Wyrok - II SA/Lu 561/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 23 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Martyna Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddOddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Martyna Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2025 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego odd
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Bartłomiej Pastucha.
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (13)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia 3 lipca 2025 r., znak: ZOA-XIV.7721.18.2024, po rozpatrzeniu odwołania W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako "spółka", "inwestor" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Chełm z dnia 5 maja 2025 r., znak: NB.5140.4.2024, nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu segmentowego o wymiarach 50,05 m x 101,00 m, usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] (obr. 9) przy ul. [...] w C..W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco stan sprawy:W dniu 7 maja 2024 r. do PINB Miasta Chełm wpłynęło pismo Urzędu Miasta C. z dnia 7 maja 2024 r., w którym z uwagi na wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu o budowie segmentowej wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną, budowa naziemnego zbiornika przeciwpożarowego V=300 m3 wraz z zewnętrzną zasilającą instalacją wodociągową, energetyczną oraz z dwoma stanowiskami czerpania wody", na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w C., zwrócono się z prośbą o ustalenie, czy ww. przedsięwzięcie jest realizowane.W oparciu o przeprowadzone przez upoważnionych pracowników PINB Miasta Chełma w dniu 3 czerwca 2024 r. czynności kontrolne ustalono, że na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w C. realizowana jest inwestycja w postaci budowy obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu o budowie segmentowej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Do dnia kontroli wykonano posadzkę przemysłową pełniącą również funkcję fundamentu pod obiekt magazynowy o wymiarach 50,50 m x 101,60 m i grubości 20 cm. Przedmiotowa inwestycja została wykonana wiosną 2024 r. Uczestniczący w czynnościach kontrolnych przedstawiciel inwestora stwierdził, że nie posiada pozwolenia na budowę dla ww. robót, ani też nie dokonano zgłoszenia ich wykonania. Jednocześnie oświadczył, że wykonane roboty sprowadzały się do wykonania (wyremontowania) utwardzenia terenu i nie stanowią rozpoczęcia inwestycji w postaci budowy hali namiotowejZawiadomieniem z dnia 5 czerwca 2024 r. PINB Miasta Chełma poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w C..Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2024 r. PINB Miasta Chełm, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, wstrzymał budowę obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w C., oraz poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację, konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej, a także o przesłankach do wydania decyzji o rozbiórce, określonych w art. 49e Prawa budowlanego. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i w konsekwencji stało się ostateczne.Pismem z dnia 20 czerwca 2024 r. Urząd Miasta C. poinformował organ I instancji o złożeniu przez spółkę w dniu 20 grudnia 2023 r. wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dla obiektu w postaci namiotu halowego o budowie segmentowej na działkach nr ewid. [...] i [...] w C.. W związku z nieusunięciem w wyznaczonym terminie braków ww. wniosku, pozostawiono go bez rozpoznania.W dniu 12 lipca 2024 r. do organu I instancji wniosek inwestora o legalizację obiektu budowlanego. Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ekspertyzę techniczną dotyczącą utwardzenia terenu części działek oraz projekt techniczny utwardzenia części działek nr ewid. [...] i [...].W dniu 18 lipca 2024 r. do PINB Miasta Chełma wpłynęło pismo Urzędu Miasta C. z dnia 18 lipca 2024 r., do którego dołączono 2 fotografie z dnia 13 marca 2024 r., obrazujące istniejący w tym dniu stan realizowanych robót budowlanych.Postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r., PINB Miasta Chełm, na podstawie art. 48b ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na spółkę obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 listopada 2024 r. dokumentów legalizacyjnych dotyczących placu składowego usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...].Postanowieniem z dnia 5 września 2024 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia inwestora na ww. postanowienie organu I instancji z dnia 18 lipca 2024 r.Decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r. PINB Miasta Chełm, na podstawie art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał spółce rozbiórkę placu składowego o wymiarach 50,50 m x 101,60 m, usytuowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w C. oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że spółka nie przedłożyła w wyznaczonym terminie dokumentów legalizacyjnych, zgodnie z postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r.Decyzją z dnia 3 marca 2025 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia 31 grudnia 2024 r., wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż na działkach nr ewid. [...] i [...] realizowana jest budowa obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu halowego o budowie segmentowej. Inwestycję tę spółka realizuje pomimo braku uzyskania pozwolenia na budowę. Do dnia kontroli wykonano posadzkę przemysłową wraz z fundamentem pod namiot o wymiarach 50,50 m x 101,60 m i grubości 20 cm. Powyższy zakres robót budowlanych został wykonany – zgodnie z oświadczeniem inwestora – wiosną 2024 r. Okoliczność budowy ww. namiotu potwierdza treść protokołu kontroli oraz załączona do niego dokumentacja fotograficzna, jak też dokumentacja fotograficzna zawarta w dołączonej przez inwestora do wniosku o legalizację ekspertyzie technicznej. Na dokumentacji fotograficznej uwidocznione są bowiem elementy mocujące w postaci montażowych śrub fundamentowych umieszczonych w fundamencie okalającym posadzkę, służących do zakotwienia konstrukcji stalowej ram hali magazynowej do fundamentu. Elementy mocujące zapewniają trwałe i stabilne połączenie fundamentu z konstrukcją hali namiotowej. Oznaczają, że fundament jest przygotowany do montażu konstrukcji hali namiotowej.Organ II instancji stwierdził, że fundamenty i posadzka tworzą z konstrukcją hali namiotowej jednolitą całość budowlaną. Oddzielne traktowanie poszczególnych elementów konstrukcyjnych prowadziłoby do błędnej kwalifikacji obiektu. W ocenie organu odwoławczego, nie można zatem zgodzić z organem I instancji, iż wykonana posadzka przemysłowa wraz z fundamentami stanowi plac składowy. PINB Miasta Chełma niesłusznie więc zmienił w trakcie prowadzonego postępowania legalizacyjnego kwalifikację robót budowlanych.Spółka wniosła sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia 3 marca 2025 r.Postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 212/25 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odrzucił sprzeciw, jako wniesiony z uchybieniem terminu.Na powyższe postanowienie Spółka pismem z dnia 27 maja 2025 r. wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.Po przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w dniu 2 kwietnia 2025 r. upoważnieni pracownicy PINB Miasta Chełm przeprowadzili na działkach nr ewid. [...] i [...] oględziny. Z treści protokołu oględzin wynika, że na ww. działkach wybudowano obiekt budowlany o funkcji magazynowej w formie namiotu o budowie segmentowej wraz z przyłączem energetycznym. Wymiary obiektu wynoszą 50,05 m x 101,00 m, wysokość w kalenicy ok. 20,70 m. Przedmiotowy obiekt funkcjonuje obecnie jako magazyn śruty słonecznikowej. Obiekt jest wyposażony w wentylację mechaniczną. Budowę wykonano na początku 2025 r.W opisanym stanie faktycznym organ I instancji decyzją z dnia 5 maja 2025 r., na podstawie art. 49e pkt 6 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi rozbiórkę zrealizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu segmentowego oraz uporządkować teren po rozbiórce.W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PINB Miasta Chełm stwierdził, że inwestor wybudował przedmiotowy obiekt budowlany, który jest użytkowany jako magazyn śruty słonecznikowej, pomimo wydanego w dniu 6 czerwca 2024 r. postanowienia o wstrzymaniu budowy. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 49e Prawa budowlanego, organ I instancji uznał, że jest zobligowany do wydania nakazu rozbiórki ww. obiektu.W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła m.in. naruszenie jej prawa do ochrony interesu prawnego, wadliwe przeprowadzenie czynności dowodowych, a także nieuzasadnione i przedwczesne wydanie przez organ I instancji zaskarżonej decyzji z uwagi na okoliczność, iż nie doszło do prawomocnego zakończenia postępowania ze sprzeciwu spółki od decyzji LWINB z dnia 3 marca 2025 r. W ocenie skarżącej, jakakolwiek czynność podjęta przez organ I instancji winna zostać uznana za przedwczesną i w związku z tym nie skutkującą żadnymi prawnymi następstwami. Taka ocena strony w zasadzie wykluczyła jej udział w postępowaniu i pozbawiła prawa do czynnego udziału w postępowaniu.Po rozpatrzeniu odwołania Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 3 lipca 2025 r. (zaskarżoną do Sądu) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 5 maja 2025 r.Organ II instancji stwierdził, że ustalenia dokonane przez upoważnionych pracowników PINB Miasta Chełm w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 2 kwietnia 2025 r. wykazały w sposób jednoznaczny, iż pomimo wydanego przez organ I instancji w dniu 6 czerwca 2024 r. postanowienia wstrzymującego budowę obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu na działkach