Wyrok - II SA/Kr 1345/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 22 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Nadzór budowlany, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. P. i G. B. na decyzję nr 454/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2025 r. znak WOB.7721.352.2024.ABIE w przedmiocie nienałożenia obowiązku wykonania określonych czOddalono skargę. Nadzór budowlany, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. P. i G. B. na decyzję nr 454/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2025 r. znak WOB.7721.352.2024.ABIE w przedmiocie nienałożenia obowiązku wykonania określonych cz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
świadek
odwołujący / ubezpieczony
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
22 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Agnieszka Nawara-Dubiel
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
II SA/Kr 1345/25UZASADNIENIE9 lipca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki (dalej: "PINB") w ramach czynności kontrolnych w sprawie prac wykończeniowych generujących uciążliwości ustalił, że dwupoziomowy lokal nr [...] (własność E. i M. P.) na trzecim piętrze budynku przy ul. [...] w K. składa się obecnie na poziomie dolnym z: pomieszczenie nr 1 (pokój); pomieszczenie nr 2 (garderoba); pomieszczenie nr 3 (pom. gospodarcze); pomieszczenie nr 4 (łazienka); hall i przestrzeń komunikacyjna nr 5; balkon od strony zachodniej – dostęp możliwy przez drzwi balkonowe, natomiast na poziomie górnym, tj. przestrzeni antresoli, z: przestrzeń komunikacyjna nr 6 – otwór na schody; pomieszczenie nr 7 (pokój z aneksem kuchennym); pomieszczenie nr 8 (łazienka); balkon od strony zachodniej – dostęp możliwy przez drzwi balkonowe; taras od strony północnej – dostęp możliwy przez drzwi balkonowe. Komunikacja między poziomami po drabinie (brak schodów wewnętrznych).Ściana wydzielająca sporny lokal od strony południowej na obu poziomach jest ścianą wspólną z lokalem nr [...] (też dwupoziomowym). W jej rejonie wykonano dotychczas m.in.: ściany działowe z bloczków gipsowych, zabudowy i obudowy z bloczków gipsowych szachtów instalacyjnych, zabudowy i okładziny z płyt gipsowo-kartonowych ścian i stropów, wylewki cementowe w warstwach podłogi, wyprawy tynkarskie na powierzchni ścian, wyprawy tynkarskie stropów, podejścia instalacji kanalizacji, zimnej wody i ciepłej wody użytkowej pod przybory sanitarne, puszki instalacyjne i wypusty przewodów instalacji elektrycznej i telekomunikacyjnej.Sporny lokal wyposażony jest w wewnętrzne instalacje budowlane (wodociągową – ciepła i zimna woda), kanalizacji sanitarnej i c.o., wentylacji mechanicznej, elektryczną i telekomunikacyjną). W ramach dostosowania do potrzeb użytkowników współwłaściciele lokalu prowadzą według projektu aranżacji wnętrza roboty budowlane, które rozpoczęły się w lipcu 2023 r. Podczas czynności kontrolnych wykonywano ścianki działowe i powłoki malarskie na poziomie antresoli.PINB postanowieniem z 30 lipca 2024 r., znak: ROIK I.5141.77.2024.JBA, wydanym m.in. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Prawo budowlane"), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z przebudową lokalu oraz nałożył obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych (w tym instalacyjnych), a także ekspertyzy technicznej m.in. w zakresie wpływu na konstrukcję i statykę budynku (w tym na wspomnianą ścianę wspólną) oraz prawidłowości działania instalacji wewnętrznych z odniesieniem się do zgodności przebudowy z warunkami technicznymi i przepisami w zakresie ochrony akustycznej budynku. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia PINB stwierdził, że mamy do czynienia ze zmianą powierzchni użytkowej i odmiennym używaniem istniejących pomieszczeń, co wymagało zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej.PINB decyzją z 25 września 2024 r., znak: ROIK I.5141.77.2024.JBA, wydaną m.in. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie nałożył na E. i M. P. (inwestorów i właścicieli lokalu) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, mających na celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową lokalu oraz orzekł, że roboty budowlane zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia PINB stwierdził w szczególności, że stronami postępowania są wyłącznie inwestorzy oraz zarządca budynku.Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: "MWINB") decyzją nr 454/2025 z 14 sierpnia 2025 r., znak: WOB.7721.352.2024.ABIE, wydaną po rozpatrzeniu odwołania R. P. i G. B. (współwłaścicieli lokalu nr [...]), umorzył postępowanie odwoławcze.W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że członkowie wspólnoty mieszkaniowej mogliby wyjątkowo występować jako strony postępowania obok wspólnoty mieszkaniowej, gdyby inwestycja oddziaływała na ich lokal. Sporne roboty budowlane dotyczyły wykończenia pomieszczeń w stanie deweloperskim (zmiana rozkładu pomieszczeń i przebiegu niektórych instalacji, prace wykończeniowe i aranżacyjne, np. nowe ścianki w lekkiej konstrukcji, okładziny, wylewki, podejścia instalacji). PINB nie stwierdził ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku i elementy wspólne. Ponieważ odwołujący się utrzymywali, że ich lokal przylega do uszkodzonej ściany konstrukcyjnej, a ingerencja w przegrody zewnętrzne i elementy konstrukcyjne budynku uniemożliwia im korzystanie z niego (szum wody, brak ochrony akustycznej), należało zbadać, czy doszło do naruszenia ściany konstrukcyjnej między lokalami, a tym samym potwierdzić ewentualny indywidualny interes prawny.Organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji ustalenie długości ściany między pomieszczeniem łazienki a pomieszczeniem gospodarczym przylegającej prostopadle do ściany między lokalami zarówno od strony łazienki (68 cm), jak i od strony pomieszczenia gospodarczego (75,6 cm). Na tej podstawie uznał, że nie doszło do naruszenia ściany konstrukcyjnej między lokalami, a przewody wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej w łazience poprowadzono w przedściance (dostawionej do ściany głównej) bez ingerencji w ścianę nośną (konstrukcyjną), która oddziela lokale. Dalej stwierdził, że nie doszło też do naruszenia ściany konstrukcyjnej między lokalami na wysokości antresoli, a instalacja elektryczna poprowadzona została tam w warstwie podtynkowej (wykończeniowej). Potwierdza to dokumentacja pochodząca od inwestorów. Fakt prowadzenia instalacji w warstwach wykończeniowych (tynkach i wylewkach) nie przesądza o ingerencji w elementy nośne budynku. Zatem odwołujący się kierowali się subiektywnymi odczuciami co do ingerencji w ścianę międzylokalową, które mogli mieć podczas prowadzenia w sąsiadującym lokalu robót budowlanych. Nie ma zatem podstaw do odstępowania od ogólnych zasad reprezentowania interesu właścicieli lokali przez wspólnotę mieszkaniową.W skardze R. P. i G. B. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie:1) art. 28 kpa w zw. z art. 140 i art. 144 kc przez nieuznanie ich za strony;2) art. 28 kpa przez przyjęcie, że dla wykazania istnienia interesu prawnego niezbędne jest wykazanie konkretnego, zaistniałego naruszenia przepisu prawa materialnego, podczas gdy wystarczające jest ustalenie możliwości wystąpienia naruszenia (negatywnego wpływu na sytuację prawną);3) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa błędne przyjęcie, że:a. roboty budowlane polegały na wykończeniu pomieszczeń bez ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku i elementy wspólne, podczas gdy już w dacie wydania decyzji PINB zaingerowano w strop nad trzecią kondygnacją, w stropodach nad antresolą i ścianę konstrukcyjną oddzielającą lokale;b. skarżący opierają interes prawny na uszkodzeniu ściany konstrukcyjnej między lokalami, podczas gdy opierają go na uszkodzeniu ściany konstrukcyjnej, uciążliwym hałasie wody, zmianie przeznaczenia pomieszczeń bezpośrednio sąsiadujących z ich lokalem oraz poważnej ingerencji w elementy konstrukcyjne (stropu i stropodachu nad antresolą), powodujących zmianę parametrów tych elementów i zmianę szczelności pokrycia dachu nad ich lokalem;c. nie doszło do ingerencji w ścianę międzylokalową na podstawie pomiaru ściany w jednym tylko punkcie, podczas gdy do ingerencji doszło co najmniej w dwóch miejscach, tj. w obrębie przyłącza pralki i suszarki oraz zestawu prysznicowego;d. nie doszło do naruszenia ściany konstrukcyjnej między lokalami na wysokości antresoli, a instalacje elektryczne zostały tam poprowadzone w warstwie podtynkowej, podczas gdy na antresoli ściana konstrukcyjna została uszkodzona co najmniej kilkakrotnie, a instalacje elektryczne prowadzone są także w przekroju ściany konstrukcyjnej międzylokalowej;4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa i art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego przez:a. przyjęcie bez weryfikacji jako pełnowartościowego materiału dowodowego wadliwych ekspertyz technicznych, co skarżący wykazali w piśmie z 27 stycznia 2025 r.;b. przyjęcie, że skarżący nie powołali się na żadne obiektywne dowody, podczas gdy w piśmie z 27 stycznia 2025 r. zakwestionowali opinie i ekspertyzy przedstawiając konkretne zarzuty, do których MWINB w żaden sposób się nie odniósł oraz wskazali konkretny materiał dowodowy (z opinii biegłego, z przesłuchania świadków, którzy byli na miejscu zdarzenia i stwierdzili uszkodzenia ścian i elementów konstrukcyjnych);c. przyjęcie bez przeprowadzenia chociażby oględzin lokalu skarżących, że nie ma żadnych negatywnych wpływów robót, podczas gdy nadal obecne są uciążliwy szum wody i odgłosy korzystania z pralki, w sytuacji gdy już PINB pozostaje właściwy w zakresie badania należytej izolacji akustycznej, a w pozostałym zakresie zobowiązany jest na zasadzie art. 7b kpa współdziałać z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym;d. przyjęcie, że zarządca budynku działał, podczas gdy nie zapoznał się z aktami postępowania, nie zajął stanowiska i nie wniósł odwołania mimo podstaw ku temu, które wskazał nowy zarządca powołany po upływie terminu do zaskarżenia (pismo z 21 lutego 2025 r.);5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 i 3 kpa w ten sposób, że nie wiadomo, czy organ badał definicję strony w świetle art. 28 Prawa budowlanego, czy też wziął pod uwagę art. 28 kpa oraz czy zapoznał się z art. 140 i 144 kc;6) art. 75 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa przez oparcie rozstrzygnięcia na fragmentarycznych oględzinach z 2 czerwca 2025 r. i niewykorzystanie dostępnych środków dowodowych, w tym wskazanych w pismach z 27 stycznia 2025 r. i 5 maja 2025 r.;7) art. 138 § 1 pkt 3 kpa przez przyjęcie, że istnieją podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego mimo to, że przy ustalaniu kręgu stron postępowania legalizacyjnego należy uwzględniać wszelkie oddziaływania inwestycji na interesy właścicieli sąsiednich lokali,8) art. 8 kpa w ten sposób, że MWINB uwzględnił pismo skarżących z 27 stycznia 2025 r. w zakresie zmiany zarządcy, zaś w pozostałym zakresie je zignorował, podobnie jak pismo z 5 maja 2025 r. oraz stanowiska końcowe z 23 czerwca 2025 r. i 7 lipca 2025 r.;9) art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego i art. 28 kpa oraz art. 140 i 144 kc przez przyjęcie za wystarczające, że stroną jest wspólnota z pominięciem indywidualnych właścicieli lokali posiadających interes prawny.W uzasadnieniu skargi podnieśli m.in., że na podstawie prostych oględzin można stwierdzić, że mają odrębny od wspólnoty interes prawny, bo w zasadzie tylko oni odczuwają uciążliwość związaną z szumem wody z instalacji, odgłosami pracującej pralki bezpośrednio w sypialni czy uszkodzeniami stropodachu znajdującego się bezpośrednio nad ich lokalem. Choć wielokrotnie przedstawiali projekt budowlany, to organy uparcie nie zauważają, że łazienkę na dolnym poziomie powiększono dwukrotnie wzdłuż ściany międzylokalowej, a w dalszej części pomieszczenie przekształcono w pomieszczenie gospodarcze, w wyniku czego w miejsce jednego podejścia instalacji wod-kan przygotowanego przez dewelopera wprowadzono aż cztery podejścia instalacji wod-kan. Organ oparł się na dokonanym bez ich udziału pomiarze jednego z przepierzeń z pominięciem drugiego przepierzenia na tej samej ścianie oddzielającego miejsce, w którym wskazali najdalej idące uszkodzenia. Skarżący podkreślili, że poprzedni zarządca nie tylko nie był aktywny w postępowaniu, ale zatajał przed członkami wspólnoty informacje o dalszym prowadzeniu prac mimo ich wstrzymania. Zakres robót ustalony w oparciu o ekspertyzy przedłożone przez inwestorów jest różny od zakresu robót faktycznie zrealizowanych. Sam zarządca, z pominięciem koniecznej uchwały wspólnoty, udzielił inwestorom zgody na naruszenie elementu konstrukcyjnego w lokalu, co zostało ujawnione w dokumentacji zdjęciowej z 9 lipca 2024 r. (taka ingerencja w elementy konstrukcyjne wymaga pozwolenia na budowę, a uszkodzony strop nad czwartą kondygnacją jest stropem wspólnym także dla lokalu skarżących). Organ nie skorzystał z art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego z zakresu akustyki, ani nie zmierzył grubości ściany konstrukcyjnej na całej