Wyrok - II SA/Sz 47/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części. Prawo miejscowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Szczecinku na uchwałę Rady Gminy w Szczecinku z dnia 17 czerwca 2025 r. Nr XX/153/2025 w przedmiocie określenia zasad zwrotu wydatków za niektóre świadczenStwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części. Prawo miejscowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Szczecinku na uchwałę Rady Gminy w Szczecinku z dnia 17 czerwca 2025 r. Nr XX/153/2025 w przedmiocie określenia zasad zwrotu wydatków za niektóre świadczen
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Arkadiusz Windak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
UZASADNIENIE
W dniu 17 czerwca 2025 r. Rada Gminy Szczecinek (dalej: "Rada") powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, poz. 1572, poz. 1907 poz. 1940 – dalej: "u.s.g.") oraz art. 96 ust. 2 i ust. 4 w związku z art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283, poz. 858, poz. 1572 i poz. 1044, z 2025 r. poz. 620 – dalej: "u.p.s."), podjęła uchwałę Nr XX/153/2025 w sprawie określenia zasad zwrotu wydatków za niektóre świadczenia z pomocy społecznej będących w zakresie zadań własnych gminy (dalej: "Uchwała").W dniu 24 czerwca 2025 r. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego pod poz. 2864, w następstwie czego weszła w życie z dniem 9 lipca 2025 r.Pismem z dnia 17 grudnia 2025 r. Prokurator Rejonowy w Szczecinku (dalej: "Prokurator"), powołując się na art. 3 § 2 pkt 5, art. 8 § 1, art. 50 § 1 oraz art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył Uchwałę w zakresie § 3 ust 5, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tej części.Skarżonemu przepisowi Uchwały zarzucił istotne naruszenie prawa tj. art. 7, art. 94 i art. 217 Konstytucji RP oraz art. 110 ust. 7, ust. 8 i ust. 8a u.p.s. poprzez przeniesienie w § 3 ust. 5 kompetencji do orzekania w przedmiocie zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej w postaci pomocy rzeczowej, zasiłków okresowych i zasiłków celowych przyznanych w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobom i rodzinom, które nie spełniają warunku określonego w art. 8 ust. 1 u.p.s. na Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Szczecinku.Prokurator podniósł, że kompetencje do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej u.s.g. przyznaje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), o ile przepisy szczególne nie zawierają odmiennych regulacji (art. 39 ust. 1 u.s.g.). Co prawda w art. 110 ust. 7 u.p.s. wskazano, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy, jednakże przeniesienie kompetencji orzeczniczych na kierownika ośrodka nie zmienia właściwości organu. Niedopuszczalne było zatem dokonanie zastrzeżenia, że organem kompetentnym do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w zaskarżonej Uchwale jest Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Szczecinku. Poczynienie takiego zastrzeżenia przez Radę stanowi niedopuszczalne, wbrew przepisom ustawy, przeniesienie kompetencji orzeczniczych, a zatem jest wykroczeniem poza granice kompetencji prawodawczych rady gminy ustanowione w ustawie. Regulacja § 3 ust. 5 Uchwały stanowi przekroczenie delegacji ustawowej wyznaczającej zakres upoważnienia rady gminy do określania zasad zwrotu wydatków za niektóre świadczenia z pomocy społecznej będących w zakresie zadań własnych gminy, przez co narusza zasadę legalizmu wynikającą z art. 7 i 94 Konstytucji RP.W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniła, że kierownik ośrodka pomocy społecznej działa w imieniu i z upoważnienia wójta, a zatem jego decyzje mają charakter decyzji wydanych przez organ wykonawczy gminy. Samo wskazanie w Uchwale, że określone czynności administracyjne wykonuje Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, nie