nr ewid. [...] i [...] (doręczonego Spółce w dniu 13 czerwca 2024 r.), roboty budowlane były kontynuowane i doszło do wybudowania obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu o budowie segmentowej o wymiarach 50,05 m x 101,00 mi wysokości w kalenicy ok. 20,70 m, który to obiekt jest już użytkowany i funkcjonuje jako magazyn śruty słonecznikowej. Budowę wykonano na początku 2025 r. Ponadto podczas oględzin stwierdzono, iż obiekt jest wyposażony w wentylację mechaniczną i posiada przyłącze energetyczne. Tak więc pomimo świadomości o obowiązku wstrzymania robót budowlanych, a więc o braku możliwości dalszego ich kontynuowania, a także o konsekwencjach wynikających z art. 49e Prawa budowlanego, które wynikały z treści ww. postanowienia z dnia 6 czerwca 2024 r., inwestor nie dostosował się do tego postanowienia i podjął działania w zakresie samowolnego wykonywania robót budowlanych w celu dokończenia rozpoczętej inwestycji. W świetle zaś art. 49e pkt 6 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy. W ocenie organu odwoławczego, prowadzenie robót pomimo bezwzględnego zakazu jest równoznaczne z przejawem braku woli ze strony inwestora na doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, co obliguje organ nadzoru budowalnego do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego nie dysponuje bowiem swobodą co do dalszego trybu postępowania, gdyż konstrukcja powołanej normy nie pozostawia mu możliwości odmiennego od wskazanego rozstrzygnięcia sprawy.Organ II instancji podkreślił, że na etapie rozpatrywania odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji na podstawie art. 49e Prawa budowlanego, nie ma obowiązku ustalania, czy i w jakim zakresie inwestor popełnił samowolę budowlaną, gdyż zostało to już rozstrzygnięte na poprzednim etapie postępowania zakończonego postanowieniem o wstrzymaniu budowy obiektu budowlanego. Organ odwoławczy zobligowany jest jedynie do ustalenia czy zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki, o którym mowa w art. 49e Prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 387/23).Odnosząc się do zarzutów odwołania LWINB podniósł, że okoliczność wniesienia przez inwestora sprzeciwu od decyzji z dnia 3 marca 2025 r., nie stała na przeszkodzie do rozpoznania sprawy przez PINB Miasta Chełm, gdyż przepisy Prawa budowlanego nie wymagają waloru prawomocności ww. decyzji, a jedynie ostateczności. Wymieniona decyzja LWINB z dnia 3 marca 2025 r. jest ostateczna, stosownie do treści art. 16 § 1 k.p.a., bowiem pozostaje w obrocie prawnym i nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji ani wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ostateczny akt administracyjny zaskarżony do sądu administracyjnego, z uwagi na treść art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega wykonaniu, wywołując skutki prawne i może stanowić podstawę do dalszych działań organu opartych na innych regulacjach prawnych. Treść ww. przepisu art. 49e pkt 6 Prawa budowlanego, fakt wydania przez organ I instancji postanowienia z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, które stało się ostateczne, a także poczynione ustalenia stanu faktycznego w sprawie powodowały konieczność podjęcia działań przewidzianych w Prawie budowlanym.Odnośnie do zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, LWINB podniósł, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Następnie zwrócił uwagę, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji PINB Miasta Chełma, mając na uwadze zasadę wynikającą z powyższego przepisu, zawiadomił pełnomocnika spółki pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w wyznaczonym terminie, jak też do prawa wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, z czego w dniu 16 kwietnia 2025 r. pełnomocnik strony skorzystał. Natomiast termin oględzin dokonanych w dniu 2 kwietnia 2025 r. został uzgodniony z pełnomocnikiem strony, a oględziny zostały przeprowadzone przy jego udziale.W ocenie organu II instancji, wydanie przez PINB Miasta Chełm zaskarżonej decyzji nie spowodowało naruszenie prawa do ochrony interesu prawnego inwestora. Przepisy Prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organowi administracji możliwości uznaniowego podejścia do danego przypadku.Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję ostateczną Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze pełnomocnik spółki w następujący sposób sformułował zarzuty wobec zaskarżonej decyzji oraz wnioski procesowe (zachowano oryginalną pisownię i numerację):"Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucam naruszenie:1)a) art. 7w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez nieustosunkowanie się przez Organy do wszystkich podniesionych w odwołaniu Skarżącej zarzutów;b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie dla prawidłowego ustalenia jej stanu faktycznego, a w konsekwencji niedostrzeżenie wadliwości działania organu I instancji oraz oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, w tym w szczególności uznanie, że:- Skarżąca kontynuowała roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu segmentowego (o konstrukcji stalowej z powłoką z tworzywa sztucznego), gdy postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 6 czerwca 2024r. dotyczyło obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu,- doprowadzenie do zaistnienia w obrocie prawnym dwóch nieprawomocnych decyzji administracyjnych nakazujących rozbiórkę dwóch różnych obiektów budowlanych )placu składowego - decyzja z 31 grudnia 2024r., a następnie - obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu segmentowego - decyzja z dnia 5 maja 2025 r.) identycznym położeniu przestrzennym,c) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 9 oraz art. 8 k.p.a. - przez zignorowanie wystąpień i wniosków Skarżącej składanych w postępowaniu, zaniechanie rozpoznania złożonego przez Skarżącą w dniu 27 grudnia 2024r. pisma zawierającego określone stanowisko i wnioski w postępowaniu, uwzględnienie i przyjęcie dla potrzeb postępowania dowodów prawnie wadliwych, naruszających nasze prawa, błędnych pouczeniach Strony o przysługujących jej uprawnieniach, wydaniu i wykorzystaniu prawnym dwóch różnych decyzji rozbiórkowych, co doprowadziło do naruszenie zasad: zaufania do władzy publicznej oraz informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego,2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49e pkt 6 p.b. - przez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji PINB nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, mimo że:- Skarżąca nie kontynuowała budowy obiektu wskazanego w treści postanowienia z dnia 6 czerwca 2024r. o wstrzymaniu robót budowlanych;- zaniechanie wyjaśnienia jaki rzeczywiście obiekt i podlegający jakim zasadom co do procesu budowlanego zaistniał na datę wydania decyzji przez oba Organy.3) wobec nierozpoznania wskazanych w odwołaniu wszystkich zarzutów do decyzji organu I Instancji zarzucam ponadto :1) Nieuzasadnione i przedwczesne wydanie przedmiotowej decyzji mimo niezakończenia na datę jej wydania prawomocnie postępowania toczącego się ze sprzeciwu W. sp. z o.o. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie znak ZOA-XIV.7721.18.2024, co skutkuje równoczesnym istnieniem w obrocie prawnych dwóch tożsamych, lecz wewnętrznie sprzecznych decyzji rozbiórkowych,2) Wadliwe przeprowadzenie czynności dowodowych i pouczeń udzielanych Stronie postępowania przez Organ I Instancji pomimo braku prawomocności decyzji WINB w sprawie znak ZOA-XIV.7721.18.2024, a także niezakończenia postępowania toczącego się przed Organem II Instancji,3) Naruszenie prawa do ochrony interesu prawnego W. sp. z o.o. poprzez rozpoczęcie i prowadzenie czynności w postępowaniu, a następnie wydanie kolejnej decyzji rozbiórkowej mimo niezakończenie postępowania przed Organem II Instancji w zakresie poprzedniej decyzji rozbiórkowej wydanej w tym samym postępowaniu, co stanowiło okoliczność faktycznie uniemożliwiającą W. sp. z o.o. podjęcie jakichkolwiek prawnie wiążących czynności w postępowaniu przed organem I Instancji jakie obecnie zostały przeprowadzone.Podnosząc powyższe wnoszę o uwzględnienie w całości skargi przez Organ II Instancji (WINB) w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.; (ii) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB; (iii) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictw (iv) wstrzymanie wykonania obu ww. decyzji przez WINB albo przez Sąd (v) przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów załączonych do niniejszej skargi w celu wykazania istnienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a.Ponadto zarzucam :4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj.:1. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., 77 art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego polegającą na przyjęciu, że wystąpiły przesłanki do wydania drugiej decyzji nakazującej skarżącemu W. sp. z o.o. rozbiórkę przedmiotowej budowli, podczas, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż: istnieje wcześniejsza wydana a nieprawomocna decyzja w przedmiocie tożsamym - nakazu rozbiórki innego obiektu budowlanego zlokalizowanego w identycznej przestrzeni należącej do Skarżącego, a nadto wadliwym uznaniu, że zachodzą przesłanki wydania drugiej merytorycznej a ww. decyzji;2. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 2 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności bezkrytyczną ocenę dowodów zebranych przez Organ I Instancji w sytuacji sygnalizowanych przez Skarżącą zastrzeżeń do tych dowodów w szczególności w zakresie dokumentacji zebranych przez organ I Instancji,3. art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 2 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się wydając zaskarżoną decyzję;6. naruszenie przepisu ort. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez pominięcie w ocenie materiału dowodowego wniosków i stanowiska Skarżącej, w zakresie dopuszczenia dowodów (m.in. opinii biegłego w sytuacji braku możliwości kategorycznego zakwalifikowania obiekt budowlanego istniejącego na nieruchomości Skarżącej a objętego niniejszym postępowaniem, a także pozostałych wniosków Skarżącego w tym m.in. wniosku o wyłączenie organu prowadzącego postępowanie w I Instancji,7. naruszenie przepisu art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez obdarzenie walorem wiarygodności dokumentacji ujawnionej i wykorzystanej w postępowaniu przez organ I Instancji, mimo zastrzeżeń co do jego dopuszczalności i prawidłowego charakteru wskazywanych w toku postępowania przez Skarżącą,8. naruszenie przepisu art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia istoty sprawy w zakresie, jakim jest dopuszczenie do jednoczesnego istnienia w obrocie prawnym dwóch nieprawomocnych decyzji nakazujących rozbiórkę obiektu budowlanego,9. art. 7, 15, 77 § 1, 136 k.p.a., polegającym na niedostatecznym wyjaśnieniu kwalifikacji obiektu istniejącego na nieruchomości Skarżącego dla którego zostały wydane dwie decyzje nakazujące rozbiórkę, dopuszczalności przeprowadzenia czynności i wydania drugiej decyzji nakazującej rozbiórkę wobec nieuprawomocnienia się pierwszej decyzji administracyjnej,W związku z powyższym dodatkowo:1. Na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. wnoszę o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na wysoce prawdopodobne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącego wynikające z wykonania zaskarżonej, błędnej decyzji;2. Wnoszę o uchylenie skarżonych decyzji organu I i II instancji;3. Zasądzenie od organu na rzecz strony Skarżącej zwrotu kosztów postępowania."W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Pismem z dnia 25 listopada 2025 r. (doręczonym w dniu 9 grudnia 2025 r. - k. 46 akt sądowych) Sąd zawiadomił pełnomocnika skarżącej o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 23 grudnia 2025 r. na godzinę 9:00.W dniu 11 grudnia 2025 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika spółki o zmianę terminu rozprawy. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej wskazał, że w terminie 20-28 grudnia 2025 r. zaplanował wraz z rodziną we wcześniejszym terminie urlop, natomiast członkowie zarządu spółki - według posiadanych przez niego informacji – nie mogą stawić się osobiście z uwagi na zaplanowane wcześniej w tym dniu inne czynności osobiste i zawodowe.Pismo powyższe zostało zakwalifikowane jako wniosek o odroczenie rozprawy (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2025 r. – k. 47 akt sądowych).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy i rozpoznał sprawę na rozprawie wyznaczonej na dzień 23 grudnia 2025 r. oraz wydał wyrok w tym samym dniu po zamknięciu rozprawy, stosownie do art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").Odnosząc się do powyższego wniosku wskazać trzeba, że zgodnie z art. 99 p.p.s.a. sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W myśl zaś art. 100 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Dodać należy, że stosownie do § 48 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 779), rozprawę przygotowuje i przeprowadza się tak, aby sprawę można było rozstrzygnąć w jednym dniu, bez jej odraczania.Uwzględniając treść powyższych przepisów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy. Podkreślić trzeba, że pełnomocnik skarżącego został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Okoliczności wskazane we wniosku o jej odroczenie (zaplanowany urlop pełnomocnika skarżącej oraz zaplanowane wcześniej "inne czynności osobiste i zawodowe" członków zarządu spółki), zdaniem Sądu, nie stanowiły "ważnej przyczyny" w rozumieniu art. 99 p.p.s.a. Podkreślić trzeba, że obecność stron, jak i ich pełnomocników na rozprawie przed sądem administracyjnym, nie jest obowiązkowa. Jeżeli zaś pełnomocnik skarżącej nie mógł z powodu zaplanowanego urlopu uczestniczyć osobiście na rozprawie w wyznaczonym przez Sąd terminie, to celem zapewnienia skarżącej reprezentacji na rozprawie mógł ustanowić w tym celu pełnomocnika substytucyjnego (pełnomocnictwo udzielone mu przez spółkę obejmuje wszakże upoważnienie do udzielania dalszej substytucji – k. 23 akt sądowych).Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia 5 maja 2025 r. nie naruszają bowiem prawa.Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest obiekt budowlany o funkcji magazynowej w formie namiotu segmentowego o wymiarach 50,05 m x 101,00 m, zrealizowany przez spółkę na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w C.. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu.W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu skargi dotyczącego wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 5 maja 2025 r. o rozbiórce ww. obiektu przedwcześnie, tj., w czasie, gdy – według skarżącej – w obrocie prawnym pozostawała poprzednia decyzja organu I instancji z dnia 31 grudnia 2024 r. którą – przyjmując odmienną od obecnej kwalifikację robót budowlanych wykonywanych wówczas na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscu posadowienia aktualnie istniejącego obiektu budowalnego o funkcji magazynowej w formie namiotu segmentowego – organ ten nakazał spółce rozbiórkę placu składowego o wymiarach 50,50 m x 101,60 m. Według skarżącej, wydanie w dniu 5 maja 2025 r. w tej samej sprawie ponownej decyzji rozbiórkowej doprowadziło do zaistnienia w obrocie prawnym dwóch nieprawomocnych decyzji nakazujących rozbiórką dwóch różnych obiektów budowlanych.W ocenie Sądu, powyższy zarzut pozbawiony jest podstaw.Jak wynika z akt sprawy, w wyniku rozpatrzenia odwołania spółki od decyzji PINB Miasta Chełm z dnia 31 grudnia 2024 r., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 marca 2025 r. uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji (wraz z poprzedzającym ją postanowieniem tego organu z dnia 18 lipca 2024 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych) i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Następnie skarżąca wniosła sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia 3 marca 2025 r., który to sprzeciw został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 212/25, jako wniesiony z uchybieniem terminu. Na postanowienie Sądu spółka wniosła zażalenie.Ponowna decyzja organu I instancji z dnia 5 maja 2025 r. została zatem wydana po podjęciu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z dnia 3 marca 2025 r., uchylającej decyzję z dnia 31 grudnia 2024 r., a więc w dacie wydania decyzji z dnia 5 maja 2025 r., poprzednia decyzja organu I instancji z dnia 31 grudnia 2024 r. nie funkcjonowała już w obrocie prawnym. Decyzja kasacyjna organu odwoławczego z dnia 3 marca 2024 r. – jako ostateczna w administracyjnym toku instancji – posiadała bowiem walor wykonalności, którego nie pozbawiło jej wniesienie przez Spółkę sprzeciwu do sądu administracyjnego. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z mocy zaś art. 64b § 1 p.p.s.a., ww. przepis stosuje się odpowiednio do sprzeciwu od decyzji. Dla wykonalności decyzji z dnia 3 marca 2025 r. (rozumianej jako wywołanie określnego w niej skutku prawnego w postaci uchylenia decyzji z dnia 31 grudnia 2024 r.) nie miało przy tym znaczenia, że w dacie wydania przez organ I instancji ponownej decyzji z dnia 5 maja 2025 r., ww. decyzja kasacyjna nie była jeszcze prawomocna. Tak więc twierdzenie, jakoby wydanie przez PINB Miasta Chełm w dniu 5 maja 2025 r. ponownej decyzji skutkowało zaistnieniem w obrocie prawnym dwóch wzajemnie sprzecznych decyzji rozbiórkowych wydanych w tej samej sprawie, jest błędne.Dodać trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego różnie oceniane jest to, czy w przepadku wniesienia przez stronę sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego (decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia), organ I instancji winien prowadzić ponownie postępowanie niezależnie od toczącego się postepowania sądowego ze sprzeciwu, czy też powinien wstrzymać się od prowadzenia dalszego postępowania do czasu prawomocnego rozpoznania sprzeciwu. W części orzeczeń wyrażono pogląd, że skoro żaden przepis nie wyłączył stosowania art. 35 § 3 k.p.a. przez organ pierwszej instancji w przypadku wydania decyzji kasacyjnej i wniesienia sprzeciwu od tej decyzji do sądu administracyjnego, to sam fakt wniesienia sprzeciwu nie może stanowić przeszkody dla ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji (tak np. wyroki NSA: z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 17/22, z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 2537/18; z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1463/18). W świetle powyższego stanowiska, działanie organu I instancji w niniejszej sprawie było niewątpliwie prawidłowe.Odmienny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził m.in. w wyrokach: z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1913/18 i z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 139/21, w których przyjęto, że wniesienie sprzeciwu od decyzji do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie. Zauważyć jednak trzeba, że powyższe stanowisko uzasadnione jest tym, iż nie znając treści prawomocnego wyroku (ze sprzeciwu) organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie mógłby narazić się na wystąpienie sytuacji, w której w przypadku wydania kolejnej decyzji, a następnie uwzględnienia sprzeciwu przez Sąd i uchylenia wydanej we wcześniejszym etapie postępowania decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, mogłoby (dopiero wówczas) dojść do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch, być może sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć tego samego organu wydanych w tej samej sprawie. W niniejszej sprawie w dacie rozpoznania przez