Wyrok - I FSK 44/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Protokolant Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 521/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej InformaUchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Protokolant Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 521/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Artur Mudrecki
Podstawa prawna
art. 151
ppsa
art. 146
ppsa
art. 134
ppsa
art. 57
appsa
art. 203
ppsa
art. 86
podatek od towarow i uslug
art. 29
apodatek od towarow i uslug
art. 5
podatek od towarow i uslug
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
UZASADNIENIE
1. Wyrok Sądu pierwszej instancjiWyrokiem z dnia 26 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 521/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. w M.(dalej: Strona, Skarżący, Wnioskodawca lub Spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z 23 grudnia 2021 r.,w przedmiocie podatku od towarów i usług.2. Relacja z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji2.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawca wskazał w szczególności, że: prowadzi działalność w formie komunalnej spółki prawa handlowego, której wyłącznym udziałowcem jest Miasto. Przedmiotem działalności Strony jest wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej w zakresie kultury fizycznej. Spółka może również podejmować działalność w innych obszarach celem zapewnienia źródeł finansowania prowadzonej działalności gospodarczej i jej stałego rozwoju.Zgodnie z treścią umowy wykonawczej z dnia 22 lipca 2020 r. zawartej pomiędzy Stroną a Miastem Spółka w okresie od 1 lipca 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. była odpowiedzialna w szczególności za: zarządzanie i bieżące udostępnianie infrastruktury sportowo-rekreacyjnej do celów związanych z kulturą fizyczną, sportem i rekreacją, organizowanie zleconych przez Miasto przedsięwzięć popularyzujących kulturę fizyczną, sport i rekreację, modernizację, rozbudowę, remonty i utrzymanie infrastruktury sportowo-rekreacyjnej we właściwym stanie technicznym.Korzystanie z udostępnianej infrastruktury miało charakter odpłatny, z wyjątkiem enumeratywnie określonych grup osób wymienionych w regulaminie korzystania z usług publicznych świadczonych przez Spółkę stanowiącym załącznik do umowy wykonawczej. Prowadzona przez Stronę działalność była wykonywana we własnym imieniu i na własny rachunek; Strona ponosiła samodzielnie jej ryzyko.Ponoszone przez Stronę wydatki (koszty) mogą być wyższe od osiąganych przychodów. Jeżeli powstanie straty finansowej będzie związane z realizacją zadań powierzonych, na mocy umowy wykonawczej Miasto zobowiązane jest do wypłaty na rzecz Strony rekompensaty-zdefiniowanej w umowie wykonawczej jako wszelkie przysporzenia otrzymywane przez Stronę w okresie powierzenia, wyłącznie z tytułu lub w celu pokrycia kosztów oraz zapewnienia rozsądnego zysku, w związku ze świadczeniem usług powierzonych.Struktura finansowania działalności Spółki w zależności od jej sytuacji finansowej może wyglądać następująco:- jeżeli przychody z prowadzonej działalności gospodarczej są większe niż koszty prowadzonej działalności w obszarze zadań powierzonych przez Miasto – źródłem finansowania Spółki są wyłącznie osiągane przez nią przychody;- jeżeli przychody te są mniejsze niż koszty – źródłem finansowania Spółki poza osiąganymi przychodami jest również rekompensata wypłacana przez Miasto, która finansuje koszty działalności powierzonej w zakresie niepokrytym przychodami Spółki.Przy obliczaniu wysokości rekompensaty uwzględnia się: koszty bezpośrednie i pośrednie związane z realizacją przez Spółkę usług zleconych, koszty związane z utrzymaniem i wykorzystaniem infrastruktury sportowo-rekreacyjnej w zakresie niezbędnym do realizacji tych usług oraz koszty finansowe bezpośrednio związane z realizacją usług zleconych. Kalkulacja rekompensaty nie obejmuje: kosztów związanych ze świadczeniem usług powierzonych przez osobę trzecią, w sytuacji, gdy nie może ich świadczyć Spółka z powodów od niej zależnych, kosztów działalności pozostałej, kar umownych nałożonych na Spółkę oraz strat z tytułu zbycia aktywów trwałych.Udzielana na rzecz Spółki rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot skalkulowanych