Wyrok - II SA/Kr 1294/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję nr 455/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2025 r. znak: WOB.7721.120.2024.NOGI w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zezwoleOddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję nr 455/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2025 r. znak: WOB.7721.120.2024.NOGI w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i zezwole
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Anna Kopeć
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem (dalej: PINB) decyzją z 7 sierpnia 2020 r., na podstawie art. 51 ust.4 w związku z art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) – dalej jako "Pr. bud." - zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz zezwolił G. S. - FHU E.-I. na wznowienie robót budowlanych obejmujących "budowę dwóch budynków mieszkalnych dwulokalowych jednorodzinnych, budynku mieszkalnego z dwoma lokalami i pokojami do wynajmowania, budynku rekreacji indywidualnej wraz z instalacjami wewnętrznymi wodociągowo-kanalizacyjnymi, elektrycznymi, centralnego ogrzewania i gazu, podziemnego budynku garażu z oświetleniem, nawierzchni utwardzonych - dojazdów, dojść, miejsc postojowych, miejsca na ustawienie kontenerów na odpady stałe, przebudowę odcinka istniejącej sieci telekomunikacyjnej, oświetlenia terenów utwardzonych, studni wierconej wody pitnej, wewnętrznej sieci wodociągowej, odwodnienia terenu, przyłączy gazu, linii wewnętrznego zasilania energetycznego i zasilania oświetlenia sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej" na działkach ewid. nr [...] i [...] obr[...] w Z. (kategorie obiektów I, XIII, XVII, XXVI, III). Jednocześnie organ nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego wskazał, że inwestycja prowadzona była pierwotnie na podstawie decyzji Starosty Tatrzańskiego nr 406/2017 z 16 października 2017 r., znak: AB.6740.152.2017.AP o pozwoleniu na budowę.W toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego ustalono, że dokonane przez inwestora odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę polegały na wykonaniu dodatkowej kondygnacji podziemnej budynku oznaczonego na planie zagospodarowania terenu nr [...] powiększeniu w tym budynku pomieszczeń oznaczonych w projekcie budowlanym (-1.15[...], co skutkowało zmianą charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego w zakresie liczby kondygnacji oraz kubatury. PINB ustalił także, że inwestor dokonał licznych zmian m.in. w zakresie układu ścian działowych, rozmieszczenia, lokalizacji i ilości otworów drzwiowych, wykonania dodatkowych kominów, zmiany ich lokalizacji oraz układu.Decyzją z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: NB.5160.5.133.2018.PSŁ PINB nałożył na inwestora G. S. (F.H.U. E.-I.) obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w terminie do 30 września 2019 r., a następnie wspomnianą na wstępie decyzją z 7 sierpnia 2020 r. zatwierdził projekt budowalny zamienny, zezwolił na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez B. P. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: MWINB) decyzją z dnia 14 maja 2021 r., znak: WOB.7721.385.2020.JNOW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Decyzję MWINB zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. P., a Sąd wyrokiem z dnia 29 października 2021 r., sygn. II SA/Kr 792/21 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem.Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 marca 2023 r., sygn. II OSK 902/22 oddalił skargę kasacyjną G. S. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu 23 listopada 2023 r. pełnomocnik inwestora przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego (akta PINB, znak: NB.5160.5.69.2019, k: 301).Postanowieniem z dnia 2 lutego 2024 r. nr 49/24 PINB na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud. nałożył na inwestora G. S. FHU E.-I. obowiązek uzupełnienia i poprawienia w czterech egzemplarzach projektu budowlanego zamiennego nieprawidłowości i braków w zakresie wskazanych w sentencji postanowienia w terminie do dnia 21 lutego 2024 r. (akta PINB, znak: NB.5160.5.69.2019, k: 334-336).Za pismem z dnia 16 lutego 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożyła uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego zamiennego (akta PINB, znak: NB.5160.5.69.2019, k: 338, 339).Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem decyzją z dnia 21 lutego 2024 r., nr 37/24, znak: NB.5160.5.69.2019.AP PINB na podstawie art. 51 ust. 4 Pr. bud. po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej sprawdzenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr 93/19 z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: NB.5160.5.133.2018.PSŁ, zatwierdził inwestorowi: G. S. FHU E.-I. projekt budowlany zamienny i zezwolił na wznowienie robót budowlanych dla zamierzenia p.n. "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, budynku pensjonatowego z częścią mieszkalną (usługowo-mieszkalnego), budynku rekreacyjnego, zadaszonych miejsc postojowych z instalacjami wewnętrznymi oraz czasowego gromadzenia odpadów stałych, oświetlenie zewnętrzne, odprowadzenie wód deszczowych, studnię z przyłączem wody, przyłącze kanalizacji sanitarnej, przebudowę sieci energetycznej i teletechnicznej - na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb 5 w rejonie ul. C. w Z. (kategorie obiektów I, III, VIII, XIV, XXVI)", nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji (akta PINB, znak: NB.5160.5.69.2019, k: 344-346).Odwołanie od tej decyzji złożyła B. P..W trakcie postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia 2 września 2024 r. nr 783/2024 znak: WOB.7721.120.2024.NOGI MWINB na podstawi art. 136 k.p.a. zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie m.in. poprzez nałożenie na inwestora: G. S. obowiązku uzupełnienia i poprawienia w czterech egzemplarzach projektu budowlanego zamiennego nieprawidłowości i braków wskazanych w sentencji postanowienia.Postanowieniem z dnia 18 września 2024 r. nr 468/2024 znak: NB.5160.5.69.2019.JK/zlec. PINB na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. nałożył na G. S. obowiązek uzupełnienia i poprawienia w czterech egzemplarzach projektu budowlanego zamiennego nieprawidłowości i braków wskazanych w sentencji postanowienia w terminie do dnia 18 października 2024 r. (akta PINB, k: 365-366).Za pismem z dnia 14 października 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożyła 3 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego oraz złożyła pisemne wyjaśnienia do sprawy (akta PINB, k: 376).W dniu 3 grudnia 2024 r. na dziennik podawczy tut. Inspektoratu wpłynęło pismo PINB z dnia 29 listopada 2024 r. znak: NB.5160.5.69.2019 w ślad za którym przesłano uzupełniony materiał dowodowy.Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 19 sierpnia 2025 r., znak: WOB.7721.120.2024.NOGI utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: Kpa) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725).Organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, że przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 4 Pr. bud. jest wyłącznie sprawdzenie, czy nałożony wcześniej przez organ nadzoru budowlanego obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego (i ewentualnie wykonania określonych robót budowlanych), o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr. bud. został wykonany.Do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego dla nowych inwestycji. W związku z powyższym w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie m.in. przepisy art. 34 i 35 Pr. bud. Projekt budowlany, a zatem odpowiednio także projekt budowlany zamienny, winien również spełniać wymogi określone w przepisach Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.).Przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny sporządzony został przez osoby posiadające stosowne uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności, które wpisane są na listę członków właściwych izb, projekt został także przez nie opatrzony pieczęciami zawierającymi nr uprawnień oraz podpisami. Ponadto projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi art. 34 ust. 3 Pr. bud., m.in. określa granice działki, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Projekt określa funkcję, formę i konstrukcję projektowanych obiektów budowlanych, ich charakterystykę energetyczną i ekologiczną, proponuje niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazuje zasady nawiązania do otoczenia. Projekt zawiera opinię geotechniczną (art. 34 ust. 3 pkt 4) a także informacje o obszarze oddziaływania (art. 34 ust. 3 pkt 5).W dalszej kolejności przedstawiono szczegółową analizę zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Projekt budowlany został uzupełniony o nowe opracowanie techniczne "Geotechniczne warunki posadowienia" zawierające opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny autorstwa geologa uprawnionego mgr inż. J. S. (nr uprawnień [...] w październiku 2024 r.Reasumując wszystko powyższe, w ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt jasno odzwierciedla stan faktyczny oraz odpowiednio przewiduje przeprowadzenie prac mających doprowadzić inwestycje do stanu zgodnego z prawem, które min. zabezpieczą sąsiednie nieruchomości przed skutkami prowadzonych robót budowlanych w nawiązaniu do ochrony ich interesów prawnych. Dokumentacja ta w sposób kompleksowy i zgodny z prawem proponuje rozwiązanie problemów technicznych, prawnych i faktycznych związanych z istotnym odstępstwem od zatwierdzonej dokumentacji projektowo-budowalnej. Nadmienić również należy, że nie jest przedmiotem niniejszego postępowania kwestia dotycząca ewentualnej przyszłej zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych objętych postępowaniem.Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. P., zarzucając jej naruszenie:1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a., a w konsekwencji niezawarcie w motywach rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy ustaleń i wniosków;2) naruszenie art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez dopuszczenie się przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, skutkujących podważeniem zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, a w szczególności uzasadnionego oczekiwania rzetelnego i merytorycznego rozpoznania sprawy;3) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 19 pkt 1) lit. a) tiret drugi w zw. z § 4 pkt 19) uchwały nr XLVIII/632/2013 Rady Miasta Zakopane z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: Z., K., H. (zwanego dalej w skrócie: m.p.z.p.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt budowlany - w zakresie budynku pensjonatowo- mieszkalnego nr [...], jest niezgodny ze wskazanym przepisem m.p.z.p., albowiem budynek nr [...] nie realizuje zabudowy pensjonatowej, lecz jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym — tzw. apartamentowcem / aparthotelem, którego realizacji na terenie inwestycji nie przewiduje m.p.z.p.;4) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1) lit. d) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 pkt 3) lit. d) w zw. z § 15 ust. 2 pkt 6) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, albowiem projekt zagospodarowania terenu, w zakresie układu komunikacji wewnętrznej, nie nawiązuje do istniejącej komunikacji zewnętrznej, która poprzez drogę wewnętrzną na dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., łączy teren inwestycji z drogą publiczną ul. C. — brak jest zwymiarowania drogi wewnętrznej w celu wykazania, iż zapewniony jest odpowiedni dostęp do drogi publicznej w rozumieniu § 14 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej Rozporządzeniem WT);5) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) i art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 1 w zw. z ust. 2 i 3 Rozporządzenia WT poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu nie wykazuje, że dojście oraz dojazd do terenu inwestycji i projektowanych budynków, umożliwiające dostęp do drogi publicznej m. in. poprzez drogę wewnętrzną na dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., spełniają wymóg zapewnienia ich minimalnej szerokości — z deklaracji Projektanta wynika, że szerokość drogi realizującej dojście i dojazd do terenu inwestycji zawiera się w przedziale od 3,2 m do 4,08 m, co jest dalece niewystarczające i nie spełnia wymogów Rozporządzenia WT;6) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 2) ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt budowlany zamienny zawiera błędną kwalifikację obiektu budowlanego nr [...], jako budowli, w sytuacji, gdy jego charakterystyczne cechy, opisane i zobrazowane w projekcie budowlanym zamiennym, przemawiają za uznaniem go za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2) ustawy Prawo budowlane;7) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 19 pkt 2) lit. c) m.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu - w zakresie budynku garażowego nr [...], jest niezgodny ze wskazanym przepisem m.p.z.p., albowiem przewiduje lokalizację wolnostojącego budynku garażowego z frontu działki budowlanej (który wyznaczony jest przez miejsce połączenia terenu inwestycji z dojściem i dojazdem prowadzącymi do drogi publicznej), a nie na zapleczu działki budowlanej - tak jak tego wymaga § 19 pkt 2) lit. c) m.p.z.p.;8) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 104 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia WT poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu - w zakresie dojazdu do budynku garażowego nr [...], jest niezgodny ze wskazanym przepisem Rozporządzenia WT, albowiem dojazd do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (budynek nr [...]), usytuowanych prostopadle do drogi wewnętrznej na dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., w rzeczywistości i według projektu zagospodarowania terenu nie posiada wymaganej, minimalnej szerokości 5,0 m;9) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 73 ust. 1 Rozporządzenia WT poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt budowlany zamienny - w zakresie budynku pensjonatowo-mieszkalnego nr [...], jest niezgodny ze wskazanym przepisem Rozporządzenia WT, albowiem na kondygnacji suteren, w których poziom podłóg znajduje się poniżej poziomu terenu przy budynku, przewiduje się realizację pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Uwaga ta odnosi się m. in. do pomieszczenia o oznaczeniu "-1/05" (sypialnia w pokoju do wynajęcia nr [...]). Nie może być wątpliwości co do zasadności tego zarzutu, jeżeli zaakceptować jako słuszne twierdzenia Inwestora, że poziom suteren to kondygnacja podziemna budynku, a więc zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle. Tożsamej treści zarzut byl już rozważany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 792/21, z tym że szczegółowej analizie Sąd poddał lokalizację pomieszczenia o oznaczeniu "-1.14" (sypialnia / biblioteka domowa), które odpowiada pomieszczeniu o oznaczeniu "-1/06" (pokój dzienny) według aktualnego projektu budowlanego zamiennego;10) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 19 pkt 2) lit. g) m.