Wyrok - II SA/Gd 958/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 3 czerwca 2026
Teza
Oddalono skargę. Drogi publiczne, Lokalizacja dróg i autostrad. Dnia 3 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (sprawozdawca) Sędzia WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E.K., B.F, K.F, M.F. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 września 2025 r., nr WI-III.7821.1.16.2023.ZK w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycjiOddalono skargę. Drogi publiczne, Lokalizacja dróg i autostrad. Dnia 3 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (sprawozdawca) Sędzia WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E.K., B.F, K.F, M.F. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 23 września 2025 r., nr WI-III.7821.1.16.2023.ZK w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Kwota główna
1.100 zł · odszkodowanie
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
opłata za szczególne korzystanie z wód
kontrola decyzji administracyjnej
odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
3 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Diana Trzcińska
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:Starosta Pucki (dalej jako: "Starosta", "organ I instancji"), po rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy Kosakowo (dalej jako: "Wójt", "inwestor"), decyzją z dnia 14 czerwca 2023 r. zezwolił na realizację inwestycji drogowej obejmującej: "Rozbudowę drogi gminnej ulicy [...] w m. S. w gminie K., na terenie działek o nr ew.: [...] (z podziału [...]), [...] (z podziału [...]), [...] (z podziału [...]), [...] (z podziału [...]), [...] ( z podziału [...]) – jednostka ewidencyjna K., obręb geod. [...] P., w gminie K." (dalej jako: "decyzja z.r.i.d.").Wojewoda Pomorski (dalej jako: "organ odwoławczy", "Wojewoda") rozpoznając odwołanie E. K. – F., B. F., K. F. i M. F. (dalej jako: "strony", "odwołujący się", "skarżący"), decyzją z dnia 23 września 2025 r. uchylił w części decyzję Starosty Puckiego z dnia 14 czerwca 2023 r. i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. W pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.Uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda w pierwszej kolejności podzielił stanowisko Starosty, że złożony przez inwestora wniosek spełnia wymogi formalne wynikające z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 311 ze zm.; dalej jako: "specustawa drogowa") oraz innych aktów prawnych, które znajdują zastosowanie w sprawie.Następnie, szczegółowo przedstawiając przebieg postępowania odwoławczego, Wojewoda wyjaśnił, że z uwagi na dostrzeżone braki i nieprawidłowości dokumentacji projektowej, w tym dotyczące w szczególności zaprojektowanego odwodnienia drogi, a także z uwagi na stwierdzone błędy w zaskarżonej decyzji konieczne było dokonanie - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") - zmiany zarówno w decyzji Starosty, jak i w załącznikach graficznych do niej, o których mowa w pkt I zaskarżonej decyzji. W pozostałym zakresie ocenił decyzję organu I instancji jako zgodną z prawem.W dalszej kolejności, ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że zarówno Starosta orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Wojewoda działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. W związku z powyższym organy te mogą działać tylko w granicach wniosku o wydanie decyzji i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji.Wojewoda zauważył, że zarzuty stron koncentrują się przede wszystkim na kwestii błędnej nazwy inwestycji, która ich zdaniem powinna stanowić rozbudowę drogi gminnej ulicy [...] w P., a nie w S. oraz braku zapewnienia dostępu ich działek do drogi publicznej. Zdaniem odwołujących zaskarżoną decyzją "ingeruje się w prywatny istniejący dojazd działkę [...] do naszych nieruchomości, w ten sposób, że dojazd dz. [...] ulega rozdzieleniu i zablokowaniu poprzez projektowane dwie zatoczki, następuje brak połączenia z naszymi dz. [...], [...], [...]". W ich ocenie tak zaprojektowana rozbudowa drogi publicznej ma być faktycznie drogą wewnętrzną i ma zaspokoić potrzeby wyłącznie właścicieli działek nr [...], [...], [...] i [...].Odnosząc się do powyższych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że rozbudowa ulicy [...] obejmuje nieruchomości zlokalizowane w obrębie ewidencyjnym [...] P. w gminie K. Bezsprzecznie działki objęte zamierzeniem, obręb w jakim się znajdują ([...] P.) oraz jednostka ewidencyjna (K.) zostały prawidłowo określone w kwestionowanej decyzji. Wojewoda wyjaśnił jednocześnie, że nazwa zamierzenia pozostaje w wyłącznej gestii inwestora, którym w niniejszej sprawie jest Wójt Gminy Kosakowo i dlatego nie jest władny w nią ingerować.Następnie, odnosząc się do zarzutu pozbawienia stron wcześniej istniejącego dojazdu Wojewoda wskazał, że dostęp do drogi publicznej może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie działki względem drogi publicznej, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej tej działki z wyłączeniem konieczności wykorzystania innych terenów (działek), celem zapewnienia dojazdu. Natomiast dostęp pośredni do drogi publicznej polega na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki oddzielającej daną działkę od drogi publicznej i jest możliwy poprzez ustanowienie służebności drogowej, bądź poprzez drogę wewnętrzną. Wojewoda zauważył jednocześnie, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej. Przyjmuje się, że warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Ustawodawca nie stawia przy tym wymagań co do rodzaju tego dostępu. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej.Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] obręb [...] P. (należąca do odwołujących się) została podzielona w ramach przedmiotowej inwestycji na działki nr [...] i [...]. Działka nr [...] przeznaczona została pod teren omawianej inwestycji drogowej, zaś działka nr [...] pozostaje własnością stron. Z projektu wynika również, że na przeciwległych końcach projektowanej drogi zaprojektowano place do zawracania. Do jednego końca projektowanej drogi przylega działka nr [...] (również należąca do stron), a do drugiego wydzielona działka nr [...]. Strony są ponadto współwłaścicielami działek nr [...] i [...], które nie przylegają do projektowanej drogi, a jedynie do powstałej w wyniku podziału działki nr [...] (wcześniej dz. [...]). Z informacji z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] ma użytek Rlllb i RIVa, a więc stanowi grunty orne. Na przedmiotowej działce dotąd nie istniała więc droga. Zatem do należących do odwołujących się działek nr [...] i nr [...] w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji droga publiczna będzie doprowadzona. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem, że nowopowstała działka nr [...] będzie miała zapewniony dwojaki dostęp do drogi publicznej - bezpośredni od strony rozbudowywanej ul. [...] oraz bezpośredni w stanie niezmienionym od strony południowo-wschodniej - ul. [...]. W efekcie realizowanej inwestycji bezpośredni dostęp do drogi publicznej będzie miała również należąca do odwołujących działka nr [...].Z kolei działki nr [...] i [...] będą miały pośredni dostęp do tej drogi poprzez nowopowstałą działkę nr [...] (wcześniej [...]). Dla tych działek dostęp do ulicy [...] w związku z realizacją inwestycji również się przybliży. Organ zwrócił uwagę, że także znacznie oddalona od terenu niniejszego zamierzenia działka nr [...] posiada w stanie niezmienionym bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], a działka nr [...] do tej drogi ma także zapewniony w stanie niezmienionym dostęp pośredni poprzez działkę nr [...] (wcześniej [...]). Tym samym za chybione uznał Wojewoda twierdzenia, że realizacja przedmiotowej inwestycji drogowej pozbawi działek nr [...], [...] i [...] wcześniej istniejącego dojazdu.Wojewoda zauważył jednocześnie, że zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518), nieprzelotową drogę projektuje się w sposób umożliwiający zawrócenie pojazdu miarodajnego. Dlatego też zgodnie z opisem znajdującym się na stronie 4 projektu zagospodarowania terenu "na początku i końcu drogi zaprojektowano plac do zawracania o wymiarach 12,5 x 12,5 m". Tym samym stwierdzić należy, że projekt posiada rozwiązania, które realizują obowiązek wynikający z wskazanego przepisu.Organ odwoławczy podkreślił, że na inwestorze realizującym inwestycję drogową ciąży jedynie obowiązek zapewnienia nieruchomościom dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten ma być odpowiedni, co nie oznacza, że ma być zgodny z oczekiwaniami odwołujących się. Niezadowolenie stron w zakresie zapewnionego dostępu do drogi publicznej w żaden sposób nie świadczy o wadliwości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ jednocześnie zauważył, że projektowane place do zawracania, nazwane przez odwołujących "zatoczkami", nie stanowią przeszkody w dojeździe do należących do nich działek. Dodatkowo organ wyjaśnił, że strony nie mogą domagać się, aby zarządca drogi obciążony był obowiązkiem wynikającym z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, do budowy zjazdów zapewniających działkom stron preferowany przez nie bezpośredni dostęp do w skazywanych przez nie dróg publicznych. Zapewnienie dostępu do drogi publicznej przejawia się przede wszystkim w przyleganiu wydzielonej działki gruntu do działki drogowej drogi publicznej z możliwością uzyskania do niej zjazdu, co stanowi dostęp bezpośredni.Reasumując Wojewoda wskazał, że niewątpliwie działki stron nr [...] (która wcześniej miała jedynie pośredni dostęp do drogi publicznej) i nowopowstała dz. [...] w wyniku realizacji inwestycji będą miały bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...], zaś organ orzekający w sprawie o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej nie posiada uprawnień do nakazania inwestorowi zmiany przyjętych rozwiązań, zgodnie z oczekiwaniami stron, które chciałyby połączenia projektowanego odcinka drogi z ulicą [...] - drogą gminną w P. Długość realizowanego odcinka drogi znajduje się w wyłącznej gestii inwestora. Ponadto nie można wykluczyć, że zamiarem Wójta Gminy Kosakowo będzie w przyszłości kontynuowanie rozbudowy tej drogi.W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że zdaniem odwołujących się organ I instancji pominął stworzenie dostępu komunikacyjnego m. in. dla działek nr [...], [...], [...]