sygn. I SAB/Op 93/25 23 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu

Postanowienie - I SAB/Op 93/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 23 grudnia 2025

Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w przedmiocie stwierdzenia nieważności dyplomu potwierdzającego nadanie tytułu zawodowego licencjata postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE ProkurOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w przedmiocie stwierdzenia nieważności dyplomu potwierdzającego nadanie tytułu zawodowego licencjata postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Prokur
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy sprawa karna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
prokurator uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 23 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący Beata Kozicka
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w przedmiocie stwierdzenia nieważności dyplomu potwierdzającego nadanie tytułu zawodowego licencjata postanawia odrzucić skargę.

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Okręgowej w Gliwicach (zwany dalej skarżącym, Prokuratorem) pismem z 11 września 2025 r., działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 8 § 1, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej w Opolu (zwanego dalej organem, Rektorem) w sprawie stwierdzenia nieważności dyplomu wydanego M. D., potwierdzającego nadanie mu tytułu zawodowego licencjata.Powołując się na art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. wniósł o:1) stwierdzenie, że Rektor Politechniki Opolskiej dopuścił się bezczynności;2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;3) zobowiązanie Rektora Politechniki Opolskiej w Opolu do załatwienia wniosku Prokuratora Okręgowego w Gliwicach w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku.W skardze, Prokurator podniósł, że pismem z 24 stycznia 2025 r. skierował do Rektora w trybie art. 182 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, z późn. zm.) wniosek, w którym domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego, mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego M. D. w dniu [...], potwierdzającego nadanie mu tytułu zawodowego licencjata. W ocenie skarżącego, wniosek Prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego jest wiążący dla organu administracji publicznej, na potwierdzenie czego przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. Skarżący przypomniał, że M. D. wydany został przez Politechnikę Opolską w Opolu dyplom ukończenia studiów oraz nadany jej został tytuł zawodowy licencjata. Nastąpiło to w oparciu o egzamin dyplomowy oraz złożoną 29 czerwca 2015 r. pracę licencjacką pod tytułem "[...]". W ocenie Prokuratora, praca ta nie została jednak przygotowana samodzielnie przez M. D. bowiem jej napisanie zleciła ona innej osobie. Jak podniósł skarżący, tak przygotowaną pracę dyplomową złożył przed komisją egzaminacyjną wyższej uczelni, zapewniając na piśmie o samodzielnym jej sporządzeniu. Na skutek powyższego, [...] wydany został ww. dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia. Natomiast, Sąd Rejonowy O. prawomocnym wyrokiem z 7 lipca 2020 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko M. D., czym przesądził, że ww. popełniła zarzucone jej przestępstwo z art. 272 k.k., polegające na tym, [...] w O. wyłudził poświadczenie nieprawdy w postaci dyplomu potwierdzającego nadanie tytułu licencjata Politechniki Opolskiej. W ocenie skarżącego, postępowanie administracyjne nie zostało dotąd zakończone decyzją zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - dalej zwanej k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.Podsumowując wywody skargi Prokurator podniósł, że Rektor w terminie nie rozpatrzył ponaglenia w formie postanowienia, zgodnie z art. 37 § 6 k.p.a. i wciąż pozostaje w bezczynności. Prokurator wskazał, że okoliczności sprawy pozwalają na zakwalifikowanie bierności organu jako bezczynności z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a k.p.a., bowiem organ od stycznia 2025 r. nie załatwił sprawy administracyjnej o prostym stanie faktycznym i nieskomplikowanym stanie prawnym. Rektor Politechniki Opolskiej w Opolu nie podjął w sprawie żadnych czynności procesowych i pominął milczeniem wniesione przez Prokuratora ponaglenie, które okazało się bezskuteczne. W ocenie Prokuratora, ewidentna wadliwość cechuje postępowanie Rektora jako organu administracji publicznej, który bez żadnych ważnych przyczyn nie podjął żadnych czynności procesowych i przekroczył wszelkie terminy ustawowe do załatwienia sprawy, przy czym należy jako okoliczność obciążającą organ wskazać na konsekwencje bezczynności związane z biegiem terminu z art. 156 § 2 k.p.a., który przypuszczalnie upłynie we wrześniu 2025 r. Zdaniem Prokuratora, nie ulega przy tym wątpliwości, że postępowanie w trybie art. 77 ust. 4 pkt 2 i art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce prowadzi się z zastosowaniem art. 156 - 158 k.p.a.