Wyrok - II SA/Po 680/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Nadzór budowlany. Dnia 18 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Inspektor Nadzoru BudowlanOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Nadzór budowlany. Dnia 18 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędzia WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Inspektor Nadzoru Budowlan
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
pokrzywdzony
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Arkadiusz Skomra
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") postanowieniem z 14 lipca 2025 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia M. C. (dalej: "strona") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") z 26 maja 2025 r., nr [...], znak [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.Pismem z 20 marca 2025 r. strona zwróciła się z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego w postaci muru o wysokości ok. 250 cm wybudowanego we wrześniu/październiku 2021 r. na granicy działek nr [...] a [...], znajdującego się za budynkiem gospodarczym. Kolejnym pismem z 28 marca 2025 r. strona zgłosiła nielegalną rozbiórkę powyższego muru dokonaną przez S. T. w dniach 27-28 marca 2025 r., która skutkowała uszkodzeniem budynku gospodarczego zlokalizowanego na granicy działek, należących do strony i zrzuceniem gruzu na teren działki zgłaszającej.W toku kontroli przeprowadzonej 23 kwietnia 2025 r. PINB ustalił, że mur o długości 10,77 m i maksymalnej wysokości 2,15 m, pełniący funkcję ogrodzenia, wykonany został z pustaków żelbetonowych o grubości 24 cm, a w dolnej części z bloczków betonowych na fundamencie betonowym z dwoma rdzeniami żelbetowymi. Mur wykonano w 2021 r., a jego częściową rozbiórkę w marcu 2025 r.PINB pismem z 5 maja 2025 r. poinformował stronę o poczynionych ustaleniach.Podaniem z 8 maja 2025 r. strona zwróciła się o wydanie postanowienia/ decyzji rozstrzygającej przedmiot postępowania i zakwestionowała ustalenia kontrolne wskazując, że mur nie stanowi ogrodzenia, a ścianę budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...].Postanowieniem z 26 maja 2025 r., nr [...], na podstawie art. 61a ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), PINB odmówił wszczęcia postępowania na wniosek strony w sprawie budowy oraz częściowej rozbiórki muru zlokalizowanego na granicy działek nr [...] oraz [...] w miejscowości D. (obręb [...]), gm. [...].WINB w postanowieniu przywołanym na wstępie niniejszego uzasadnienia podniósł, że PINB prawidłowo przyjął, iż w podaniach z 20 marca i 8 maja 2025 r. zawarte zostało żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, o jakim mowa w art. 48-51 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 418). Powołując się na art. 53a ust. 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego wskazał, że postępowanie takie wszczynane jest z urzędu. W przypadku uznania przez organ, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu, nie ma obowiązku wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania bądź wszczęcia takiego postępowania, a następnie jego umorzenia. O braku podstaw do prowadzenia postępowania organ informuje podmiot sygnalizujący w piśmie o charakterze informacyjnym. PINB prawidłowo poinformował stronę o braku podstaw do prowadzenia postępowania pismem z 5 maja 2025 r., bowiem przeprowadzona przez organ kontrola nie wykazała naruszeń przepisów prawa budowlanego.Jednak wobec kolejnego wniosku z 8 maja 2025 r. PINB zobowiązany był do podjęcia dalszych działań. W ocenie WINB zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.Jedynie na marginesie WINB wskazał, że istniejący w dniu kontroli mur pełniący funkcję ogrodzenia nie może być uznany za rozbudowę budynku gospodarczego. Rozbudowa nierozerwalnie związana jest z parametrami przestrzennymi obiektu, a takich cech nie można przypisać murowi o szerokości 24 cm i wysokości do 2,15 m, powstałemu w miejscu istniejącego wcześniej muru o wysokości 30 cm. Nadto, prawo budowlane ogranicza się jedynie do wskazania maksymalnej wysokości ogrodzenia (2,20 m), które może powstać bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 20 Prawa budowlanego). Legalne jest wzniesienie ogrodzenia o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m z materiałów, które służą do budowy obiektów kubaturowych takich jak budynki.W przypadku naruszenia prawa własności w wyniku wykonanych robót budowlanych pokrzywdzony może dochodzić swoich praw wyłączenie przed sądem powszechnym. Zatem sygnalizowane uszkodzenia budynku gospodarczego strony nie mogą być przedmiotem władczych rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego.Wskazany nieprawidłowy stan techniczny ogrodzenia wynikający z uszkodzenia poszczególnych pustaków w ocenie PINB, jako organu fachowego i posiadającego odpowiednie kwalifikacje, nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 66 Prawa budowlanego.W skierowanej do tut. Sądu skardze M. C., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego, zarzuciła naruszenie: 1. art. 53a Prawa budowlanego, przez jego błędną subsumcję i niewłaściwe zastosowanie w realiach sprawy; 2. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zgromadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 3. art. 61a § 1 K.p.a. przez jego błędne zastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania mimo braku ustawowych przesłanek; 4. art. 80 K.p.a. przez dokonanie oceny dowodów z pominięciem całokształtu materiału oraz bez należytej, logicznej i wszechstronnej analizy, co skutkowało dowolną (a nie swobodną) oceną dowodów – przy czym naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.Skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia.WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.Postanowieniem z 2 października 2025 r., sygn. akt II SA/Po 680/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ab initio ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak że w sprawie zaskarżono postanowienie WINB wydane na skutek zażalenia złożonego od postanowienia PINB, ostatnio przywołany przepis znajdował w niej zastosowanie. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od zasady jawnego rozpoznawania sprawy, wyrażonej w art. 10 P.p.s.a.Zaskarżone postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z 14 lipca 2025 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.Postanowienie, które zostało poddane kontroli tut. Sądu ma formalnoprawny charakter – orzeka ono w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przed organem nadzoru budowlanego w sprawie budowy oraz częściowej rozbiórki muru zlokalizowanego na granicy działek nr [...] oraz [...] w miejscowości D., gmina [...]. Procesową podstawę tego postanowienia stanowi art. 61a § 1 K.p.a. Zgodnie z tą regulacją, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a. (to jest żądanie wszczęcia postępowania – przyp. tut. Sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 K.p.a. stosuje się odpowiednioZ treści cytowanego przepisu wynika, że prawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwsza z nich odwołuje się do sytuacji, w której podanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, a więc nie mającą legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 K.p.a. do złożenia wniosku. Druga dotyczy zaś przypadku, gdy postępowanie nie może być wszczęte "z innych uzasadnionych przyczyn". Ów "inne uzasadnione przyczyny" nie zostały przez prawodawcę skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądanie w trybie administracyjnym lub w sprawie zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. R. Stankiewicz, Komentarz do art. 61a K.p.a. (w:) red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis/el. 2015 i przywołana tam literatura, zob. też wyroki NSA 5 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 2717/24, z 18 września 2025 r., sygn. akt I OSK 2665/23, dostępne w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).Stosownie do art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale (a więc w Rozdziale 5b tej ustawy "Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy" – przyp. Sądu) wszczyna się z urzędu.Wobec rozbieżności, jakie wraz z wejściem w życie tego przepisu (od 19 września 2020 r.) pojawiły się w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny dnia 8 września 2025 r. podjął uchwałę, sygn. akt II OPS 2/25, o następującej treści: 1) Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu. 2) Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż użycie przez ustawodawcę sformułowania, że wszczęcie postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego następuje z urzędu oznacza, że wyłączone jest zainicjowanie postępowania na wniosek (na żądanie osoby powołującej się na własny interes prawny). Na gruncie tych przepisów nie jest możliwe łączenie dwóch odrębnych trybów wszczęcia postępowania. Skoro ustawodawca w regulacji materialnoprawnej przyjął, że do wszczęcia postępowania w określonej kategorii spraw dochodzi z urzędu, nie jest dopuszczalne uruchomienie postępowania na zasadzie skargowości. Zainicjowanie postępowania w tych sprawach następuje więc niezależnie od woli adresata wydanych w tym trybie rozstrzygnięć. Tak samo w sytuacji odwrotnej, jeśli przepis materialnoprawny stanowi o wszczęciu postępowania tylko na wniosek, to nie jest możliwe wszczęcie postępowania z urzędu, z zastrzeżeniem regulacji wynikającej z art. 61 § 2 K.p.a. Zgodnie z tym co już zasygnalizowano, założeniem nowelizacji Prawa budowlanego było doprowadzenie do usunięcia dotychczasowych rozbieżności w odniesieniu do formy wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, a dodanie do ustawy art. 53a ust. 1 i art. 72a miało ostatecznie rozwiać wątpliwości (według terminologii projektodawcy – "przesądzić"), że postępowania administracyjne w sprawach rodzajowo w nich określonych inicjowane są tylko na zasadzie oficjalności.Sens i znaczenie art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, stosując pozajęzykowe dyrektywy, nie dają podstaw do odmiennego rozumienia tych przepisów niż wynikające z wniosków płynących z wykładni literalnej.Nie sposób upatrywać dopuszczalności wszczęcia postępowania w tych sprawach także w oparciu o zasadę skargowości, w tym, że ustawodawca określając, iż wszczęcie postępowania następuje z urzędu, nie posłużył się dodatkowo wyrażeniem "wyłącznie" (...). Przedstawione rozważania dostarczają wystarczających podstaw do przyjęcia, że ochrona interesu prawnego jednostki powołującej się własny interes prawny może być realizowana w innych formach poza postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym. Jednostka nie jest pozbawiona możliwości złożenia środka przeciwdziałającego brakowi reakcji lub opieszałości organu nadzoru budowlanego. Dodać trzeba, że oprócz trybu administracyjnego istnieje także możliwość uruchomienia postępowania przed sądem powszechnym (...).Jeżeli jedyną formą zainicjowania danego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, to żądanie wszczęcia takiego postępowania ze strony innego podmiotu, w tym osoby powołującej się na własny interes prawny należy potraktować w kategorii źródła informacji, wymagającej weryfikacji przez właściwy organ co do zasadności przesłanek obligujących do prowadzenia tego postępowania. Uwzględniając wcześniejsze uwagi podkreślić jednak trzeba, że gdy do organu nadzoru budowanego w sprawach określonych w art. 53 ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego wpłynie żądanie wszczęcia postępowania w ramach nadzoru budowlanego z powołaniem się na własny interes prawny osoby wnoszącej to żądanie, organ ten nie może pozostać całkowicie bierny z tej tylko przyczyny, że postępowanie wszczyna się z urzędu. Chociaż skierowane do organu żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego, to jednakże stanowi sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu.Udzielając odpowiedzi na drugie pytanie należy więc wyjaśnić, że organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek o wszczęcie jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.W kontekście poczynionych rozważań należy również stwierdzić, że skoro organ nadzoru budowlanego nie jest zobowiązany do wydania, w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, to brak reakcji tego organu polegający na niezajęciu stanowiska w procesowej formie nie może być kwestionowany w drodze ponaglenia (art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a.), to jest środka zwalczającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji także skarga na bezczynność organu w tego rodzaju sprawach stanowi skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, a także skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Musi bowiem istnieć obowiązek prawny działania organu administracji i określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowego rozstrzygnięcia sprawy (...).Powołana powyżej uchwała NSA ma charakter wiążący w sprawie niniejszej, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści tej ostatniej regulacji wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy powinny je respektować (por. wyrok NSA z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1474/14, CBOSA).Sąd w składzie rozpoznającym sprawę związany jest stanowiskiem wyrażonymi w uchwale NSA z 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25, przy czym nie znajduje podstaw do wystąpienia o jej reasumpcję, w pełni stanowisko to podzielając.Odnosząc powyżej zaprezentowane poglądy prawne do stanu faktycznego sprawy, uznać trzeba skargę za bezzasadną. Przede wszystkim bezzasadny okazał się podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 53a Prawa budowlanego.Skarżąca w piśmie z 20 marca 2025 r. zwróciła się do PINB o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie legalności budowy obiektu budowlanego w postaci muru o wysokości ok. 250 cm wybudowanego we wrześniu/październiku 2021 roku na granicy działek nr [...] a [...], albowiem został on zdaniem skarżącej pobudowany bez odpowiedniego pozwolenia/ zgłoszenia. Z kolei pismem z 28 marca 2025 r. skarżąca zgłosiła nielegalną rozbiórkę, uszkodzenie budynku gospodarczego i zrzucenie przez inwestora na grunt skarżącej kawałków gruzu podczas tej rozbiórki. Swoje stanowisko przedstawiła także w piśmie z 24 marca 2025 r. zgłaszając wnioski dowodowe i podając, że zwraca się o uznanie, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami wydany zostanie nakaz rozbiórki. Do każdego z tych pism skarżąca załączyła materiał zdjęciowy.Z pism skarżącej jasno wynika, iż jej intencją było zainicjowanie jednego z trybów legalizacyjnych odnoszących się do samowolnie prowadzonych robót budowlanych, przewidzianych w art. 48 i nast. Prawa budowlanego, a więc w ramach regulacji mieszczących się w Rozdziale 5b Prawa budowlanego. PINB w dniu 23 kwietnia 2025 r. przeprowadził w oparciu o art. 80-84a Prawa budowlanego kontrolę budowy spornego muru, zaś pismem z 5 maja 2025 r. poinformował skarżącą o wynikach czynności kontrolnych i braku podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego. Już na ten moment PINB zrealizował ciążące na nim w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązki, kierując do skarżącej pismo o charakterze informacyjnym. Bez znaczenia jest to, że w kolejnym piśmie z 8 maja 2025 r. skarżąca sprzeciwiła się ustaleniom organu nadzoru budowlanego, przedstawiając odmienną od dotychczasowej kwalifikację przeprowadzonych robót budowlanych – podnosząc, że sporny mur stanowi ścianę budynku gospodarczego, a także błędnie zakładając, iż prowadzone jest już przez ten organ postępowanie administracyjne. W świetle art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego żądane przez skarżącą postępowanie mogło być wszczęte wyłącznie z urzędu, a do tego w kontrolowanej sprawie nie doszło. Nota bene, czyni to chybionymi zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wobec braku wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego skarżąca nie miała podstaw by oczekiwać od PINB prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie.Z przywołanej powyżej uchwały NSA wynika, iż okolicznościach faktycznych sprawy organ nadzoru budowalnego nie był zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W sprawie tej postanowienie takie zostało w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. wydane, co nastąpiło w reakcji na pismo skarżącej z 8 maja 2025 r.Uznać jednak należy, że wydanie tego postanowienia nie może być oceniane jako istotna wadliwość postępowania, zwłaszcza nie może być ono traktowane w kategorii takiego naruszenia przepisów postępowania, a konkretniej rzecz ujmując art. 61a § 1 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić jednocześnie trzeba, że do podjęcia tegoż postanowienia doszło jeszcze przed datą przytaczanej uchwały NSA, to jest przed 8 września 2025 r. Wydanie tego postanowienia można oceniać co najwyżej w kategoriach działań ponadstandardowych organu. Czyni to niezasadnym podniesiony także w skardze zarzut naruszenia art. 61a § 1 K.p.a.Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.. oddalono skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.