sygn. I CZ 143/05 3 lutego 2006 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 3 lutego 2006, sygn. I CZ 143/05

Data orzeczenia 3 lutego 2006
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący SSN Gerard Bieniek
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt I CZ 143/05
POSTANOWIENIE
Dnia 3 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Jan Górowski
w sprawie ze skargi „H.” Spółki z o.o.
o wznowienie postępowania w sprawie
z powództwa „H.” Spółki z o.o.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę i Ministra
Gospodarki
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2006 r.,
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
2
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 30.06.2005 r. odrzucił skargę
powodowej Spółki o wznowienie postępowania w sprawie z jej powództwa
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie i Ministrowi Gospodarki, Pracy i Polityki
Społecznej o odszkodowanie, zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia
22.03.2005 r. Sąd ten podniósł, że wprawdzie podstawy wznowienia sformułowano
w sposób odpowiadający przepisom art. 401 – 404 k.p.c., to jednak z samego
uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone podstawy nie zachodzą.
Powodowa Spółka zaskarżyła to postanowienie zażaleniem. Domagała się
jego uchylenia i merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powódka dochodziła w sprawie odszkodowania od Skarbu Państwa
w związku z tym, że decyzją z dnia 12.03.1998 r. (utrzymaną w mocy decyzją
z dnia 18.11.1998) Minister Gospodarki stwierdził nieważność zarządzenia Ministra
Przemysłu Ciężkiego z dnia 30.03.1950 r. w sprawie ustanowienia przymusowego
zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem „H.” S.A. oraz Przewodniczącego
Drobnej Wytwórczości z dnia 16.03.1966 r. w sprawie przejęcia na własność
Państwa tego przedsiębiorstwa. W dniu 5.07.2002 r. powódka złożyła wniosek o
przyznanie odszkodowania na podstawie art. 160 k.p.a., a Minister Gospodarki
decyzją z dnia 25.09.2002 r. odmówił jego przyznania uznając, że roszczenie
uległo przedawnieniu. Sąd Okręgowy oddalił powództwo o odszkodowanie
uznając, że zostało ono wniesione z naruszeniem 30-dniowego terminu z art. 160 §
5 k.p.a., a nadto uległo ono 3-letniemu przedawnieniu (art. 160 § 6 k.p.a.). Pogląd
ten podzielił Sąd Apelacyjny oddalając apelację powódki wyrokiem z dnia
22.03.2005 r.
Powodowa Spółka zarówno w uzasadnieniu skargi o wznowienie
postępowania, jak i w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu tej skargi podnosi,
iż w świetle art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz wyroku Trybunału Konstytucji z dnia
3
23.09.2003 r. K 20/02 (OTK-A 2003, nr 7, poz. 76) stracił moc obowiązującą art.
160 k.p.a. w całości. Rzecz polega na pewnym nieporozumieniu. Po pierwsze,
wejście w życie art. 77 ust. 1 Konstytucji RP z dniem 17.10.1997 r. nie
spowodowało utraty mocy obowiązującej przepisów kodeksu cywilnego
regulujących odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez
funkcjonariusza. Dobitnie świadczy o tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia
4.12.2001 r. SK 18/00, w którym stwierdzono niekonstytucyjność art. 418 k.c. oraz
nadano inne rozumienie art. 417 k.c. Po drugie, w powołanym wyroku z dnia
23.09.2003 r. K 20/02 Trybunał Konstytucyjny w odniesieniu do art. 160 § 1 k.p.a.
stwierdził jedynie, iż przepis ten w części dotyczącej ograniczenia odszkodowania
do rzeczywistej szkody, pozostaje w sprzeczności z Konstytucją. Oznacza to więc,
że znajdujące w sprawie zastosowanie § 5 i 6 art. 160 k.p.a. nadal obowiązywały,
podobnie zresztą jak pozostałe paragrafy tego artykułu, a jedynie ograniczenia
odszkodowania do damnum emergens nie obowiązywało w zakresie szkód
powstałych po dniu 17.10.1997 r. Żadnych dalszych wniosków nie sposób wywieźć
z treści tego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Po trzecie, treść art. 5 ustawy
z 17.06.2004 r. o zmianie ustawy – kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw
(Dz.U. Nr 162, poz. 1692) nie pozostawia żadnych wątpliwości, że do zdarzeń
przed 1.09.2004 r. stosuje się m.in. art. 160 k.p.a. z tym jedynie, że odszkodowanie
nie jest ograniczone do rzeczywistej straty.
W świetle powyższych stwierdzeń odrzucenie skargi o wznowienie
postępowania było w pełni uzasadnione. Z tych względów zażalenie podlegało
oddaleniu na podstawie art. 3941
§ 3 w związku z art. 3984
k.p.c.