Wyrok - I SA/Wr 443/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 18 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę w całości. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr 0201-IOA.4033.4.2025 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki w podatku od towarów i usOddalono skargę w całości. VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr 0201-IOA.4033.4.2025 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki w podatku od towarów i us
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Jarosław Horobiowski
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 16 kwietnia 2025 r. nr 0201-IOA.4033.4.2025 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji), podając w podstawie prawnej art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, o.p.) oraz art. 87 ust. 2 ustawy dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej: u.p.t.u., ustawa o VAT), po rozpatrzeniu zażalenia K. O. (dalej: strona, podatnik, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Trzebnicy (dalej: NUS, organ I instancji) z 8 stycznia 2025 r. nr 0221-SPV.4103.97.2024, którym przedłużono stronie termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2023 r. do 30 kwietnia 2025 r.Postępowanie przed organami podatkowymi.Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w deklaracji dotyczącej podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2023 r. strona wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podatkiem w wysokości 99 812 zł, z dyspozycją do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, czyli do 24 lipca 2023 r.W celu zweryfikowania prawidłowości złożonej deklaracji, NUS wszczął wobec podatnika kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. oraz kontrolę danych rejestracyjnych, tj. obejmującą swym zakresem weryfikację rozliczenia zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. Czynności kontrolne zakończono 30 września 2024 r.Organ I instancji wydał odpowiednio postanowienia wskazujące nowy termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2023 r.:- termin zwrotu wynikający z deklaracji VAT-7 upływał 24 lipca 2023 r., został przedłużony:- postanowieniem nr 0221-SKP.500.46.1.2023 z 07.07.2023 r. (data doręczenia 24.07.2023 r.) do 31.10.2023 r.,- postanowieniem nr 0221-SKP.500.46.1.2023 z 11.10.2023 r. (data doręczenia 26.10.2023 r.) do dnia 31.01.2024 r.,- postanowieniem nr 0221-SKP.500.46.1.2023 z 05.01.2024 r. {data doręczenia 22.01.2024 r.) do dnia 29.03.2024 r.,- postanowieniem nr 0221-SKP.500.46.1.2023 z 11.03.2024 r. (data doręczenia 27.03.2024 r.) do dnia 28.06.2024 r.,- postanowieniem nr 0221-SKP.500.46.1.2023 z 07.06.2024 r. (data doręczenia 25.06.2024 r.) do dnia 31.10.2024 r.,- postanowieniem nr 0221-SKP.500.46.1.2023 z 14.10.2024 r. (data doręczenia 29.10.2024 r.) do dnia 31.01.2025 r.Kontrolę podatkową w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. zakończono protokołem kontroli, który został doręczony stronie 15.10.2025 r. W toku kontroli podatkowej NUS ustalił, że strona odliczyła podatek naliczony z faktur VAT wystawionych między innymi przez: C. NIP: [...] (na łączną wartość netto: 2 020 870,70 zł, podatek VAT: 464 800,30 zł) i R. W. NIP: [...] (na łączną wartość netto: 496 950,00 zł, podatek VAT: 114 298,50 zł), które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W ocenie organu podatkowego przebieg transakcji z tymi kontrahentami, a co za tym idzie prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur przez nich wystawionych dla podatnika budzi wątpliwości, dlatego ewidencje zakupu VAT za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r. oceniono jako nierzetelne i wadliwe w części, dotyczącej zaewidencjonowania faktur zakupu od ww. firm. Następnie NUS postanowieniem z dnia 2.12.2024 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od lutego 2022 r. do kwietnia 2023 r.W toku postępowania podatkowego organ I instancji pismem z dnia 3.01.2025 r. wezwał Stronę do przedłożenia dokumentów i złożenia wyjaśnień w zakresie współpracy z kontrahentami. W celu wyjaśnienia okoliczności w zakresie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi dla strony organ I instancji pismem z dnia 3.01.2025 r. wezwał R. W. do przesłania dokumentacji oraz pismem z dnia 7.01.2025 r. wezwał M. B. do złożenia zeznań w charakterze świadka. Pomimo wystosowania przez organ I instancji wezwań do przedłożenia dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień, strona nie przedłożyła dokumentów oraz nie udzieliła informacji niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy. W związku z powyższym NUS postanowieniem z 8.01.2025 r. przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. do 30.04.2025 r.Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 8.01.2025 r. z wnioskiem o uchylenie w całości tego postanowienia.DIAS postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy wskazane postanowienie organu I instancji.Organ II instancji przytoczył treść art. 87 ust.1 i ust. 2 ustawy o VAT i wskazał, że muszą się ziścić trzy przesłanki, aby na podstawie wyżej opisanej regulacji przedłużyć termin zwrotu:- termin na dokonanie zwrotu nie może upłynąć, co związane jest z możliwością jego przedłużenia,- zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji,- weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w toku ww. procedur.W ocenie DIAS w niniejszej sprawie pojawiły się ww. przesłanki, dlatego też organ I instancji miał podstawy prawne do wydania postanowienia w sprawie wyznaczenia nowego terminu dokonania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym.Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji wydał odpowiednio postanowienia wskazujące nowy termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2023 r., doręczone przed upływem terminu na zwrot (opisane na str. 5 zaskarżonego postanowienia).DIAS wskazał, iż na mocy art. 87 ust. 2 oraz ust. 2b ustawy o VAT organ I instancji miał prawo nie dokonać zwrotu różnicy podatku, we wskazanym terminie, bowiem zaistniały okoliczności powodujące, iż zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postanowieniu z 8.01.2025 r. NUS uzasadnił, iż przedłużenie terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2023 r. do 30 kwietnia 2025 r., następuje z uwagi na to, że strona nie przedłożyła żądanych dokumentów, ani nie udzieliła wyjaśnień, skutecznie uniemożliwiając przeprowadzenie weryfikacji zasadności zadeklarowanego zwrotu. W swoim postanowieniu organ I instancji opisał jakie czynności podejmował i jakie jeszcze zamierza wykonać. Jest to m. in. konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających, w tym pozyskanie dokumentów oraz wyjaśnień od kontrahentów strony oraz przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka. Postanowienie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi ogólnemu M. S. w dniu 25.01.2025 r. tj. przed upływem terminu zwrotu różnicy podatku wyznaczonego do 31.01.2025 r.W związku z tym, postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług za kwiecień 2023 r. zostało doręczone prawidłowo i weszło do obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem NSA, aby skutecznie przedłużyć termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, organ podatkowy ma obowiązek nie tylko wydać, ale również doręczyć postanowienie o przedłużeniu zwrotu VAT jeszcze przed upływem ustawowego terminu w tym zakresie.Postępowanie przed Sądem.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS z 16 kwietnia 2025 r. w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, uchylenie postanowienia ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie doręczył postanowień skarżącej zgodnie z obowiązującym stanem prawnym oraz wykładnią określoną w uchwale NSA z dnia 24 października 2016 r. I FPS 2/16. Sąd dokonał wykładni przepisów dotyczących przedłużania terminu zwrotu podatku VAT w taki sposób, że określił iż przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego} następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art 277 o.p., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zdaniem strony, choć organ nie stosował wykładni przepisów w zakresie zwrotu VAT oraz sposobu ich wydawania (wadliwie wydawał je w ramach kontroli podatkowej nie powołując się pierwotnie na przepisy o czynnościach sprawdzających, nieskutecznie, postanowienia na etapie weryfikacji ich legalności przez Sąd), to zorientowawszy się na postawie pism strony, że być może stosuje wadliwie procedurę, zaczął udawać, że wydaje te postanowienia w ramach czynności sprawdzających - podając w podstawie prawnej przepisy o czynnościach sprawdzających (podając jednocześnie sygnaturę kontroli podatkowej), a sygnatury postanowień w dalszym ciągu świadczyły o tym, że wydaje je w kontroli podatkowej, niezależnie od podawanej podstawy prawnej. W dalszym wywodzie pełnomocnik strony stwierdza iż organ przyjął zatem teoretycznie, że wydawał postanowienia w ramach czynności sprawdzających. W takim wypadku nie doszło do doręczenia postanowień NUS, ponieważ nie zostały one doręczone stronie (pełnomocnikowi). W rzeczywistości