Wyrok - VIII SA/Wa 753/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o stwierdzeniu choroby zawOddalono skargę. Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o stwierdzeniu choroby zaw
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
odszkodowanie
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
płatnik składek / pracodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Szymanowicz-Nowak
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z 1 sierpnia 2025 r. o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 10 czerwca 2025 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o stwierdzeniu choroby zawodowej.Stan sprawy przedstawia się następująco:Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z 23 sierpnia 2024 r. Nr [...], na podstawie orzeczenia lekarskiego [...]Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z 2 sierpnia 2024 r. Nr [...], stwierdził u E. O. (dalej również jako: strona, zainteresowana) chorobę zawodową: przewlekłe choroby obwodowego układu [...] wywołane sposobem wykonywania pracy - [...], wymienioną w pozycji 20.2 wykazu chorób zawodowych. Od tej decyzji nie wniesiono odwołania, tym samym stała się ona ostateczna.W dniu 14 maja 2025 r. do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] wpłynął wniosek pełnomocnika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] (dalej: wnioskodawca, skarżący, ZUS)o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 23 sierpnia 2024 r. z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa.Pełnomocnik ZUS wskazał, że w decyzji ostatecznej stwierdzonou zainteresowanej chorobę zawodową wymienioną w poz. 20.2 wykazu chorób zawodowych, tj. [...], w związku z wystąpieniem narażenia zawodowego, które miało wpływ na powstanie choroby zawodowej, w następujących miejscach pracy:1) [...], [...] [...], [...] [...] (zakład nie istnieje),2) [...] Sp.j., ul. [...] [...], [...] [...] - Zakład Produkcyjny [...] [...], [...] [...] (zakład nie istnieje),3) gospodarstwie rolnym, [...] [...] , [...] [...].Dalej pełnomocnik powołał się na wykaz chorób zawodowych załączony do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1836, dalej: rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych), wskazując, że okres wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych, który upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w przypadku choroby wymienionej w poz. 20.2 wynosi 1 rok. Natomiast zatrudnienie zainteresowanejw przedsiębiorstwach [...] Sp.j. oraz w [...] ustało w 2006 r., przy czym objawy chorobowe pojawiły się u niej w maju 2020 r., tj. po 14 latach.W ocenie wnioskodawcy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 23 sierpnia 2024 r. stwierdzająca chorobę zawodową strony, na którą wpływ miało narażenie zawodowe w [...] Sp.j. oraz w [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Niezgodność przedmiotowej decyzji dotyczy sprzeczności ustaleń z jednoznacznie interpretowanym przepisem prawa w zakresie możliwości ustalenia choroby zawodowej dla określonej jednostki chorobowej po ustaniu zatrudnienia, w związku z którym orzekana jest choroba zawodowa, co daje podstawy do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Pełnomocnik ZUS poinformował również, że w oparciu o przedmiotową decyzję zainteresowana wystąpiła z wnioskiem do ZUS i Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: KRUS) o jednorazowe odszkodowanie w związku ze stwierdzoną chorobą zawodową. Skutki decyzji ostatecznej mają bezpośredni wpływ na stan Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ wpływają na interes prawny i obowiązki Zakładu.[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: MPWIS, organ I instancji) decyzją z 10 czerwca 2025 r. Nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 23 sierpnia 2024 r.W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w toku postępowaniao stwierdzenie choroby zawodowej kluczowym dowodem jest orzeczenie lekarskie. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego.Analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika i narażenia zawodowego pod kątem ewentualnej etiologii zawodowej schorzenia należy wyłącznie do kompetencji lekarzy orzeczników, którzy jako specjaliści medycyny pracy posiadają wiedzę, kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu sposobu wykonywania pracy na możliwość wystąpienia [...].Organ I instancji uznał za nietrafiony zarzut ZUS, że w przedmiotowej sprawie upłynął roczny okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych, w myśl załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, upoważnia do rozpoznania ww. choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracyw narażeniu zawodowym. Faktem jest, że strona w przedsiębiorstwach [...] była zatrudniona do 4 grudnia 2006 r., jednakże nie nastąpiło wówczas zakończenie pracyw narażeniu zawodowym, bowiem od 5 grudnia 2006 r. do chwili obecnej zainteresowana pracuje w narażeniu związanym z obciążeniem kończyn górnychw gospodarstwie rolnym. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] (dalej: WOMP) w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z 2 sierpnia 2024 r. wskazał, że dolegliwości u strony pojawiły się w maju 2020 r., czyli podczas nieprzerwanego zatrudnienia związanego z narażeniem zawodowym. W związku z tym objawy chorobowe [...] u zainteresowanej wystąpiły w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Natomiast wyłącznie do kompetencji lekarzy orzeczników należy potwierdzenie korelacji między wykonywanymi czynnościami zawodowymi a stwierdzonym schorzeniem z wykazu chorób zawodowych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nie tylko na podstawie przesłanki "rażącego" naruszenia prawa, ale i na podstawie pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 7 k.p.a.Na skutek odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez ZUS Główny Inspektor Sanitarny (dalej: GIS, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzjąz 1 sierpnia 2025 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z obowiązującą doktryną i orzecznictwem rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalonaw bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny oraz skutki naruszenia - gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.Organ odwoławczy przeanalizował akta sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej i stwierdził, że strona była zawodowo narażona na monotypowe ruchy rąk. Orzeczenie lekarskie z 2 sierpnia 2024 r. Nr [...] zostało wydane w WOMP na podstawie badania lekarskiego podmiotowego i przedmiotowego, analizy dostarczonej dokumentacji medycznej, w tym wyniku badania EMG nerwów [...], charakteru stwierdzonych zmian, w oparciu o przeprowadzoną analizę narażenia zawodowego oraz wyniku oceny obciążenia kończyn górnych metodą Job Strain Index. WOMPz wysokim prawdopodobieństwem stwierdził, że u zainteresowanej wystąpiła chorobao podłożu zawodowym w związku ze sposobem wykonywania pracy w firmach [...] oraz w gospodarstwie rolnym i orzekł istnienie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, tj. [...], wymienionej w poz. 20.2 wykazu chorób zawodowych.Zdaniem organu II instancji nietrafiony jest zarzut, że w przedmiotowej sprawie upłynął roczny okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych, w myśl załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, upoważnia do rozpoznania ww. choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracyw narażeniu zawodowym. Faktem jest, że zainteresowana w przedsiębiorstwach [...] była zatrudniona do 4 grudnia 2006 r., jednakże nie nastąpiło wówczas zakończenie pracy w narażeniu zawodowym. Od 5 grudnia 2006 r. do chwili obecnej strona pracuje bowiem w narażeniu związanym z obciążeniem kończyn górnychw gospodarstwie rolnym. WOMP w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z 2 sierpnia 2024 r. wskazał, że dolegliwości u zainteresowanej pojawiły się w maju 2020 r., czyli podczas nieprzerwanego zatrudnienia związanego z narażeniem zawodowym.W związku z powyższym objawy chorobowe [...] u zainteresowanej wystąpiły w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Przepisy nie określają terminu, w jakim należy zgłosić podejrzenie choroby zawodowej po ustaniu narażenia na dany czynnik szkodliwy występujący w środowisku pracy. Nie zawsze objawy choroby mogą być natychmiast trafnie rozpoznane przez służbę zdrowia i wymagają dodatkowych badań czy obserwacji, co wiąże się z upływem czasu. Może się przecież zdarzyć, że objawy choroby zawodowej nastąpiły w okresie zatrudnienia, nasiliły się w okresie późniejszym i trwają nieprzerwanie przez wiele lat, zaś były pracownik po prostu nie wie, że są to objawy choroby zawodowej.Zdaniem organu II instancji nie znajduje akceptacji stanowisko ZUS kwestionujące ustalenie organu I instancji dotyczące pracy strony w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, obok gospodarstwa rolnego, takżew [...]. Z zebranej w sprawie dokumentacji wynika ewidentnie, że w ww. miejscach pracy strona wykonywała czynności zawodowe predysponujące do powstania choroby zawodowej, co potwierdziła jednostka orzecznicza. W przedmiotowym postępowaniu warunek udokumentowania objawów choroby w okresie 1 roku od zaprzestania pracy w narażeniu zawodowym został wypełniony.Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że decyzja Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 23 sierpnia 2024 r. o stwierdzeniuu strony choroby zawodowej, została wydana zgodnie z procedurą administracyjną, na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Rozstrzygnięcie organu nie wywołuje również skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Decyzja ostateczna nie została również wydana z naruszeniem przepisów o właściwości czy bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą i nie zawiera wady powodującej jej nieważnośćz mocy prawa.Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegow Warszawie wniósł pełnomocnik ZUS, zarzucając naruszenie:a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na niezastosowaniu tego przepisu, pomimo że spełniona została przesłanka do stwierdzenia, iż decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej u zainteresowanej została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,b) art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277, dalej: k.p.) poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem ww. przepisu, polegającym na stwierdzeniu choroby zawodowej zainteresowanej, na którą wpływ miało narażenie zawodowe w [...] Spółka jawna oraz w [...] po upływie określonego przepisami okresu, w którym powinny wystąpić udokumentowane objawy choroby zawodowej,c) art. 6 k.p.a. polegającym na niezastosowaniu obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2352 k.p.,d) art. 7 k.p.a. polegającym na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, która narusza interes społeczny poprzez umożliwienie korzystania ze świadczeńz ubezpieczeń społecznych na podstawie błędnie wydanej decyzji.W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżoneji poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym. W tym wypadku dokonanie oceny decyzji w zakresie zgodnościz prawem podlega specyficznym regułom, bowiem organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.; działa więc jako organ kasacyjnyi w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodówi czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie oceny legalności decyzji dokonuje na podstawie akt postępowania zwykłego i nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejscew postępowaniu zwykłym.Z treści art. 156 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.Nie każde jednak naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyroki NSA: z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10, z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, z 16 września 2016 r., I OSK 2617/14, z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 453/16, wszystkie publ. cbosa).Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest więc instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja ostateczna nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ani nie spełnia pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zasadnie nie został uwzględniony, zważywszy na specyfikę postępowania administracyjnego w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej, które to pojęcie ma charakter medyczno-prawny.Zgodnie z definicją legalną, zawartą w art. 2351 k.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym".Z treści art. 2352 k.p. wynika z kolei, że rozpoznanie choroby zawodoweju pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 k.p. zostało wydane rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, określające wykaz chorób zawodowych, okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.Dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest więc łączne wystąpienie zaistnienia dwóch przesłanek, tj.: stwierdzenia, że jest to choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz że wystąpiło narażenie zawodowe.Z akt sprawy wynika, że zainteresowana była badana przez lekarzy medycyny pracy w WOMP, uzyskując orzeczenie lekarskie z 2 sierpnia 2024 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wymienionej w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pod pozycją 20.2 – przewlekłe choroby obwodowego układu [...] wywołane sposobem wykonywania pracy – [...].Jak wynika z karty oceny narażenia zawodowego z 24 kwietnia 2024 r. strona była zawodowo narażona na monotypowe ruchy rąk w związku ze sposobem wykonywania pracy w:1) [...] w [...], gmina [...] w okresie od 1 października 1993 r. do 31 października 1993 r. oraz od 20 września 1994 r. do 30 czerwca 1999 r.,2) [...] Spółka Jawna w [...] – Zakład Produkcyjny w [...], gmina [...] w okresie od 1 lipca 1999 r. do 4 grudnia 2006 r.,3) gospodarstwie rolnym w [...], gmina [...] w okresie od 5 grudnia 2006 r. do 14 listopada 2021 r., od 11 lipca 2022 r. do 11 lipca 2022 r oraz od1 sierpnia 2022 r. do nadal.Na podstawie orzeczenia lekarskiego Nr [...] z 2 sierpnia 2024 r. wydanego przez WOMP stwierdzono więc istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi a warunkami, w jakich zainteresowana świadczyła pracę w ww. podmiotach. Orzeczenie