sygn. II SA/Kr 1279/25 18 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Wyrok - II SA/Kr 1279/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 18 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. W. i M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2025 r. znak: WS-VI.7536.1.57.2024.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 1 lipca 2025Oddalono skargę. Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. W. i M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2025 r. znak: WS-VI.7536.1.57.2024.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 1 lipca 2025
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna planowanie przestrzenne samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący odwołujący / ubezpieczony apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 18 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący Jacek Bursa
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. W. i M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2025 r. znak: WS-VI.7536.1.57.2024.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. nr WS-VI.7536.1.57.2024.PB Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowotarskiego z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr GN.6821.2.26.2023.TP-W.Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.Decyzją z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr GN.6821.2.26.2023.TP-W Starosta Nowotarski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki ewid. nr [...] i nr [...] położonej w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...], której właścicielami są M. W. oraz S. W. (zwani dalej także skarżącymi) na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez V Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w N. , poprzez udzielenie zezwolenia spółce T. S.A. z siedzibą w K. na realizację inwestycji pn.: "Przebudowa stacji wieżowej C. nr [...]", polegającej na:1) budowie w obrębie działki ewid. nr [...] kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV o wymiarach 2,6 m x 4,2 m wraz ze złączem kablowym nN0,4 kV o wymiarze 0,6 m x 0,3 m, sieci kablowej SN 15 kV o długości 14,6 m, sieci kablowej nN0,4 kV o długości 17,9 m oraz muf kablowych SN15 kV i nN 0,4kV;Sieci kablowe wykonywane jako powiązania do istniejących ciągów podziemnych obecnych na przedmiotowych nieruchomościach zostaną posadowione na głębokości min. 0,8 ppt, a stacja kontenerowa została zlokalizowana w odległości 11,3 m od granicy z działką ewid. nr [...].2) rozbiórce w obrębie działki ewid. nr [...] istniejącej wieżowej stacji SN/nN 15/0,4kV.W decyzji organ I instancji podał także, że obszar strefy kontrolowanej wyniósł 46,3 m2. Powierzchnia strefy wykonawczej niezbędnej na czas prowadzenia budowy wyniesie 415 m2. Lokalizację kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV wraz ze złączem kablowym nN0,4kV, sieci kablowej SN 15kV, sieci kablowej nN0,4kVoraz muf kablowych SN15kV i nN0,4kV, określenie obszaru zajętości przedmiotowych sieci i pasa montażowego oraz położenie istniejącej stacji przewidzianej do rozbiórki oznaczono na projektach zagospodarowania terenu w skali 1:500, stanowiących załączniki nr 1, 2 i 3 do niniejszej decyzji i jej integralną cześć.Organ I instancji wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z opisanej powyżej nieruchomości polegać ma na prawie wstępu na działki ewid. nr [...] i nr [...] w celu wykonania robót budowlano-montażowych obejmujących budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV wraz ze złączem kablowym nN0,4kV, sieci kablowej SN 15kV, sieci kablowej nN0,4kV oraz muf kablowych SN15kV i nN0,4kV, a także rozbiórkę istniejącej wieżowej stacji SN/nN 15/0,4kV, prowadzenia eksploatacji tych sieci oraz wykonywania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii sieci.Odwołanie od powyższej decyzji Starosty Nowotarskiego wnieśli skarżący, domagając się jej uchylenia i umorzenia postepowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji odwołujący zarzucili:1) naruszenie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości nie uwzględniając przedziału czasowego ograniczenia ich prawa własności, w sytuacji gdy organ orzekający winien dokładnie określić przedział czasowy na jaki wydano zezwolenie zajęcia części terenu działki ewid. nr [...] i działki ewid. nr [...];2) błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem decyzji orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, polegający na mylnym przyjęciu przez organ, że zostały przeprowadzone rokowania w przedmiocie określonym w art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji, gdy rokowania pomiędzy nimi a T. S.A. dotyczyły ustanowienia służebności przesyłu;3) naruszenie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieokreślenie w rozstrzygnięciu decyzji w sposób precyzyjny zakresu i sposobu ograniczenia prawa odwołujących;4) naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w szczególności nie odniesienie się do kwestii uciążliwości