prowadzi do zmiany właściwości organu, gdyż nie modyfikuje ustawowego modelu upoważnienia przewidzianego w art. 110 ust. 7 u.p.s. Decyzje wydawane przez kierownika ośrodka mają charakter decyzji wójta, a sam kierownik jest jedynie osobą działającą w imieniu organu. Przyjęte w § 3 ust. 5 Uchwały rozwiązanie, zgodnie z którym decyzje w przedmiocie zwrotu wydatków za niektóre świadczenia z pomocy społecznej wydaje Dyrektor GOPS, nie stanowi przeniesienia kompetencji orzeczniczych, lecz potwierdza jedynie ustawowo dopuszczalną formę działania z upoważnienia wójta. Uchwała ma charakter porządkowy i wykonawczy, a jej zapisy nie ingerują w systemową konstrukcję właściwości organów administracji publicznej.W myśl art. 39 ust. 2 u.p.s. wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu wójta. Przeniesienie swoich kompetencji orzeczniczych należących do wójta i przydanie ich innemu podmiotowi ma więc w zasadzie charakter fakultatywny. Przepisy szczególne mogą jednak obligować wójta do przeniesienia swojej kompetencji na inny, określony w nich podmiot. Takim przepisem jest art. 110 ust. 7 u.p.s., w myśl którego wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Przeniesienie kompetencji orzeczniczych w sprawach z zakresu pomocy społecznej na kierownika ośrodka pomocy społecznej nie powoduje zmiany właściwości organu, a wydana w sprawie decyzja jest w dalszym ciągu decyzją wójta (burmistrza, prezydenta miasta), stosownie do ogólnej zasady wyrażonej w art. 39 ust. 1 u.s.g.Zdaniem Rady wskazanie Dyrektora GOPS w akcie prawa miejscowego jako właściwego do wydania decyzji administracyjnych w zakresu pomocy społecznej nie skutkuje zmianą organu właściwego, gdyż decyzja taka w dalszym ciągu zachowuje charakter decyzji Wójta.W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2026 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej w Szczecinie (dalej: "Prokurator") zmodyfikował zarzut sformułowany w petitum skargi w ten sposób, że wyeliminował z niego art. 217 Konstytucji RP oraz uzupełnił go przez dodanie art. 96 ust. 4 u.p.s., a także wniósł o uwzględnienie, że zaskarżona Uchwała dodatkowo istotnie narusza prawo, tj.: art. 7, art. 94 Konstytucji RP oraz 96 u.p.s. przez:- zdefiniowanie w § 1 ust. 2 Uchwały pojęcia "szczególnie uzasadnione przypadki", jakim posługuje się u.p.s.,- wskazanie w § 3 ust. 2 Uchwały elementów sentencji decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej odnoszących się do zwrotu wydatków za te świadczenia,- określenie w sposób ogólny w § 4 Uchwały możliwości i zakresu udzielenia świadczeń z pomocy społecznej podlegających zwrotowi,co stanowi o przekroczeniu w ww. przepisach normy kompetencyjnej.Uzasadniając dodatkowe zarzuty Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 96 ust. 2 u.s.p. wydatki na usługi, pomoc rzeczową, posiłki, zasiłki na ekonomiczne usamodzielnienie, zasiłki okresowe i zasiłki celowe przyznane pod warunkiem zwrotu podlegają zwrotowi w części lub całości, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do zwrotu wydatków przekracza kwotę kryterium dochodowego. W ust. 4 art. 96 u.s.p. postanowiono natomiast, że rada gminy określa, w drodze uchwały, zasady zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej, o których mowa w ust. 2, będących w zakresie zadań własnych. Norma kompetencyjna do podjęcia przedmiotowej uchwały sprowadza się wyłącznie do określania zasad zwrotu ww. wydatków. Pojęcie "zasada" (według Słownika języka polskiego PWN) oznacza natomiast, m.in. normę postępowania; ustalony na mocy jakiegoś przepisu lub zwyczaju sposób postępowania w danych okolicznościach. Zatem w niniejszym przypadku pod pojęciem zasad zwrotu wydatków z pomocy społecznej należy rozumieć określenie reguł, według których, osoby jakim przyznano świadczenia pod warunkiem zwrotu będą zobowiązane do ich