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Ustosunkowując się do stawianych w niej zarzutów organ podniósł, że zarzut dotyczący dopuszczenia się przez Rektora Politechniki Opolskiej bezczynności stwierdzenia nieważności dyplomu wydanego M. D. jest bezzasadny. Prokurator bowiem - jak wynika z przebiegu postępowania oraz akt postępowania, był informowany pisemnie o wszelkich czynnościach dokonywanych przez organ, które były dokonywane zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a., w terminach przewidzianych przez przepisy prawa, co skutkowało ostatecznie wydaniem przez organ 1 kwietnia 2025 r. decyzji nr RR/364/2025 r., uchylającej decyzję Komisji egzaminu dyplomowego z [...] dotyczącą nadania M. D. tytułu zawodowego licencjata oraz odmawiającej nadania M. D. tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata, zaskarżonej następnie przez M. D. do WSA w Opolu. Rektor nie zgodził się także z zarzutem skargi, że we wrześniu 2025 r. upłynął termin, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a., skoro toczy się ww. postępowanie. Ponadto, skarżący nie przedstawił w skardze żadnych dowodów potwierdzających bezczynność organu. Organ podsumował, że skoro zarzut bezczynności Rektora w sprawie stwierdzenia nieważności dyplomu wydanego M. D. jest bezzasadny, to tym bardziej nie mogło dojść do dopuszczenia się przez Rektora Politechniki Opolskiej bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Ponadto wskazania wymaga, że celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku prawem określonej reakcji organu w załatwieniu sprawy strony. Na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie wskazania wymaga, że na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Sąd stwierdza także, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).Ponadto mocą art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego powodu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 p.p.s.a.).Nadto wskazania wymaga, że na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Nadto sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Jednakże zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu.Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia zaznaczenia wymaga, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego przytaczania.Przedmiotem zaskarżenia – jak wskazano powyżej – jest bezczynność Rektora w załatwieniu wniosku Prokuratora z 24 stycznia 2025 r., mającego na celu stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...], M. D. Istotne jest jednak, że w przedmiotowej sprawie, co także ważne, Prokurator w tej samej sprawie administracyjnej a dotyczącej ukończenia studiów i uzyskania tytułu zawodowego licencjata przez M. D. złożył zarówno sprzeciw datowany na dzień 23 stycznia 2025 r., jak i datowany na dzień 24 stycznia 2025 r., wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...] ww. studentowi. Uwaga powyższa jest istotna albowiem organ postanowieniem z 12 lutego 2025 r., nr [...], wszczął w jednej sprawie postępowanie obejmując nim – co wynika tak z podstawy jak i z uzasadnienia postanowienia, zarówno sprzeciw jak i wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...]. Postępowanie to organ zakończył decyzją z 1 kwietnia 2025 r., nr [...], mocą której uchylił decyzję Komisji egzaminu dyplomowego z [...], dotyczącą nadania M. D. tytułu zawodowego licencjata i odmówił nadania ww. studentowi tytułu zawodowego licencjata oraz wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata. Następnie też, w wyniku rozpoznania wniosku M. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 22 maja 2025 r., nr [...], Rektor utrzymał tę decyzję w mocy. Decyzja ta doręczona została Prokuratorowi 26 maja 2025 r. Niewątpliwie zatem organ rozpoznał sprzeciw i wniosek Prokuratora w postępowaniu, które zostało ostatecznie zakończone wydaniem decyzji.Tym samym podkreślić należy, że w uchwale 7 sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny - dalej zwany NSA, stwierdził, że: "(...) Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Jak podkreślano w powyższej uchwale z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc jak w rozpoznawanej sprawie zakończenie postępowania wydaniem decyzji, która na dzień wniesienia skargi korzystała z mocy ostateczności. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie NSA zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zatem, konstatując dotychczas podniesione, zgodnie z uchwałą NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Analogicznie wypowiedział się NSA w odniesieniu do badania przewlekłego sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji w przypadku zakończenia postępowania. W uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 stwierdzono bowiem, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy podniesienia wymaga, że realizując ustawowe zadanie strzeżenia praworządności, prokurator podejmuje działania w administracji także w trybach nadzwyczajnych. Tym samym prokurator ma uprawnienia zarówno w zakresie kontroli bieżącej, jak i następczej, może też skorzystać ze sprzeciwu jako specjalnego środka prawnego w postępowaniu administracyjnym. Sprzeciw to nadzwyczajny środek prawny przysługujący tylko prokuratorowi od decyzji ostatecznej w administracyjnym toku postępowania. Sprzeciw prokuratora, co ważne, nie stanowi samodzielnego środka zaskarżenia ostatecznych decyzji administracyjnych, lecz jest wspólnym określeniem kilku różnych środków prawnych. Słowo "sprzeciw" służy podkreśleniu imperatywnego charakteru zaskarżenia decyzji przez prokuratora. Skutki wniesienia sprzeciwu są bardziej kategoryczne od powstających w przypadku wniesienia odpowiedniego podania lub żądania przez stronę postępowania. Organ administracyjny, do którego prokurator skierował sprzeciw, ma obowiązek prawny wszcząć z urzędu postępowanie i w terminie 30 dni wydać decyzję. Jeżeli organ administracyjny w tym terminie nie ustosunkuje się do sprzeciwu, ma obowiązek zawiadomić prokuratora i stronę postępowania o przyczynach zwłoki, podając nowy termin merytorycznego rozpoznania. Na niedopełnienie tego obowiązku przysługuje prokuratorowi i stronom zażalenie. Organ musi wszcząć z urzędu postępowanie zawsze, gdy otrzyma sprzeciw prokuratora, co w sprawie zrealizował. Zawiadamiał o tym wszystkie strony postępowania, wskazując na przesłanki i podstawy, w ramach których odwoła się tak do sprzeciwu jak i wniosku prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...].Uwagi te są istotne, albowiem rozpatrzenie sprzeciwu następuje w postępowaniu prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych z udziałem wszystkich stron i innych uczestników postępowania. Organ załatwia sprzeciw prokuratora w rozumieniu art. 185 k.p.a. Żądanie Prokuratora zawarte w sprzeciwie rodzi o tyle dalej idące skutki procesowe, niż o podobnej treści żądanie strony, że organ administracyjny nie może wydać decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji przewidzianej w art. 157 § 3 k.p.a. Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę – co wskazał organ tak w postanowieniu je wszczynającym jak i decyzji go kończącej. Przy czym jej ocena merytoryczna wykracza poza granice niniejszej sprawy.W przedmiotowej sprawie, co wymaga powtórzenia, Prokurator w tej samej sprawie administracyjnej - gdyż dotyczącej legalności ukończenia studiów i uzyskania tytułu zawodowego licencjata przez M. D.- złożył zarówno sprzeciw jak i wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...] ww. studentowi. Organ postanowieniem z 12 lutego 2025 r., nr [...], wszczął w przedmiotowej sprawie postępowanie obejmując nim – co wynika tak z podstawy jak i z uzasadnienia postanowienia, zarówno sprzeciw jak i wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...]. Postanowienie to zostało doręczone Prokuratorowi. Z akt sprawy wynika, że na żadnym jego etapie Prokurator takiego zakresu, granic i podstawy nie zanegował.Należy także podnieść, że w przypadku wniesienia sprzeciwu przez Prokuratora następuje wszczęcie postępowania w sprawie wzruszenia ostatecznej decyzji, w którym prokuratorowi będą przysługiwały procesowe prawa strony. Podstawą sprzeciwu mogą być okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji, a także wzruszenie decyzji w okolicznościach nadzwyczajnych, o których mowa w art. 161 k.p.a. Prokurator wnosząc sprzeciw nie wkracza w celowość działania organu administracyjnego, który "może" uchylić lub zmienić decyzję, lecz zaskarża nim niezgodne z prawem działanie lub bezczynność organu.Powtórzenia