inwestycji dla właścicieli oraz ich interesu prawnego i naruszenie zasady wyrażonej w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego;5) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez podjęcie decyzji na skutek dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do mylnego ustalenia przez organ, że zostały przeprowadzone rokowania w przedmiocie umowy zawieranej w ramach procedury określonej art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co w konsekwencji winno prowadzić do wniosków odmiennych;6) naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu dowodów, na których organ oparł się wydając decyzję oraz niewskazanie w uzasadnieniu analizy najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla właścicieli nieruchomości.Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowotarskiego z dnia 26 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stwierdził, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Podmiot inicjujący rokowania winien wskazać właścicielowi nieruchomości dwumiesięczny termin na podjęcie decyzji dotyczącej zawarcia dobrowolnego porozumienia w przedmiocie rokowań.Organ odwoławczy wskazał, że w piśmie z 17 maja 2023 r. (data wpływu do organu l instancji), uzupełnionym pismem z dnia 23 sierpnia 2023 r., spółka T. S.A. z siedzibą w K., wystąpiła o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i wydanie decyzji zezwalającej na budowę kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15 / 0,4kV wraz ze złączem kablowym nN 0,4kV, sieci kablowej SN15kV, sieci kablowej nN 0,4kV, muf kablowych SN15kV i nN 0,4kV oraz na rozbiórkę istniejącej infrastruktury technicznej w ramach realizacji inwestycji pt.: "Przebudowa stacji wieżowej C. nr [...]" na działkach ewid. nr [...] i nr [...] położonych w obrębie [...], jednostka ewid. [...] Pełnomocnik spółki T. S.A. z siedzibą w K. wskazał, że inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania gminy C.. Wnioskodawca podniósł ponadto, że pomimo prowadzonych negocjacji właściciele ww. nieruchomości nie wyrazili zgody na przeprowadzenie na ich nieruchomości planowanej inwestycji, na dowód czego przedłożono dokumenty obrazujące przebieg rokowań. Początkowo rokowania prowadzone były od 2020 r. przez Wydział Inwestycji OMI K. T. S.A. W dniu 18 czerwca 2020 r. podpisano z właścicielami porozumienie warunkujące wykonanie modernizacji istniejącej na działkach ewid. nr [...] i nr [...] infrastruktury technicznej. Ustalono z właścicielami lokalizację nowych elementów tej infrastruktury oraz warunki ustanowienia służebności przesyłu. Pismem z dnia 24 września 2020 r. skarżący wystąpili do spółki T. S.A. o uregulowanie zasad dostępu do infrastruktury i ustanowienia stosownych służebności, proponując kwotę wynagrodzenia z tego tytułu w wysokości [...] zł. Z kolei Spółka T. S.A. pismem z dnia 23 maja 2022 r., nr TD/OKR/OMI/2022-05- 23/000000 zaproponowała właścicielom kwotę wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności w wysokości [...] Propozycja ta nie została przyjęta. Kolejne negocjacje w imieniu spółki T. S.A. z siedzibą w K. prowadził pełnomocnik spółki, tj. J. H., który w piśmie z dnia 14 lipca 2023 r. wystąpił do właścicieli nieruchomości o wyrażenie zgody na modernizację sieci energetycznej w miejscowości C., do którego dołączono protokół z rokowań wraz z załącznikiem graficznym. Pismo to zostało doręczone adresatom 17 lipca 2023 r. i pozostało bez odpowiedzi. Z kolei na przeprowadzonej 3 października 2023 r. rozprawie strony postępowania wyraziły wolę prowadzenia rozmów w sprawie udostępnienia przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 24 października 2023 r. pełnomocnik inwestora poinformował, że strony, tj. skarżący oraz przedstawiciele spółki T. S.A. nie doszły do porozumienia ze względu na rozbieżności finansowe. Z kolei 27 listopada 2023 r. S. W. podczas wizyty w siedzibie Starostwa Powiatowego w N. podtrzymał brak akceptacji dla planowanej formy ograniczenia w dysponowaniu jego nieruchomością i wskazał, że oczekuje na uczciwą propozycję kwoty wynikającej z braku możliwości zabudowania terenu, która jest związana z lokalizacją planowanej infrastruktury technicznej.Organ II instancji wskazał, że pełnomocnik spółki T. S.A. w piśmie dotyczącym kontynuacji rokowań z dnia 18 grudnia 2023 r. (k.a. organu l instancji nr 124 -126) ponownie podjął próbę rokowań, wskazując jednocześnie na ewentualność rozpoczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.Organ odwoławczy stwierdził, że dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami rokowań pomiędzy wnioskodawcą planującym inwestycję polegającą na realizacji na danej nieruchomości celu publicznego a właścicielem tej nieruchomości, należy mieć niewątpliwie na uwadze stanowisko, jakie prezentują w tej sprawie, w wydawanych przez siebie orzeczeniach, sądy administracyjne. Powszechnie bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.Zdaniem organu II instancji, okoliczność, że właściciel nie