Wyrok - III SAB/Łd 80/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 25 marca 2026
Teza
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku. Pomoc społeczna. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w sprawie wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia 1. zobowiązZobowiązano organ do załatwienia wniosku. Pomoc społeczna. Dnia 25 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w sprawie wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia 1. zobowiąz
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Krawczyk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
UZASADNIENIE
W piśmie z 3 lutego 2025 r. (data wpływu do organu - 4 luty 2025 r.) R.C. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący), reprezentowany przez matkę, wniósł o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. We wniosku matka skarżącego wskazała na trzy orzeczenia, tj. orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 10 sierpnia 2023 r., orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 16 października 2023 r. wydane przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 6 grudnia 2023 r. Wojewódzkiego Zespołu do Spraw i Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi zmieniające w części orzeczenie organu I instancji, które zostały załączone do wniosku.W piśmie z 20 sierpnia 2025 r. pełnomocnik strony wniosła do organu ponaglenie w sprawie rozpoznania tegoż wniosku z 3 lutego 2025 r. (który wpłynął do organu 4 lutego 2025 r.). W treści ponaglenia, które wpłynęło do organu 22 sierpnia 2025 r., pełnomocnik strony wskazała, iż termin rozpatrzenia wniosku minął 4 maja 2025 r., a organ nie tylko nie rozpatrzył wniosku ale nie powiadomił też pełnomocnika wnioskodawcy o powodach tak długiego okresu rozpatrywania wniosku.2 września 2025 r., po dokonaniu analizy formalnoprawnej wniosku, stwierdzono, iż zawiera on braki formalne. Dlatego też w tym samym dniu (2 września 2025 r.) zostało przygotowane: - zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie (w treści tego pisma poinformowano, iż wniosek nie może być rozpatrzony w terminie ustawowym przewidzianym w art. 6b4 ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z powodu bardzo dużej ilości wpływających wniosków oraz konieczności ich weryfikacji pod kątem formalnoprawnym i doboru odpowiedniego specjalisty, wyznaczono nowy termin rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, tj.: "do dnia 31.12.2025 r." oraz pouczono o prawie złożenia ponaglenia); - wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku przez uzupełnienie wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (druk PPW) w części II pkt.02 oraz uzupełnienie kwestionariusza samooceny trudności w zakresie wykonywania czynności związanych z funkcjonowaniem (druk PPW-K) w części XV i XVI – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania; - wezwanie do doprecyzowania treści wniosku oraz wskazanie orzeczenia będącego podstawą do wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (wskazano bowiem, iż wnioskodawca legitymuje się orzeczeniem z 6 grudnia 2023 r. i orzeczeniem z 10 sierpnia 2023 r. w związku z tym, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania należy wskazać właściwe orzeczenie będące podstawą do wydania wnioskowanej decyzji), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, iż wskazane powyżej pisma z 2 września 2025 r. (tj. zawiadomienie i dwa wezwania) zostały wysłane do D. C. – pełnomocnika strony, i doręczone w dniu 8 września 2025 r. do rąk strony, tj. R. C. (w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane własnoręcznie przez R. C. wraz z oznaczeniem daty "8.09.25").Pismem z 4 listopada 2025 r. (nadanym przesyłką pocztową 5 listopada 2025 r., która 6 listopada wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi) R. C. reprezentowany przez swoją matkę złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w sprawie wniosku strony skarżącej o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, iż 4 lutego 2025 r. został złożony wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, a organ do dnia 20 sierpnia 2025 r. (tj. data złożenia ponaglenia) nie podjął żadnych czynności, gdyż dopiero po złożeniu ponaglenia wystosował do pełnomocnika strony pismo, które zostało wprawdzie odebrane przez wnioskodawcę, który jednak ani nie przekazał pisma swojej matce (pełnomocnikowi), ani nie pamięta co z nim zrobił. Zaznaczono przy tym, że strona skarżąca choruje m.in. na schizofrenię (szczegółowo opisano przy tym stan zdrowia skarżącego), posiada umiarkowany stropień niepełnosprawności oraz nie jest w stanie sam załatwić żadnej sprawy.W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z 20 listopada 2025 r. o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania z powodu nieusunięcia jego braków formalnych. W uzasadnieniu tego pisma wskazano, iż "4 września 2025 r. zostało wysłane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych poprzez wybranie jednego orzeczenia będącego podstawą ubiegania się o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia oraz uzupełnienie braków we wniosku i kwestionariuszu samooceny trudności w zakresie wykonywania czynności związanych z funkcjonowaniem. Wezwanie zostało doręczone 8 września 2025 r. W związku z brakiem odpowiedzi w celu usunięcia braków formalnych sprawa pozostaje bez rozpoznania.".W odpowiedzi na skargę z 21 listopada 2025 r. organ wskazał, że jest ona w części zasadna. Organ stwierdził, że nie dopuścił się bezczynności, a postępowanie nie było prowadzone przewlekłe, pomimo niedotrzymania ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy. Nadto wskazał on, iż wnioski o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia nie są rozpatrywane w terminie ustawowym z powodu ogromnej ilości w jakiej napływają. Przewlekłość nie wynika zatem z braku niezajęcia się sprawą bez uzasadnionej przyczyny. Zaznaczono przy tym, że od stycznia 2024 r. do końca lutego 2025 r. wpłynęło ponad 28 tysięcy wniosków i kilka tysięcy złożonych w roku 2024 przeszło do rozpatrzenia na rok bieżący. Każdy wniosek podlega weryfikacji formalnoprawnej, co wiąże się w pierwszej kolejności z koniecznością jego wprowadzenia do rejestru, tj. Elektronicznego Krajowego Systemu Monitoringu Orzekania o Niepełnosprawności, co przy wpływie dziennym od kilkudziesięciu do kilkuset wniosków nie jest możliwe do zrealizowania w dniu wpływu wniosku (rejestracja wniosku zajmuje od 20 do 30 minut w zależności od tego, czy jest on kompletny, czy też zawiera braki). Dalej wskazano, iż wnioski już wprowadzone i zweryfikowane (zarówno papierowe jak i elektroniczne) są dalej procedowane celem skierowania na posiedzenia składów orzekających. Przy czym dobór właściwych specjalistów, biorąc pod uwagę wymogi określone w § 3 Rozporządzenia z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (Dz.U. poz. 2581), do rozpatrzenia wniosku też wymaga logistyki działania przy układaniu posiedzeń składów ustalających i chociażby podziału wniosków na wyjazdowe i stacjonarne, a także podziału na regiony województwa - co przy tak ogromnej ilości wniosków nie pozwala na sprawne i płynne działania. Organ wyjaśnił nadto, że po dokonaniu 2 września 2025 r. analizy formalnoprawnej wniosku strony skarżącej stwierdził, iż zawiera on braki formalne. Dlatego też w tym samym dniu zostało wysłane, do matki skarżącego (upoważnionej do działania w imieniu strony) zawiadomienie o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy, w którym wyznaczono termin na jej załatwienie do dnia 31 grudnia 2025 r. oraz dwa wezwania do uzupełnienia braków formalnych - wyznaczając 7-dniowy termin, liczony od dnia doręczenia pism, na uzupełnienie braków formalnych. Organ zaznaczył przy tym, że list polecony zawierający wezwania został wysłany 4 września 2025 r. i odebrany przez stronę skarżącego 8 września 2025 r., a co za tym idzie – jak dalej wywodzi organ - termin na uzupełnienie braków upływał 15 września 2025 r. Organ wskazał też, iż w związku z faktem, że organ nie pozostawił sprawy bez rozpoznania we wskazanym terminie, a co za tym idzie w przypadku gdyby uzupełniono braki w terminie późniejszym to zostałoby to uwzględnione. Dalej zaznaczono, że jak wynika z treści skargi, matka skarżącego posiadała wiedzę na temat odebrania przez syna korespondencji, niemniej jednak nie poczyniła żadnych kroków aby powziąć informacje jakie pismo zostało doń wystosowane. W konkluzji organ wskazał, iż uznaje skargę za zasadną w zakresie przekroczenie terminu zawiadomienia o niedotrzymaniu terminu, czyli naruszenie art. 36 § 1 i 2 k.p.a.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosując środki określone w ustawie. Zatem sądy administracyjne, kierując się wspomnianym powyżej kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy administracyjnej istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub w okresie braku działania organu pomimo, że był do tego zobligowany. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., przy czym stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Co więcej, stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).Należy wskazać, że art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691) - dalej: "k.p.a." - przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przy czym warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano ponaglenie. Jak wynika z akt administracyjnych strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z 20 sierpnia 2024 r. złożyła ponaglenie do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Oznacza to tym samym, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 k.p.a.Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi, w pierwszej kolejności niezbędne jest wskazanie na jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego - dalej także: "NSA" - jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (por. np. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2294/14, Lex/el nr 1982649). Przy czym realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl zaś art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Ustawodawca określił w treści art. 35 § 3 i § 3a k.p.a. terminy załatwiania spraw (zarówno w I, jak i II instancji, a także w postępowaniu uproszczonym), równocześnie jednak zaznaczył - w art. 35 § 4 k.p.a. - że przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. Takim przepisem szczególnym, który ma zastosowanie w niniejszym przypadku, jest art. 6b4 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (teks jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 913 ze zm.) – dalej: "u.rehbil.zawod.", który stanowi, iż wnioski, o których mowa w art. 6b3 ust. 1, art. 6b5 ust. 1 i art. 6b6 ust. 1, rozpatrywane są w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Tym samym maksymalny termin na rozpoznanie wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (a więc wniosku, o którym mowa w art. 6b3 ust. 1 u.rehabil.zawod.) wynosi 3 miesiące od dnia wpływu tegoż wniosku do wojewódzkiego zespołu. Podkreślić przy tym należy, że termin ten ma charakter maksymalny, a przepis art. 6b4 ust. 5 u.rehabil.zawod., który ten termin określa, stanowi – jak już zaznaczono – przepis szczególny w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a. Dla porządku wskazać jeszcze należy, iż w myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, okresów zawieszenia postępowania, okresów trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.W świetle powyższego podkreślenia wymaga, że w przypadku zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania, to sąd rozpoznający skargę dokonuje oceny aktywności, tudzież bierności organu, która dotyczy całego szeregu elementów składających się na rozpoznanie danej sprawy. Dopiero porównanie wszystkich przejawów działania organu (jego bierności) daje możliwość rzetelnej oceny, czy mamy do czynienia z bezczynnym bądź przewlekłym prowadzeniem postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. II OSK 908/18, Lex/el nr 2625724).Wyjaśnić także należy, że przewlekłość postępowania może polegać zarówno na tym, że: organ nie podejmuje w sprawie zainicjowanej wnioskiem żadnych czynności, bądź podejmuje je z niczym nieuzasadnionym opóźnieniem, jak również na tym, że czynności w sprawie są co prawda podejmowane, jednak odstęp czasowy pomiędzy nimi jest na tyle duży, że prowadzi do nadmiernego i nieuzasadnionego wydłużenia czasu trwania postępowania, inaczej mówiąc, w sprawie brak jest należytej koncentracji czynności procesowych. Podkreślić również trzeba, że ocena przewlekłości nie jest uzależniona od tego, czy w sprawie została wydana decyzja administracyjna, bądź inne rozstrzygnięcie kończące postępowanie. Osąd w tej kwestii dotyczy bowiem wyłącznie sposobu procedowania organu, w szczególności tego, czy czynności tegoż podejmowane były sprawnie i rzeczywiście zmierzały do wyjaśnienia sprawy i szybkiego zakończenia postępowania (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 80/21, Lex/el nr 3232027; czy wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 7/25, Lex/el nr 3890595) - poglądy wyrażone we wskazanych orzeczeniach tutejszy sąd w pełni podziela.Przystępując do badania przedmiotowej sprawy zaznaczyć trzeba, że zasadnicze znaczenie dla oceny przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego będącego przedmiotem skargi ma to, że sprawę tę zainicjował wniosek strony skarżącej z 3 lutego 2025 r., który 4 lutego 2025 r. wpłynął do organu. Przy czym organ podjął działania wstępne, związane z analizą formalnoprawną tegoż wniosku, dopiero 2 września 2025 r., tj. pierwszą czynność w sprawie podjął dopiero po upływie 7 miesięcy i po złożeniu przez stronę skarżącą ponaglenia (jak już wskazywano w aktach administracyjnych znajduje się ponaglenie – tj. pismo strony skarżącej z 20 sierpnia 2025 r.). Takie działanie organu świadczy bez wątpienia o przewlekłym procedowaniu, a co za tym idzie nie może być więc ono ocenione inaczej niż jako przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu sąd, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził przewlekłość w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej (pkt 2 sentencji wyroku). Równocześnie należy zauważyć, że organ dopiero 2 września 2025 r. – tj. zawiadomieniem z