Wyrok - III SA/Po 219/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 25 marca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 26 czerwca 2024 r. nr IV/33/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Przyłęk i Glinno - Rejon Glińskie GóryStwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 26 czerwca 2024 r. nr IV/33/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Przyłęk i Glinno - Rejon Glińskie Góry
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
480 zł · zysk objęty zaskarżoną uchwałą
Tryb
rozprawa
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Józef Maleszewski
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
UZASADNIENIE
Wojewoda Wielkopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr IV/33/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 26 czerwca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Przyłęk i Glinno - Rejon Glińskie Góry. Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zaskarżył uchwałę w części, tj. w zakresie: terenu 5KDWxs na działce nr 199/5, obr. Przyłęk i § 15 ust. 8 pkt 1 lit. h i wniósł o stwierdzenie nieważności w części, tj. w zakresie: terenu 5KDWxs na działce nr 199/5, obr. Przyłęk i § 15 ust. 8 pkt 1 lit. h uchwały - ze względu na istotne naruszenie prawa.W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że na sesji w dniu 26 czerwca 2024 r. Rada Miejska w Nowym Tomyślu podjęła uchwałę Nr IV/33/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Przyłęk i Glinno - Rejon Glińskie Góry, która wraz z dokumentacją prac planistycznych została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu 4 lipca 2024 r. W wyniku analizy uchwały w zakresie zgodności z ustawą (w brzmieniu obowiązującym 26 czerwca 2024 r.) w odniesieniu do zasad i trybu sporządzenia planu, że Burmistrz Nowego Tomyśla, opracowując projekt planu zmieniającego przeznaczenie gruntów leśnych klasy LsV na teren wewnętrznego ciągu pieszo-jezdnego 5KDWxs (dz. nr 199/5, obr. Przyłęk), w myśl ww. przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, winien wystąpić o stosowną zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, którego to obowiązku nie dopełnił. Wojewoda wskazał, że w piśmie z 8 sierpnia 2025 r. Burmistrz Nowego Tomyśla stwierdził, że proces planistyczny sporządzania przedmiotowego planu miejscowego uwzględniał zgłoszone uwagi, w tym wniesione w trakcie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu, a które dotyczyły m.in. działki 199/5 w Przyłęku. Ponadto wskazał, że dokumentacja geodezyjna, w tym szkic oraz mapa zasadnicza dla działki 199/5 z 2002 roku, wyraźnie wskazuje, że użytek leśny (Ls) znajdował się wówczas w całości na działce sąsiedniej, tj. 199/2 w Przyłęku. Zmiana konturów użytku nastąpiła w momencie sporządzenia map numerycznych. Wyjaśnił, że obecnie toczy się procedura sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasów dla terenu Gminy Nowy Tomyśl w trakcie, której granice lasu mają zostać sprostowane. Z uwagi na powyższe Burmistrz uznał że, nie było podstaw do uwzględniania przedmiotowego terenu we wniosku o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, gdyż teren ten zdaniem Burmistrza faktycznie nie stanowi lasu. Jednakże zdaniem Skarżącego podkreślenia wymaga, że zgodnie z powołanymi przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji gdy Burmistrz był w posiadaniu informacji, że pozyskane do celów planistycznych materiały kartograficzne są nieaktualne powinien przed podjęciem działań planistycznych wystąpić o aktualizację klasyfikacji gleboznawczej.Odnośnie § 15 ust. 8 pkt 1 lit. h uchwały Wojewoda argumentował, że Rada Miejska w Nowym Tomyślu wprowadzając do treści planu miejscowego zapisy stanowiące modyfikację przepisów art. 93 pkt 2a i 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej naruszając tym samym zasadę działania w granicach i na podstawie prawa.W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Nowym Tomyślu wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie sporządzania projektu planu miejscowego ustalono, że dla przedmiotowego terenu dokonano zamiany/korekty użytków i użytek Ls położony jest poza drogą 5KDWxs. Zgodnie z przekazaną dokumentacją geodezyjną, w tym szkicem oraz mapą zasadniczą dla działki 199/5 z 2002 roku, użytek leśny (Ls) znajdował się wówczas w całości na działce sąsiedniej, tj. 199/2 w Przyłęku. Zmiana konturów użytku nastąpiła dopiero w momencie sporządzania map numerycznych, co - według wyjaśnień geodety - stanowiło błąd i skutkowało nieuzasadnionym przesunięciem granic użytku na działkę nr 199/5. Otrzymano informację, że przedmiotowa sprawa jest wyjaśniana i zostanie zakończona przed uchwaleniem planu miejscowego, co niestety nie nastąpiło. W związku z powyższym uznano, że nie było podstaw do uwzględniania przedmiotowego terenu we wniosku o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, gdyż teren ten faktycznie nie stanowi lasu, a jego obecne oznaczenie jest jedynie błędem technicznym będącym w trakcie formalnego prostowania.W piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. Rada