zajmuje jednoznacznego stanowiska, a w każdym piśmie stawia nowe warunki, nie ma znaczenia o tyle, że w postępowaniu z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mamy do czynienia z dwiema stronami - właścicielem i podmiotem ubiegającym się o dostęp do nieruchomości, a zatem chodzi o zawarcie między stronami stosownej umowy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac.Za niezasadny organ II instancji uznał zatem zarzut odwołania, iż organ l instancji popełnił błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem decyzji orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, polegający na mylnym przyjęciu przez organ, że zostały przeprowadzone rokowania w przedmiocie określonym w art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji, gdy rokowania pomiędzy skarżącymi a T. S.A. dotyczyły ustanowienia służebności przesyłu. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż rokowania o udostępnienie nieruchomości na cele planowanej inwestycji odbywające się w trybie cywilnym miały, uwzględniając charakter inwestycji, doprowadzić do ustanowienia umowy służebności przesyłu, zatem powyższy zarzut nie znajduje uzasadnienia, bowiem rokowania w myśl przepisu art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują specjalnego trybu dochodzenia do pozyskania zgody właścicieli nieruchomości, istotnym jest natomiast wskazanie, iż w przypadku braku porozumienia istnieje możliwość wystąpienia przez Inwestora w trybie administracyjnym o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z realizacją celu publicznego, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ww. wymóg został przez pełnomocnika spółki dotrzymany. Organ II instancji uznał zatem, że obowiązek przeprowadzenia rokowań w sprawie uzyskania zgody właścicieli na przeprowadzenie przez ich nieruchomość inwestycji liniowej został spełniony, niemniej skutkiem prowadzonych rokowań nie doszło do ustanowienia umowy służebności przesyłu dotyczącej przedmiotowej nieruchomości.Odnośnie realizacji drugiej ze wskazanych na wstępie przesłanek, tj. zgodności z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ II instancji wskazał, iż przedmiotowa działka jest objęta aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy C. Nr [...] z dnia [...] r. w obszarze realizacji przedmiotowej inwestycji działki ewid. nr [...] i nr [...] i leżą w terenie oznaczonym symbolem 15.1 UT - tereny obsługi turystyki i rekreacji. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 4 powołanego planu jako zasadę ogólną ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono możliwość realizacji nie wyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi terenu, o ile ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu. W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną przewidziano m.in. budowę stacji transformatorowych 15/0,4kV w szczególności w rejonach przewidywanego znacznego zapotrzebowania na moc i energię elektryczną (§ 7 ust. 5). W terenie oznaczonym symbolem 15.1UT jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej (np. stacji transformatorowych i innych) (§ 10 ust. 1 pkt 2 lit. j).Organ odwoławczy wskazał zatem, że ujęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszar (obejmujący działki ewid. nr [...] i nr [...]), na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja jest obszarem, na którym plan dopuszcza lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, a ww. sieci i urządzenia są niewątpliwie taką infrastrukturą. W związku z powyższym również przesłanka zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem organu II instancji, została spełniona.W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z regulacji prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzależniające udzielenie przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny, poprzez ograniczenie sposobu korzystania niezbędnej do tego nieruchomości.W ocenie organu II instancji, treść art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej ustawy przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym, bowiem projektowana inwestycja skutkiem przebudowy istniejących elementów infrastruktury elektroenergetycznej ma zwiększyć przepustowość dystrybucyjnej sieci zapewniając możliwości stabilnego dostarczania energii elektrycznej większej liczbie lokalnych odbiorców. W świetle powyższego organ stwierdził zatem, że planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego oraz jest zgodna z planem miejscowym. Organ dodał, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest oparta o wytyczne projektowe sporządzone przez Wydział Planowania i Rozwoju spółki T. S.A., datowane na wrzesień 2017 r., dotyczące: "przebudowy stacji wieżowej C. nr [...]". Zgodnie z tymi wytycznymi likwidacja stacji transformatorowej wieżowej SN/nn 15/0,4 kV KRT6810 C. (wybudowanej w 1975 r.) oraz budowa wnętrzowej stacji transformatorowej wraz z zabudową telemechaniki ma na celu eliminację sytuacji, w której wyłączenie stacji wieżowej