organ wydał te postanowienia wadliwie i niezgodnie z wykładnią określoną przez NSA w uchwale. Zdaniem skarżącej oznacza to, że organ od pierwszego postanowienia w ogóle nie prowadził przedłużania zwrotu VAT w trybie czynności, nigdy ich w ramach tych czynności nie identyfikował.Ponadto skarżący zarzucił, że organ nie prowadził procedury weryfikacyjnej i doszło do przerwania ciągu przedłużenia terminu, ponieważ nie można przedłużyć terminu, który już upłynął. Pełnomocnik strony zauważył, że jeśli organ prowadził, wydawał, postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT w czynnościach sprawdzających równoległych do procedury kontroli podatkowej, to kontrola podatkowa została zakończona wraz z doręczeniem protokołu kontroli. Natomiast w postanowieniach o wydłużeniu terminu zwrotu wydawanych w trakcie kontroli, zamiast podawać konkretny termin wydłużenia, określał go - do czasu zakończenia kontroli podatkowej (i tu podawał regularnie wydłużany, spodziewany termin tego wydłużenia). Zdaniem pełnomocnika strony organ wydawał postanowienie w ramach kontroli podatkowej (a nie czynności sprawdzających). Organ nie określił także daty przedłużenia, wskazał jedynie że dokonuje tego przedłużenia na czas weryfikacji, podając hipotetyczną datę z jaką zamierza zakończyć to postępowanie weryfikacyjne. W ocenie strony w oczywisty sposób takie postanowienie było wadliwe i nie spełniało wymogów, które określił NSA w uchwale. To z tego powodu daty na postanowieniach powinny być precyzyjne, a wszystkie wcześniejsze postanowienia były wadliwe). Zdaniem skarżącej, co najmniej wraz z zakończeniem kontroli podatkowej, upłynął termin wydłużenia zwrotu podatku VAT - a organ powinien dokonać zwrotu. Wydając następne postanowienia, po wszczęciu postępowania podatkowego, nie mogły wywoływać skutku przedłużenia, bo termin na zwrot upłynął wraz z zakończeniem kontroli.Reasumując strona zarzuciła, że skoro organ podatkowy zakończył kontrolę i nie prowadzi czynności weryfikacyjnych to jest w zawinionym opóźnieniu w zwrocie podatku VAT wykazanym w deklaracji przez podatnika i nie może przedłużyć terminu, który upłynął przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.W odpowiedzi na skargę DIAS uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna.Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle przywołanych przepisów p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie miała uzasadnionych podstaw.Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie jest kolejnym rozstrzygnięciem wydanym w sprawie przedłużenia zwrotu podatku za kwiecień 2023 r. Poprzednio wydane przez organ odwoławczy postanowienie z 14 stycznia 2025 r., przedłużające termin zwrotu ww. podatku do 31 stycznia 2025 r., zostało poddane kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 178/25 oddalił skargę Spółki (wyrok jest nieprawomocny). Sąd w składzie orzekającym podzielając argumentację prawną przedstawioną w ww. wyroku posłuży się nią w dalszej części uzasadnienia.Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika [...]. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, [...] urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.Nie budzi w kontekście powyższego wątpliwości teza, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., w przypadku gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego), następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 o.p., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 24 października 2016 r., I FPS 2/16, ONSAiWSA 2017, nr 1, poz. 4; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że przedłużenie terminu zwrotu, w ujęciu proceduralnym, odbywa się jedynie w przypadku, w którym zasadność zwrotu wykazanego przez podatnika jawi się organowi jako wymagająca dodatkowego zweryfikowania, a jednocześnie weryfikacja ta nie zostanie zakończona, zanim upłynie ustawowo wyznaczony termin zwrotu. Organ zaś, mając na uwadze owe wątpliwości, z tego właśnie powodu w obliczu konkretnego stanu faktycznego za zasadne uznaje skorzystanie z instytucji przedłużenia terminu. Z tych przyczyn więc przedłużenie terminu zwrotu odbywa się w tej samej procedurze czynności sprawdzających. Odnośnie do terminu przedłużenia zwrotu podatku NSA wskazał, że tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania reguły, że przedłużyć można tylko taki termin, który jeszcze nie upłynął. Pewność stosowania prawa wymaga zatem formułowania rozstrzygnięcia o przedłużeniu w sposób konkretny, niewymagający doszukiwania się tego, jaką datę przesunięcia zwrotu