Miejska Nowego Tomyśla wskazywała, że obecnie procedura w zakresie uproszczonego plan urządzenia lasu dla obrębu Przyłęk nadal jest w toku, z uwagi na odwołanie właściciela działek o nr ewid. 199/5 i 609 w Przyłęku. Decyzją Starosty Nowotomyskiego znak RŚ.6164.17.7.2025 z dnia 22 września 2025 r. uznano zastrzeżenia właściciela nieruchomości do zapisów w projekcie "Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu" we wsi Przyłęk sporządzonego na lata 2026-2035, dotyczące drzewostanu położonego na działce o nr ewid. 199/5 w Przyłęku, natomiast nie uznano zastrzeżeń dotyczących drzewostanu położonego na działce nr 609 w Przyłęku. Dla działki o nr ewid. 199/5 Starosta potwierdził niezgodność pomiędzy geodezyjnym zapisem "Ls" oznaczającym las, a stanem faktycznym na gruncie. Właściciel odwołał się natomiast od tej decyzji w zakresie działki o nr ewid. 609 w Przyłęku, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w dniu 27.11.2025 r. wydało decyzję sygn. SKO.OŚ.405.238.2025 uchylającą decyzję Organu I instancji w części dot. działki 609 w Przyłęku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzeniaWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Skarga zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej jako: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej Wojewoda Wielkopolski poddał uchwałę Nr IV/33/2024 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 26 czerwca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Przyłęk i Glinno - Rejon Glińskie Góry - zwaną dalej "Uchwałą". Zaskarżona Uchwała, jak każda podjęta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – o czym expressis verbis stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej "u.p.z.p.") – zaskarżalnym do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Przedmiotowa Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 12 lipca 2024 r. pod pozycją 6303.Skargę na Uchwałę wywiódł Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 z późn. zm.; w skrócie "u.s.g.") domagając się stwierdzenia nieważności Uchwały w całości. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05; dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA").W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały nie orzekł o jej nieważności chociażby w części, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę w trybie art. 93 u.s.g. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., chociażby w części, dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 600/20 wskazał, że podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego powinno być każde istotne naruszenie prawa, bez względu na jego ustrojowoprawny, materialnoprawny, czy procesowoprawny charakter. Akt organu jednostki samorządu terytorialnego jest natomiast zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ustawami. W konsekwencji, brak takich naruszeń będzie implikować zgodność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego z prawem. W przypadku zaś uznania, że zaskarżony akt narusza przepisy obowiązującego prawa, konieczne staje się wskazanie normy prawnej będącej podstawą takich twierdzeń.Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08, CBOSA). Zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zostały szczegółowo określone przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. – określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym: "obowiązkowo" (ust. 2) oraz "w zależności od potrzeb" (ust. 3) – a dodatkowo scharakteryzowany w powyżej wskazanym rozporządzeniu Ministra infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy jednak zauważyć, że taki sposób rozumienia owej "obligatoryjności" elementów planu wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w tym przepisie, wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. wyroki NSA: z 23.04.2010 r., II OSK 311/10; z 13.10.2011 r., II OSK 1566/11; z 06.09.2012 r., II OSK 1343/12, CBOSA; por. też: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, art. 15 Nb 6, s. 18; I. Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2013, uw. 3 do art. 15). W pewnym sensie są to więc także postanowienia wprowadzane do konkretnego planu miejscowego "w zależności od potrzeb" – z tym że "potrzeb" pojmowanych obiektywnie, jako ściśle uwarunkowanych istniejącymi okolicznościami faktycznymi, a nie, jak na tle art. 15 ust. 3 u.p.z.p., bardziej subiektywnie, jako wynikających z własnej, swobodnej oceny organu planistycznego (por. wyrok NSA z 27.11.2018 r., II OSK 2406/18, CBOSA)W świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde, więc naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (tak wyrok NSA z 26.06.2019r. o sygn. II OSK 1649/18, publ. LEX nr 2703320).W niniejszej sprawie zarzuty skargi skupiają się w istocie na naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Wprawdzie Skarżący zarzucił istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego poprzez pominięcie uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenów leśnych na cele nieleśne (art. 17 pkt 6 lit c