Wyrok - II SAB/Rz 12/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 25 marca 2026
Teza
Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania. Inspekcja sanitarna, Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej I. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego InspektoraStwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania. Inspekcja sanitarna, Choroby zawodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej I. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono wniosek
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
50 zł · grzywna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
świadek
biegły
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Jolanta Kłoda-Szeliga
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
UZASADNIENIE
MB (dalej: "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS") postępowania w sprawie choroby zawodowej.W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że 19 marca 2024 r. zgłosiła do PPIS w [...] podejrzenie choroby zawodowej. Organ ten 20 marca 2024 r. wszczął postępowanie administracyjne. Po przeprowadzeniu czynności wstępnych, organ 4 czerwca 2024 r., przekazał do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (dalej: "WOMP") w [...] kartę oceny narażenia zawodowego, skierowanie na badania oraz złożoną przez Skarżącą dokumentację. Następnie pismem z 19 czerwca 2024 r. poinformował Skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do 19 sierpnia 2024 r. Skarżąca wyjaśniła, że od tego czasu organ wielokrotnie, w odstępach około dwumiesięcznych, przesyła kolejne postanowienia o przedłużeniu terminu, bez merytorycznego zakończenia postępowania. Ostatnie postanowienie z 29 grudnia 2025 r. wskazuje nowy termin załatwienia sprawy do 28 lutego 2026 r. Skarżąca podała, że na dzień wniesienia ponaglenia (pismo z 5 stycznia 2026 r.) postępowanie trwa niemal dwa lata.W ocenie Skarżącej sposób prowadzenia postępowania jest niewłaściwy i narusza obowiązujące przepisy prawa – art. 12 § 1, art. 35 k.p.a. Organ nie podejmuje działań prowadzących do merytorycznego zakończenia postępowania, ogranicza się do powtarzalnych i schematycznych zawiadomień o przedłużeniu terminu i nie wykazuje żadnej intensyfikacji czynności mimo upływu znacznego czasu. Takie działanie spełnia wszystkie przesłanki przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.Jako jedyną przyczynę przedłużania postępowania organ wskazuje oczekiwanie na orzeczenie WOMP w [...]. W ocenie Skarżącej argument ten nie może zostać uznany za usprawiedliwienie przewlekłości. Odpowiedzialność za tok i terminowość postępowania ponosi wyłącznie organ prowadzący, a nie podmiot współdziałający. Ponadto organ nie podjął jakiegokolwiek skutecznego działania dyscyplinującego wobec WOMP.Zdaniem Skarżącej czas trwania postępowania, jego przedmiot, brak skutecznych działań organu oraz systematyczne przerzucanie odpowiedzialności na WOMP prowadzi do wniosku, że przewlekłość ma charakter rażący. Organ nie tylko naruszył przepisy k.p.a., lecz także zignorował konstytucyjny i konwencyjny standard ochrony praw jednostki. Postępowanie administracyjne zostało sprowadzone do formalnego trwania, bez realnej perspektywy zakończenia. Takie działanie organu podważa zaufanie obywatela do państwa.Wobec powyższego skarżąca zwróciła się o:1. stwierdzenie, że PPIS w [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego;2. stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;3. zobowiązanie organu do zakończenia postępowania w terminie 14 dni od doręczenia akt;4. wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 P.p.s.a., w wysokości adekwatnej do powagi sprawy;5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę PPIS w [...] zwrócił się o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że po wszczęciu postępowania 4 czerwca 2024 r. przekazał do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, którą sporządził na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz skierowanie na badania. Na każdym etapie toczącego się postępowania skarżąca była informowana o przebiegu toczącego się postępowania oraz o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a. z powodu oczekiwania na orzeczenie lekarskie WOMP, niezbędnego do zakończenia toczącego się postępowania.Odnośnie zarzutu dotyczącego przewlekłego prowadzenia postępowania organ wyjaśnił, że na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1836 ze zm.) lekarz jednostki orzeczniczej, określonej w tym rozporządzeniu, wydaje orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Organy Inspekcji Sanitarnej nie są kompetentne do wnikania w sposób i tryb badań orzeczniczych przeprowadzanych przez uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki służby zdrowia. Organy Inspekcji mają jedynie obowiązek kontrolować, czy wydana przez jednostkę orzeczniczą opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonująco uzasadniona. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz w formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika, co wynika z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia. PPIS wyjaśnił, że kilkukrotnie zwracał się z zapytaniami do WOMP w [...] o udzielenie informacji na temat stopnia zaawansowania postępowań diagnostyczno-orzeczniczych (dowody: [...]). Organ wyjaśnił także, że nie ma możliwości wydania decyzji bez orzeczenia WOMP oraz, że nie ma możliwości określenia terminu w jakim WOMP powinien wydać orzeczenie.PPIS wskazał, że zawiadomieniami/postanowieniami z: [...] czerwca 2024 r., [...] sierpnia 2024 r., [...] października 2024 r., [...] grudnia 2024 r., [...] lutego 2025 r., [...] kwietnia 2025 r., [...] czerwca 2025 r., [...] sierpnia 2025 r., [...] października 2025 r., [...] grudnia 2025 r. Skarżąca została poinformowana o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie z powodu oczekiwania na orzeczenie lekarskie, które jest niezbędne do zakończenia toczącego się postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga okazała się zasadna.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).Przedmiotem kontroli Sądu jest przewlekłość postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżąca wskazała i wynika to z akt, że w dniu 19 marca 2024 r. dokonała zgłoszenia choroby zawodowej i do dnia wniesienia skargi, tj. 16 stycznia 2026 r. nie doczekała się na rozstrzygnięcie.W odpowiedzi Organ wskazał, że podjął w terminie wszystkie wymagane czynności i aktualnie czeka na sporządzenie orzeczenia lekarskiego, koniecznego dla załatwienia sprawy, a Skarżąca każdorazowo zawiadamiana była o niemożności załatwienia sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu do jej załatwienia.Stanowisko Organu nie jest usprawiedliwione.Wskazać należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.Ustawodawca zawarł bardzo ogólną definicję przewlekłości postępowania w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Postanowił, że przewlekłość występuje wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2). Przewlekłość postępowania ma zatem miejsce wtedy, gdy organ prowadzący postępowanie nie przekroczył wprawdzie terminu załatwienia sprawy, ale jednocześnie, dochowując terminu ustawowego, prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Sformułowanie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego NSA z 2.06.2016 r. II OSK 1156/16, 2.12.2021 r. II OSK 449/21, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzezcenia.nsa.gov.pl).Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych.W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 (tj. spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3), wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownicy lub byłego pracownicy, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W przypadkach uznanych przez lekarza za uzasadnione stanem zdrowia pracownicy, byłego pracownicy albo w przypadku śmierci pracownicy albo byłego pracownicy lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.Należy podkreślić, że to organ prowadzący postępowanie administracyjne jest gospodarzem postępowania i podejmuje decyzje o sposobie prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, lecz powyższe nie oznacza, że ten dowód może zostać przeprowadzony z pominięciem zasady szybkości postępowania. Rzeczą organu było wyegzekwowanie opinii w rozsądnym czasie, a nie tylko przesuwanie terminu załatwienia sprawy. Organ nie korzystał z przysługujących mu możliwości zdyscyplinowania innych podmiotów, których działania (zaniechania) skutkowały brakiem możliwości prowadzenia postępowania nie tylko wnikliwie, ale i z poszanowaniem dla terminów ustawowych. Sąd nie podziela przekonania organu, że okoliczności i czas trwania czynności diagnostyczno-orzeczniczych pozostają poza sferą oddziaływania organów inspekcji sanitarnej.Wbrew przekonaniu organu, nie jest on bezsilny w przypadku przedłużających się czynności