Wyrok - II SA/Gd 987/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2025 roku, nr WOP.7722.168.2025.HB w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu budowlanego oddalOddalono skargę. Budowlane prawo, Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2025 roku, nr WOP.7722.168.2025.HB w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu budowlanego oddal
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Diana Trzcińska
Podstawa prawna
art. 145
kpa
art. 151
kpa
art. 7
kpa
art. 77
kpa
art. 151
ppsa
art. 48
prawo budowlane
art. 49
dprawo budowlane
art. 3
prawo budowlane
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 listopada 2025 r. w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu budowlanego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku (dalej PINB) postanowieniem z 21 grudnia 2021 r. wstrzymał budowę budynku warsztatu samochodowego położonego przy ul. K. [...] w G., na terenie działek nr [...] obr. [...] i nr [...] obr. [...], prowadzoną bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz poinformował P. M. o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego i konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji. Organ wyjaśnił, że będący przedmiotem postępowania obiekt to budynek parterowy o rzucie wielokąta, o konstrukcji stalowej, o wymiarach boków 10,25m, 6,33m, 6,14m, 8,13m, 3,81m, 7,7m. Budynek w najniższym miejscu ma wysokość 2m i składa się z trzech części o różnej wysokości. Uczestniczący w oględzinach przeprowadzonych 16 listopada 2021 r. P. M. oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości od 2009 r., wcześniej należała ona do jego dziadka, a na budowę warsztatu nie posiada ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Od 2006 r. do 31 lipca 2021 r. budynek był wynajmowany P. Z., a między 2006 rokiem a 2009 rokiem został rozbudowany do stanu obecnego. Organ wobec ustalenia, że P. M. nie posiada pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku uznał za konieczne wstrzymanie budowy obiektu.Wniosek o legalizację nie został złożony w terminie. W piśmie z dnia 14 lutego 2022 r. P. M. wyjaśnił, że organ wprawdzie błędnie nałożył na niego obowiązek wstrzymania budowy budynku warsztatu samochodowego, bowiem sprawcą samowoli budowlanej (inwestorem) był P. Z., który powinien być w związku z tym adresatem postanowienia. Niemniej jednak P. M. podjął decyzję o niezaskarżaniu postanowienia, albowiem nie jest zainteresowany legalizacją samowoli budowlanej. Wskazał, że umowa najmu wygasła w dniu 1 sierpnia 2021 r. i przeciwko P. Z. toczy się w sądzie sprawa o wydanie nieruchomości.Pismem z dnia 1 grudnia 2023 r., które wpłynęło do organu w dniu 5 grudnia 2023 r., swój udział w postępowaniu w charakterze strony zgłosił P. Z., wskazując, że budynek będący przedmiotem postępowania został przez niego wzniesiony w trakcie trwania umowy najmu łączącej go z P. M.W dniu 10 stycznia 2024 r. P. Z. został przesłuchany w charakterze świadka. Zeznał, że warsztat samochody przy ul. K. [...] został przez niego zrealizowany w latach 2003-2010/2011 za zgodą ówczesnego właściciela nieruchomości. Po usunięciu poprzednio znajdującej się w tym miejscu szopy, P. Z. stopniowo realizował budowę warsztatu, od wylania fundamentów do obecnie istniejącego stanu.Pismem z dnia 17 stycznia 2024 r. P. Z. nadesłał m.in. zdjęcia dokumentujące proces budowy przez niego warsztatu.W dniu 31 stycznia 2024 r. P. Z. wniósł do protokołu podanie o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania dotyczącego budynku przy ul. K. [...] i przeprowadzenie tego postępowania z jego udziałem jako strony.Postanowieniem z 11 lipca 2025 r. PINB wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ostatecznego postanowienia z dnia 21 grudnia 2021 r. dotyczącego budynku warsztatu samochodowego położonego przy ul. K. [...] w G., na terenie działek nr [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...].Następnie postanowieniem z 14 lipca 2025 r. PINB uchylił postanowienie własne z 21 grudnia 2021 r. i wstrzymał budowę przedmiotowego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu oraz poinformował P. Z. o możliwości złożenia wniosku o jego legalizację i konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji.W ocenie organu przedłożona przez P. Z. dokumentacja fotograficzna dotycząca budowy obiektu oraz zeznania świadków, a także złożone przez niego wyjaśnienia uprawdopodobniły, że był on inwestorem obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Ponieważ nie był on stroną postępowania w dniu wydania postanowienia z dnia 21 grudnia 2021 r. bez własnej winy, a wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie, zdaniem organu zasadne było uchylenie tego postanowienia i wydanie nowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, ponieważ inwestorem obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania jest osoba, która nie była wcześniej stroną postępowania, czyli P. Z. Organ uznał przy tym, że inwestor nie dysponował decyzją o pozwoleniu na budowę warsztatu samochodowego, wzniósł go zatem nielegalnie. Tym samym postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego powinno się toczyć na podstawie art. 48 i 49 Prawo budowlane.Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając zażalenie P. Z., postanowieniem z 19 listopada 2025 r.uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z 14 lipca 2025 r.,uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z 21 grudnia 2021 r. wydane w trybie art. 48 ust.1 i 3 Prawa budowlanego,wstrzymał budowę budynku warsztatu samochodowego przy ul. K. [...] w G.,poinformował P. Z., inwestora budynku warsztatu samochodowego oraz P. M., właściciela działki nr [...] obr. [...] i działki nr [...] obr. [...] przy ul. K. [...] w G. o możliwości złożenia wniosku o legalizację tego budynku warsztatu samochodowego w terminie 30 dni od dnia wydania postanowienia ostatecznego, tj. od 19 listopada 2025 r. oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji budynku, obliczonej zgodnie z art. 49d ust. 1 Prawa budowlanego.Organ wyjaśnił, że skoro organ pierwszej instancji uznał, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to zasadnie podjął rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane obowiązki nakłada się na inwestora, a jeżeli roboty budowlane zostały zakończone, nakłada się je na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że nieruchomość przy ul. K. [...] w G. stanowi własność P. M., co potwierdza zapis w księdze wieczystej. Inwestorem jest natomiast P. Z., zatem informacja o możliwości legalizacji obiektu powinna zostać skierowana zarówno do inwestora obiektu, jak i do właściciela działki, na której budynek się znajduje. Uprawnienie to przysługuje bowiem inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy obiektu, konieczne więc było wydanie postanowienia reformatoryjnego. Odnosząc się do zarzutu, że obiekt nie jest budynkiem wyjaśniono, że ma on cechy budynku określone w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, jest bowiem trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzenni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.P. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 listopada 2025 r. zarzucił naruszenie:art. 7 k.p.a. poprzez niewystarczającą i błędną ocenę materiału dowodowego i nieuwzględnienie wszystkich dowodów, w tym dokumentacji fotograficznej oraz zeznań świadków wskazujących, że na terenie nieruchomości przy ul. K. [...] nie są prowadzone żadne roboty budowlane, co doprowadziło do niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydania błędnego postanowienia;art. 7 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, że na nieruchomości przy ul. K. [...] w G. posadowiony jest budynek spełniający definicję budowli;art. 7 k.p.a. w zw. art. 48a ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i błędne stwierdzenie, że P. Z. jest inwestorem, podczas gdy nie posiada on tytułu prawnego do nieruchomości przy ul. K. [...] w G.;art. 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewystarczające zgromadzenie i przeprowadzenie postępowania dowodowego, co skutkowało wstrzymaniem budowy budynku warsztatu samochodowego położonego przy ul. K. [...] w G.;sprzeczność istotnych ustaleń organu II instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz stanem faktycznym i bezzasadne przyjęcie, że na terenie nieruchomości przy ul. K. [...] w G. prowadzone są prace budowlane oraz posadowiony jest budynek spełniający definicję budynku. Tymczasem przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem, nie jest bowiem trwale związany z gruntem.W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.Uczestnik postępowania P. M. w piśmie procesowym z 21 stycznia 2026 r. wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.Skarga podlega oddaleniu.Niniejsza sprawa została rozpoznana trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia kończącego postępowanie administracyjne. W takiej sytuacji sprawa może być rozpoznana w tym trybie, bez względu na stanowisko stron postępowania, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie WINB, w przedmiocie wstrzymania budowy budynku warsztatu samochodowego położonego przy ul. K. [...] w G., na terenie działek nr [...] obr. [...] i [...] obr. [...].Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie postanowień są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 418), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), obowiązującą od 19 września 2020 r., albowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte po tym dniu.Wprowadzone powyższą nowelizacją zmiany w przepisach dotyczących legalizacji samowoli budowlanych stworzyły jednolity, spójny system postępowań legalizacyjnych opierający się o wspólną procedurę (zob. uzasadnienie do projektu ustawy z 13 lutego 2020 r., druk sejmowy nr 121, Sejm IX kadencji). Umożliwia on usunięcie skutków samowolnych działań inwestycyjnych oraz przywrócenie stanu zgodności z wymogami Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W takim postanowieniu organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3).Co istotne, postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5), co czyni niezasadnym zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi. Bez znaczenia pozostaje to, czy na terenie nieruchomości są prowadzone jakiekolwiek roboty budowlane, bowiem zgodnie z powołanym przepisem, nawet jeśli obiekt budowlany został już wybudowany jako samowola budowlana, to organ nadzoru jest obowiązany wydać powyższe postanowienie, które będzie miało przy tym znaczenie czysto prawne, bo praktycznie nie da się wstrzymać budowy, która została już zakończona. Jest to jednak konieczny etap wstępny procedury mającej na celu bądź legalizację samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego bądź jego rozbiórkę.Warunkiem zainicjowania postępowania legalizacyjnego jest stan faktyczny konkretnej sprawy, z którego wynika, że inwestor pomimo obowiązku nie dokonał zgłoszenia bądź nie uzyskał pozwolenia na budowę obiektu, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej. W tej sytuacji najistotniejszą kwestią jest kwalifikacja prawnobudowlana samowolnej zabudowy i ocena jej z punktu widzenia wymogów Prawa budowlanego.W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (zob. uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/6/89, wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).Powyższe oznacza, że ustalenia czy dane roboty budowlane podlegały reglamentacji Prawa budowlanego, w tym w szczególności czy na ich wykonanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonanie zgłoszenia, czy też można ich było dokonać bez jakichkolwiek formalności, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w okresie wybudowania danego obiektu.W rozpoznawanej sprawie ustalono, że na nieruchomości przy ul. K.