na podstawie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty (Dz. Urz. UE L 2012/7).W związku z powyższym Strona zadała pytania:1) czy wartość rekompensaty stanowi podstawę opodatkowania VATw rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2021. poz. 685 ze zm.; dalej: ustawa o VAT),2) czy w związku z otrzymywaniem od Miasta rekompensaty jest zobowiązana do ustalenia i stosowania prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT?Zdaniem Strony wartość rekompensaty nie stanowi podstawy opodatkowania VAT i nie jest przez to zobowiązana do ustalenia i stosowania prewspółczynnika. Warunki wypłaty rekompensaty powodują, że brak podstaw do przypisania jej charakteru wynagrodzenia pobieranego przez Spółkę z tytułu wykonywania na rzecz Miasta czynności opodatkowanych VAT. Pomiędzy Stroną a Miastem nie występuje świadczenie o charakterze ekwiwalentnym i wzajemnym. Odbiorcami usług świadczonych przez Stronę są podmioty korzystające z oferowanych przez nią usług. Wypłacana na rzecz Strony rekompensata poza przychodami z jej ogólnej działalności stanowiącymi jej przychody własne stanowi w konsekwencji uzupełniającą formę finansowania prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Nawet w przypadku otrzymania przez Stronę rekompensaty środki te nie pokryją wszystkich ponoszonych przez Stronę wydatków na realizację usług powierzonych.2.2. W interpretacji indywidualnej z dnia 23 grudnia 2021 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe w zakresie nieuznania rekompensaty za podstawę opodatkowania oraz prawidłowe w zakresie braku obowiązku ustaleniai stosowania prewspółczynnika.Organ interpretacyjny wskazał, że pomiędzy płatnością, którą Strona otrzymuje lub będzie otrzymywać w ramach rekompensaty od Miasta a świadczeniem na rzecz Miasta będzie zachodzić związek bezpośredni, bowiem płatność będzie następować w zamian za to świadczenie.3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji3.1. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.3.2. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że Spółka świadczy na rzecz Miasta odpłatną usługę.Sąd stwierdził, że w myśl dotychczasowego orzecznictwa TSUE (wyroków z: 29 października 2015 r., C-174/14, 22 lutego 2018 r., C-182/17) za zasadne uznał ocenę trzech aspektów: czy miało miejsce odpłatne świadczenie usług, czy taka spółka jest podmiotem publicznym w rozumieniu przepisów o podatku od wartości dodanej oraz czy spółka wykonuje zadania organu władzy publicznej.Przedstawiona przez organ interpretacyjny ocena, że Strona wykona na rzecz Miasta usługę za wynagrodzeniem w postaci tzw. rekompensaty, jest zdaniem Sądu trafna. Między usługą a wynagrodzeniem zachodzi bezpośredni związek, ponieważ między Stroną a Miastem istnieje stosunek prawny oparty na umowie wykonawczej, w ramach którego następuje wymiana wzajemnych ekwiwalentnych świadczeń. Umową wykonawczą Strona zobowiązuje się do wykonania szeregu czynności niepokrywających się wprost z tymi, które wykonuje odpłatnie na rzecz tzw. odbiorców - w szczególności do organizowania zleconych przez Miasto przedsięwzięć. Odpowiednio do tej usługi zostało ustalone wynagrodzenie – jako nadwyżka kosztów realizacji świadczenia na rzecz Miasta nad przychodami Strony. W ten sposób zachodzi wymagany związek i wymagana ekwiwalencja między świadczeniami stron umowy wykonawczej.Zdaniem Sądu, sposób kalkulacji wynagrodzenia oparty na kosztach nie jest przeszkodą do uznania, że rekompensata jest wynagrodzeniem za usługę.Sąd pierwszej instancji przyjął, że świadczenie przez Stronę dodatkowo oprócz ewentualnej odpłatnej usługi na rzecz podmiotu publicznego odpłatnej usługi na rzecz osób fizycznych nie wyklucza relewancji dotychczasowego orzecznictwa TSUE wobec niniejszej sprawy.Strona wykonuje przy tym inną usługę na rzecz osoby fizycznej korzystającej odpłatnie z infrastruktury sportowej, inną na rzecz Miasta. Osobie fizycznej udostępnia obiekt sportowy, wobec Miasta - gwarantuje wykonanie zadania własnego Miasta na warunkach określonych w umowie wykonawczej. Ponadto z umowy wykonawczej wynika zakres czynności szerszy od czynności, które stanowią odpłatne usługi wykonane na rzecz tzw. odbiorców. Można zgodzić się ze Skarżącym, że ostatecznie beneficjentami jej świadczeń są zawsze mieszkańcy – korzystający