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt budowlany zamienny - w zakresie budynku pensjonatowo-mieszkalnego nr [...], jest niezgodny ze wskazanym przepisem m.p.z.p., albowiem projekt budynku nr [...] przewiduje realizację 5 kondygnacji - w tym 1 podziemnej, 2 nadziemnych oraz 2 sytuowanych w poddaszu. Przedstawiona w projekcie budowlanym zamiennym kondygnacja suteren, m. in. na rysunku rzutu poziomego, nie spełnia definicji kondygnacji podziemnej z § 3 pkt 17 Rozporządzenia WT, ponieważ nie została zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świede. Jak można bowiem dostrzec na przekroju A-A budynku nr [...] ta rzekomo "podziemna" kondygnacja posiada balkon nadwieszony na wysokości ok. 3 m ponad terenem projektowanym. Co więcej, ta wątpliwa kondygnacja podziemna, od strony południowej tj. tej, po której wykonano balkony, znajduje się w znacznej mierze powyżej projektowanego poziomu gruntu, a w części także powyżej poziomu gruntu niegdyś istniejącego;11) naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane w zw. z § 19 pkt 2) lit. i) m.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, na podstawie której błędnie zatwierdzono projekt budowlany zamienny i pozwolono na wznowienie robót budowlanych, podczas gdy projekt budowlany zamienny - w zakresie budynku pensjonatowo-mieszkalnego nr [...], jest niezgodny z przywołanym przepisem m.p.z.p., albowiem projekt budynku nr [...] przewiduje realizację budynku o wysokości przekraczającej maksymalną wartość 11,00 m. Zwymiarowana i podana przez Projektanta wysokość 10,93 m wyznaczona została od poziomu terenu niegdyś istniejącego. Tymczasem w/w przepis m.p.z.p. odnosi się do maksymalnej wysokości budynku mieszkalno-pensjonatowego, mierzonej do kalenicy dachu lim nad poziom terenu od strony przystokowej. Przepis ten nie precyzuje więc, czy chodzi w nim wyłącznie o teren istniejący, czy też wyłącznie projektowany. Racjonalna wykładnia przedmiotowej normy prowadzi do wniosku, iż dotyczy ona i wymaga odniesienia się do każdego z tych typów terenu. Dlatego obostrzenie to nie zostało zachowane względem terenu projektowanego (a de facto już istniejącego). W związku z tym istniejący już budynek nr [...] posiada wysokość (od strony przystokowej) przekraczającą wartość 11,00 m, a więc jego projekt budowlany zamienny, który nie przewiduje dostosowania budynku do maksymalnie dopuszczanej wysokości, zatwierdzony został w sprzeczności z przepisem m.p.z.p.Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o określenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania skargowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Uczestnik postępowania - inwestor G. S. w piśmie z dnia 27 listopada 2025 r. wniósł o oddalenie skargi.Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.W niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2021 r. sygn. II SA/Kr 792/21 uchylił wydane uprzednio decyzje PINB i MWINB o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, wskazując na rozliczne wady i uchybienia złożonego poprzednio projektu budowlanego zamiennego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. II OSK 902/22 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie.Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należało zbadać, czy skarżąca miała legitymację do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Uczestnik postępowania G. S. zarzuca brak takiej legitymacji, a potwierdzenie tej okoliczności musiałoby skutkować oddaleniem skargi bez konieczności odnoszenia się do zarzutów skargi.Przypomnieć trzeba, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w trakcie ponownie prowadzonego postępowania po wydanych wcześniej wyrokach sądów administracyjnych w piśmie z 20 lutego 2024 r. poinformował skarżącą, że nie ma ona przymiotu strony w tym postępowaniu, bowiem należąca do niej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ odwoławczy zajął stanowisko odmienne i rozpoznał odwołanie wniesione przez B. P., stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: "B. P. winna być uznana za stronę postępowania administracyjnego po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej sprawdzenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr 93/19 z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: NB.5160.5.133.2018.PSŁ. Wskazać nadto przyjdzie, że dochodzenie do prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym, nie może odbywać się w drodze eliminowania z postępowania podmiotów, które nie podzielają poglądów inwestora (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 832/1 //.Należy nadmienić, że zawiadomieniem MWINB z dnia 2 września 2024 r. znak: WOB.7721.120.2024.NOGI P. B. P. została poinformowana o przyznaniu statusu strony w niniejszym postępowaniu. (...) Należy wyjaśnić, że krąg stron postępowania prowadzonego w myśl przepisów art. 50-51 Pr. bud. ustalany jest w oparciu o wskazania zawarte w art. 28 Kpa, który stanowi, że "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Tym samym, krąg podmiotów legitymujących się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu winien obejmować - obok inwestora robót - także właściciela nieruchomości, na której wykonano roboty budowlane objęte postępowaniem, a także właścicieli nieruchomości sąsiednich, których prawa i obowiązki mogą być kształtowane w efekcie objęcia tych nieruchomości sferą oddziaływania."Konkluzja ta jest prawidłowa, a w konsekwencji skarżąca ma również legitymację do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.W tym miejscu trzeba przypomnieć, że w wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 9 marca 2023 r., sygn. II OSK 902/22 Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował zasadność analogicznego zarzutu, podniesionego wówczas w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Warto przytoczyć cały fragment uzasadnienia wyroku NSA poświęcony tej kwestii:"Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje, by zasadny pozostawał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 § 1 p.p.s.a., który skarżący kasacyjnie łączy z błędnym przyjęciem w zaskarżonym wyroku rozpoznającym merytorycznie skargę skarżącej, że była ona legitymowana do zainicjowania kontroli sądowej decyzji MWINB z 14 maja 2021 r. W kontekście zgłoszonych przez skarżącego kasacyjnie zastrzeżeń należy przypomnieć, że z mocy art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem wszczęte jedynie przez legitymowany podmiot. Odwołanie się do powyższej zasady przez skarżącego kasacyjnie wraz z uznaniem, że doszło do jej uchybienia, jest nieuzasadnione o tyle, iż Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował interes prawny przysługujący skarżącej, jeżeli brała ona udział w postępowaniu przed organem I instancji i to wniesione przez nią odwołanie doprowadziło do wydania aktu objętego skargą. (...)Powyższego założenia, na którym zdecydował się oprzeć Sąd I instancji, zarzuty skargi kasacyjnej skutecznie nie podważyły, ponieważ kryterium prawnego przesądzającego o prawie skarżącej do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją 14 maja 2021 r. nie można odnosić do wskazanych przez skarżącego kasacyjnie przepisów art. 3 pkt 20, art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 28 ust. 2 p.b. Niezależnie od faktu, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należy