tegoż dnia - w oparciu o art. 36 k.p.a. wydłużył termin załatwienia wniosku strony skarżącej, wyznaczając go do dnia 31 grudnia 2025 r., czyli o kolejne 4 miesiące (a więc łączenie organ przewidział bez mała rok na zakończenie sprawy i wydanie decyzji, co nawet przy dużej ilości spraw i brakach kadrowych nie zasługuje na akceptacje). W tym miejscu należy jednak zauważyć, że samo zawiadomienie strony o nowym terminie załatwienia sprawy nie chroni organu przed możliwością stwierdzenia przez sąd, że prowadzi on postępowanie przewlekle. Podkreślić bowiem należy, że ani braki kadrowe, ani problemy wewnętrzne organu – nawet te od niego niezależne - nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki w postępowaniu, które zgodnie z wolą ustawodawcy powinno być prowadzone w sposób wnikliwy i szybki. Zauważyć przy tym należy, że judykatura w sposób jednolity prezentuje stanowisko, iż problemy w organizowaniu pracy urzędu, nawet mające swoje źródło w obiektywnych trudnościach związanych np. z pozyskaniem i szkoleniem pracowników oraz zapewnieniem odpowiedniej infrastruktury do obsługi petentów nie mogą ani ograniczać praw strony postępowania, ani stanowić usprawiedliwienia dla naruszania tych praw. To bowiem na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy równoczesnym zagwarantowaniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Zatem zaniedbania w tym względzie nie mogą obciążać stron postępowania. Podkreślić przy tym należy, że właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Nie mają przy tym znaczenia okoliczności związane z trudnościami organizacyjnymi organu i małą ilością pracowników. Zatem w świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że nawet znaczny wzrost określonej kategorii spraw i związane z tym faktem problemy organizacyjne organu administracji (kadrowe, lokalowe, organizacyjne czy inne) nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2023 r., , sygn. akt III SAB/Wr 623/22, Lex/el nr 3487308; a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 178/22, Lex/el nr 3425778; czy wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1727/20, Lex/el nr 3095707).Zauważyć należy, że - jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych - ostatecznie organ pozostawił wniosek strony skarżącej bez rozpoznania. Przy czym w aktach administracyjnych brak dowodu doręczenia tegoż zawiadomienia pełnomocnikowi strony skarżącej. Niezależnie jednak od powyższego, zdaniem sądu pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania nie miało usprawiedliwionych podstaw – jak bowiem wynika z akt administracyjnych organ wystosował wprawdzie do pełnomocnika strony skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych, niemniej jednak zarówno zawartość tej przesyłki, jak i skuteczność jej doręczenia budzi wątpliwości. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych (zwrotne potwierdzenie odbioru) po pierwsze, nie można z całą pewnością stwierdzić co zawierała przesyłka wysłana na adres pełnomocnika strony skarżącej – zwrotne potwierdzenie jej odbioru nie zostało bowiem w sposób wystarczający opisane. Zawiera ono bowiem jedynie dopisek o następującej treści: "WEZ + ZAW", a co za tym idzie trudno w oparciu o taką adnotację z całą pewnością stwierdzić co zawierała ta przesyłka, a już bez wątpienia nie można bez żadnych wątpliwości przyjąć, że przesyłka ta zawierała, jak wskazuje organ: zarówno zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z 2 września 2025 r., jak i wezwanie z 2 września 2025 r. do usunięcia braków formalnych poprzez uzupełnienie wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (druk PPW) w części II pkt 02, oraz uzupełnienie kwestionariusza samooceny trudności w zakresie wykonywania czynności związanych z funkcjonowaniem (druk PPW-K) w części XV i XVI; a także wezwanie z 2 września 2025 r. o doprecyzowanie treści wniosku oraz wskazanie orzeczenia będącego podstawą do wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (w egzemplarzu tego pisma znajdującym się w aktach administracyjnych zaznaczono, iż strona skarżąca legitymuje się orzeczeniem nr WZON.9531.60129.2156.2023 z dnia 6 grudnia 2023 i orzeczeniem ZUS nr 053116643 z dnia 10 sierpnia 2023 r.) – należało wskazać właściwe orzeczenie będące podstawą do wydania decyzji. Równocześnie z treści wskazanych powyżej i znajdujących się w aktach administracyjnych: zawiadomienia i wezwań nie wynika, iż są to tzw. egzemplarze "ad/a", ani ile egzemplarzy tych pisma sporządzono, ani do kogo i na jaki adres zostały wysłane (kto otrzymał pismo) – co rodzi dodatkowe wątpliwości. Nadto, po drugie, znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru (tzw. żółta zwrotka) nie zostało w sposób prawidłowy opisane przez doręczyciela (brak również