wymaga, że postępowanie zainicjowane przez prokuratora dwoma środkami, tj. sprzeciwem i wnioskiem opisanym powyżej, toczyło się w ramach jednej sprawy i jednego postępowania, i zakończyło się wydaniem 1 kwietnia 2025 r. decyzji mocą, której uchylono decyzję Komisji egzaminu dyplomowego z dnia [...], dotyczącą nadania M. D. tytułu zawodowego licencjata i odmówiono ww. nadania tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego licencjata. Uzasadniając organ wskazał podstawę wszczęcia przytaczając zarówno wniesiony przez prokuratora sprzeciw datowany na 23 stycznia 2025 r., jak i datowany na 24 stycznia 2025 r. (wpływ do organu 28 stycznia 2025 r.), wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...] (zob. trzeci akapit od góry). Decyzja ta następnie została utrzymana w mocy ostateczną decyzją z 22 maja 2025 r., która została doręczona 26 kwietnia 2025 r. do Prokuratury Okręgowej w Gliwicach.Mając na uwadze ujawniony tok procedowania organu, który przedmiotem jednego postępowania uczynił – jak wynika z podstawy i uzasadnienia postanowienia z 12 lutego 2025 r. – zarówno wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie nadania tytułu zawodowego, jak i stwierdzenia nieważności dyplomu, nie sposób przy ostatecznym jego zakończeniu przed wniesieniem skargi poddać kontroli sądowej jego tok i prawidłowość podejmowanych działań.Przesądza o tym uchwała NSA podjęta w składzie 7 sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, jak i z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21.W przedmiotowej sprawie sądowoadministracyjnej – co wymaga podkreślenia – prokurator przedmiotem zaskarżenia nie uczynił wydanej decyzji, stąd pozostaje ona poza przedmiotem kontroli sądowej, a bezczynność organu w sprawie stwierdzenia nieważności dyplomu potwierdzającego nadanie tytułu zawodowego licencjata.Oceniając, w tak wykreowanym stanie prawnym i faktycznym, zasadność skargi należało również zauważyć, że Rektor prowadził kontrolowane postępowanie w wyniku sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora i jednocześnie z jego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, poprzez stwierdzenie nieważności dyplomu wydanego [...]. Wspomniane postępowanie toczyło się zatem z urzędu (art. 186 k.p.a.), a Prokurator miał w nim zapewniony udział na prawach strony (art. 188 k.p.a.), co realizowało się w zawiadamianiu o podejmowanych czynnościach i doręczeniu mu zapadłego w jego toku rozstrzygnięcia. Nie bez znaczenia dla oceny roli Prokuratora w kontrolowanej sprawie, a zwłaszcza treści jego pism procesowych jest również to, że należy on do struktury będącej organem ochrony prawnej, którego podstawowym zadaniem jest strzeżenie praworządności. Przysługują mu w tym celu środki prawne, którymi może swobodnie dysponować dokonując wyboru realizowanego trybu. Analizując przebieg kontrolowanego postępowania należy wskazać, że Rektor w zasadzie w toku kontrolowanego postępowania czynił zadość ustawowym obowiązkom związanym z załatwieniem sprawy, m.in. zawiadamiając strony podejmowanych działaniach. Realizował przy tym procesowy obowiązek określony w art. 36 k.p.a.Niemniej jednak okoliczność ta, nie ma zasadniczego znaczenia dla oceny zasadności skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego albowiem skarga została wywiedziona – jak wskazano powyżej – po jej ostatecznym załatwieniu.Podsumowując, kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu, czy przewlekłość prowadzonego przez niego postępowania, ma data zakończenia przez organ prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji. Nie powinno się przy tym utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia.Choć i ono nastąpiło przed wniesieniem skargi. W orzecznictwie, z którym skład orzekający utożsamia się, podnosi się, że przyjęcie odmiennego stanowiska wprowadzałoby stan permanentnej niepewności co do tej daty, przede wszystkim z uwagi na możliwą do zastosowania formę doręczenia zastępczego. Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej, zgodnie z art. 268 a k.p.a. (postanowienie NSA z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1544/23).Sumując, w realiach niniejszej sprawy, skoro w chwili wniesienia skargi organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji, to zachodziła pierwotna, bo istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania. W dniu wniesienia skargi nie istniał już bowiem przedmiot postępowania, jakim w niniejszej sprawie był stan bezczynności.Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.