każdorazowo do organu, który nie jest związany sposobem jego określenia w projekcie budowlanym przez projektanta (art. 20 ust. 1 pkt 1c p.b.), co nie budzi wątpliwości tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2019 r., II OSK 289/17), jak i w piśmiennictwie (por. Z. Kostka [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016, s. 209-210), w rozpatrywanym przypadku akcentowanie, że obszar oddziaływania inwestycji mieści się w całości na zainwestowanej nieruchomości, nie obejmując działki należącej do skarżącej (nr ew. [...] pozostaje bez znaczenia, jako że organy nadzoru budowlanego, a za nimi Sąd I instancji ocenę statusu strony w sprawie oparły nie tyle na regulacji szczególnej ujętej w art. 28 ust. 2 p.b., ale na zasadach ogólnych wynikających z dyspozycji art. 28 k.p.a."Jak wynika z przytoczonych wyżej fragmentów uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że skarżąca B. P. była legitymowana zarówno do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę, jak i do wniesienia skargi na decyzje wydane w tym postępowaniu. Pogląd ten pozostaje aktualny i wiążący również w sprawie niniejszej, która jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym.W konsekwencji przyznania skarżącej legitymacji do wniesienia skargi, należało skargę tę rozpoznać merytorycznie i przeprowadzić pełną kontrolę sądową wydanych przez organy obu instancji decyzji oraz poprzedzającego ich wydanie postępowania.Przechodząc do tej oceny w pierwszej kolejności należało zbadać, czy w ponownie prowadzonym postępowaniu usunięto wady i uchybienia projektu budowlanego zamiennego wytknięte uprzednio w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.Jak wskazuje uczestnik postępowania będący inwestorem wprowadził on do projektu wszystkie zmiany jakich oczekiwał WSA w Krakowie, a które zostały wskazane w uzasadnieniu wyroku w sprawie I SA/Kr 792/21 tj.:- określono pismem drukowanym powierzchni poszczególnych budynków, powierzchni biologicznie czynnej itp. - (stron 3 i 300)- dookreślono sposób wyliczenia powierzchni budynku nr [...] oraz wprowadzono jednolitą wartość we wszystkich miejscach (m.in. strona 3 i 300)- dookreślono sposób wyliczenia powierzchni utwardzonej oraz wprowadzono jednolitą wartość we wszystkich miejscach (m.in. strona 3 i 300)- przedstawiono sposób wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej w sposób szczegółowy (strona 3)- wykonano mapę do celów projektowych ze wszelkimi naniesieniami i instalacjami (strona 8)- wykonano dodatkowe przekroje pokazujące zmiany w istniejące ukształtowanie terenu (strona 62-64)- doprecyzowano charakter ściany miejsc postojowych (strona 620).- wyjaśniono kwestię nomenklatury poszczególnych kondygnacji (patrz pkt 3 niniejszego pisma)- przeprojektowano budynek garażu na wiatę z miejscami postojowymi,- dookreślono kategorię budynku nr [...] jako kategorię ZL V- przeprojektowano poddasze budynku nr [...]- wykonano nowe geotechniczne warunki posadowienia (strony 32 i następne)- doprecyzowano sposób pokrycia dachowego budynku nr [...] (strona 520 i następne)- podano liczbę pokoi na wynajem (9 pokoi).Przedłożony projekt był przedmiotem oceny przez PINB, który postanowieniem z 2 lutego 2024 r. (k. 334 akt administracyjnych) wezwał do jego poprawienia i uzupełnienia – co nastąpiło przy piśmie inwestora z 16 lutego 2024 r. (k. 338 akt administracyjnych). W trakcie postępowania odwoławczego kolejne wady i uchybienia dostrzegł MWINB, który zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego między innymi w tym zakresie. Kolejne obowiązki PINB nałożył na inwestora w postanowieniu z 18 września 2024 r. (k. 366 akt administracyjnych) – ich wykonanie nastąpiło przy piśmie inwestora z 14 października 2024 r. (k. 376 akt administracyjnych.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeprowadzono szczegółową analizę zgodności uzupełnionego projektu budowlanego zamiennego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania. Również zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść skutku.Przechodząc do analizy zarzutów skargi można zauważyć, że większość z nich dotyczy kwestii, które były już wcześniej przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dostęp inwestycji do drogi publicznej, wysokość budynku nr [...] od strony przystokowej oraz liczba kondygnacji w tym budynku, kwalifikacja obiektu budowlanego nr [...] jako zadaszonych miejsc postojowych bądź garażu), natomiast po raz pierwszy podniesiono zarzut kwalifikacji objętej inwestycją zabudowy jako pensjonatowej albo jako apartamentów.W ramach tego ostatniego zarzutu skarżąca podnosi, że projektowany budynek nie spełnia definicji pensjonatu, o której mowa w art. 36 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (pensjonat to obiekt posiadający co najmniej 7 pokoi, świadczący dla swoich klientów całodzienne wyżywienie), ani definicji zabudowy pensjonatowej zawartej w oraz w § 4 pkt 19) m.p.z.p. (należy przez to rozumieć zabudowę służącą okresowemu wynajmowi pokoi wraz z wyżywieniem, przy czym liczba pokoi na wynajem nie może być mniejsza niż siedem). Zdaniem skarżącej budowlany zamienny nie przewiduje wykonania w budynku nr [...] co najmniej 7 pokoi na wynajem wraz z wyżywieniem, lecz zawierać ma tzw. apartamenty w liczbie - 11 (2 lokale mieszkalne + 9 "pokoi"). Znamienne, że te pokoje pensjonatowe mają się najczęściej składać z wielu izb, takich jak: pokój dzienny, łazienka, sypialnia, garderoba, komunikacja. Pokój do wynajęcia nr [...] na poziomie suteren budynku nr [...] ma się składać m. in. z pokoju dziennego. Mamy więc do czynienia z pokojem w pokoju, co wyraźnie świadczy o nieadekwatności określenia projektowanych zespołów pomieszczeń jako pokoi. Charakterystyka tych zespołów pomieszczeń przemawia za bardziej prawidłowym ich zakwalifikowaniem jako mieszkań / apartamentów. Tak też określane były te pomieszczenia w ramach prowadzonej niegdyś oferty ich sprzedaży (w ramach całej inwestycji zawarte zostały umowy przedwstępne sprzedaży na 21 lokali niemieszkalnych - vide: treść działu III księgi wieczystej nr [...]).Przedstawiona przez inwestora dokumentacja potwierdza także, że nie przewiduje się zapewnienia całodziennego wyżywienia dla przyszłych klientów tego "pensjonatu". Jasno świadczy o tym planowane rozwiązanie polegające na tym, że poszczególni goście "pensjonatu" będą mogli zamówić sobie catering w formule "door to door". Tego rodzaju rozwiązanie jest charakterystyczne dla budownictwa wielorodzinnego — tzw. aparthoteli.Odnosząc się do tego zarzutu uczestnik postępowania będący inwestorem podkreślił, że wbrew twierdzeniom zawartym w treści skargi polskie prawo nie wprowadza nie ma ograniczeń w zakresie ilości pomieszczeń/izb, z których składa się pokój pensjonatowy. Idąc tokiem rozumowania skarżącej należałoby wskazać, że pokój w pensjonacie posiadający własną toaletę/łazienkę, do której można wejść tylko z danego pokoju nie powinien być liczony jako pokój pensjonatowy, gdyż składa się z więcej niż jednego pomieszczenia. Wskazywane i powoływane przez skarżącą orzeczenia dot. kwestii rozróżnienia zabudowy mieszkaniowej od pensjonatowej są irrelewatne w przedmiotowej sprawie, bowiem odwołują się do zapisów odpowiednich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które na potrzeby tych planów definiowały zabudowę mieszkaniową, jak i zabudowę pensjonatową. W przypadku planu obowiązującego na terenie inwestycji Rada Miasta Z. nie zdecydowała się na takie rozwiązanie, mimo, że w 2021 r. plan ten był