u.p.z.p.), to Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zagadnienie powyższe odnosi do zasad sporządzania planu miejscowego. Dla porządku wskazać trzeba, że przedmiotowa Uchwała była już przedmiotem merytorycznych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w następujących sprawach ze skarg osób fizycznych:– o sygn. akt IV SA/Po 660/24 – w której WSA nieprawomocnym wyrokiem z 26 września 2024 r. oddalił skargę;– o sygn. akt II SA/Po 312/25 – w której WSA nieprawomocnym wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części tekstowej oraz graficznej w odniesieniu do działki nr 199/2 położonej w Przyłęku.Ponadto w toku przed WSA w Poznaniu jest sprawa o sygn. akt II SA/Po 582/25 zainicjowana skargą wniesioną przez osobę fizyczną i odnoszącą się do przeznaczenia działki nr 199/5, jak w niniejszej sprawie, lecz Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę z uwagi na skargę Wojewody jako organu nadzoru uznał zasadność rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności i nie znalazł podstaw do połączenia obu spraw do wspólnego rozpoznania czy rozstrzygnięcia.Odnosząc się w pierwszej kolejności do terenu 5KDWxs na obszarze działki nr 199/5, obr. Przyłęk, stanowiącego użytek LsV wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 82, dalej jako: "u.o.g.r.l"), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących użytki leśne nie stanowiące własności Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. burmistrz sporządzając plan miejscowy zobowiązany jest do uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Takimi przepisami są właśnie przepisy u.o.g.r.l. O tym czy dany grunt wymaga uzyskania takiej zgody decyduje jego oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151, dalej jako: "p.g.i.k."), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego (...), gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.Grunty leśne, na podstawie art. 3 ust. 2 u.o.g.r.l., podlegają ochronie na zasadach wymienionych w tej ustawie. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że część działki nr 199/5 stanowi użytek leśny LsV (k. 68 - 69 akt sąd.). Na mocy art. 20 ust. 3a p.g.i.k. ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Natomiast na podstawie art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2024 r., poz. 530, dalej jako: "u.o.l.") w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (ust. 1) oraz w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (ust. 2).W niniejszej sprawie organ planistyczny wskazywał, że obecnie toczy się procedura sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasów dla terenu Gminy Nowy Tomyśl w trakcie, której granice lasu mają zostać sprostowane. W nowym planie urządzenia lasów działka nr 199/5 nie ma już stanowić użytku leśnego nawet w części. Zdaniem Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu obecnie takie oznaczenie wynika z niezamierzonej zmiany konturów mapy numerycznej. Z uwagi na to organ stał na stanowisku, że nie było podstaw do uwzględniania przedmiotowego terenu we wniosku o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, gdyż teren ten zdaniem Burmistrza faktycznie nie stanowi lasu. Z organem jednak nie sposób się zgodzić.Plan urządzenia lasu jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem. W ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Dopóki dany teren ujęty jest w planie urządzenia lasu lub uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, dopóty nie jest dopuszczalna zmiana w innym postępowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny, niż las (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1901/20; z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 4442/18; z dnia 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 28/21, CBOSA). W orzecznictwie zwraca się też uwagę, że plany urządzania lasów stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów, a przepis art. 20 ust. 2 ustawy z 1991 r. o lasach stanowi lex specialis w stosunku do ogólnych zasad dotyczących sposobu uwzględniania i wprowadzania zmian w powszechnej ewidencji gruntów i budynków (zob.: wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 903/07, CBOSA).Skoro procedura zmiany uproszczonego planu urządzenia lasu, jak to argumentował organ była w toku, to przyjąć należy, że na dzień podjęcia zaskarżonej Uchwały zmiany tej jeszcze nie dokonano, a część działki nr 199/5 stanowiła użytek leśny. Organ nie wykazał bowiem, że na dzień podjęcia Uchwały zakwestionowana część działki nie stanowiła użytku LsV. Okoliczności te w istocie przyznaje organ w piśmie wyjaśniającym skierowanym do Wojewody i Burmistrz w odpowiedzi na skargę. W efekcie na dzień podjęcia Uchwały oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków dotyczące działki 199/5 stanowi klasoużytki RVI o powierzchni 0.5262 ha i LsV o powierzchni 0.0470 ha. W świetle powyższego uznać należy, że kwestionowana część działki 199/5 stanowi użytek leśny. W tej sytuacji należało uzyskać stosowną zgodę na przeznaczenie tej części działki 199/5 na cele nieleśne – wewnętrzny ciąg