długości nowego pomieszczenia łazienki z uwzględnieniem dokładnego zwymiarowania dobudowanych prostopadłych przepierzeń między punktami lokalizacji instalacji wodno-kanalizacyjnej oznaczonymi numerami 3 (zestaw prysznicowy) i 4 (umywalka) oraz 5 (umywalka) i 6 (pralka). Obowiązkiem organu odwoławczego, którego zaniedbał organ pierwszej instancji, było wezwanie inwestora do przedłożenia wymaganej zgody wspólnoty na roboty w części wspólnej.W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi, wskazując przy tym m.in., że nie widział potrzeby korzystania z art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, a ocena sposobu działania zarządcy nieruchomości jest kwestią wzajemnych stosunków współwłaścicieli nieruchomości z tym podmiotem.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D*. U. z 2024 r. póz. 935 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publiczneji stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Żart. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.Skarga jest nieuzasadniona.Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. póz. 572) - dalej: "k.p.a.", którą organ II instancji - po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji organu l instancji -umorzył postępowanie odwoławcze.W takim przypadku kontrola Sądu ogranicza się jedynie do oceny czy istniały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a, to jest wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt l OSK 25/21, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjne, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. R. Hauser. M. Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, s. 904,908). W przypadku postępowania odwoławczego bezprzedmiotowość ze względów podmiotowych będzie zachodziła w sytuacji, gdy organ ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2394/21, CBOSA).Wobec powyższych ustaleń należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem objętego przedmiotową skargą rozstrzygnięcia wymaga uprzedniego ustalenia, czy skarżącym przysługiwał, czy też ewentualnie mógł przysługiwać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym "przebudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] w K. w zakresie lokalu mieszkalnego nr [...] w zakresie zmiany układu funkcjonalnego pomieszczeń zrealizowanego bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczne - budowlanej".Postępowanie to zostało wszczęte przez organ nadzoru budowlanego z urzędu i - co wymaga podkreślenia - dotyczyło tylko i wyłącznie zmian układu funkcjonalnego pomieszczeń w lokalu mieszkalnym nr [...], sąsiadującym z lokalem mieszkalnym skarżących.W toku postępowania przed organem l instancji, organ ten prowadził postępowanie dowodowe (uzupełnione następnie przez organ II Instancji), między innymi w celu ustalenia, czy wystąpiła zarzucana przez skarżących ingerencja w części wspólne budynku tj. w elementy konstrukcyjne budynku, poprzez poprowadzenie w ścianach (stanowiących części wspólne) instalacji. Ekspertyzy pozyskane do akt sprawy wskazały że ingerencja w części wspólne nie nastąpiła. Ze względu jednak na potencjalną możliwość takiej ingerencji - która przy wszczęciu postępowania nie była z oczywistych względów ustalona i wiadoma - za stronę postępowania uznana został Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...].Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Treść pojęcia interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (wyrok NSA z 7 czerwca 2013 r., l OSK 2226/12, LEX nr 1356980). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok WSA w Łodzi z 5 czerwca 2013 r., III SA/Łd 26/13, LEX nr 1334447). O interesie prawnym strony decyduje to, czy w konkretnym postępowaniu zmierza do zrealizowania lub ochrony prawa podmiotowego.Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2019 r. póz. 737) w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. W myśl zaś art. 3 ust. 2., nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zgodnie zaś z art. 6 ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.Jeżeli zaś chodzi o reprezentację wspólnoty mieszkaniowej, to zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Powierzenie zarządu nieruchomością wspólną zarządowi wspólnoty ma swoje uzasadnienie w potrzebie zapewnienia sprawnego zarządzania nieruchomością wspólną, co jest szczególnie istotne w razie znacznej liczby współwłaścicieli, reprezentujących niekiedy sprzeczne interesy.W konsekwencji w orzecznictwie przyjęto, zew przypadku postępowań dotyczących części wspólnych wspólnot mieszkaniowych stroną jest wspólnota mieszkaniowa, którą z kolei reprezentuje na zewnątrz (czyli również wobec organów administracji publicznej) zarząd (art. 21 ust. 1) lub zarządca (art. 18 ust. 1)(por. wyroki NSA z dnia: 10 lutego 2017 r., II OSK 1346/15, 13 kwietnia 2016 r., II OSK 1325/15; z 21 października 2015 r., II OSK 3064/14; 21 października 2015 r., II OSK 3064/14; 4 marca 2011 r., II OSK 419/10 oraz II OSK 406/10; z 6 grudnia 2006 r., II OSK 858/06).Wobec powyższego, w postępowaniu wszczętym w sprawie zmian układu funkcjonalnego pomieszczeń wewnątrz lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność, z ewentualną możliwością ingerencji w części wspólne budynku, interes prawny mają wyłącznie właściciele lokalu wobec którego wszczęte zostało postępowanie (M. i E. P.) oraz wspólnota mieszkaniowa budynku - w zakresie ewentualnych ingerencji robót budowlanych w części wspólne.Interesu takiego nie posiadają skarżący, mimo że z lokalem w którym wykonano roboty budowlane sąsiaduje lokal mieszkalny stanowiący ich własność.Wykonane roboty budowlane nie ingerowały bowiem nawet potencjalnie w prawo własności nieruchomości (mieszkanie) skarżących.Skarżący wskazują jako źródło swojego interesu prawnego art. 140 i 144 KC.Zgodnie z art. 140 Kodeksu Cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innychosób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniemswego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W12tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Jak już wyżej wskazano, prawo własności nieruchomości skarżących nie zostało naruszone ani realnie, ani potencjalnie.Jeśli zaś idzie o art. 144 Kodeksu Cywilnego, to zgodnie z tym przepisem, właściciel nieruchomości powinien, przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.Przepis ten dotyczy tzw. prawa sąsiedzkiego i dotyczy immisji, oznaczających skutki korzystania z nieruchomości (tzw. nieruchomości wyjściowej) polegające na oddziaływaniach na okoliczne nieruchomości. Źródłem immisji jest zachowanie podejmowane przez właściciela w całości na własnej nieruchomości. Cecha ta odróżnia immisję od wtargnięcia na cudzą nieruchomość, które polega na bezprawnym wkroczeniu na cudzą nieruchomość i ewentualnie również na podejmowaniu tam kolejnych działań. Wtargnięcie nie jest objęte hipotezą art. 144, natomiast jego bezprawność wynika z treści art. 140 k.c. Regulacja zawarta w art. 144 dotyczy wyłącznie tzw. immisji pośrednich, czyli oddziaływań, które ujawniają się->na nieruchomości wyjściowej, a następnie przenikają na obszar nieruchomości sąsiednich (np. hałas). Granicą służącą ocenie dopuszczalności immisji jest przeciętna miara, ustalana przy pomocy dwóch kryteriów: społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz stosunków miejscowych. Immisję, które tej miary nie przekraczają, są dopuszczalne, jako że nie byłoby możliwe korzystanie z nieruchomości w sposób niedostrzegalny i nieodczuwalny na nieruchomościach sąsiednich. Przeciętny charakter miary wskazuje, że punktem odniesienia powinny być odczucia przeciętnego człowieka, a osobista wrażliwość konkretnej osoby nie ma znaczenia, bez względu na to, co jest przyczyną tej wrażliwości. Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości jako miernik przeciętnej miary zakłóceń należy ustalać, oceniając charakter zarówno nieruchomości wyjściowej, jak i nieruchomości objętych immisjami. Granice immisji może bowiem wyznaczać cel, któremu dane nieruchomości służą, np. działalność13rolnicza, przemysłowa, charakter mieszkalny itp. Z kolei "stosunki miejscowe" oznaczają utrwalony sposób użytkowania nieruchomości w danej okolicy. (A. Sylwestrzak [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, LEX/el. 2025, art. 144.)Jednakże kwestie te i rozstrzyganie konfliktów sąsiedzkich w tym zakresie jest domeną prawa cywilnego i sądów powszechnych, nie jest natomiast kompetencją organów nadzoru budowlanego, którego rolą jest nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego.Wobec powyższego organ miał wszelkie podstawy, aby stwierdzić, że skarżącym status strony w toczącym się postępowaniu nie przysługuje, a w konsekwencji umorzyć postępowanie odwoławcze. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..