Wyrok - II SAB/Wa 434/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA. Sprawy związane z ochroną danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie skargi z dnia [...] maja 2024 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych OsobStwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA. Sprawy związane z ochroną danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie skargi z dnia [...] maja 2024 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osob
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
Skarb Państwa
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Danuta Kania
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
UZASADNIENIE
A. S. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej, jako: organ lub PUODO) w przedmiocie skargi z dnia [...] maja 2024 r. na nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych.Skarżący wniósł o:1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie prowadzonej pod znakiem [...] przed PUODO;2. wydanie PUODO rozpoznającemu przedmiotową sprawę zaleceń do rozpoznania skargi w terminie miesiąca od uprawomocnienia orzeczenia w niniejszej sprawie w myśl art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.);3. przyznanie na rzecz skarżącego od Skarbu Państwa - Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwoty 10 000 zł;4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący w dniu [...] maja 2024 r. złożył do PUODO skargę na nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez [...] S.A. Następnie, [...] stycznia 2025 r. otrzymał wezwanie do wskazania adresu korespondencyjnego pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Tym samym organ zbadał skargę pod względem formalnym dopiero po upływie 9 miesięcy od jej złożenia, co wskazuje, iż przez ten okres sprawa nie była wcale badana merytorycznie. Dane skarżącego zostały uzupełnione niezwłocznie w dniu [...] stycznia 2025 r. Od tego czasu nic nowego nie wydarzyło się w sprawie, nie podjęto żadnych czynności i ciągle oczekuje ona na rozpoznanie. Skarżący próbował uzyskać telefonicznie informację odnośnie do etapu prowadzonej sprawy i każdorazowo uzyskiwał odpowiedź, że pismo w prowadzonej sprawie jest już sporządzone, ale oczekuje na podpis upoważnionej osoby.Skarżący złożył w dniu [...] marca 2025 r. ponaglenie z wnioskiem o niezwłoczne rozpatrzenie skargi. Z uwagi na fakt, iż dawno już doszło do przekroczenia trzymiesięcznego terminu na rozpatrzenie skargi wskazanego w art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej RODO, skarga na przewlekłość organu stała się konieczna. W ocenie skarżącego, rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o. oznacza wydanie decyzji administracyjnej.W ocenie skarżącego sposób procedowania organu w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie zasady szybkości i efektywności postępowania administracyjnego. Nie można bowiem zaaprobować stanu, w którym organ, prowadząc tak ograniczone postępowanie wyjaśniające, nie załatwia skargi strony przez okres ponad 10 miesięcy. Postępowanie PUODO rażąco narusza zasady ogólne K.p.a.: zasadę szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 K.p.a. oraz wskazaną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.W przekonaniu skarżącego nastąpiło w związku z tym rażące naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, gdyż postępowanie w tej sprawie trwa zdecydowanie dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia. Zwłoka w rozpatrzeniu sprawy naraża skarżącego przede wszystkim na konsekwencje wizerunkowe, bowiem jego dane w dalszym ciągu są nieprawidłowo przetwarzane przez naruszyciela na Portalu Internetowym.Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. uwzględniając skargę Sąd może, na żądanie skarżącego, przyznać od Skarbu Państwa sumę pieniężną jako rekompensatę za przewlekłość. Maksymalna kwota jaką Sąd może zasądzić to dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia (obecnie 81.817,20 zł - w 2024 roku przeciętne wynagrodzenie wynosiło 8.181,72 zł). Mając powyższe na uwadze kwota 10.000 zł nie jest wygórowana i będzie stanowić odpowiednią rekompensatę dla skarżącego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Organ wyjaśnił, że do PUODO wpłynęła skarga skarżącego na nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez [...] S.A.W dniu [...] stycznia 2025 r. do skarżącego zostało wystosowane pismo o usunięcie braków formalnych w postaci uzupełnienia adresu poczty tradycyjnej skarżącego.Pismem z dnia [...] lutego 2025 r. skarżący uzupełnił powyższy brak formalny.Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżący wniósł do organu ponaglenie, powołując się na art. 37 K.p.a. i art. 78 ust. 2 RODO, a następnie w dniu [...] marca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość organu.W dniu [...] kwietnia 2025 r. PUODO, na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 RODO, wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniesionej przez skarżącego skargi. Z tego względu skarga na przewlekłość jest nieuzasadniona. PUODO nie uchylał się od podjęcia czynności mających na celu rozstrzygnięcie przedstawionej przez skarżącego sprawy. Organ podejmował możliwie szybko i w najbardziej skuteczny sposób działania mające na celu wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W szczególności przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące rzetelnemu ustaleniu stron postępowania, usuną brak formalny skargi i przeanalizował podanie pod względem możliwości wszczęcia postępowania. Były to czynności niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.PUODO nie może stawiać w gorszej sytuacji innych obywateli swobodnie dysponując kolejnością rozpatrywania skarg. Wszystkie czynności podejmowane są zgodnie z kolejnością, bieżącym etapem postępowania i z uwzględnieniem złożoności spraw. Nie można przy tym uznać, że organ cechowała zła wola, skutkująca naruszeniem prawa, a tym bardziej naruszeniem prawa w sposób oczywisty. Podejmowane czynności, tj. wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi - w żadnym stopniu nie oznaczają, że organ prowadzi działania o charakterze pozornym lub z własnej winy dopuszcza się przewlekłego prowadzenia postępowania.Dalej organ przywołał treść art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. oraz art. 78 ust. 2 RODO i wskazał, że powyższe przepisy dopuszczają trwania postępowania przez 3 miesiące, a co więcej termin ten nie wyznacza w każdym przypadku granicy jak długo organ może prowadzić postępowanie w sprawie.Organ podkreślił, że złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie została złożona zaledwie 4 dni po wniesieniu ponaglenia w sprawie. W związku z powyższym PUODO nie miał nawet możliwości, by we wskazanym przez ustawodawcę w art. 37 K.p.a. terminie 7 dni skutecznie rozpatrzyć złożone przez skarżącego ponaglenie.Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz określonej sumy pieniężnej, organ podał, że organ nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia, a skarżący nie przedłożył dowodów na doznane dolegliwości lub niedogodności powstałe na skutek zarzucanego przewlekłego prowadzenia postępowania.Dalej organ podniósł, że Urząd Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Urzędu, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Od momentu wejścia w życie rozporządzenia 2016/679 do UODO wpływa kilkakrotnie więcej skarg, w porównaniu do lat poprzedzających (44% wzrost porównując 1 kwartał 2025 r. z.1 kwartałem 2024 r.), a wnoszone skargi mają coraz bardziej skomplikowany charakter, co znacznie może wydłużać okresy prowadzonych postępowań administracyjnych. Pomimo powyższego organ wprowadza i monitoruje usprawnienia organizacyjne pozwalające na poprawę jego efektywności, co przekłada się na zwiększanie się ilości wydawanych decyzji i zakończonych spraw w stosunku do lat ubiegłych. Niezależnie od powyższego, organ proceduje przy wykorzystaniu posiadanych przez siebie możliwości kadrowych, technicznych i organizacyjnych możliwie szybko, mając jednak na uwadze nadrzędność zasady prawdy obiektywnej nad zasadą szybkości, dąży przede wszystkim do poprawnego załatwienia sprawy.Z ostrożności procesowej PUODO wyjaśnił, iż jego zdaniem nawet jeśli doszło do przewlekłości postępowania to przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.W piśmie z dnia [...] maja 2025 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Skarżący wskazał, że organ nie ustosunkował się w odpowiedzi na skargę do jej zarzutów, naruszył obowiązek informacyjny z art. 78 ust. 3 RODO, w sposób nieuzasadniony powoływał się na art. 35 K.p.a. oraz konieczność rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu. Skarżący zwrócił uwagę, że PUODO podjął działania dopiero po złożeniu przez skarżącego skargi na przewlekłość, a problemy kadrowe i organizacja pracy w organie w żaden sposób nie uwalniają organu od odpowiedzialności za