. Roszczenie stron sprowadza się, zdaniem Wojewody, w istocie do żądania doprowadzenia drogi publicznej do innych posiadanych przez nich działek, co stanowi próbę wykazania posiadania interesu faktycznego, który nie podlega ochronie prawnej na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Interes faktyczny, który można nawet racjonalnie uzasadnić, nie stanowi bowiem podstawy skutecznego żądania stosownych czynności od organu administracji. Organ odwoławczy podkreślił, że zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy drogowej, ustawy Prawo budowlane oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego.Wojewoda podkreślił, że specustawa drogowa, w oparciu o której przepisy wydano zaskarżoną decyzję jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna budowa/rozbudowa dróg publicznych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora (decyzja o zezwoleniu na inwestycję drogową rozstrzyga jednocześnie o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu projektu budowlanego, zatwierdza podział nieruchomości, wprowadza ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości i orzeka o przejściu z mocy prawa nieruchomości lub ich części na własność odpowiedniego podmiotu publicznoprawnego), natomiast z drugiej strony zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Odstąpienie od ustalonego kształtu przebiegu przedmiotowej inwestycji, poprzez ingerencję w konkretne rozwiązania zaproponowane przez inwestora w złożonym wniosku, należałoby uznać za nieuprawnioną w świetle obowiązujących przepisów ingerencję organów administracyjnych. Kwestia zmiany przebiegu inwestycji drogowej uwzględniająca interesy stron, w sposób przez nie wskazany, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wadliwej w tym zakresie.Za bezzasadne uznał ponadto Wojewoda twierdzenia stron, że projektowana droga nie spełnia warunku drogi publicznej gminnej. Z materiałów dołączonych do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wynika, że w ramach inwestycji przewiduje się rozbudowę drogi gminnej ulicy [...] w obrębie ewidencyjnym P., gmina K. Analizowaną drogę zaprojektowano jako drogę gminną klasy D (dojazdowa). Planowana rozbudowa drogi ulicy [...] ma poprawić bezpieczeństwo ruchu na tej drodze. Z wyjaśnień przedstawionych przez pełnomocnika inwestora wynika, że ulica [...] na jej wcześniejszym odcinku została przyjęta uchwałą Rady Gminy Kosakowo nr LV/406/2021 z dnia 15 czerwca 2021 r. do gminnych dróg publicznych, a Zarząd Województwa Pomorskiego, zgodnie z art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o drogach publicznych nadał jej numer [...]. Z kolei § 5 rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych stanowi, że droga składa się co najmniej: 1) z jezdni; 2) z poboczy lub usytuowanych w ich miejscu innych części drogi, jeżeli spełniają one co najmniej jedną z funkcji poboczy określoną w przepisach o ruchu drogowym; 3) z urządzeń do odwodnienia; 4) ze znaków drogowych, sygnalizatorów drogowych lub urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, jeżeli konieczność ich umieszczenia na drodze wynika z przepisów o ruchu drogowym. Zatem droga publiczna składa się co najmniej z jezdni, poboczy (lub usytuowanych w ich miejscu innych elementów, jak chodniki) oraz urządzeń odwadniających. Dodatkowo, drogi publiczne powinny być wyposażone w znaki drogowe, sygnalizatory lub urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jeśli jest to wymagane przepisami. Projektowana droga spełnia te przesłanki, bowiem z projektu wynika, że ulicę [...] zaprojektowano jako drogę dwupasmową o szerokości 5 m. Po obu stronach jezdni zaprojektowano także pobocza gruntowe o szerokości 0,75 m. W ramach rozbudowy ulicy [...] przewiduje się też wykonanie oznakowania pionowego i poziomego wraz z urządzeniami bezpieczeństwa ruchu. Z kolei w ramach postępowania wyjaśniającego zostało zaprojektowane odwodnienie drogi. Powyższe ustalenia prowadzą również do wniosku, że brak uzbrojenia, czy brak chodników nie decyduje o tym czy droga ma status drogi publicznej, jak twierdzą w odwołaniu strony.Za błędne uznał również Wojewoda stanowisko odwołujących jakoby projektowana droga miała stanowić drogę wewnętrzną, albowiem przeczą temu wskazane powyżej okoliczności. Za chybiony uznał również zarzut, że projektowana droga "ma zaspokoić potrzeby tylko właścicieli działek nr [...], [...], [...], [...] i [...]". Odwołującym umknął bowiem fakt, że projektowana droga została doprowadzona także do należących do nich nieruchomości.Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku odwodnienia projektowanej drogi Wojewoda wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego projekt doprowadzono do zgodności z § 83 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno- budowlanych dotyczących dróg publicznych. W celu usunięcia stwierdzonej niezgodności z warunkami technicznymi zaprojektowano rozwiązanie, zgodnie z którym wody opadowe z projektowanych nawierzchni drogi zostaną powierzchniowo odprowadzone do rowów chłonno-odparowujących. Przedmiotowe rowy zostały uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu, a w projekcie architektoniczno - budowlanym uzupełniono opis w tym zakresie. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 listopada 2024 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - budowa rowów chłonno-odparowujących w pasie drogowym ul. [...], na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., gm. K. Zgodnie z tą decyzją planuje się wykonanie 4 rowów (Rl, R2, R3, R4), o głębokości 0,4 m. Rów Rl będzie miał długość 25 m, rów R2 -12 m, rów R3 - 74 m i rów R4 - 25 m. Skarpy rowów będą pokryte humusem i obsiane trawą. W rezultacie więc inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych, które objęte są projektem.Organ podkreślił, że wbrew oczekiwaniom skarżących inwestor nie ma obowiązku wyposażenia drogi w sieć kanalizacji deszczowej. Zagospodarowanie wód deszczowych zostało przewidziane w sposób określony powyżej. Za prawidłowe sporządzenie projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, odpowiedzialność ponosi projektant posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane.Następnie, odnosząc się do kwestii związanej z brakiem wymaganego kanału technologicznego, Wojewoda wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika Wójta przedłożonymi w piśmie z 10 listopada 2023 r., w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym spełnione zostały łącznie warunki uzasadniające brak potrzeby projektowania kanału technologicznego, o którym mowa w art. 39 ust. 6ba pkt 4 ustawy o drogach publicznych, tj.: dokumentacja projektowa rozbudowy ulicy [...] dotyczy odcinka o długości krótszej niż 1.000 mb, projektowany kanał technologiczny nie będzie miał kontynuacji po żadnej ze stron, w ciągu 3 lat nie jest planowana budowa lub przebudowa drogi umożliwiająca kontynuację projektowanego kanału technologicznego zgodnie z uchwałą budżetową jednostki samorządu terytorialnego, programem wieloletnim wydanym na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub planami, o których mowa w art. 20 pkt 1 lub 2.Zdaniem Wojewody bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również argumentacja stron, w której powołują się na treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. Na terenie objętym zamierzeniem aktualnie obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie P. gmina K., na zachód od ulicy [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kosakowo Nr C/720/2023 z dnia 28 września 2023 r. Niemniej stosownie do treści art. 11i ust. 2 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z podstawowych skutków wskazanego powyżej wyłączenia jest brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.Odnosząc się do kwestii związanej z brakiem umocowania T. Ś. do reprezentowania Wójta Gminy Kosakowo w zakresie realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Wojewoda wyjaśnił, że stosowne pełnomocnictwo, po uprzednim wezwaniu organu odwoławczego, zostało dołączone do pisma z dnia 10 listopada 2023 r.Za niezasadne uznał ponadto Wojewoda zarzuty obejmujące brak zgody właścicieli działki [...] na prowadzenie prac terenowych, w tym badań geotechnicznych na tej nieruchomości, czy brak prowadzenia tych prac na działkach nr [...], [...],[...], albowiem dotyczą one kwestii nieobjętych decyzją Starosty, a zatem nie mogą być w tym postępowaniu analizowane.Ustosunkowując się do żądania odszkodowania za przejmowaną nieruchomość "w kwocie 1.100 złotych za jeden metr2 oraz zadośćuczynienia", Wojewoda wskazał, że ingerencja w sferę praw i wolności jest rekompensowana stosownym odszkodowaniem. Nie stanowi to jednak przedmiotu postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Postępowanie to toczy się zgodnie z przepisami rozdziału trzeciego specustawy drogowej, a w zakresie nieuregulowanym na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda odniósł się do zarzutów związanych z naruszeniem przepisów dotyczących czynnego udziału stron w postępowaniu.Reasumując Wojewoda wskazał, przebieg planowanej inwestycji i przyjęte rozwiązania są prawidłowe. Zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Starosty Puckiego - poza uchyloną częścią - nie naruszają prawa, a wniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przewidzianych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 61 § 1 i art. 33 § 2 w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 11c specustawy drogowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na pominięciu przez Wojewodę, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie złożyła osoba nieupoważniona – T. Ś., że Wójt Gminy Kosakowo nie potwierdził czynności zdziałanych przez T. Ś. w okresie przed datą udzielenia pełnomocnictwa z 19 września 2023 r. oraz że udzielenie pełnomocnictwa nie ma mocy wstecznej. Zarzucili ponadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 140 k.p.a. w związku z art. 11c specustawy drogowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Wojewodę dowolnej oceny materiału dowodowego, braku dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz poczynieniu dowolnych i błędnych ustaleń, w tym co do rodzaju inwestycji będącej przedmiotem wniosku złożonego w sprawie. Końcowo wskazali na naruszenie art. 1 ust. 1 specustawy drogowej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez Wojewodę, że inwestycja objęta wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie stanowi inwestycję, o której mowa w art. 1 ust. 1 tej ustawy.Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2025 r. uczestnik postępowania, Gmina Kosakowo, wniósł o oddalenie skargi w całości.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Skarga jest niezasadna.Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.Granice sądowej kontroli form działania organów administracji publicznej (w tym decyzji administracyjnych) określa art. 134 § 1 P.p.s.a. przewidujący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Pomorskiego z 23 września 2025 r. zmieniająca częściowo decyzję Starosty Puckiego z 14 czerwca 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obejmującej: "Rozbudowę drogi gminnej ulicy [...] w m. S. w gminie K., na terenie działek o nr ew.: [...] (z podziału [...]), [...] (z podziału [...]), [...] (z podziału [...]), [...] (z podziału [...]), [...] ( z podziału [...]) – jednostka ewidencyjna K., obręb geod. [...] P., w gminie K." (dalej jako: "decyzja z.r.i.d.", "decyzja Wojewody").Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że z perspektywy kontroli zgodności z prawem - ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - nie naruszają prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i wymagał jej eliminacji z obrotu prawnego.Kwestionowana decyzja obejmowała m. in. działkę [...] obręb P. należącą do E. K. – F., B. F., K. F. i M. F. (dowód: wypis z uproszczonej informacji z rejestru gruntów – w aktach organu I instancji). Działka ta została podzielona na dz. nr [...]– przejętą na własność Gminy pod drogę oraz dz. nr [...] pozostającą własnością skarżących.E. K. – F., B. F., K. F. i M. F. jako współwłaściciele nieruchomości objętej decyzją Wojewody byli stronami postępowania o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, w związku z czym przysługuje im także legitymacja procesowa do wniesienia skargi na kończącą to postępowanie decyzję ostateczną.W art. 1 ust. 1 specustawy drogowej ustawodawca określił zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także organy właściwe w tych sprawach. Specustawa drogowa, stanowiąca podstawę orzekania w niniejszej sprawie, zawiera ogólne i powszechne rozwiązania dotyczące zasad realizacji dróg w Polsce, a jej celem jest uproszczenie procedur związanych z wydawaniem aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy i przebudowy drogi publicznej, co w zamyśle ustawodawcy ma poprawić efektywność realizacji zadań publicznych dotyczących rozbudowy dróg, a tym samym usprawnienia komunikacji i poprawy jej bezpieczeństwa. Ustawa przewiduje zintegrowanie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W art. 1 ust. 1 specustawy drogowej ustawodawca posługuje się szerokim pojęciem "inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego oprócz przygotowania budowy samej drogi również realizację towarzyszącej infrastruktury drogowej, tak związanej, jak i niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego).Zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenia terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; 5) określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone; 6) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 7) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu; 8) opinie wskazanych w ustawie organów; 9) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne.Analiza przepisów specustawy drogowej prowadzi do wniosku, że nie wskazują one expressis verbis szczegółowych kryteriów, jakimi powinien się kierować organ, wydając decyzję o lokalizacji drogi. Stąd uprawnione jest twierdzenie, że organy rozstrzygające w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w pierwszej kolejności badają kompletność wniosku wraz z załącznikami oraz zgodność ze szczegółowymi przepisami technicznymi.W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że inwestor przedłożył kompletną dokumentację, spełniającą wymogi ustawowe określone w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe. W szczególności wskazać należy, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie.W skardze zarzucono, że organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 61 § 1 i art. 33 § 2 w związku z art. 140 k.p.a. (chodzi o ustawę z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: z 2025 r., poz. 1691 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 11c specustawy drogowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na pominięciu przez Wojewodę, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie złożyła osoba nieupoważniona – T. Ś. Uchybienie to polegać miało na pominięciu okoliczności, że Wójt Gminy Kosakowo nie potwierdził czynności dokonanych przez T. Ś. w okresie przed datą udzielenia pełnomocnictwa z 19 września 2023 r., a samo udzielenie pełnomocnictwa nie ma mocy wstecznej.Sąd zarzutu tego nie podziela. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo Wójta Gminy Kosakowo dla T. Ś. (z datą sporządzenia 19 września 2023 r.) przedłożono do akt postępowania przy piśmie pełnomocnika z dnia 28 września 2023 r. (akta organu II instancji). Okoliczność ta, jak należy zakładać, stanowiła podstawę zarzutu działania w postępowaniu osoby nieupoważnionej.Oceniając trafność podniesionego zarzutu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym nie ma znaczenia data sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa. Niedołączenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej jest brakiem formalnym podjętej czynności, który może być usunięty na każdym etapie postępowania. Jego uzupełnienie powoduje, że czynność należy uznać za skuteczną z chwilą jej dokonania. Do konwalidacji danej czynności wystarczające jest pisemne potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa lub jego przedłożenie i to także wówczas gdy zostanie dokonane po dacie podjęcia tej czynności np. na etapie postępowania odwoławczego. Z tego też względu data wystawienia pełnomocnictwa procesowego nie ma znaczenia dla jego skuteczności i nie jest wymagana jako element jego formy. Prowadzi to do wniosku, że złożenie pełnomocnictwa w trybie uzupełnienia braków formalnych należy traktować tak jakby zostało złożone jednocześnie z wnioskiem lub innym pismem (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., II OSK 769/21, postanowienie NSA z 7 kwietnia 2006 r. II OSK 270/06, wyrok NSA z 19 marca 2009 r., II OSK 390/08, wyrok NSA z 7 marca 2013 r. II OSK 2123/11, wyrok NSA z 4 marca 2020 r. II OSK 2133/18 – wszystkie wyroki powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Co więcej, należy też podkreślić, że w aktach organu I instancji przy wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej znajduje się pełnomocnictwo sporządzone w dniu 8 lipca 2022 r., z którego wynika umocowanie T. Ś. do działania w Gminy Kosakowo w procesie inwestycyjnym określonym jako: "Rozbudowa drogi gminnej ulicy [...] w m. S., gmina K.".Zarzut działania osoby nieuprawnionej nie mógł być zatem uznany za trafny.Sąd nie podzielił także zarzutu dowolnej oceny materiału dowodowego, braku dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz poczynienia dowolnych i błędnych ustaleń. Podkreślenia wymaga, że zarzuty skargi stanowią powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniu, do której organ II instancji szczegółowo i wnikliwie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że organy administracji błędnie przyjęły, iż inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję, o której mowa w art. 1 ust. 1 specustawy drogowej. Jak stanowi przywołany przepis ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.). Definicję drogi publicznej zawiera art. 1 wskazanej wyżej ustawy, stosownie do brzmienia którego, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Powyższe oznacza, że status drogi publicznej związany jest z możliwością korzystania z niej przez – jak stanowi ustawa – każdego.W poddanej sądowej kontroli sprawie przedmiotem inwestycji była rozbudowa drogi gminnej ulicy [...] m. in. o działkę nr [...] powstałą z podziału należącej do skarżących działki [...]. Okoliczność, że działka ta bezpośrednio graniczy z działkami należącymi do innych osób nie oznacza, iż inwestycja ma służyć jedynie właścicielom nieruchomości graniczących z nowo wybudowaną drogą. Jak wynika to z treści zaskarżonej decyzji działka nr [...] przeszła na własność Gminy Kosakowo, a powstała na niej droga ma charakter publiczny. Tym samym, każdy – zarówno właściciele nieruchomości graniczących ze wskazaną działką, skarżący, jak i każda inna osoba będą mogli z niej korzystać.Stanowisko skarżących dotyczące tego, że inwestycja będzie stanowiła inwestycję w zakresie drogi wewnętrznej na części działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], a nie stanowi rozbudowy drogi publicznej jest całkowicie nieuzasadnione.Organ administracji I instancji ocenił wniosek inwestora za zgodny ze specustawą. W jego ocenie był on kompletny i uzasadniał podjęcie postępowania na takiej właśnie podstawie prawnej. Ocenę tę podzielił organ odwoławczy i zdaniem Sądu jest ona trafna. Przedmiotem postępowania była realizacja inwestycji drogowej (drogi gminnej) zlokalizowana na kilku działkach. Realizacji tego typu inwestycji służy właśnie specustawa drogowa na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja. To, że skarżący nie zgadzają się z zastosowaną podstawą prawną nie oznacza, iż organy administracji naruszyły prawo. Tym samym, zarzut niewłaściwej oceny stanu faktycznego i naruszenia art. 1 ust. 1 specustawy drogowej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie mógł odnieść zamierzonego skutku.W dalszej części skargi skarżący formułują zarzut braku szeregu elementów treści decyzji, które ich zdaniem powinny skutkować oddaleniem wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji. W przeważającej części dotyczą one wadliwego rozwiązania kwestii odwodnienia w pasie drogowym projektowanej drogi. Z akt sprawy nie wynika by którakolwiek z osób skarżących posiadała zawodowe uprawnienia związane z projektowaniem i budową systemów odwadniających. Wszystkie sformułowane w tym zakresie uwagi mają charakter prywatnych opinii stanowiących polemikę ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Należy bowiem podkreślić, że wniosek o wydanie decyzji z.r.i.d. został przygotowany przez osoby legitymujące się określonymi uprawnieniami zawodowymi z zakresu budownictwa. Ponadto, podlegał weryfikacji przez organy administracji wyspecjalizowane w zakresie oceny projektów budowlanych (organy administracji architektoniczno-budowlanej) zatrudniających osoby z odpowiednimi uprawnieniami zawodowymi. Kwestia odwodnienia i realizacji odpowiednich urządzeń wodnych została rozwiązana przez wydanie odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego przez właściwy do tego organ administracji. Organy administracji wydające decyzję z.r.i.d. ponoszą też odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań i zgodność ich z prawem oraz zasadami wiedzy technicznej. W sytuacji, gdy decyzja wydawana jest przez właściwy, wyspecjalizowany organ administracji nie można skutecznie postawić jej zarzutu niezgodności z prawem jedynie w oparciu o twierdzenia strony nie poparte żadnymi dowodami. Jeżeli organy administracji uznały, że np. nie ma potrzeby ustalenia odbiorników wody takich jak zbiorniki retencyjne, studzienki deszczowe i kanalizacja deszczowa na działkach sąsiadujących z działką przeznaczoną pod inwestycję to odmienne stanowisko stron w tym zakresie nie poparte żadnymi dowodami nie może prowadzić do wniosku, że decyzja jest niezgodna z prawem.Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego projekt doprowadzono do zgodności z § 83 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych. W celu usunięcia stwierdzonej niezgodności z warunkami technicznymi zaprojektowano rozwiązanie, zgodnie z którym wody opadowe z projektowanych nawierzchni drogi zostaną powierzchniowo odprowadzone do rowów chłonno-odparowujących, a przedmiotowe rowy zostały uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu, a w projekcie architektoniczno - budowlanym uzupełniono opis w tym zakresie. W efekcie projekt budowlany jest zgodny z decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 listopada 2024 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - budowa rowów chłonno-odparowujących w pasie drogowym ul. [...], na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., gm. K. Zgodnie z tą decyzją planuje się wykonanie 4 rowów (Rl, R2, R3, R4), o głębokości 0,4 m. Rów Rl będzie miał długość 25 m, rów R2 -12 m, rów R3 - 74 m i rów R4 - 25 m. Takie rozwiązanie zostało przewidziane przez właściwy organ administracji dysponujący, jak należy zakładać, wiedzą fachową w tym zakresie. Nie może być podważone wyłącznie stanowiskiem strony niepopartym żadnymi dowodami.Pozostałe zarzuty takie jak np. niezadowalający stan nawierzchni na odcinku projektowanej drogi, występujące liczne koleiny i nierówności, czy to, że w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia będą realizowane (bliżej nieokreślone) zamierzenia inwestycyjne, które mogłyby prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowaną budową drogi pozostają całkowicie bez znaczenia dla sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji z.r.i.d.Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.. (chodzi o ustawę z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: z 2025 r., poz. 1691 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 11c specustawy drogowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na pominięciu przez Wojewodę, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie złożyła osoba nieupoważniona – T. Ś. Uchybienie to polegać miało na pominięciu okoliczności, że Wójt Gminy Kosakowo nie potwierdził czynności dokonanych przez T. Ś. w okresie przed datą udzielenia pełnomocnictwa z 19 września 2023 r., a samo udzielenie pełnomocnictwa nie ma mocy wstecznej.Sąd zarzutu tego nie podziela. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo Wójta Gminy Kosakowo dla T. Ś. (z datą sporządzenia 19 września 2023 r.) przedłożono do akt postępowania przy piśmie pełnomocnika z dnia 28 września 2023 r. (akta organu II instancji). Okoliczność ta, jak należy zakładać, stanowiła podstawę zarzutu działania w postępowaniu osoby nieupoważnionej.Oceniając trafność podniesionego zarzutu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym nie ma znaczenia data sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa. Niedołączenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej jest brakiem formalnym podjętej czynności, który może być usunięty na każdym etapie postępowania. Jego uzupełnienie powoduje, że czynność należy uznać za skuteczną z chwilą jej dokonania. Do konwalidacji danej czynności wystarczające jest pisemne potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa lub jego przedłożenie i to także wówczas gdy zostanie dokonane po dacie podjęcia tej czynności np. na etapie postępowania odwoławczego. Z tego też względu data wystawienia pełnomocnictwa procesowego nie ma znaczenia dla jego skuteczności i nie jest wymagana jako element jego formy. Prowadzi to do wniosku, że złożenie pełnomocnictwa w trybie uzupełnienia braków formalnych należy traktować tak jakby zostało złożone jednocześnie z wnioskiem lub innym pismem (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., II OSK 769/21, postanowienie NSA z 7 kwietnia 2006 r. II OSK 270/06, wyrok NSA z 19 marca 2009 r., II OSK 390/08, wyrok NSA z 7 marca 2013 r. II OSK 2123/11, wyrok NSA z 4 marca 2020 r. II OSK 2133/18 – wszystkie wyroki powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Co więcej, należy też podkreślić, że w aktach organu I instancji przy wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej znajduje się pełnomocnictwo sporządzone w dniu 8 lipca 2022 r., z którego wynika umocowanie T. Ś. do działania w Gminy Kosakowo w procesie inwestycyjnym określonym jako: "Rozbudowa drogi gminnej ulicy [...] w m. S., gmina K.".Zarzut działania osoby nieuprawnionej nie mógł być zatem uznany za trafny.Sąd nie podzielił także zarzutu dowolnej oceny materiału dowodowego, braku dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz poczynienia dowolnych i błędnych ustaleń. Podkreślenia wymaga, że zarzuty skargi stanowią powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniu, do której organ II instancji szczegółowo i wnikliwie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że organy administracji błędnie przyjęły, iż inwestycja objęta wnioskiem stanowi inwestycję, o której mowa w art. 1 ust. 1 specustawy drogowej. Jak stanowi przywołany przepis ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.). Definicję drogi publicznej zawiera art. 1 wskazanej wyżej ustawy, stosownie do brzmienia którego, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Powyższe oznacza, że status drogi publicznej związany jest z możliwością korzystania z niej przez – jak stanowi ustawa – każdego.W poddanej sądowej kontroli sprawie przedmiotem inwestycji była rozbudowa drogi gminnej ulicy [...] m. in. o działkę nr [...] powstałą z podziału należącej do skarżących działki [...]