skutkuje ograniczeniami (wyłączeniami) dla kolejnych/innych stacji. Ponadto przebudowa tej stacji pozwoli również na zwiększenie przepustowości sieci umożliwiającej przyłączenie nowych jednostek wytwórczych energii z OZE. Organ uznał zatem, że budowa kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV wraz ze złączem kablowym nNO,4kV, sieci kablowej SN15kV, sieci kablowej nNO,4kV oraz muf kablowych SN15kV i nNO na działce ewid. nr [...] wraz z rozbiórką wieżowej stacji transformatorowej na działce ewid. nr [...] jest konieczna i jak najbardziej uzasadniona.Z kolei odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia prawa materialnego, to jest art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do braku wskazania w decyzji terminu zajęcia nieruchomości skarżącej na wykonanie prac przez inwestora, to jest terminu, na który udzielono zezwolenia organ II instancji uznał, że pozbawiony jest on uzasadnionych podstaw i nie może być uwzględniony. Organ odwoławczy wskazał, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia, tylko w takim przypadku, gdy przepis prawny będący podstawą tej decyzji, wyraźnie na to zezwala. Skoro ustawodawca nie nakłada na organ orzekający w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to ustalenie takowego terminu na podstawie powyższego przepisu, byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Za powyższym wnioskiem przemawiają również względy wykładni systemowej. Jeżeli bowiem ustawodawca pragnie ograniczyć obowiązek udostępnienia nieruchomości w czasie, to czyni to wyraźnie, por. np. art. 124b ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym: "Obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt l OSK 3332/15).W ocenie organu II instancji, także pozostałe zarzuty odwołania, tj.: naruszenia art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieokreślenie w rozstrzygnięciu decyzji w sposób precyzyjny zakresu i sposobu ograniczenia prawa skarżących, oraz nie odniesienie się do kwestii uciążliwości inwestycji dla właścicieli oraz ich interesu prawnego i naruszenie zasady wyrażonej w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego - nie znajdują uzasadnienia. Organ l instancji w zaskarżonej decyzji obszernie bowiem odniósł się do podnoszonej powyżej kwestii wskazując, iż "analiza załączonego do wniosku projektu zagospodarowania terenu dowodzi, iż urządzenia i sieci energetyczne zostały zaprojektowane na działce ewid. nr [...] tak, by jak najmniej ingerować w prawo własności, możliwie najbliżej jej granicy z drogą publiczną, tuż za ogrodzeniem. Ponadto wnioskodawca wskazał, że nowa kontenerowa stacja transformatorowa została zaprojektowana w miejscu wskazanym przez właścicieli tej działki, a trasa i przebieg nowych sieci kablowych zostały ustalone w oparciu o analizę możliwie najmniejszej uciążliwości dla właścicieli. Z uwagi na turystyczne i rekreacyjne przeznaczenie gruntu zaprojektowano sieci kablowe podziemne, co sprawia, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na aktualne i przyszłe wykorzystanie terenu. Pełnomocnik podkreślił również, że lokalizacja kontenerowej stacji transformatorowej została dobrana w oparciu o oczekiwania właścicieli nieruchomości i zaprojektowana w taki sposób, "by eksploatacyjna obsługa (drzwi) była nieingerencyjna w teren działek prywatnych". Wnioskodawca przeprowadził ustalenia w zakresie realizacji zadania przebudowy stacji wieżowej C. nr [...] z zarządcą drogi gminnej ul. [...], biegnącej w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości (vide: decyzja Wójta Gminy C. z dnia 30 marca 2020 r., znak: IRG.6853.20.2020). Dodatkowo przewidziana w ramach przedmiotowej inwestycji rozbiórka starej wieżowej stacji transformatorowej położonej na działce ewid. nr [...] usprawni eksploatację przedmiotowej nieruchomości przez jej właścicieli i wpłynie korzystnie na sposób jej użytkowania.Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że właścicielowi nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia. Jednakże ustalenie w tego typu sprawach, jak rozpatrywana obecnie, wysokości i warunków przyznania rekompensaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a także powoływania rzeczoznawcy majątkowego celem oszacowania szkody majątkowej, staje się aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem - w razie, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu sprzed wykonania inwestycji jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty - i tym samym pozostaje również poza zakresem postępowania w niniejszej sprawie.Z powyższą decyzją Wojewody Małopolskiego nie zgodzili się skarżący M. W. oraz S. W. i pismem z dnia 2 września 2025 r. wnieśli na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji , a następnie umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:- naruszenie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości nie uwzględniając przedziału czasowego ograniczenia prawa własności skarżących, w sytuacji gdy organ orzekający winien