organ miał na uwadze w przyjętych przez siebie okolicznościach. Jako że zwrot powinien nastąpić w konkretnym terminie ustawowo przewidzianym (określonym dniami), to jego odsuwanie w czasie (przedłużenie) też musi być konkretne, czyli wprost wskazywać, na jaki dzień organ wydłuża termin zwrotu w stosunku do terminu ustawowego (lub tego, który już był postanowieniem wcześniej wydłużony).Sąd akcentuje, że dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu VAT nie jest warunkowana istnieniem konkretnych dowodów czy zarzutów świadczących o niezasadności zwrotu, gdyż wystarczające w tym względzie jest istnienie uzasadnionego podejrzenia czy też wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 155/25, CBOSA). Jak wyjaśnił WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 372/23 nie ulega też wątpliwości, że organ podatkowy, podejmując decyzję o tym, czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 610/13, CBOSA). Istotą takiego postępowania jest natomiast wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 2039/15, CBOSA). Tym samym organ podatkowy decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT ma obowiązek wskazać nie tylko jakie okoliczności za tym przemawiają, lecz także dlaczego uważa, że te okoliczności uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu VAT.Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Należy pamiętać, że organy podatkowe, wykazując przesłanki zastosowania powołanego wyżej art. 87 ust. 2 u.p.t.u., powinny nie tylko wskazać na potrzebę zbadania określonych okoliczności (określając jakie czynności w tym celu zostaną lub zostały podjęte), ale także powinny w szczególności wykazać, co wzbudziło ich wątpliwość (np. wskazać na istniejące rozbieżności, czy nieścisłości lub braki w materiale dowodowym) i wytłumaczyć dlaczego uznały, że istnieje potrzeba dalszej weryfikacji (zob. wyroki NSA: z 20 marca 2019 r., I FSK 97/19, z 2 września 2021 r., I FSK 1147/21). Tylko takie uzasadnienie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT może sprostać wymogom procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej, w tym zasadzie przekonywania (art. 124 o.p.) i zasadzie budowania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), a w konsekwencji uchronić organ przed zarzutem nadużywania konstrukcji przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku (zob. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., I FSK 1287/22).W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia powyższe wymogi, albowiem w sposób jasny wykazano, że w trakcie kontroli podatkowej organ I instancji ustalił, że strona odliczyła podatek VAT naliczony z faktur zakupu, które nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez C. i R. W. Organ I instancji jednoznacznie ocenił, że faktury zakupu od ww. kontrahentów miały wpływ na generowaną nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym wykazaną do zwrotu w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2023 r. Ustalenia organu I instancji zostały zawarte w protokole kontroli z 30 września 2024 r., który wraz z załącznikami został wysłany za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres e-PUAP pełnomocnika strony. Pismo zostało uznane za doręczone 15 października 2024 r.Sąd podkreśla, że w kontrolowanej sprawie postanowienie organu I instancji o przedłużeniu terminu zwrotu VAT do 30 kwietnia 2025 r., zostało wydane w dniu 8 stycznia 2025 r., a więc niewątpliwie w toku postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem NUS z 2 grudnia 2024 r. (doręczonym stronie 16 grudnia 2024 r.). Zasadność zwrotu podatku podlegała zatem weryfikacji w ramach postępowania podatkowego, które w dniu wydania kwestionowanego postanowienia organu I instancji pozostawało w toku. W toku postępowania podatkowego NUS wezwał stronę do przedłożenia dokumentów i złożenia wyjaśnień pismem z dnia 3.01.2025 r. Ponadto w celu wyjaśnienia okoliczności transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi dla strony organ I instancji pismem z dnia 3.01.2025 r. wezwał R. W. do przesłania dokumentacji oraz pismem z dnia 7.01.2025 r. wezwał M. B. do złożenia zeznań w charakterze świadka. Pomimo wystosowania przez organ I instancji wezwań do przedłożenia dokumentów oraz złożenia wyjaśnień, strona nie przedłożyła dokumentów oraz nie udzieliła informacji niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności w prowadzonej sprawie. Okoliczności powyższe w sprawie są bezsporne, skarżąca nie kwestionuje ich w skardze. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, odsunięcie w czasie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego było więc warunkowane istnieniem określonych wątpliwości i potrzebą ich wyjaśnienia w kontekście prawidłowości rozliczenia przedłożonego przez podatnika. Organy podatkowe w zaskarżonych postanowieniach w sposób należyty wykazały (uprawdopodobniły), że określone elementy stanu faktycznego dotyczącego deklarowanego zwrotu VAT nie są klarowne, budzą wątpliwości i powinny zostać zbadane. Zasadnie również wskazały na bierną postawę strony, która nie przedstawia dokumentów i wyjaśnień żądanych przez NUS w zakresie kwestionowanych transakcji zakupu. Co istotne, należy się zgodzić z organem odwoławczym, że weryfikacja zasadności zwrotu podatku była konieczna, a jej celem była przede wszystkim ochrona interesów budżetu Skarbu Państwa, które mogłyby ucierpieć wskutek prób wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym.Z tych względów, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w okolicznościach faktycznych sprawy - w świetle art. 87 ust. 2 u.p.t.u. - istniały przesłanki uzasadniające powstanie wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku, a tym samym poprawne było wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu jego zwrotu.Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. mowa o tym, że przedłużenie terminu zwrotu następuje, jeśli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Natomiast w realiach tej sprawy postanowienie NUS zostało wydane w ramach postępowania podatkowego a zatem zarzuty skargi - odnoszące się do czynności sprawdzających i kontroli podatkowej - są chybione. W ocenie Sądu w dacie wydania postanowienia przez NUS możliwe jest przedłużenie zwrotu VAT, ponieważ w okresie tym niewątpliwie nie można było stwierdzić, że przeprowadzone przez organ czynności wykazały zasadność zwrotu VAT.Kolejno należy się odnieść do zarzutu skarżącej co do sposobu sformułowania rozstrzygnięcia przez organ I instancji, który – według skarżącej – nie jest precyzyjny i sprzeczny z ww. uchwałą NSA z 24 października 2016 r., I FPS 2/16. Skarżąca podnosi przy tym, że poprzednio kierowane do niej postanowienia NUS nie zawierały konkretnej daty. Zauważyć jednak należy, że w granicach niniejszej sprawy pozostaje kontrola legalności zaskarżonego postanowienia DIAS z 16 kwietnia 2025 r. i poprzedzającego je postanowienia NUS z 8 stycznia 2025 r., a nie wcześniej kierowanych do strony postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu VAT. Szczególnie, że pełnomocnik skarżącej był autorem skarg na te postanowienia rozpoznanych wyrokami tut. Sądu: z 15 października 2024 r., I SA/Wr 930/23, I SA/Wr 220/24 i I SA/Wr 440/24; oraz z 17 grudnia 2024 r., I SA/Wr 650/24.Jeśli zaś chodzi o postanowienie NUS z 8 stycznia 2025 r., to w jego sentencji organ orzekł: wyznaczam nowy termin zwrotu do dnia 30.04.2025 r. W ocenie Sądu, takie sformułowanie terminu zwrotu nadwyżki podatku jest konkretne i nie nasuwa żadnych wątpliwości.Jak już wskazano, postanowienie DIAS zaskarżone w niniejszej sprawie jest kolejnym postanowieniem w sprawie przedłużenia spółce terminu zwrotu nadwyżki VAT za kwiecień 2023 r. Pierwsze przedłużenie zostało dokonane do 31 października 2023 r. (postanowienie NUS z 7 lipca 2023 r.). Kolejne postanowienie NUS z 11 października 2023 r. (doręczone 26 października 2023 r.) przedłużyło termin zwrotu do 31 stycznia 2024 r. Następnie NUS wydał postanowienie z 5 stycznia 2024 r., którym przedłużono termin zwrotu do 29 marca 2024 r. (doręczone 20 stycznia 2024 r.). Dalej postanowieniem NUS z 11 marca 2024 r. (doręczone 27 marca 2024 r.) przedłużono termin zwrotu do 28 czerwca 2024 r. Kolejno postanowieniem NUS z 7 czerwca 2024 r. (doręczone 25 czerwca 2024 r.) przedłużono termin zwrotu do 31 października 2024 r. Postanowieniem NUS z 14 października 2024 r. (doręczonym 29 października 2024 r.) przedłużono termin zwrotu do 31 stycznia 2025 r. Ostatnie postanowienie NUS z dnia 8 stycznia 2025 r. przedłuża termin zwrotu do 30 kwietnia 2025 r.Tym samym doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., bowiem doręczenie postanowienia NUS z 8 stycznia 2025 r. nastąpiło zanim upłynął przedłużony uprzednio termin (zob. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 21 września 2020 r., I FPS 1/20, ONSAiWSA 2021, nr 1, poz. 2).Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się wskazanych w skardze nieprawidłowości, jak również innych naruszeń prawa, które Sąd jest zobligowany wiąźć pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a..