z infrastruktury sportowo-rekreacyjnej, będący uczestnikami przedsięwzięć popularyzujących kulturę fizyczną, sport i rekreację itd. To, że z wykonania usługi na rzecz Miasta (stanowiącego wspólnotę samorządową obejmującą mieszkańców na określonym terytorium) korzystają ostatecznie jego (Miasta) mieszkańcy jest więc naturalne i oczywiste. Natomiast powierzenie Stronie zadań własnych Miasta zwalnia je od wszelkich obciążeń organizacyjnych związanych z tymi zadaniami, czyniąc je w tym zakresie beneficjentem podejmowanych przez Stronę czynności.3.3. Sąd pierwszej instancji zważył jeszcze - w odniesieniu do orzeczeń sądów administracyjnych, zgodnie z którymi w świetle art. 29a ust. 1 ustawy o VAT dopłaty do transportu publicznego nie stanowią obrotu spółek komunalnych - że NSA staje na stanowisku o niewystarczalności stwierdzenia, że wynagrodzenie w takim przypadku nie jest dopłatą do ceny biletu między spółką komunalną a gminą (miastem) nie dochodzi do wymiany świadczeń.W zbliżonej, lecz podobnej sytuacji (vide m.in. wyrok NSA z 23 września 2021 r. o sygn. akt I FSK 1295/21) Spółka wprawdzie wykonuje zadania własne gminy, ale działa przy tym jako podatnik VAT, a w związku z czym uzyskiwane z tego tytułu świadczenie pieniężne, zwane rekompensatą, stanowi obrót podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ z punktu widzenia spółki stanowi zapłatę (wynagrodzenie) za świadczone przez nią usługi.Zarazem to, że strony umowy wykonawczej ustaliły sposób kalkulacji wynagrodzenia, który w pewnych przypadkach może sprowadzić to wynagrodzeniedo zera w danym okresie rozliczeniowym, nie jest równoważny brakowi wynagrodzenia w ogóle (nieodpłatności świadczenia usługi). Wynagrodzenie zostało przez strony ustalone – a mechanizm jego kalkulacji jest taki, że wynagrodzenie odpowiada wykonanej na rzecz Miasta usłudze i daje Skarżącej ewidentną korzyść ekonomiczną (gwarantuje rentowność jej działalności).3.4. Z kolei to, że tzw. rekompensata może stanowić wynagrodzenie za wykonanie usługi (mimo że stanowi pomoc publiczną i mimo że jej wysokość jest ograniczona decyzją Komisji – por. s. skargi), wynika wprost z powołanych dwóch wyroków TSUE.Rekompensata, mimo że stanowi pomoc publiczną, w myśl orzecznictwa TSUE może stanowić wynagrodzenie za wykonanie usługi. W szczególności o naturze prawnej tzw. rekompensaty nie przesądza jej nazwa, lecz sens gospodarczy którym w tym przypadku jest wynagrodzenie Strony za wykonanie usługi na rzecz Miasta.4. Skarga kasacyjna4.1. W skardze kasacyjnej Strona, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi Skarżącego, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej interpretacji, zaś w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA Nadto wnoszący skargę kasacyjną wniósł o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.4.2. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów:1) art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, co doprowadziło Sąd do bezzasadnych wniosków, że wykonywanie przez Stronę usług w zakresie kultury fizycznej zleconych jej przez Miasto na podstawie Umowy Wykonawczej stanowi w relacji Strona-Miasto świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT polegające na zwolnieniu Miasta z obciążeń organizacyjnych związanych z samodzielną realizacją zadań własnych w ww. obszarze, za które Strona otrzymuje wynagrodzenie w postaci rekompensaty, w sytuacji, w której pomiędzy Stroną a Miastem nie występuje świadczenie o charakterze ekwiwalentnym i wzajemnym, w tym sensie, iż to nie Miasto a podmioty zewnętrzne zainteresowane skorzystaniem z usług oferowanych przez Stronę są beneficjentami świadczonych przez jej spółkę usług (z których wykonaniem nie ma bezpośredniego związku wypłacana Wnioskodawcy rekompensata), którego to twierdzenia nie powinien w żaden sposób podważać charakter Miasta jako wspólnoty samorządowej, dla której interesy jej mieszkańców stanowią podstawowy cel funkcjonowania;2) art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez uznanie,że Umowa wykonawcza zawarta pomiędzy Stroną a Miastem stanowi stosunek prawny, w ramach którego dochodzi do wymiany wzajemnych i ekwiwalentnych świadczeń, polegających na świadczeniu przez Stronę na rzecz Miasta usług polegających na zwolnieniu Miasta z obciążeń organizacyjnych