. Okoliczność, że działka ta bezpośrednio graniczy z działkami należącymi do innych osób nie oznacza, iż inwestycja ma służyć jedynie właścicielom nieruchomości graniczących z nowo wybudowaną drogą. Jak wynika to z treści zaskarżonej decyzji działka nr [...] przeszła na własność Gminy Kosakowo, a powstała na niej droga ma charakter publiczny. Tym samym, każdy – zarówno właściciele nieruchomości graniczących ze wskazaną działką, skarżący, jak i każda inna osoba będą mogli z niej korzystać.Stanowisko skarżących dotyczące tego, że inwestycja będzie stanowiła inwestycję w zakresie drogi wewnętrznej na części działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], a nie stanowi rozbudowy drogi publicznej jest całkowicie nieuzasadnione.Organ administracji I instancji ocenił wniosek inwestora za zgodny ze specustawą. W jego ocenie był on kompletny i uzasadniał podjęcie postępowania na takiej właśnie podstawie prawnej. Ocenę tę podzielił organ odwoławczy i zdaniem Sądu jest ona trafna. Przedmiotem postępowania była realizacja inwestycji drogowej (drogi gminnej) zlokalizowana na kilku działkach. Realizacji tego typu inwestycji służy właśnie specustawa drogowa na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja. To, że skarżący nie zgadzają się z zastosowaną podstawą prawną nie oznacza, iż organy administracji naruszyły prawo. Tym samym, zarzut niewłaściwej oceny stanu faktycznego i naruszenia art. 1 ust. 1 specustawy drogowej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie mógł odnieść zamierzonego skutku.W dalszej części skargi skarżący formułują zarzut braku szeregu elementów treści decyzji, które ich zdaniem powinny skutkować oddaleniem wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji. W przeważającej części dotyczą one wadliwego rozwiązania kwestii odwodnienia w pasie drogowym projektowanej drogi. Z akt sprawy nie wynika by którakolwiek z osób skarżących posiadała zawodowe uprawnienia związane z projektowaniem i budową systemów odwadniających. Wszystkie sformułowane w tym zakresie uwagi mają charakter prywatnych opinii stanowiących polemikę ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Należy bowiem podkreślić, że wniosek o wydanie decyzji z.r.i.d. został przygotowany przez osoby legitymujące się określonymi uprawnieniami zawodowymi z zakresu budownictwa. Ponadto, podlegał weryfikacji przez organy administracji wyspecjalizowane w zakresie oceny projektów budowlanych (organy administracji architektoniczno-budowlanej) zatrudniających osoby z odpowiednimi uprawnieniami zawodowymi. Kwestia odwodnienia i realizacji odpowiednich urządzeń wodnych została rozwiązana przez wydanie odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego przez właściwy do tego organ administracji. Organy administracji wydające decyzję z.r.i.d. ponoszą też odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań i zgodność ich z prawem oraz zasadami wiedzy technicznej. W sytuacji, gdy decyzja wydawana jest przez właściwy, wyspecjalizowany organ administracji nie można skutecznie postawić jej zarzutu niezgodności z prawem jedynie w oparciu o twierdzenia strony nie poparte żadnymi dowodami. Jeżeli organy administracji uznały, że np. nie ma potrzeby ustalenia odbiorników wody takich jak zbiorniki retencyjne, studzienki deszczowe i kanalizacja deszczowa na działkach sąsiadujących z działką przeznaczoną pod inwestycję to odmienne stanowisko stron w tym zakresie nie poparte żadnymi dowodami nie może prowadzić do wniosku, że decyzja jest niezgodna z prawem.Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego projekt doprowadzono do zgodności z § 83 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących dróg publicznych. W celu usunięcia stwierdzonej niezgodności z warunkami technicznymi zaprojektowano rozwiązanie, zgodnie z którym wody opadowe z projektowanych nawierzchni drogi zostaną powierzchniowo odprowadzone do rowów chłonno-odparowujących, a przedmiotowe rowy zostały uwidocznione na projekcie zagospodarowania terenu, a w projekcie architektoniczno - budowlanym uzupełniono opis w tym zakresie. W efekcie projekt budowlany jest zgodny z decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 listopada 2024 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - budowa rowów chłonno-odparowujących w pasie drogowym ul. [...], na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S., gm. K. Zgodnie z tą decyzją planuje się wykonanie 4 rowów (Rl, R2, R3, R4), o głębokości 0,4 m. Rów Rl będzie miał długość 25 m, rów R2 -12 m, rów R3 - 74 m i rów R4 - 25 m. Takie rozwiązanie zostało przewidziane przez właściwy organ administracji dysponujący, jak należy zakładać, wiedzą fachową w tym zakresie. Nie może być podważone wyłącznie stanowiskiem strony niepopartym żadnymi dowodami.Pozostałe zarzuty takie jak np. niezadowalający stan nawierzchni na odcinku projektowanej drogi, występujące liczne koleiny i nierówności, czy to, że w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia będą realizowane (bliżej nieokreślone) zamierzenia inwestycyjne, które mogłyby prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowaną budową drogi pozostają całkowicie bez znaczenia dla sprawy i oceny legalności zaskarżonej decyzji z.r.i.d.Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.