pieszo-jezdny, albowiem przepis art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. stanowi odzwierciedlenie ogólnej zasady, że jeśli przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por.: wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 548/19, CBOSA). Brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych (rolnych) na cele inne niż leśne (rolnicze) powoduje naruszenie zasad uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie, co w konsekwencji stanowi przesłankę uznania Uchwały za nieważną w tej części.Odnosząc się do stanowiska organu stwierdzić należy, że okolicznością przemawiającą za zaniechaniem obowiązku wystąpienia o zmianę przeznaczenia gruntu na cele nieleśne nie może być błąd lub nieaktualny zapis w ewidencji gruntów i budynków czy nieprawidłowe oznaczenie użytku na mapie, czy też faktyczne jego zagospodarowania. Słusznie podnosi skarżący, że źródłem danych przyjmowanych przez organ planistyczny w toku procedury planistycznej są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W tej sytuacji brak wystąpienia przez organ o zgodę na zmianę przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne stanowił istotne naruszenie art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. Naruszenie to, jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, uzasadniało stwierdzenie nieważności przedmiotowej Uchwały w części na zasadzie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził, zatem nieważność zaskarżonej Uchwały w części obejmującej teren oznaczony symbolem 5KDWxs na obszarze działki nr 199/5, obr. Przyłęk, stanowiący użytek LsV, jak w pkt 1 lit. a sentencji wyroku.Odnośnie do postanowienia § 15 ust. 8 pkt 1 lit. h Uchwały wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Z kolei w myśl art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się w zależności od potrzeb minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. W § 15 ust. 8 pkt 1 lit. h Uchwały, dla terenów zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (1-2RM), w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów ustalono powierzchnię nowo wydzielonej działki budowlanej, nie mniejszą niż 3000 m2, za wyjątkiem działek wydzielanych w celu poszerzenia sąsiednich nieruchomości, regulacji granic oraz przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną.Sąd wskazuje, że podziału działki dokonuje się na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145, dalej jako: "u.g.n."). Zgodnie z art. 93 pkt 2a i 3a tejże ustawy, podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Warunku dotyczącego wydzielenia działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne. Tereny przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne można, co do zasady, dzielić na działki gruntu o powierzchni nie mniejszej niż 0,3 ha, a na działki mniejsze wyłącznie w przypadkach, wymienionych w tym przepisie. Jeżeli nie zachodzi żaden z tych przypadków podział jest niedopuszczalny (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., I OSK 1558/11, CBOSA).Ustawa o gospodarce nieruchomościami wskazuje również na wyjątki od tej zasady, w tym sytuacje dotyczące gruntów przeznaczonych na cele rolne i leśne, dostępu do drogi publicznej, dróg wewnętrznych, równoczesnego podziału budynku na nieruchomości zabudowanej, sytuacji własnościowej, objęcia nieruchomości decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną na podstawie specustaw oraz terenów zamkniętych. Decyzję o podziale nieruchomości wydaje na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny, odpowiedni organ gminy (wójt).Skoro zatem formy działania w zakresie podziału gruntów rolnych zostały uregulowane w aktach rangi ustawowej, to niedopuszczalne jest regulowanie tej materii w sposób wtórny w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzając przy tym wyłączenia nie wynikające z obowiązujących przepisów prawa (wydzielenia o dowolnej powierzchni na potrzeby infrastruktury technicznej). Ponadto dopuszczenie realizacji na gruntach rolniczych infrastruktury technicznej funkcjonującej na wydzielonych i przeznaczonych pod tą infrastrukturę działkach skutkuje zarazem dopuszczeniem innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych.Tak opisane naruszenie prawa ma, w ocenie Sądu, charakter istotny, Niedopuszczalne zatem było zawarcie w Planie ustaleń sprzecznych z przepisami rangi ustawowej (w przypadku zaskarżonej Uchwały z art. 93 ust. 2a i art. 3a u.g.n.). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały również w części obejmującej postanowienie § 15 ust. 8 pkt 1 lit. h, jak orzekł w pkt 1 lit. b sentencji wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a., obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego wynagrodzenia pełnomocnika w minimalnej stawce, tj. w kwocie 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), jak w punkcie 2 wyroku.., obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego wynagrodzenia pełnomocnika w minimalnej stawce, tj. w kwocie 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), jak w punkcie 2 wyroku.