związanychz samodzielną realizacją zadań własnych w obszarze kultury fizycznej w zamian za rekompensatę, w sytuacji, w której Umowa wykonawcza w swojej treści wyłącznie doprecyzowuje zakres powierzonych Spółce zadań w obszarze kultury fizycznej wraz z precyzyjnym określeniem parametrów ich realizacji, wskazując przy tym jednoznacznie, iż beneficjentami świadczonych przez Stronę usług w tym zakresie są podmioty zewnętrzne zainteresowane skorzystaniem z ww. usług oferowanych przez Stronę, co wyklucza w konsekwencji uznanie, iż ww. Umowa wykonawcza stanowi stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana wzajemnych i ekwiwalentnych świadczeń;3) art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji uznanie, że otrzymywana przez Stronę rekompensata stanowi wynagrodzenie za świadczenie na rzecz Miasta usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o \/AT, a tym samym, że otrzymywana rekompensata stanowi podstawę opodatkowania VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podczas gdy rekompensata wypłacana jest Spółce wyłącznie na pokrycie kosztów świadczenia usług w zakresie kultury fizycznej zleconych przez Miasto na podstawie Umowy Wykonawczej nie zaś w związku z podjęciem się przez Stronę realizacji tego rodzaju zadań;4) art. 146 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w okolicznościach wskazujących na konieczność jego zastosowania, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej Interpretacji, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021. poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.);5) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi Skarżącej w okolicznościach, w których uzasadnionym było jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej interpretacji z uwagi na naruszenie przez Organ przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., którego WSA nie zastosował;6) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wykroczenie w swoich rozważaniach poza granice sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej interpretacji, polegające na nieuzasadnionym i nie znajdującym odzwierciedlenia w przedstawionym przez Stronę opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przyjęciu, że rekompensata wypłacana Spółce przez Miasto gwarantuje rentowność jej działania (wyznacza granice ekonomicznej opłacalności działalności prowadzonej przez Stronę), podczas gdy Stronę wskazała jednoznacznie, że otrzymywana przez nią rekompensata stanowi wyłącznie jedno ze źródeł finansowania jej działalności-obok m.in. przychodów ze świadczonych usług w obszarze kultury fizycznej, czego w żaden sposób nie modyfikuje mechanizm kalkulacji rekompensaty ustalonym między Miastem a Stroną (tj. określenie wartości rekompensaty w oparciu o nadwyżkę kosztów nad przychodami Spółki) ze względu na obowiązującą w stosunkach cywilnoprawnych zasadę swobody umów, która gwarantuje stronom umowy dowolne jej ukształtowanie, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.5. Odpowiedź na skargę kasacyjnąW odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na swoją rzecz od Skarżącego kosztów postępowania.6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:6.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.Granice rozstrzygnięcia sporu w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji wyznaczają przepisy art. 57a i art. 134 P.p.s.a.Przepis art. 57a P.p.s.a. stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Z kolei przepis art. 134 P.p.s.a. wyznacza granice orzekania sądu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sad nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).6.2. Zarówno skarga na indywidualną interpretację podatkową, jak i skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji oparta jest przede wszystkim na zarzutach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Pozostałe zarzuty dotyczą przepisów proceduralnych i zasadniczo nie wpływają na merytoryczne rozstrzygnięcie.Zasadniczo rozstrzygnięcie sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy otrzymywana przez Stronę rekompensata stanowi wynagrodzenie za świadczenie na rzecz Miasta usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o \/AT, a tym samym, że otrzymywana rekompensata stanowi podstawę opodatkowania VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.6.3. W tym zakresie pomocna może okazać wykładnia prounijna dokonana w wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. sygn. akt C-615/23 (ECLI: EU:C:2025:320). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjął, że artykuł 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.6.4. Należy podkreślić, że sądy administracyjne w Polsce dokonując kontroli legalności decyzji administracyjnych i indywidualnych interpretacji podatkowych, powinny na co dzień stosować wykładnię zgodną z przepisami prawa unijnego, tj. przyjazną temu prawu.W sytuacji, gdy treść ustawy krajowej budzi pewne wątpliwości (niejasności), sąd krajowy ma obowiązek interpretować ustawę tak, aby dostosować ją do wymogów dyrektywy. Potwierdza to bogate orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: TSUE), m.in. w sprawie von Colson i Kamann (Orzeczenie w sprawie 14/83, Zb. Orz. 1984, s. 1891), gdzie Trybunał wyraził pogląd, że sąd w procesie stosowania prawa wewnętrznego, w szczególności przepisów wydanych w celu wykonania dyrektywy, jest obowiązany interpretować przepisy w świetle brzmienia i celu dyrektywy, aby zapewnić osiągnięcie rezultatu określonego w art. 249 akapit 3 TWE. Powyższa formuła wyraża obowiązek interpretacji obowiązującego prawa krajowego w świetle tekstu i celów dyrektywy po to, aby osiągnąć wyznaczony przez dyrektywę rezultat, tzw. wykładnia prounijna. Sądy stosując prawo powinny nadawać jego normom krajowym takie znaczenie, jakie zapewni mu zgodność z prawem unijnym. Ponadto sądy są zobowiązane w razie stwierdzenia, że normy prawa krajowego są niezgodne z prawem unijnym, zastosować normy prawa unijnego, jako podstawę swoich rozstrzygnięć, odmawiając jednocześnie zastosowania norm prawa krajowego. Stanowi to konsekwencję zasady prymatu prawa unijnego w stosunku do prawa krajowego.Ważną rolę w kształtowaniu wykładni prounijnej odgrywa dotychczasowy dorobek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej w skrócie: TSUE). Kompetencja TSUE obejmuje wykładnię traktatów, czyli prawa pierwotnego Unii Europejskiej. Druga z kompetencji Trybunału dotycząca wykładni prawa obejmuje wykładnię aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Chodzi tu o akty wszystkich instytucji unijnych. Najczęściej przedmiotem wykładni będą rozporządzenia, dyrektywy i decyzje, łącznie z niewiążącymi opiniami i zaleceniami, gdyż i one mogą mieć znaczenie dla wykładni i stosowania prawa przez organy krajowe. Wykładnia dokonywana przez TSUE ma charakter de facto wiążącej interpretacji przepisów unijnych (T. Siennicki (w:) M. Militz, D. Dominik-Ogińska, M. Bącal, T. Siennicki, Zasady prawa unijnego w VAT, Woters Kluwer, Warszawa 2013, s. 211-213).Poza tym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest kompetentny do udzielania odpowiedzi na pytania prejudycjalne sądów krajowych. Sądy, których orzeczenia nie są ostateczne mogą a sądy ostatniej instancji powinny występować z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE jeżeli uznają, że jest to konieczne do wydania wyroku (art. 267 TWE). TSUE przyczynia się do rozstrzygnięcia sporu, ale nie orzeka w konkretnej sprawie. Chodzi tu o swoistą współpracę prawną, poprzez którą sąd krajowy i TSUE przyczynia się bezpośrednio i wzajemnie do opracowania określonego rozstrzygnięcia.6.5. W świetle wykładni przedstawionej w wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. sygn. akt C-615/23 (ECLI: EU:C:2025:320) za uzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Nie ulega wątpliwości, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego Stronie nie może być uznana za świadczenie usług, a w konsekwencji nie będzie wchodzić w skład podstawy opodatkowania (art. 29a ust.1 ustawy o VAT).Za uzasadniony należało uznać również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 P.p.s.a.6.6. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powinien uwzględnić wykładnię dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.6.7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 146 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił indywidualną interpretację.Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.s. NSA M. Kołaczek s. NSA D. Oleś s. NSA A. Mudreckis. NSA M. Kołaczek s. NSA D. Oleś s. NSA A. Mudrecki