nowelizowany. Nawet jednak przyjmując wykładnię przedstawioną przez skarżącą należałoby rozważyć, czy norma wg której w pensjonatach jeden pokój pensjonatowy powinien zawsze składać się z jednego pomieszczenia ma uzasadnienie. Niezależnie od tego czy pokój w pensjonacie składa się z jednego pomieszczenia czy z kilku pomieszczeń, korzystają z niego goście, którzy przebywają w danym miejscu. Dodatkowo budynek nr [...] został zaprojektowany jako pensjonat, w którym planowana jest m.in. recepcja na poziomie suteren (pomieszczenie 1.13-1.14), w której mogą być m.in. przechowywane posiłki zamówione przez gości.Oceniając tę kwestię trzeba zwrócić uwagę, że faktycznie w planie miejscowym Z., K., H. brak jest definicji apartamentów, choć w innych planach miejscowych obowiązujących na terenie Z. taka definicja się znajduje. Na przykład w § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały nr VII/89/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. – M. Ż." apartamenty zdefiniowano jako "zespół mieszkalny składający się co najmniej z jednej lub kilku sypialni, salonu, zaplecza kuchennego i łazienki, realizowanych w obiekcie usług hotelarskich". Wspomniana uchwała między innymi w kontekście relacji pojęć "zabudowa pensjonatowa" oraz "apartamenty" była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2025 r., sygn. II SA/Kr 808/25 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Krakowie wskazał:"Co się tyczy apartamentów, odnośnie których skarżąca zarzuca, że ich umieszczenie w Planie stanowi drogę dla budownictwa wielorodzinnego – to wskazać trzeba, że w istocie nie istnieje definicja apartamentu. Niemniej okoliczność zdefiniowania tego pojęcia na potrzeby Planu narzuciło Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U.2017.2166 t.j.) (...) W załączniku nr 2 co cytowanego wyżej Rozporządzenia wskazano wymagania oraz przyporządkowane im kategorie obiektów pensjonatowych. Uzyskanie kategorii pięciogwiazdkowej w pensjonacie warunkowane było posiadaniem apartamentu określonego jako "jednostka apartamentowa obejmująca co najmniej: salon o powierzchni minimum 25 m2, sypialnię z łazienką, część wejściową z wydzielonym dodatkowo węzłem higieniczno – sanitarnym". Tak więc słusznie zauważa Gmina, że sam ustawodawca postawił wymóg dla pensjonatu pięciogwiazdkowego - posiadania apartamentu, zatem dla umożliwienia postawienia takich pensjonatów - zaistniała potrzeba zdefiniowania go w Planie".Podzielając tak dokonaną ocenę Sąd zwraca uwagę, że brak jest w przepisach obowiązujących wymogu, by "pokój", o którym mowa w art. 36 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych musiał składać się wyłącznie z jednego pomieszczenia. Brak jest też ograniczeń w zakresie maksymalnej powierzchni takiego "pokoju". Z kolei powołane rozporządzenie w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie wprowadza dla określonej kategorii pensjonatów wręcz obowiązek posiadania co najmniej jednego "pokoju", w skład którego wchodzi odrębna sypialnia i salon. Lokalizacja w obiekcie hotelowym tego rodzaju "apartamentów" w żaden sposób nie wyklucza jego funkcji pensjonatowej. Apartament nie jest więc czymś odmiennym od pokoju w obiekcie pensjonatowym, lecz szczególną, niejako wyższą kategorią takiego pokoju. Z kolei zapewnienie wyżywienia w dzisiejszych realiach może być realizowane przy pomocy firm zewnętrznych i nie powoduje konieczności zapewnienia w projekcie budowlanym odrębnego pomieszczenia kuchni czy jadalni.Twierdzenia skarżącej, że celem inwestora jest wyodrębnienie tych "pokoi" jako lokali niemieszkalnych (na co ma wskazywać treść księgi wieczystej) nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Obecnie organy nadzoru budowlanego mają za zadanie wyłącznie zbadać przedłożony projekt budowlany zamienny pod kątem jego zgodności z przepisami. Na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego inwestor będzie mógł dokończyć inwestycję, a po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie – przystąpić do użytkowania obiektów budowlanych. Ewentualne późniejsze plany czy zamiary inwestora będą przedmiotem kolejnych form działania organów administracji – czy to w zakresie zmiany sposobu użytkowania, czy też wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Na obecnym etapie postępowania okoliczności te są nieistotne.W kwestii zgodności przeznaczenia inwestycji z zapisami planu miejscowego skarżąca twierdzi też, że w świetle zapisów § 19 pkt 1) lit. a) m.p.z.p. wątpliwości budzi również dopuszczalność realizacji zabudowy mieszanej, rzekomo łączącej w sobie cechy pensjonatu (pokoje na wynajem) oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (2 lokale mieszkalne).Powołany zapis § 19 pkt 1) lit. a) m.p.z.p. brzmi:"§ 19. Obowiązujące ustalenia dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem: MN/MP-4 (pow. 2,3620 ha); MN/MP-5 (pow. 2,0360 ha):1) przeznaczenie terenu:a) podstawowe przeznaczenie terenu:– zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wynajem pokoi w budynku mieszkalnym,– zabudowa pensjonatowa,b) uzupełniające przeznaczenie terenu - usługi nieuciążliwe, w szczególności: towarzyszące usługom turystyki, jak: usługi gastronomii, usługi sportu i rekreacji, wypożyczalnie sprzętu sportowego, handel detaliczny, inne usługi nieuciążliwe".O ile brzmienie to faktycznie może budzić wątpliwości interpretacyjne we wskazanym zakresie, to dalsze zapisy uchwały wprowadzają wprost szczególne parametry dla budynku mieszkalno – pensjonatowego (§ 19 pkt 2 lit. f, g, i). W świetle tych zapisów nie budzi wątpliwości, że lokalny prawodawca dopuścił na tym terenie realizację budynków o funkcji mieszanej, a zatem projekt budowlany zamienny w tym zakresie nie narusza ustaleń planu miejscowego.Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dostępu inwestycji do drogi publicznej WSA w Krakowie wskazał: "Zgodnie z § 14ust.1 i 2 cytowanego już rozporządzenia w sprawie warunków technicznych do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Warunek ten odnosi się do działek budowlanych, budynków i urządzeń z nim związanych. Istotą tego przepisu jest przede wszystkim sformułowanie wymagania adresowanego do inwestora zamierzającego wznieść budynek. Kwestią wtórną zaś jest określenie minimalnych parametrów technicznych precyzujących to wymaganie. Zawsze więc obowiązkiem organu badającego przedłożony projekt zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1c) będzie sprawdzenie czy projektowany budynek ma (czy też będzie miał) zapewnione odpowiednie dojście i dojazd do drogi publicznej bez względu na to, czy zamiar inwestora obejmuje, czy nie obejmuje budowę drogi, chodnika czy też ciągu pieszo-jezdnego. (...) Jest oczywiste, że w razie stwierdzenia, iż takie, odpowiednie w świetle § 14 (i innych ew. przepisów) dojście i dojazd już istnieją, wniosek inwestora i projekt pod tym względem nie będą wymagały uzupełnień. Jeśli jednak połączenia nie ma w ogóle, albo ze względów technicznych jest ono nieodpowiednie, pozwolenie na budowę bez odpowiednich uzupełnień nie będzie mogło być udzielone. Zadaniem organu było zatem dokonanie oceny, czy zapewnienie w taki sposób połączenia z drogą publiczną jest wystarczające w relacji do przeznaczenia budowanego obiektu i wymagań przeciwpożarowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 646/08)".Jak z tego wynika, Sąd nie przesądził, jakie parametry winna spełniać droga dojazdowa do przedmiotowej inwestycji (łącząca inwestycję z drogą publiczną). Podkreślił jedynie, że zarówno samo istnienie takiego