przewlekłe prowadzenie postępowania. Organ odmówił wszczęcia postępowania, a więc nie zajął się sprawą merytorycznie. Organ prowadząc ograniczone postępowanie wyjaśniające, nie załatwił skargi przez 11 miesięcy. Skarżący podtrzymał wnioski skargi, w tym żądanie zasądzenia na jego rzecz sumy pieniężnej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Skarga jest zasadna.W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w zakresie wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12).Zdaniem Sądu, istota zarzutów skargi w niniejszej sprawie dotyczy niezałatwienia sprawy w terminach ustawowych, a skarżący argumentując akcentuje przede wszystkim brak aktywności organu i 11 miesięczny okres trwania postępowania. Z tej przyczyny należało uznać, że przedmiotem skargi jest przewlekłość PUODO w rozpoznaniu skargi z dnia [...] maja 2024 r. na nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.Wyjaśnić również należy, że celem skargi na przewlekłość organu administracji publicznej jest zwalczanie opieszałości w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi nie ma istotnego znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność została dokonana przez organ opieszale.Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez PUODO, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).Skarga na przewlekłość może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarga wniesiona w tej sprawie spełnia wymogi formalne, wniesiona została bowiem po wyczerpaniu przysługującego środka zaskarżenia – ponaglenia, pismem z dnia [...] marca 2025 r.Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.Stosownie do treści art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w ww. przepisie - ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 K.p.a. - nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). Innymi słowy, organ administracji prowadzi postępowanie przewlekle, gdy nie załatwia sprawy w wymaganym terminie, a więc w okresie, który można uznać za konieczny dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Prowadzi zatem, co prawda, postępowanie, ale podejmuje w nim czynności opieszale, w tempie nieznajdującym usprawiedliwienia w ich złożoności lub charakterze, albo czynności zbędne, pozorne albo nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1039/17, LEX nr 2454680, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 187/17, LEX nr 2411020). Narusza tym samym wyraźnie wynikającą z art. 12 § 1 K.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego.Zauważyć należy, że od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), zwana dalej u.o.d.o. oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej RODO - które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. do postępowań prowadzonych przez PUODO, stosuje się przepisy K.p.a.W myśl natomiast do art. 78 ust. 2 RODO, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści tego przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował"). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie organu, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2023 r. sygn.. akt III OSK 1959/22, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 4754/21). W ocenie Sądu, art. 78 ust. 2 RODO określa graniczny termin rozpoznania skargi przez organ nadzorczy.Jak wynika z akt sprawy, w dniu skarżący pismem z dnia [...] maja 2024 r. (wpływ do organu – [...] maja 2024 r.) złożył skargę do PUODO na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] S.A. z siedzibą w [...]. Pierwszą czynność, a zarazem jedyną jaką podjął PUODO w toku postępowania było zwrócenie się do skarżącego z pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. wzywającym skarżącego do uzupełnienia braków formalnych. Skarżący wezwanie odebrał w dniu [...] stycznia 2025 r., a w dniu [...] lutego 2025 r. uzupełnił braki formalne skargi z dnia [...] maja 2024 r. PUODO nie podjął żadnej czynności aż do dnia [...] kwietnia 2025 r. kiedy to po ponagleniu skarżącego z dnia [...] marca 2025 r. (wpływ do organu [...] marca 2025 r.) wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.W świetle powyżej przedstawionego stanu faktycznego, nie sposób przyjąć, iż organ dotrzymał trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO. Biorąc pod uwagę, że skarga skierowana do PUODO wpłynęła w dniu [...] maja 2024 r., to postępowanie w sprawie powinno zakończyć się do [...] sierpnia 2022 r. Jeżeli nawet organ uznałby, że sprawa wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, winien każdorazowo zawiadomić o tym stronę, podając przyczynę zwłoki oraz wskazać jej termin załatwienia sprawy wynikający z przepisów K.p.a., czego w tej sprawie nie uczynił.W ocenie Sądu, organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu albowiem podejmował w sprawie czynności opieszale i nieefektywnie, a w zasadzie przez blisko 11 miesięcy podjął jedną czynność po 8 miesiącach od wpływu skargi. Organ nie podjął ponadto żadnej innej czynności i nie zakończył postępowania przez 11 miesięcy. Dopiero ponaglenie skarżącego z dnia [...] marca 2025 r., a następnie skarga do sądu administracyjnego z dnia [...] marca 2025 r., skłoniły PUODO do wydania, w dniu [...] kwietnia 2025 r., postanowienia kończącego postępowanie. Nie ma przy tym dla dokonanej oceny jakiegokolwiek znaczenia fakt, iż skarżący skargę do Sądu złożył zaledwie po kilku dniach od ponaglenia organu do załatwienia sprawy. Po pierwsze takie działanie nie czyni skargi niedopuszczalną, a po drugie, jak wyżej wskazano, PUODO winien był zakończyć postępowanie do [...] sierpnia 2024 r., a zatem sposób rozpatrzenia ponaglenia przez organ nie mógł mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.Z uwagi na wydanie postanowienia w sprawie, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania skargi skarżącego myśl art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.Zdaniem Sądu przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1376/24, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność/przewlekłość.Według Sądu, zaistniałe w przedmiotowej sprawie okresy bierności PUODO należy uznać za kwalifikowaną postać przewlekłości z uwagi na znaczne i niezaprzeczalne opóźnienie w podejmowanych czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Długość postępowania, brak zintensyfikowanych (a właściwie żądnych) działań ze strony organu zmierzających do jak najszybszego zakończenia postępowania oraz brak wydania rozstrzygnięcia kończącego sprawę, doprowadziły Sąd do wniosku, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Kwestie związane z trudnościami organu wynikającymi z konieczności wnikliwego rozpatrzenia skarg (wniosków), bądź zgodnie z kolejnością wpływu nie usprawiedliwiają zarzutu rażącej przewlekłości. Realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go nawet tzw. trudności obiektywne w postaci złożoności sprawy, kumulacji spraw, braku etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków braku działań leżących po stronie organu, w tym w zakresie dotrzymywania terminów załatwienia sprawy.Odnosząc się do wniosku o przyznanie sumy pieniężnej od organu Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. przyznanie sumy pieniężnej od organu oraz wymierzenie grzywny organowi jest uprawnieniem dyskrecjonalnym Sądu. Te dodatkowe środki służą wzmocnieniu instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania, ich celem jest zatem w pierwszej kolejności zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Instytucja sumy pieniężnej ma ponadto charakter kompensacyjny, chodzi o rodzaj zadośćuczynienia wnioskodawcy za oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy.Biorąc pod uwagę okoliczności związane z prowadzeniem sprawy oraz fakt, iż ostatecznie postanowienie w tej sprawie została wydane, zdaniem Sądu, zachodzą przesłanki do zrekompensowania skarżącemu w formie pieniężnej czasu oczekiwania na rozstrzygnięcie poprzez zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 2000 złotych.Zdaniem Sądu przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w tej kwocie rekompensuje okres oczekiwania na załatwienie sprawy. Sąd miał przy tym na uwadze przede wszystkim długość okresu, w którym organ rozpatrzył sprawę. Zaznaczyć jednak należy, że Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej we wnioskowanej wysokości, tj. w wysokości 10 000 zł. Skarżący nie powołał tego rodzaju okoliczności, które, zdaniem Sądu, by przemawiały za przyznaniem sumy pieniężnej w tej wysokości. Przyznana skarżącemu suma pieniężna spełnia kryterium określone w ww. przepisie, wedle którego nie może ona przekraczać wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Przyznając skarżącemu sumę pieniężną Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. – pkt 3 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 wyroku), na które złożył się wpis od skargi, orzeczono w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a..