[...] w G. P. Z. w latach 2003-2011 wzniósł obiekt budowlany będący warsztatem samochodowym. Obiekt ten organy zakwalifikowały jako budynek, na wzniesienie którego wymagane było pozwolenie na budowę. Skarżący natomiast kwestionuje powyższą kwalifikację twierdząc, że przedmiotowy obiekt stanowi instalację warsztatową niebędącą ani budynkiem ani budowlą.Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast w myśl pkt 2 tego przepisu, budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.To, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek w podanym rozumieniu, nie budzi wątpliwości. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 16 listopada 2021 r. wynika, że obiekt ten o rzucie wielokąta posiada następujące wymiary boków: 10,25m, 6,33m, 6,14m, 8,13m, 3,81m, 7,7m; ma wysokość 2m w najniższej wysokości i składa się z trzech części o różnej wysokości; jest konstrukcji stalowej wypełnionej płytą warstwową; w budynku znajduje się pomieszczenie socjalne (kuchnia), łazienka oraz pomieszczenie warsztatu; budynek jest wyposażony w media: wodę, kanalizację sanitarną, energię elektryczną, w budynku prowadzona jest działalność "A.". To, że obiekt ten posiada fundamenty, ściany i dach, wynika również z dokumentacji zdjęciowej przedłożonej przez P. Z. dokumentującej proces budowy jak i z jego zeznań złożonych w dniu 10 stycznia 2024 r., z których wynika, że w latach 2003-2010/2011 za zgodą ówczesnego właściciela nieruchomości stopniowo realizował budowę warsztatu, od wylania fundamentów do obecnie istniejącego stanu.W niniejszej sprawie "warsztat" jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jest zatem budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w art. 29 i 30, żaden z nich jednak nie zwalniał z tego obowiązku budowy budynku warsztatu samochodowego. Słusznie zatem organy przyjęły, że posadowienie spornego budynku wymagało pozwolenia na budowę, którego skarżący jako inwestor nie dokonał.Nietrafny jest zarzut sformułowany w punkcie 3 petitum skargi, tj. naruszenia art. 48a ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że P. Z. jest inwestorem, podczas gdy nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości. P.Z. jako osoba, która wybudowała przedmiotowy budynek będący samowolą budowlaną, jest jego inwestorem. Status ten wiąże się wyłącznie z faktem dokonania budowy. Kwestia posiadania przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości, a ściślej rzecz ujmując prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, może być rozważana w kontekście art. 52 ustawy Prawo budowlane, a nie art. 48a tej ustawy. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wymienienie w art. 52 ustawy Prawo budowlane w ustalonej kolejności trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, będący sprawcą samowoli budowlanej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 grudnia 2017 r., II SA/Rz 978/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2018 r. II SA/Kr 1449/17). Dopiero w przypadkach, gdy inwestor po dokonaniu samowoli budowlanej utraci uprawnienie do wykonania decyzji rozbiórkowej albo jeżeli nie jest możliwe ustalenie inwestora - sprawcy samowoli budowlanej, to zgodnie z ustawową kolejnością określania podmiotów zobowiązanych do usuwania skutków samowoli budowlanych, właściwe organy mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania nakazu rozbiórki aktualnego właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest samowolnie wzniesiony obiekt budowlany lub działającego w jego imieniu zarządcy (por. wyrok NSA z 26 marca 2018 r., II OSK 2446/17).W orzecznictwie wskazuje się jednak również, że nie jest wystarczające stwierdzenie, że inwestor samowoli budowlanej nie dysponuje prawem własności nieruchomości. Przesłanką nałożenia określonych obowiązków w procedurze legalizacyjnej nie jest samo prawo własności nieruchomości, a jedynie prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane, które wynika wprost z prawa własności, ale jest również możliwe do pozyskania na drodze czynności cywilnoprawnych. Nakaz z art. 52 ustawy Prawo budowlane w pewnych sytuacjach może być kierowany też do inwestora, któremu tytuł do nieruchomości, na której samowoli dokonał, w chwili orzekania przez organ nadzoru budowlanego nie przysługuje (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 lipca 2025 r., II SA/Łd 211/25, wyrok WSA w Krakowie z 12 listopada 2025 r., II SA/Kr 1296/25).Prawidłowość wyboru adresata decyzji nakazującej rozbiórkę powinna być oceniana z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy. W sytuacji faktyczno-prawnej niniejszej sprawy, skierowanie nakazu rozbiórki zarówno do właściciela nieruchomości, który popiera nakaz rozbiórki samowoli budowlanej dokonanej na jego nieruchomości przez skarżącego, jak i do samego skarżącego jako inwestora, nie naruszało art. 52 ustawy Prawo budowlane.Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.. skargę oddalił.