Sąd skargi wiadomo, że wydanie przez organ I instancji kolejnej decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego ze sprzeciwu spółki od decyzji kasacyjnej LWINB z dnia 3 marca 2025 r., do takiej sytuacji nie doprowadziło, bowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 212/25 o odrzuceniu sprzeciwu stało się prawomocne wraz z oddaleniem przez Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 . sygn. akt II OZ [...] złożonego przez spółkę zażalenia.W tych okolicznościach - niezależnie od oceny, które z ww. stanowisk orzeczniczych jest słuszne - stwierdzić należy, że wydanie przez PINB Miasta Chełm decyzji z dnia 5 maja 2025 r. przed uprawomocnieniem się poprzedzającej ją decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia 3 marca 2025 r., nie skutkowało późniejszą wadliwością ww. decyzji organu I instancji i tym samym nie może być podstawą do uwzględnienia skargi.Przechodząc do oceny zasadności nałożonego na skarżącą obowiązku rozbiórki wskazać należy, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako "Pr. bud."), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady ustawodawca określił w art. 29 Pr.bud., który zawiera zamknięty katalog robót budowlanych (obiektów budowlanych), na realizacje których nie jest wymagane pozwolenie na budowę.Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3).Powyższy przepis reguluje pierwszy etap postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Z kolei przesłanki zakończenia takiego postępowania decyzję o rozbiórce określa art. 49e Pr.bud. W myśl tego przepisu, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku (m.in.) kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy (pkt 6).W świetle powołanej regulacji konsekwencją niewykonania obowiązków wynikających z ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu budowy jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja w przedmiocie rozbiórki ma w takim przypadku charakter związany, co oznacza, że ziszczenie się okoliczności wskazanej w przytoczonym przepisie powoduje po stronie organu obowiązek wydania decyzji o określonej treści.Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 6 czerwca 2024 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 Pr.bud., PINB Miasta Chełm wstrzymał skarżącej budowę obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w C.. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone i w konsekwencji stało się ostateczne i prawomocne, i jako takie funkcjonuje w obrocie prawnym.Z treści ww. postanowienia wynika, że na etapie jego wydania roboty budowlane zrealizowane przez skarżącą na działkach nr ewid. [...] i [...] sprowadzały się do wykonania posadzki przemysłowej pełniącej funkcję fundamentu pod obiekt magazynowy. Zrealizowana posadzka (fundamenty) wyposażona była w montażowe śruby fundamentowe służące do zakotwienia konstrukcji stalowej ram magazynu do podłoża betonowego. Ponadto znajdowały się na niej złożone w stosy stalowe elementy konstrukcji segmentów magazynu. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w protokole kontroli z dnia 3 czerwca 2024 r. (poprzedzającej wydanie postanowienia) oraz dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej (k. 9-12 akt ad. I inst.).Mając na uwadze, że powyższe postanowienie z dnia 6 czerwca 2024 r. nie było poddane kontroli sądowej, rozpoznając obecnie skargę na decyzję rozbiórkową wydaną w konsekwencji niezastosowania się do treści ww. postanowienia, Sąd uznał za koniecznie dokonanie oceny jego zasadności, tj. oceny, czy organ na ówczesnym etapie postępowania dokonał prawidłowej kwalifikacji robót budowlanych i czy zasadnie uznał, iż realizowane są one w warunkach samowoli budowlanej, a tym samym, czy słusznie orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 Pr.bud. o wstrzymaniu budowy. Ocena ta jest bowiem niezbędna dla kompleksowej weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji i jako, że dotyczy aktu podjętego w granicach tej samej sprawy, mieści się w kompetencjach Sądu rozpoznającego obecnie skargę na decyzję o rozbiórce (art. 135 p.p.s.a.; por wyrok NSA z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt II OSK 1089/23).W ocenie Sądu, organ nadzoru budowalnego na etapie wydania ww. postanowienia o wstrzymaniu budowy, dokonał prawidłowej kwalifikacji realizowanych robót budowlanych, uznając je za roboty polegające na budowie obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu. W konsekwencji zasadnie też organ I instancji uznał, że roboty te realizowane są w warunkach samowoli budowlanej, albowiem tego rodzaju obiekt budowlany – zgodnie z art. 29 Pr.bud. – nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż późniejsza zmiana kwalifikacji robót budowlanych przez organ I instancji w decyzji z dnia 31 grudnia 2024 r. (uchylonej następnie decyzją LWINB z dnia 3 marca 2025 r.), poprzez uznanie wykonanej posadzki (fundamentów) za plac składowy, była wadliwa. Uwzględniając