diagnostyczno-orzeczniczych. Nie ma bowiem żadnych przeszkód, aby organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej – w których jak wspomniano orzeczenia lekarskie mają status opinii biegłego - stosował art. 88 § 1 k.p.a. w celu zdyscyplinowania lekarzy orzeczników i wyegzekwowania w odpowiednim czasie niezbędnych orzeczeń.Stosownie bowiem do regulacji zawartej w tym przepisie prawnym kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł.Jak wynika z przytoczonego przepisu zastosowanie tej procedury sankcyjnej wymaga wystosowania wezwania, zawierającego termin wykonania i zaopatrzonego w rygor.Wobec powyższego zaniechania lekarskich jednostek orzeczniczych nie stanowią usprawiedliwienia zatamowania postępowania w sytuacji, gdy organ nie podjął stanowczych kroków w celu wyegzekwowania od jednostek orzeczniczych niezbędnych orzeczeń lekarskich. Ze względu na wyżej szczegółowo opisaną długotrwałość procedur medycznych obowiązkiem organu było zastosowanie wskazanej procedury sankcyjnej, co jednak w sprawie nie miało miejsca. Brak należytej reakcji procesowej organu powoduje, iż okres zalegania sprawy w jednostce medycznej w zakresie, w jakim był nieuprawniony, nie może być zaliczony do żadnego z okresów, których nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Nie sposób obronić tezy, że zatamowanie postępowania w tej części nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Okoliczność, że organ nie korzysta z przewidzianego w prawie sposobu reagowania, nakazuje kwalifikować część analizowanego okresu jako opóźnienie spowodowane przyczynami leżącymi po stronie organu.Ponieważ stan bezczynności istniał w dacie wyrokowania, obowiązkiem Sądu było nie tylko jego stwierdzenie, ale również wyznaczenie terminu załatwienia sprawy.Wyznaczając termin dwóch miesięcy na załatwienie sprawy Sąd kierował się treścią art. 35 § 5 k.p.a. art. 35 § 3 k.p.a. Zgodnie z pierwszym przepisem:do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl z kolei drugiego powołanego przepisu:Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.Zatem Organ ma dwa miesiące na załatwienie sprawy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem Sadu, odliczając termin doręczeń, a także terminów na wydanie stosownych orzeczeń, w tym ewentualnego odwołania od orzeczenia jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia.Natomiast Sąd nie stwierdził rażącego charakteru przewlekłości. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13).Sąd stwierdza, że jakkolwiek przewlekłość istnieje, to opóźnienie zostało w dominującym zakresie spowodowane trybem działania jednostek orzeczniczych, a nie złą wolą czy podejmowaniem bezsensownych działań przez skarżony organ. Jak Sąd wyżej wskazał, organ był obowiązany stosować przysługujące mu uprawnienia "gospodarza postępowania" i dyscyplinować inne podmioty tamujące możliwość terminowego przeprowadzenia postępowania - czego nie uczynił.Tym samym Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.Sąd nie orzekł o kosztach postępowania ze względu na służące skarżącej ustawowe zwolnienie, osobiste jej działanie w sprawie, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. Zgodnie z pierwszym przepisem:do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl z kolei drugiego powołanego przepisu:Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.Zatem Organ ma dwa miesiące na załatwienie sprawy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem Sadu, odliczając termin doręczeń, a także terminów na wydanie stosownych orzeczeń, w tym ewentualnego odwołania od orzeczenia jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia.Natomiast Sąd nie stwierdził rażącego charakteru przewlekłości. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13).Sąd stwierdza, że jakkolwiek przewlekłość istnieje, to opóźnienie zostało w dominującym zakresie spowodowane trybem działania jednostek orzeczniczych, a nie złą wolą czy podejmowaniem bezsensownych działań przez skarżony organ. Jak Sąd wyżej wskazał, organ był obowiązany stosować przysługujące mu uprawnienia "gospodarza postępowania" i dyscyplinować inne podmioty tamujące możliwość terminowego przeprowadzenia postępowania - czego nie uczynił.Tym samym Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.Sąd nie orzekł o kosztach postępowania ze względu na służące skarżącej ustawowe zwolnienie, osobiste jej działanie w sprawie, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.