jego podpisu), zawiera ono jedynie: datę, najprawdopodobniej doręczenia, tj.: "8.09.25" oraz czytelny podpis, najprawdopodobniej osoby, która odebrała skierowaną do adresata przesyłkę, tj. "R. C.". Należy jednak zaznaczyć, że wobec skierowania przesyłki do D. C. – pełnomocnika strony – skuteczność takiego doręczenia (w tym przypadku doręczenia zastępczego, gdyż nie dokonanego do rąk adresata) wiąże się z wypełnieniem wymogów określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim związanych z prawidłowym opisaniem przesyłki, tj. w szczególności wymogów określonych treścią art. 43 k.p.a. Dla porządku wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Przy czym, jak stanowi art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Ustawodawca zaznaczył przy tym, że w pierwszej kolejności pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (art. 42 § 1 k.p.a.). Podkreślić jednak należy, że w myśl art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Okoliczności związane z doręczeniem powinny zostać odnotowane przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Tymczasem na znajdującym się w aktach administracyjnych zwrotnym potwierdzeniu odbioru takich adnotacji brak, w szczególności nie odnotowano kto odebrał przesyłkę skierowaną do D. C., która w chwili podjęcia próby jej doręczenia nie była obecna w domu. Brak również podpisu doręczyciela. Wskazane powyżej okoliczności prowadzą łącznie do wniosku, iż nie można uznać, że dokonano skutecznego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku. A co za tym idzie, że zasadnym było pozostawienie wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia bez rozpoznania. Wobec tego, w punkcie 1 sentencji wyroku, sąd w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z 4 lutego 2025 r. w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. Wyznaczając ten termin sąd kierował się zgłaszanymi przez organ okolicznościami, tj. bardzo dużą ilością wniosków oraz ograniczonymi możliwościami kadrowymi.Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd zobligowany jest stwierdzić, czy przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie zauważyć należy, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa – pozostawiając uznaniu sądu dokonanie kwalifikacji bezczynności, czy przewlekłości. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono bowiem na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Co więcej w judykaturze podnosi się, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne – rażące naruszenie prawa oznacza więc wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, która ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, Lex/el nr 1218894; postanowienia NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, Lex/el nr 1299457; czy wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1619/18, Lex/el nr 2623623). W badanej sprawie zdaniem składu orzekającego taka właśnie sytuacja miała miejsce, ponieważ postępowanie prowadzone było nie tylko długo, ale także nieefektywnie, a przede wszystkim – jak wynika z akt administracyjnych - organ pojął swoje działania dopiero po upływie 7 miesięcy od dnia złożenia doń wniosku i po interwencji strony skarżącej, tj. dopiero po złożonym przez nią ponagleniu. Wcześniej, jak wynika z akt administracyjnych, nie podjął w sprawie żadnych czynności. Wobec tego sąd uznał, że stwierdzona w pkt 2 sentencji wyroku przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku).Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, iż tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (tak chociażby NSA w wyroku z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17, Lex/el nr 2381517). Przyznanie sumy pieniężnej ma więc przede wszystkim charakter prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Zauważyć również należy, że braki kadrowe i problemy organizacyjne, mimo że nie wyłączają odpowiedzialności organu za przewlekłe procedowanie, to jednak stanowią okoliczność łagodzącą przy ewentualnym wymierzaniu grzywny lub określaniu wysokości sumy pieniężnej – co sąd w niniejszej sprawie wziął pod uwagę. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż strona skarżąca nie zwróciła się do sądu z takim żądaniem, a sąd z urzędu nie uznał za zasadne, ani wymierzenia organowi grzywny, ani przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.Mając powyższe względy, w oparciu o art. 149 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania sąd nie orzekł bowiem strona skarżąca była w niniejszej sprawie zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.a.kr., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania sąd nie orzekł bowiem strona skarżąca była w niniejszej sprawie zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.a.kr