lekarskie, stanowiące opinię biegłegow rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., było podstawą do wydania decyzji ostatecznej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Jest ono wiążące dla organów sanitarnych, które nie mogą samodzielnie czynić ustaleń wymagających wiadomości specjalnych (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3123/17, publ. Lex nr 2524305).W sytuacji gdy pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowymw kilku i więcej kolejnych zakładach, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu wpłynęły na tę chorobę poszczególne okresy zatrudnienia i jaka była możliwość (prawdopodobieństwo) zachorowania pracownika u poszczególnych pracodawców (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 980/20, publ. cbosa). Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy ją spowodowały.W sentencji decyzji pracodawca nie jest w ogóle wskazany (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2972/19, publ. cbosa).Zatem istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest potwierdzenie, że dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występującychw środowisku pracy, a nie udowodnienie, że praca u konkretnego pracodawcy spowodowała chorobę zawodową (por. ww. wyrok NSA z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSAK 980/20).Kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, czy organy prawidłowo zinterpretowały art. 2352 k.p. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący nie kwestionuje stwierdzeniau strony choroby zawodowej, tylko wpływ na tę chorobę narażenia zawodowegow [...] Spółka jawna oraz w [...]. Zdaniem ZUS, gdyby nie praca zainteresowanej w gospodarstwie rolnym, która również powodowała narażenie zawodowe, nie byłoby podstaw do stwierdzenia przedmiotowej choroby zawodowej, na którą miało wpływ narażenie zawodowe w firmach [...]. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie upłynął roczny okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym.Sąd nie podziela tego stanowiska. Przede wszystkim rozpoznanie choroby zawodowej u strony nastąpiło w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym, bowiem od 5 grudnia 2006 r., po tym jak zakończyła pracę w [...] Spółka jawna, pracuje nadal w narażeniu zawodowym z obciążeniem kończyn górnych w gospodarstwie rolnym. Dolegliwości zainteresowanej, które pojawiły się w maju 2020 r., wystąpiły podczas nieprzerwanego zatrudnienia związanego z narażeniem zawodowym. Zatem nie można mówić, że zakończyła się praca strony w narażeniu zawodowym, co tym samym oznacza, że nie stosuje się do zainteresowanej drugiej części przepisu art. 2352 k.p. w związku z przewidzianym w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pod pozycją 20.2 okresem rocznym. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisu. U skarżącej wystąpiła ciągłość pracy w narażeniu zawodowym (nie chodzio pracę w jednym zakładzie), a nie zaprzestanie pracy w narażeniu zawodowym.Pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi argumentował również, że decyzja ostateczna umożliwi stronie uzyskanie prawa do jednorazowego odszkodowania z dwóch tytułów: z tytułu zatrudnienia w firmach [...] oraz z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym. Z uwagi na otrzymane już odszkodowanie z KRUS nastąpi zbieg świadczeń z dwóch różnych systemów ubezpieczeniowych, o czym mowa w art. 25 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracyi chorób zawodowych z dnia 30 października 2002 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 257) orazw art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 197).Jednak, w ocenie Sądu, powyższy zbieg świadczeń nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ani w całości, ani w części dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej zainteresowanej, na które wpływ miało narażenie zawodowe w [...] Spółka jawna oraz w [...] (uzupełnienie wniosków skargi – protokół rozprawy sądowej z 17 grudnia 2025 r.). Nie można też uznać, że decyzja ostateczna została wydana błędnie. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie prawidłowo oceniły decyzję ostateczną, zarówno pod kątem procedury administracyjnej, jak i obowiązujących przepisów prawa, nie dopatrując się jakiegokolwiek "rażącego" naruszenia prawa, ani żadnej innej przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Sąd podziela również ocenę organów, że decyzja ostateczna nie wywołuje skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Natomiast prezentowane w skardze stanowisko skarżącego stanowi jedynie polemikę z dokonanymi przez organy sanitarne ustaleniami okoliczności faktycznych oraz zastosowaną wykładnią przepisów prawa.Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.