dokładnie określić przedział czasowy na jaki wydano zezwolenie zajęcia części terenu działki ewid. nr [...] i ewid. nr [...];- błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem decyzji orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, polegający na mylnym przyjęciu przez organ, że zostały przeprowadzone rokowania w przedmiocie określonym w art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji, gdy rokowania pomiędzy skarżącymi a Spółką T. S.A. dotyczyły ustanowienia służebności przesyłu;- naruszenie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieokreślenie w rozstrzygnięciu decyzji w sposób precyzyjny zakresu i sposobu ograniczenia prawa skarżących;- naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, w szczególności nie odniesienie się do kwestii uciążliwości inwestycji dla właścicieli oraz ich interesu prawnego i naruszenie zasady wyrażonej w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego;- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez podjęcie decyzji na skutek dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do mylnego ustalenia przez organ, że zostały przeprowadzone rokowania w przedmiocie umowy zawieranej w ramach procedury określonej art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co w konsekwencji winno prowadzić do wniosków odmiennych;- naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu dowodów, na których organ oparł się wydając decyzję oraz niewskazanie w uzasadnieniu analizy najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji dla właścicieli nieruchomości.W uzasadnieniu skarżący przedstawili argumenty, które ich zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych przez nich zarzutów.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.Skarga w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.Materialnoprawny kontekst sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja, określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145 t.j. z dnia 2024.07.30 ;dalej: u.g.n.). Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości zasadniczo jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do wyrażenia przez niego zgody na planowane ograniczenie, 2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości.Projektowana inwestycja polega na : budowie w obrębie działki ewid. nr [...] kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN 15/0,4kV o wymiarach 2,6 m x 4,2 m wraz ze złączem kablowym nN0,4 kV o wymiarze 0,6 m x 0,3 m, sieci kablowej SN 15 kV o długości 14,6 m, sieci kablowej nN0,4 kV o długości 17,9 m oraz muf kablowych SN15 kV i nN 0,4kV; Sieci kablowe wykonywane jako powiązania do istniejących ciągów podziemnych obecnych na przedmiotowych nieruchomościach zostaną posadowione na głębokości min. 0,8 ppt, a stacja kontenerowa została zlokalizowana w odległości 11,3 m od granicy z działką ewid. nr [...]. A także rozbiórce w obrębie działki ewid. nr [...] istniejącej wieżowej stacji SN/nN 15/0,4kV.Sąd podzielił stanowisko organów, że inwestycja ta stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że opisane wyżej projektowane przedsięwzięcie spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, gdyż jest to zamierzenie w zakresie budowy przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii. Zapewnienie mieszkańcom C. dostępu do energii, w czasach współczesnych stało się niekwestionowaną koniecznością i jest normalnym standardem życia. Już z tego względu projektowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego.Jednocześnie Sąd miał na uwadze, odnosząc się do ochrony prawa własności skarżących, że prawo to nie jest bezwzględne i może zostać ograniczone, z uwagi na realizację celów publicznych. Prawidłowo również Wojewoda pouczył skarżących o przysługujących im roszczeniu w warunkach art. 124 ust. 4 i art. 128 ust. 4 u.g.n.Zdaniem Sądu organy wykazały również, że spełniona została w wystarczającym stopniu przesłanka przeprowadzenia rokowań.W ocenie Sądu zgromadzone w aktach dokumenty wskazują, że wnioskodawca, będący przedsiębiorcą energetycznym, wykazał przeprowadzenie czynności, o których mowa w przywołanych przepisach.O bezskutecznym przeprowadzeniu rokowań świadczy dołączona do akt kopia korespondencji inwestora i skarżących, obejmująca notatkę podpisaną przez S. W. z 27 listopada 2023 r o braku akceptacji dla planowanej formy ograniczenia nieruchomości (k – 112 akt adm.) Art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Przy czym inwestor wystarczająco określi i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art 124 u.g.n.Z akt sprawy wynika, że negocjacje zakończono, upłynął również czas ich przeprowadzenia uzgodniony przez strony na rozprawie administracyjnej w dniu 3 października 2023 r, a właściciele sprzeciwili się wyrażeniu zgody, bowiem uznali przedstawione warunki za niemożliwe do przyjęcia z powodów finansowych. Do zawarcia umowy nie doszło.Sąd podziela stanowisko organów, zgodnie z którym wykazane czynności spełniały wymóg przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., skoro skarżącym przedstawiono jednoznaczny opis inwestycji, lokalizację na mapie, warunki umowy, do czego mogli się ustosunkować, a także negocjować wynagrodzenie za udostepnienie nieruchomości, które zaproponowano w kwocie [...]zł. (pismo z dnia 14 lipca 2023 r wraz z potwierdzaniem odbioru, k – 64-66 akt adm.) W piśmie inwestor jednoznacznie poinformował właścicieli nieruchomości, że w sytuacji braku ugody w następstwie przeprowadzonych rokowań – wystąpi z wnioskiem do właściwego Starosty o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej działki [...] i [...]. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, jak chcą tego skarżący, że "powołano się jedynie na negocjacje odnośnie ustanowienia służebności przesyłu" W trakcie rokowań zaproponowano konkretne wynagrodzenie [...] zł , na które skarżący nie wyrazili zgody, bowiem domagali się kwoty [...]zł., a propozycję złożono ponownie (19 października 2023 r) w następstwie zobowiązania wynikającego z rozprawy administracyjnej, która miała miejsce 3 października 2023 r w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działki [...] i [...] w obrębie C.. Nie można w tej sytuacji mówić o rokowaniach pozornych, bądź braku rokowań. Jednocześnie warto odnotować, że strony zawarły porozumienie dotyczące zgody na korzystanie z działek w celu realizacji inwestycji : "Przebudowa stacji wieżowej C. ", a projekt realizacji zamierzenia znany był właścicielom ( k – 22 akt adm.)Wbrew twierdzeniom skargi "przedział czasowy ograniczenia prawa własności skarżących" wynika z decyzji ,bowiem dotyczy ona udzielenia zezwolenia na realizację konkretnej inwestycji, w zakresie niezbędnym "na czas prowadzenia budowy", następnie prowadzenia eksploatacji sieci oraz wykonywania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii sieci. Jednocześnie wskazać należy, że przepis art. 124 ust 1 u.g.n. nie nakłada na organ orzekający obowiązku wyznaczenia konkretnego terminu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a czyni to wyraźnie art. 124b ust 3 u.g.n. Jednak w rozpoznawanej sprawie podstawą prawną do wydania kontrolowanej decyzji jest art. 124 ust 1 u.g.n. a nie art. 124b ust 3 u.g.n. Z tego względu zarzut skargi jest bezzasadny.Poza tym Sąd ocenił jako prawidłowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym sporne ograniczenie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy C. Nr [...] z dnia [...] r. (czego złożona skarga nie kwestionuje). W obszarze realizacji przedmiotowej inwestycji działki ewid. nr [...] i nr [...] leżą w terenie oznaczonym symbolem 15.1 UT - tereny obsługi turystyki i rekreacji. Szczegółowe rozważania i ustalenia planu wskazujące na to, że planowana inwestycja jest z nim zgodna, zostały zamieszczone w części historycznej uzasadnienia i Sąd w całości je podzielił.W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały dwie zasadnicze przesłanki ograniczenia korzystania z własności nieruchomości, o których stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd nie znalazł też podstaw, by zakwestionować przebieg i trasę nowych sieci kablowych i usytuowanie nowej stacji transformatorowej. W tej sytuacji, wobec wykazania przez organy przesłanek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz określenia w rozstrzygnięciu decyzji w sposób precyzyjny zakresu i sposobu ograniczenia prawa skarżących - Sąd uznał decyzję za prawidłową. Podkreślić należy, że decyzja wydawana w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. ściśle określa zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Kontrolowana decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości jednoznacznie określa, wymiary kontenerowej stacji transformatorowej ,której budowa przewidywana jest na działce [...] i głębokość posadowienia sieci kablowych oraz ,że nastąpi to w powiązaniu do istniejących ciągów podziemnych obecnych na przedmiotowych nieruchomościach. Określono obszar strefy kontrolowanej dla działki [...] i powierzchnię strefy wykonawczej. Szczegółową lokalizację, określenie obszaru zajętości sieci i pasa montażowego oraz położenie istniejącej stacji przewidzianej do rozbiórki zawiera projekt zagospodarowania terenu stanowiący załączniki 1-3 ,do decyzji.Nie stwierdzono uchybień przepisom postępowania, zachowany został wymóg określony w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakładający na organ administracji obowiązek uwzględnienia w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Okoliczności sprawy wskazują, że interesy: publiczny i indywidualny – skarżących, zostały właściwie wyważone, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy został starannie zebrany i oceniony przez organy orzekające w zgodzie z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji spełnia w wystarczającym stopniu wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi zasada wyrażona w art. 11 k.p.a. została zachowana.W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..