dojazdu, jak i "odpowiedniość" jego parametrów muszą zostać rozważone przez organ w postępowaniu obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.W zaskarżonej decyzji taka analiza się znalazła. Na str. 14 decyzji MWINB zaznaczył: "Ponadto do przedmiotowej inwestycji zapewniono dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej ul. C. istniejącym zjazdem po działce ewid. nr [...] obr. [...] pasem szerokości od 3,20 m do 4,08m, w tym jezdnią o szerokości 3,00 m (§ 14 ust. 1 Warunków technicznych)". Z kolei badając zgodność projektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na str. 12 decyzji wskazano: "Dla terenu oznaczonego symbolem MN/MP-4 ustalono obsługę komunikacyjną działek budowlanych z drogi publicznej oznaczonej symbolem KDD-02, ciągu pieszo-jezdnego oznaczonego symbolem KPJ-02 orazz drogi publicznej zlokalizowanej poza obszarem objętym niniejszym planem".Ustalenia te, jakkolwiek lapidarne, w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że organ nadzoru budowlanego uznał istniejący dojazd za wystarczający (odpowiedni ) dla przedmiotowej inwestycji w świetle zapisów § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.Nie zgadza się z tym skarżąca zarzucając, że teren inwestycji od drogi publicznej oddziela wewnętrzna droga prywatna na dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z. (KW nr [...]). Nie jest to droga publiczna. Projektant dotychczas nie wykazał połączenia terenu inwestycji z drogą publiczną w sposób wymagany przepisami prawa, m. in. wymiarując jego szerokość tak, aby umożliwić kontrolę zapewnienia odpowiedniego dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów Rozporządzenia WT. Ponadto deklarowane przez projektanta wartości zmiennej szerokości dojścia i dojazdu do terenu inwestycji z drogi publicznej, które wyznaczone zostały na dz. ewid. nr [...] obr[...] w Z., świadczą o ich niezgodności z wymogami zawartymi w § 14 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia WT. Podawany przedział szerokości tego szlaku drożnego - od 3,2 m do 4,08 m - łączącego teren inwestycji z drogą publiczną, oznacza, że szlak ten nie posiada minimalnej szerokości 5,00 m (dla ciągu pieszo-jezdnego), albo 4,50 m (dla dojścia pełniącego funkcję dojazdu), a przez to nie spełnia wymogów z § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia WT. Z punktu widzenia intensywności zrealizowanej przez Inwestora zabudowy, ścisłe zachowanie w/w norm rozporządzenia WT jest w pełni zasadne. Wreszcie skarżąca zwraca uwagę, że opierając się na powszechnie dostępnych źródłach danych - serwis geoportal.tatry.pl - ustalić można, iż dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., po której realizowany ma być dostęp z drogi publicznej do terenu inwestycji, w najwęższych miejscach nie posiada nawet 3,10 m szerokość. Kłóci się to z twierdzeniem projektanta, jakoby w najwęższym miejscu ten szlak drożny posiadał szerokość 3,20 m.Stanowisko w tym temacie przedstawił również uczestnik postępowania będący inwestorem. Wskazał on, że organ słusznie uznał, że dostęp jest zapewniony w rozumieniu powołanych przepisów, a okoliczność, iż droga wewnętrzna przebiega przez nieruchomości prywatne, nie wyklucza spełnienia tego wymogu, o ile istnieje odpowiedni tytuł prawny. Podkreślić należy, że inwestor przedłożył pełną dokumentację potwierdzającą możliwość korzystania z drogi dojazdowej oraz uzyskał stosowne uzgodnienia. Organ nie miał więc żadnych podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego z tego powodu. Należy w tym miejscu wskazać, że w aktach postępowania nie zostały przedłożone przez Skarżącą, ani na etapie wydawania pozwolenia na budowę, ani na etapie skargi, dokumenty pokazujące jakoby droga dojazdowa do inwestycji była niewłaściwa. Powoływany przez skarżącą przepis ustanawiający normę szerokości drogi dojazdowej do nieruchomości wskazuje, że droga taka musi mieć szerokość nie mniejszą niż 3 metry.W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości dojazdu do inwestycji przez działkę nr ewid. nr [...] obr[...] Przede wszystkim takie właśnie połączenie z drogą publiczną (ul. C. przewiduje plan miejscowy, w którym droga ta oznaczona jest symbolem KPJ-02 i nazwana "ciągiem pieszo – jezdnym". Lokalny prawodawca uznał tego rodzaju dostęp do drogi publicznej za wystarczający za rodzajów zabudowy przyjętych na tym terenie w planie. Takie ustalenie oczywiście nie zwalnia organu oceniającego projekt budowlany zamienny od oceny, czy tak ustalone połączenie z droga publiczną spełnia warunki określone w § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na konieczność dokonania takiej oceny zwrócił też uwagę WSA w Krakowie. Nie ma przy tym racji skarżąca twierdząc, że szlak ten winien w niniejszej sprawie mieć szerokość co najmniej 4,5 m (dla dojścia pełniącego funkcję dojazdu) bądź 5 m (dla ciągu pieszo – jezdnego). Prawidłowa interpretacja zapisów § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych prowadzi do wniosku, że minimalna szerokość połączenia inwestycji z drogą publiczną wynosi 3 metry.W tym miejscu warto przytoczyć rozważania Naczelnego Sądu administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 2515/23 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), w którym dokonano wykładni przepisu § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych: "Argumentacja zaprezentowana na tle przywołanego przepisu w skardze kasacyjnej, zgodnie z którą planowana inwestycja nie spełnia wymogów § 14 rozporządzenia, gdyż pomimo zapewnienia dojazdu poprzez drogę wewnętrzną (działka nr [...]) o szerokości ok. 3 – 3,5 m, nie zagwarantowano również dojścia o szerokości 1,5 m, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie.Należy bowiem zauważyć, że przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia w zdaniu pierwszym wskazuje, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Regulacja ta wymaga przede wszystkim dostosowania dojścia i dojazdu do przeznaczenia i sposobu użytkowania konkretnych działek budowlanych lub budynków, co wymaga odniesienia do konkretnych okoliczności sprawy. Przewidziana w zdaniu drugim minimalna szerokość jezdni, która nie może być mniejsza niż 3 m musi być zatem odczytana jako wymóg minimum podlegający ocenie w kontekście konieczności zapewnienia dojścia i dojazdu odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania konkretnej działki budowlanej. Innymi słowy regulacja ta pozwala na zastosowanie dojazdu o szerokości 3 m, o ile taka szerokość jezdni może być w konkretnych okolicznościach sprawy uznana za odpowiednią do przeznaczenia i sposobu użytkowania działki. Prawodawca z uwagi na sformułowanie kryterium ocennego w zdaniu pierwszym omawianej regulacji zdecydował się określić minimalny wymiar jezdni dojazdowej umożliwiającej dojście i dojazd, nie narzucając z góry określonego parametru dojścia.Przywoływane przez skarżącego kasacyjnie uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 rozporządzenia, dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że regulacja ta koresponduje w istocie ze zdaniem pierwszym § 14 ust. 1 rozporządzenia, przesądzając, że w każdym wypadku wystarczający jest ciąg pieszo-jezdny o parametrach wskazanych w tym przepisie. Tym samym w ten sposób w warunkach technicznych prawodawca w sposób ogólny przesądził, że taka forma dojścia i dojazdu jest odpowiednia do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych. Podsumowując, unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, ale jest z góry przewidzianą w warunkach