przedmiot skierowanego przez spółkę do Prezydenta Miasta C. wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (przytoczony w piśmie Urzędu Miasta C. z dnia 7 maja 2024 r. – k. 1 akt adm. I inst.), a także treść skierowanego przez Spółkę do ww. organu (już toku postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (k. 26 akt adm. I inst.), który to wniosek został pozostawiony przez organ architektoniczno-budowlany bez rozpatrzenia, nie budzi wątpliwości Sądu, że roboty budowlane realizowane przez spółkę na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w C., od początku ich realizacji zmierzały do wykonania obiektu budowlanego o funkcji magazynowej w formie namiotu. Okoliczność, iż w na etapie wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy skarżąca zrealizowała jedynie posadzkę (fundamenty), nie dawała podstawy do zakwalifikowania wówczas wykonanych robót budowlanych, jako wykonania placu składowego czy też utwardzenia. Wszakże stwierdzone już podczas kontroli z dnia 3 czerwca 2024 r., zamocowane w wykonanych fundamentach montażowe śruby fundamentowe oraz zgromadzone na terenie budowy stalowe elementy konstrukcji segmentów magazynu, jednoznacznie wskazywały, że wykonane wówczas roboty stanowią pierwszy etap budowy przyszłej hali namiotowej. W przypadku, gdy zamocowane w fundamentach mocowania kotwiące mają służyć przyszłemu powiązaniu fundamentów z konstrukcją przyszłej hali namiotowej, niewątpliwie należy traktować je jako część takiego obiektu.Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca, pomimo funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego i prawomocnego postanowienia z dnia 6 czerwca 2024 r. o wstrzymaniu budowy, kontynuowała i zakończyła budowę przedmiotowego obiektu, a nadto przystąpiła do jego użytkowania. Do takiego jednoznacznego wniosku prowadzi zestawienie dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas kontroli bezpośrednio poprzedzającej wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy (kontroli z dnia 3 czerwca 2024 r. - na fotografiach widoczna jest wykonana posadzka i montażowe śruby fundamentowe; k. 9-11 akt adm. I inst.) z fotografiami wykonanymi podczas oględzin poprzedzających wydanie decyzji rozbiórkowej z dnia 5 maja 2025 r. (oględzin z dnia 2 kwietnia 2025 r. - na fotografiach, w miejscu uprzednio wykonanej posadzki widoczny jest ukończony i użytkowany obiekt magazynowy w formie namiotu segmentowego; k. 116-117).Jako oczywiście bezzasadny ocenić należy zarzut dotyczący wadliwego przyjęcia, że kontynuacja budowy nie dotyczyła tego samego przedsięwzięcia, które było przedmiotem postanowienia z dnia 6 czerwca 2024 r. o wstrzymaniu budowy. Jak już wskazano, zakres robót budowlanych wykonanych przed podjęciem ww. postanowienia pozwalał na zakwalifikowanie ich jako pierwszy etap budowy obiektu magazynowego (hali namiotowej). Tego właśnie rodzaju obiekt został następnie w całości zrealizowany przez spółkę na wykonanych przed podjęciem ww. postanowienia fundamentach.Do odmiennego wniosku nie może prowadzić argument, iż w postanowieniu o wstrzymaniu budowy inwestycję określono jako "obiekt budowlany o funkcji magazynowej w formie namiotu", bez doprecyzowania, iż chodzi o namiot segmentowy. Brak określenia charakteru konstrukcji namiotu na etapie wstrzymania budowy nie może być podstawą do uznania, że wykonany obiekt w formie namiotu segmentowego nie jest inwestycją, której dotyczyło postanowienie z dnia 6 czerwca 2025 r. Zauważyć należy, że skoro na etapie wstrzymania budowy istniały jedynie fundamenty przyszłego obiektu, a przy tym obiekt ten realizowany był w warunkach samowoli budowlanej, przez co organ nie dysponował dokumentacją projektową, określenie wówczas charakteru jego przyszłej konstrukcji nie było możliwe.Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził zatem, że spółka kontynuowała budowę przedmiotowego obiektu budowlanego, pomimo wydanego w dniu 6 czerwca 2024 r. postanowienia w wstrzymaniu jego budowy. Okoliczność ta, wypełniając przesłankę z art. 49e pkt 6 Pr.bud., przesądzała o konieczności nakazania rozbiórki zrealizowanego obiektu, eliminując przy tym możliwość jego legalizacji. Skarżąca jest zarazem inwestorem i właścicielem spornego obiektu, zatem nie budzi wątpliwości, że zasadnie to na nią organ I instancji nałożył obowiązek określony w sentencji decyzji z dnia 5 maja 2025 r. (art. 52 ust. 1 Pr.bud.).Podsumowując stwierdzić należy, że z przedstawionych wyżej powodów podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 49e pkt 6 Pr.bud., okazał się niezasadne. Uzasadnionych podstaw nie znajdują również zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organy prawidłowo bowiem ustaliły stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji według kryteriów określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych, niż objęte zarzutami skargi, przepisów prawa.Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a..