092/20; z 17 października 2018 r. sygn. II OZ 1007/18, dostępne w bazie orzeczeń CBOSA). Sąd zaznaczył również, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy bezpośrednio ani rozbiórki obiektu, ani nie nakłada na stronę opłaty legalizacyjnej. Nie można zatem utożsamiać go z przyszłymi postępowaniami. Ewentualna decyzja nakazująca rozbiórkę może stanowić przedmiot odrębnej skargi, gdzie ponownie strona będzie miała prawo ubiegać się o ochronę tymczasową już pod kątem groźby realnych skutków wynikających z takiej decyzji.W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Zażalenie na ww. postanowienie złożył A.D., wnosząc o jego uchylenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu zażalenia dotyczącego nieważności postępowania z uwagi na fakt, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia brał udział sędzia mianowany na urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3) wskazać należy, że w orzecznictwie NSA w zasadzie jednolicie przyjmuje się, że nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania fakt, że dany sędzia orzekający w sprawie został mianowany na urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3). W razie wątpliwości co do bezstronności i niezależności danego sędziego konieczne jest zbadanie konkretnych faktów mających te wątpliwości uzasadniać w świetle okoliczności danej sprawy (postanowienia NSA z: 27 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1917/18 oraz z 28 stycznia 2020 r.: sygn. akt I OSK 1807/18; sygn. akt I OSK 1393/18; sygn. akt I OSK 2445/18; sygn. akt I OSK 1713/18; sygn. akt I OSK 1889/18; 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1394/18 i sygn. akt I OSK 1988/18; 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FZ 833/21; 13 maja 2022 r., sygn. akt III OZ 291/22; 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III OZ 412/22, wyroku z 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 249/22, Wyrok z 4 czerwca 2025 r. I GSK 806/22).W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności dotyczących sędziego sprawozdawcy orzekającej w rozpoznawanej sprawie zakończonej kontrolowanym postanowieniem, które w powiązaniu z faktem, że został powołany na stanowisko sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS, mogłyby świadczyć, że postępowanie dotknięte było wadą nieważności o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wskazał okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Wskazać należy, że słusznie przy rozpoznawaniu wniosku przez Sąd Wojewódzki podstawowe znaczenie miało to, że przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym na podstawie art. 48 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymano prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, składającego się z przyczepy holenderskiej, tarasu, pomieszczenia gospodarczego oraz wiaty stanowiącej zadaszenie nad całym budynkiem oraz poinformowano inwestorów o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu, jak i o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o jego legalizacji.Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zaskarżone postanowienie inicjuje postępowanie, które może zakończyć się legalizacją przedmiotowego budynku lub nakazem rozbiórki.Tym samym na etapie wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem skarżący może podjąć kroki zmierzające do legalizacji przedmiotowego obiektu. Poza tym wskazać należy, że zaskarżone postanowienie nie wywołuje skutku w postaci nakazu rozbiórki, ponieważ, jak wskazano powyżej dopiero od działań skarżącego będzie zależało czy w odrębnej decyzji organ będzie mógł ewentualnie wydać stosowny nakaz lub wydać decyzję o legalizacji.Nadto nadmienić należy, że w zażaleniu nie wskazano, jakie to konkretnie szkody miałby ponieść skarżący w wyniku dostosowania się do zaskarżonego postanowienia, za takie nie można bowiem było uznać ogólnikowej argumentacji zawartej we wniosku a dotyczącej obawy zniszczenia materiałów budowlanych zakupionych w celu poprawy funkcjonowania obiektu.Jednocześnie odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej legalności przedmiotowej inwestycji, stwierdzić należy, że na etapie rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie jest możliwe weryfikowanie zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia, bowiem będą one przedmiotem oceny przy merytorycznym rozpoznaniu skargi.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.