technicznych formą zapewnienia odpowiedniego dostępu. Podobnie należy odczytywać znaczenie § 14 ust. 3 rozporządzenia, który jest swoistą formą zapewnienia odpowiedniego dostępu do budynków. Tym samym sposób wykładni prezentowany w skardze kasacyjnej odbierałby w istocie praktycznego znaczenia minimalnych wymogów wskazanych w § 14 ust. 1 rozporządzenia, co jest sprzeczne z jasnym brzmieniem tej regulacji. Przywołane w skardze kasacyjnej § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia należy uznać za alternatywne sposoby zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej, które w niniejszej sprawie, wobec powyższych uwag, nie mają zastosowania."Trzeba zgodzić się z zaprezentowanym przez NSA stanowiskiem, że istnieją sytuacje, w których dojazd o szerokości 3 m może zostać uznany za wystarczający i nie ma w każdym przypadku konieczności "dodawania" do tego wymiaru dodatkowych wartości na zapewnienie dodatkowo również dojścia. Podobne stanowisko zajął zresztą Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. II OSK 615/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W tym zakresie błędne jest stanowisko skarżącego, który twierdzi, że dojazd wraz z dojściem w niniejszej sprawie musi mieć szerokość co najmniej 4,5 bądź 5 m.Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania dokonanej przez MWINB oceny, że tego rodzaju dojazd do inwestycji należy uznać za "odpowiedni". Argumentacja, jakoby tak opisany dojazd miał w rzeczywistości szerokość mniejszą niż wskazana w projekcie nie może odnieść skutku. Trudno oczekiwać, by organ dokonujący zatwierdzenia projektu budowlanego (czy to "zwykłego", czy też zamiennego) dokonywał pomiarów dojazdu, który – jak wynika z okoliczności sprawy – funkcjonuje w tym miejscu od dawna i stanowi dojazd również do działki należącej do skarżącej.Kolejno oceny wymaga zaskarżona decyzja w kwestii zarzutów dotyczących wysokości oraz liczby kondygnacji budynku oznaczonego nr [...].Budynek oznaczony nr [...] to budynek mieszkalno - pensjonatowy, a dla takiego budynku w § 19 pkt 2) lit. "g" oraz "i" planu miejscowego przewidziano następujące parametry:g) maksymalna liczba kondygnacji nadziemnych dla budynku mieszkalnego, mieszkalno-usługowego, mieszkalno-pensjonatowego - 1 kondygnacja nadziemna tj.: której wszystkie cztery ściany znajdują się powyżej istniejącego lub projektowanego poziomu terenu i maksymalnie dwie kondygnacje w poddaszu,i) maksymalna wysokość budynku mieszkalnego, mieszkalno-usługowego, mieszkalno-pensjonatowego do kalenicy dachu 11m nad poziom terenu od strony przystokowej,Z kolei w myśl § 4 pkt 3 m.p.z.p. ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o:3) wysokości budynku od strony przystokowej - należy przez to rozumieć wysokość budynku mierzoną od miejsca przecięcia linii stoku istniejącego terenu z najwyżej położoną na stoku ścianą zewnętrzną budynku, do najwyżej położonego krawędzi dachu;W wyroku wydanym wcześniej w tej sprawie WSA w Krakowie stwierdził: "Na rysunku tym określono wysokość budynku nr [...] od strony przystokowej jako 10,98 m do kalenicy, ale liczoną od projektowanego poziomu terenu. Tymczasem prawidłowo policzona wysokość budynku nr [...] (zgodnie z ustaleniami planu mierzona od miejsca przecięcia linii stoku istniejącego terenu z najwyżej położoną na stoku ścianą zewnętrzną budynku, do najwyżej położonej krawędzi dachu) jest, jak się wydaje, o około 1,5 m większa. Tak więc brak określenia w projekcie zamiennym w sposób szczegółowy zmian ukształtowania terenu w stosunku do stanu istniejącego, w istotny sposób wpływa na jego wadliwość. (...) W projekcie budowlanym zamiennym wadliwie określono wysokość budynku nr [...], określając ją od poziomu terenu przy wejściu do budynku do najwyższego stropu, co jest sprzeczne z § 19 pkt 2) lit.a) uchwały planistycznej. Tymczasem istotna jest wysokość budynku od strony przystokowej, czyli wysokość budynku mierzoną od miejsca przecięcia linii stoku istniejącego terenu z najwyżej położoną na stoku ścianą zewnętrzną budynku, do najwyżej położonej krawędzi dachu".W części obejmującej analizę zgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (str. 12 zaskarżonej decyzji) MWINB stwierdził: "Wysokość do kalenicy dachu nad poziom terenu od strony przystokowej budynku nr [...] (8,26m), budynku nr [...] (6,93m), budynku nr [...] (10,93m - k: 317 projektu budowlanego, wysokość budynku od strony przystokowej obliczono od terenu istniejącego a nie projektowanego), budynku nr [...] (4,83m) jest niższa niż 11 m".W skardze zarzuca się, że projekt budynku nr [...] przewiduje realizację budynku o wysokości przekraczającej maksymalną wartość 11,00 m. Zwymiarowana i podana przez projektanta wysokość 10,93 m wyznaczona została od poziomu terenu niegdyś istniejącego. Tymczasem w/w przepis m.p.z.p. odnosi się do maksymalnej wysokości budynku mieszkalno-pensjonatowego, mierzonej do kalenicy dachu 11 m nad poziom terenu od strony przystokowej. Przepis ten nie precyzuje więc, czy chodzi w nim wyłącznie o teren istniejący, czy też wyłącznie projektowany. Racjonalna wykładnia przedmiotowej normy prowadzi do wniosku, iż dotyczy ona i wymaga odniesienia się do każdego z tych typów terenu. Dlatego obostrzenie to nie zostało zachowane względem terenu projektowanego (a de facto już istniejącego). W związku z tym istniejący już budynek nr [...] posiada wysokość (od strony przystokowej) przekraczającą wartość 11,00 m, a więc jego projekt budowlany zamienny, który nie przewiduje dostosowania budynku do maksymalnie dopuszczanej wysokości, zatwierdzony został w sprzeczności z przepisem m.p.z.p.Przedstawiając swoje stanowisko odnośnie do tego zarzutu uczestnik postępowania będący inwestorem wskazał, że skarżąca twierdzi, że wysokość 11 metrów powinna być zachowana zarówno w zakresie pomiaru od wysokości projektowanego terenu, jak i od wysokości istniejącego terenu, podnosząc, że nie zachowuje wysokości od istniejącego przed rozpoczęciem robót budowlanych ukształtowania terenu. Pomimo tego przedmiotowy projekt spełnia przedmiotowy warunek. W niniejszej sprawie skarżąca pomija szereg okoliczności, celem wykazania rzekomych wad projektu tj.:- stok może nie posiadać identycznej wysokości na całej linii styku z projektowaną ścianą budynku, co powoduje konieczność przeprowadzenia rozważań prawnych na temat tego czy wysokość powinna być liczona od najniższego punktu przecięcia czy najwyższego (gdzie wg mapy do celów projektowych różnica wysokości w przedmiotowym przypadku wynosi około 1 metra)- czy w przedmiotowym przypadku za stan istniejący powinien być brany pod uwagę stan istniejący przed rozpoczęciem robót budowlanych czy też stan istniejący w momencie składania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w trybie art. 51 Prawa budowlanego.Oceniając tę kwestię Sąd przede wszystkim kierował się wskazaniami zawartymi w wydanym uprzednio w tej sprawie wyroku. Sąd jako wadliwe wytknął liczenie wysokości od terenu projektowanego i brak zaznaczenia poziomu istniejącego.Obecnie jako zbyt rygorystyczne należy ocenić stanowisko skarżącej, jakoby warunki określone w planie miały być zachowane zarówno dla terenu istniejącego, jak i projektowanego. Z tych względów zarzuty skarżącej dotyczące wysokości budynku nr [...] Sąd uznał za pozbawione podstaw.Bezzasadne są również zarzuty w kwestii liczby kondygnacji budynku nr [...]