Wyrok - II SA/Sz 721/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr SKO.WE.505/2299/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnOddalono skargę. Administracyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr SKO.WE.505/2299/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Joanna Świerzko-Bukowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 lipca 2025 r., Gm.6821.4.2025.ADC Starosta K. odmówił wydania M. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca", "Spółka") zaświadczenia, stwierdzającego że decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC została wydana po przeprowadzonych rokowaniach zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyjaśniając, że wnioskodawca nie wskazał celu żądania wydania zaświadczenia oraz nie wykazał interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 217 § 1 pkt 1 i art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. oraz art. 28 k.p.a.W uzasadnieniu wywiodła, że o wydanie zaświadczenia wystąpiła jako właścicielka nieruchomości składającej się z działki nr [...], obręb [...], gmina W., dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz zarządca na mocy orzeczenia sądu nieruchomości składającej się z działki nr [...], obręb [...], gmina W..Decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC mogła być wydana tylko i wyłącznie po przeprowadzeniu obowiązkowych rokowań, o których w mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skutkiem czego Starosta na zasadzie art. 217 § 1 pkt 1 k.p.a. ma ustawowy obowiązek wydania zaświadczenia (urzędowego potwierdzenia określonych faktów), celem wykazania powyższego faktu. Ponadto, również na mocy art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. Starosta ma ustawowy obowiązek wydania właścicielowi nieruchomości zaświadczenia celem wykazania faktu, że wydanie ww. decyzji było poprzedzone przeprowadzeniem rokowań.Uzasadniając interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia skarżąca wskazała, że wynika on z dyspozycji art. 140 Kodeksu cywilnego, ponieważ jest ona właścicielką nieruchomości składającej się z działki nr [...], obręb [...], gmina W., objętej księgą wieczystą nr [...], której to nieruchomości bezpośrednio dotyczy decyzja Starosty [...] z dnia 28 grudnia 2017 r., [...] oraz wniosek o uzyskanie stosownego zaświadczenia. Skarżąca wskazała, że posiada interes prawny wynikający z art. 140 k.c., gdyż na mocy decyzji Starosty [...] z dnia 28 grudnia 2017 r. ujawniony jest wpis w dziale III księgi wieczystej nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.Postanowieniem wydanym w dniu 27 sierpnia 2025 r., SKO.WE.505/2299/2025 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 217 i art. 218 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, wyjaśniając, że w niniejszej sprawie nie było możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, zarówno na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. jak i na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.W ocenie Kolegium okoliczność, że decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC mogła zostać wydana tylko po przeprowadzonych rokowaniach zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie oznacza, że organ był zobowiązany wydać zaświadczenie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, ponieważ przepisy prawa, w tym przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wymagają potwierdzenia zaświadczeniem, że decyzja o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami została wydana po przeprowadzonych rokowaniach. Tym samym brak podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.Odnośnie podstawy uzyskania zaświadczenia wynikającej z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., Kolegium wyjaśniło, że w tym trybie można uwzględnić wniosek jeżeli strona go wnosząca wykazała interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. W niniejszej sprawie skarżąca interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wywodzi z przepisu prawa materialnego tj. art. 140 Kodeksu cywilnego, wskazując, że jest właścicielką nieruchomości składającej się z działki nr [...], obręb [...], gmina W., objętej księgą wieczystą nr [...], której to nieruchomości bezpośrednio dotyczy decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC. Zdaniem Kolegium, powyższe nie czyni zadość wykazaniu interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Tytuł własności wnioskodawcy do nieruchomości nie jest wystarczającym uprawnieniem do uzyskania informacji od organu w formie zaświadczenia. Powołanie się na status właścicielski nie wyjaśnia, czego wnioskodawca się spodziewa i w jaki sposób chce wykorzystać zaświadczenie. Kolegium podkreśliło, że ogólne sformułowanie potrzeby uzyskania zaświadczenia nie jest wystarczającym wykazaniem posiadanego interesu prawnego, w sytuacji, gdy strona nie wskazała toczącego się konkretnego postępowania, organu, czy sądu, przed którym takie postępowanie zawisło. Również okoliczność, że Wojewoda Zachodniopomorski uznał, że wnioskodawca ma interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC nie powoduje, że należy uznać, że wnioskodawca posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu.Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając mu naruszenie:- art. 6 k.p.a. - przez naruszenie zasady praworządności,- art. 7 k.p.a. - przez naruszenie prawdy obiektywnej,- art. 8 k.p.a. - przez naruszenie zasady pogłębienia zaufania,- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c.,- art. 217 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c.,- art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c.,- art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c.,- art. 124 ust. 1 w zw. z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami,- zasadę prawdy materialnej.W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie Starosty do wydania stosownego zaświadczenia albo jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu skarżąca wywiodła, że jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wynika z art. 140 k.c., ponieważ jest właścicielką nieruchomości składającej się z działki nr [...], obręb R., gmina W., objętej księgą wieczystą nr [...], której dotyczy decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC.Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. wynika z przepisów prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi prawo korzystania z przedmiotu własności. Zgodnie z art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Podniosła, że zgodnie z utrwalonym poglądem o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego na której oparto zaskarżony akt administracyjny i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje uprawnienia. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może być nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. W celu wykazania posiadania interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia skarżąca przedłożyła zawiadomienie Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 16 kwietna 2025 r., z którego wynika, że Spółka ma interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Starosty odmawiające wydania zaświadczenia, że decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC została wydana po przeprowadzonych rokowaniach inwestora z właścicielem nieruchomości zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2).Słusznie Kolegium uznało, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., prawidłowo wyjaśniając, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "wymaga przepis prawa" odnosi się nie tyle do uprawnienia strony do uzyskania zaświadczenia ile do jej obowiązku wystąpienia o zaświadczenie przed wystąpieniem do innych organów o podjęcie innych działań. Dlatego też okoliczność, że wydanie decyzji Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości powinno być poprzedzone rokowaniami stosownie do art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie oznacza, że organ zobowiązany był wydać zaświadczenie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Przepisy prawa, w tym przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wymagają potwierdzenia zaświadczeniem, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) została wydana po przeprowadzonych rokowaniach.Z kolei w przypadku określonym w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić czy osoba wnioskująca o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeżeli organ stwierdzi, że wnioskodawca tego interesu nie wykazał – odmawia wydania zaświadczenia.W rozpatrywanej sprawie Spółka wskazuje, że jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o rzeczonej treści wynika z art. 140 kodeksu cywilnego, ponieważ jest właścicielem działki nr [...], obręb [...], gmina W., objętej księgą wieczystą nr [...], której to nieruchomości dotyczy decyzja Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC. Podkreślić zatem należy, że w celu wykazania interesu prawnego koniecznym jest aby przywołana norma prawa materialnego (tutaj art. 140 k.c.) pozostawała w związku z celem jaki strona zamierza osiągnąć przy pomocy żądanego zaświadczenia. W realiach niniejszej sprawy skarżąca takiego związku nie wykazała. Należy przy tym zwrócić uwagę, że przywoływane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy interesu prawnego w postępowaniu jurysdykcyjnym, nie zaświadczeniowym. Słusznie Kolegium wywiodło, że okoliczność, że Wojewoda Zachodniopomorski uznał, że Spółka ma interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia 28 grudnia 2017 r., Gm.6821.27.2017.ADC nie oznacza, że skarżąca posiada interes prawny w postępowaniu zaświadczeniowym. Przy wydawaniu zaświadczeń nie stosuje się art. 28 k.p.a. w zakresie ustalenia stron.W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, uznając że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia. Kontrola sądowa nie wykazała naruszenia zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania. Rozstrzygnięcie organu oparte jest na konkretnych przepisach prawa, zaś jego uzasadnienie zawiera wyjaśnienie motywów jego podjęcia. Fakt, że jest ono niekorzystne dla skarżącego samo przez się nie przesądza o jego wadliwości.Uznając zarzuty skargi za niezasadne i nie dopatrując się naruszenia prawa, skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił., skargę oddalił