. Słusznie zwraca uwagę inwestor na różnice pomiędzy zapisami planu miejscowego (gdzie w § 19 pkt 2) lit. "g" kondygnację nadziemną określono jako taką, której wszystkie cztery ściany znajdują się powyżej istniejącego lub projektowanego poziomu terenu) a zapisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 3 pkt 17 - kondygnacja podziemna to kondygnacja zagłębiona poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja; pkt 18 - kondygnacja nadziemna to każda kondygnacja niebędąca kondygnacją podziemną).Skoro wedle planu kondygnacja nadziemna to taka, której wszystkie cztery ściany znajdują się powyżej istniejącego lub projektowanego poziomu terenu – to w budynku nr [...] poziom suteren nie stanowi kondygnacji nadziemnej (rysunki na k. 315 i 317 tomu 2 projektu budowalnego zamiennego). Dopiero poziom oznaczony jako parter (k. 310 tomu 2 projektu budowalnego zamiennego) stanowi kondygnację nadziemną, a nad nią kolejne dwie kondygnacje usytuowane są w poddaszu. Podkreślić trzeba, że plan miejscowy nie określa liczby kondygnacji podziemnych, do których w rozumieniu przepisów planu trzeba zaliczyć suterenę i piwnicę.Na koniec do wyjaśnienia została kwestia "zadaszonych miejsc postojowych", które na poprzednim etapie postępowania miały formę budynku garażowego. WSA w Krakowie w tym zakresie stwierdził: "W zakresie nałożonego obowiązku wykazania zgodności budynku garażowego z § 104 warunków technicznych, inwestor ograniczył się do wskazania (k.110 a.a.), że "droga manewrowa - garaż posiada dostęp (możliwość parkowania) będący częścią terenu inwestycji (zgodnie z pierwotnym pozwoleniem)".W zaskarżonej decyzji z MWINB omawiając tę kwestię wskazał, że jak wyjaśnił pełnomocnik inwestora (arch. E. D.) w piśmie z dnia 14 października 2024 r. (akta PINB, znak: NB.5160.5.69.2019 k: 376): "Ustalenia Rozdziału 10 RMI w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczą wymagań garaży, dla samochodów osobowych, a § 104 dotyczy dróg manewrowych i stanowisk postojowych w garażach zatem nie dotyczy zadaszonych miejsc postojowych. Warunki techniczne dla miejsc postojowych w tym zadaszonych określone zostały w rozdziale 3 - § 18 - § 21 i zaprojektowane miejsca te warunki spełniają. Długość miejsc postojowych wynosi 5,00 m, szerokość 2,50 m a szerokość jezdni na długości zadaszonych miejsc wynosi od 4,34m do 4,44 m ". Należy nadmienić, że jakkolwiek w myśl § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a Warunków technicznych zadaszone stanowiska postojowe dla samochodów osobowych należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, tak należy mieć na względzie iż sąsiednia (w stosunku do stanowisk postojowych) działka ewid. nr [...] jest działką drogową, dlatego z uwagi na wyłączenie wskazane w § 19 ust. 7 Warunków technicznych zachowanie ww. odległości nie jest wymagane. Ponadto, ww. stanowiska postojowe są w odległości 3,18m od granicy z sąsiednią działką ewid. nr [...], a najmniejsza odległość stanowisk od okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w budynku pensjonatowym z częścią mieszkalną wynosi 7,17m. MWINB również podziela stanowisko projektanta, iż szerokość zaprojektowanych miejsc postojowych dla samochodów osobowych jest zgodna z § 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 Warunków technicznych.Skarżąca kwestionuje zaaprobowane przez organy nadzoru budowlanego obu instancji kwalifikowanie obiektu budowlanego nr [...] jako "zadaszonych miejsc postojowych". Przedstawione w części opisowej do projektu architektoniczno-budowlanego oraz na rzutach kondygnacji i przekrojach cechy charakterystyczne tego obiektu przemawiają za zakwalifikowaniem go jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2) ustawy Prawo budowlane. Jest to garaż stanowiący budynek wolnostojący - obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie z projektem garaż ten posiada fundament, podłogę na gruncie w kondygnacji podziemnej, 3 ściany zewnętrzne (pełniące również funkcje murów oporowych) oraz żelbetowy strop stanowiący jednocześnie zielony taras dla budynku pensjonatowo-mieszkalnego nr [...] Garaż ten ma dodatkowo posiadać wyznaczoną strefę pożarową PM o powierzchni 146,06 m2, zabezpieczenia przeciwpożarowe oraz instalację elektryczną. Jedyną zmianą, jaka została wprowadzona w aktualnym projekcie budowlanym zamiennym względem poprzedniego (będącego przedmiotem oceny WSA w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 792/21) jest to, że aktualnie Inwestor nie przewiduje montażu bram garażowych dla poszczególnych miejsc postojowych. Zabieg ten pozostaje bez wpływu na kwalifikację przedmiotowego garażu jako budynku, a nie budowli. Garaż otwarty nadal pozostaje garażem. (...) Zastosowana przez obecnego Projektanta zmiana kwalifikacji przedmiotowych garaży jako budynku względem pierwotnego projektu budowlanego oraz poprzedniego projektu budowlanego zamiennego, to zabieg sztuczny i ewidentnie mający na celu obejścia prawa, uniknięcie konsekwencji, z jakimi wiąże się prawidłowa kwalifikacja garażu jako budynku wolnostojącego. Konsekwencją tą jest uznanie, że jego lokalizacja jest niezgodna z § 19 pkt 2 lit. c) m.p.z.p., zgodnie z którym "dopuszcza się realizację wolnostojących budynków garażowych lub gospodarczych wyłącznie na zapleczu działki budowlanej". Szczegółowy wywód odnośnie tego zarzutu przeprowadził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 792/21. Względem ówcześnie ocenianego przez Sąd projektu budowlanego zamiennego aktualnie zmianie uległa jedynie nomenklatura w zakresie nazewnictwa tego samego obiektu budowlanego. Budynek ten już istnieje, a Inwestor nie przewiduje żadnych jego zmian konstrukcyjnychPrzedstawiając stanowisko w tej kwestii uczestnik postępowania będący inwestorem podkreślił, że zgodnie z dokumentacją projektową oraz opisem technicznym, budowla nr [...] pełni funkcję pomocniczą i uzupełniającą w stosunku do głównego zamierzenia inwestycyjnego. Obiekt ten stanowi element zespołu budynków objętych jednym projektem budowlanym, funkcjonalnie i komunikacyjnie powiązanym z główną zabudową. Nie jest to więc wolnostojący garaż, lecz część infrastruktury technicznej obsługującej inwestycję o charakterze pensjonatowo-mieszkalnym.(...) Końcowo należy zauważyć, że obiekt oznaczony nr [...] nie jest budynkiem wbrew twierdzeniom Skarżącej. Art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego wprost wskazuje, że budynek musi być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadać fundament oraz dach. Budowla ta nie posiada przegród budowlanych wydzielających ją z przestrzeni, gdyż nie posiada ścian ze wszystkich stron. To zaś dyskwalifikuje taki obiekt za możliwość uznania jej za budynekSąd podziela stanowisko inwestora, iż w przypadku obiektu nr [...] nie mamy do czynienia z budynkiem garażu (§ 102 i następne rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), lecz z zadaszonymi miejscami postojowymi, o których mowa w § 18 i następne rozporządzenia. Inwestor miał prawo dokonać takiej zmiany koncepcji części inwestycji, a tym samym wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wydanym w tej sprawie wyroku straciły na aktualności. W stosunku do zmienionej koncepcji organ zbadał zgodność obiektu z zapisami planu miejscowego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i doszedł do prawidłowego wniosku o braku niezgodności z tymi przepisami.Jak wynika z powyższych rozważań MWINB w sposób szczegółowy zbadał prawidłowość poprawionego projektu budowlanego zamiennego i nie znalazł podstaw do jego zakwestionowania. Sąd ocenę tę podziela, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione – zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..