zwrotu (np. wskazanie terminu, tego czy zwrot wydatków będzie realizowany w całości czy może na raty, czy wydatki co do zasady będą zwracane w całości czy w części, a jeżeli w części).Wobec powyższego, w ocenie Prokuratora, wykracza poza normę kompetencyjną przepis § 1 ust. 2 Uchwały, w którym uchwałodawca zdefiniował jak należy rozumieć pojęcie "szczególnie uzasadnione przypadki", jakim to pojęciem posłużył się w § 1 ust. 1 Uchwały. Prokurator zauważył, że pojęciem tym posługuje się również ustawa o pomocy społecznej, w tym m. in. w art. 41 pkt 1 u.p.s. (w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową), a zatem w kontekście możliwości przyznania pomocy społecznej osobie niespełniającej kryterium dochodowego pod warunkiem jej zwrotu. Jednocześnie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku", a jego rozumienie pozostawił wykładni prawa, która kształtowana jest niewątpliwie w oparciu o orzecznictwo sądowe w tym zakresie (np. wyrok NSA z 23 stycznia 2026 r., I OSK 93/25, LEX nr 4031579; wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2024 r., I SA/Wa 1089/23, LEX nr 3930825). Zdaniem Prokuratora nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie upoważnił Rady ani w art. 96 ust. 4 u.s.p., ani w żadnym innym przepisie rangi ustawowej do zdefiniowania ww. pojęcia.Według Prokuratora za wykraczający poza normę kompetencyjną należy uznać również § 4 Uchwały, określający w sposób ogólny możliwość i zakres udzielenia świadczeń z pomocy społecznej podlegających zwrotowi. Przepis art. 96 ust. 4 u.p.s. odnosi się bowiem wyłącznie do określenia zasad zwrotu takiej pomocy. Poza tym analiza § 4 Uchwały wskazuje, że nie zawiera on treści normatywnej, a jedynie informacyjną. Tymczasem akty prawa miejscowego będące przecież aktami prawa powszechnie obowiązującego, powinny zawierać wyłącznie treści normatywne.W pojęciu "zasad" zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej nie mieści się w szczególności ustalanie składników decyzji administracyjnej w indywidualnych sprawach w tym przedmiocie. Innymi słowy, norma kompetencyjna określona w art. 96 ust. 4 u.p.s. nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do ustanowienia przez radę gminy w uchwale przepisów reglamentujących treść decyzji administracyjnej. Prawo do stanowienia takich klauzul może wynikać wprost z przepisu odrębnego rangi ustawowej albo z wyraźnego brzmienia przepisu udzielającego kompetencji. Kompetencji takiej nie można domniemywać, ani jej konstruować. Należy zatem uznać, że wykracza poza normę kompetencyjną również zapis § 3 ust. 2 Uchwały w zakresie sformułowania "w indywidualnej decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczenia". Użycie bowiem tego sformułowania powoduje, że treść regulacji § 3 ust. 2 Uchwały w sposób nieuprawniony wskazuje na elementy sentencji decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej odnoszące się do zwrotu wydatków za te świadczenia.Przedstawiając powyższe Prokurator zmodyfikował wniosek skargi w ten sposób, że wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w części, tj. w zakresie: § 1 ust. 2, § 3 ust. 2 w zakresie sformułowania "w indywidualnej decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczenia", § 3 ust. 5 oraz § 4.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w odpowiednich ustawach samorządowych.Zakres i treść prawa miejscowego uwarunkowane są więc normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem, w akcie rangi ustawowej musi być zawarte upoważnienie (delegacja) dla rady gminy dla podjęcia aktu prawa miejscowego.Przy ocenie legalności aktu prawa miejscowego należy mieć na względzie zarówno to, że akt ten nie może naruszać regulacji ustawy zawierającej delegację do jego ustanowienia, ale również przepisów Konstytucji RP, oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Wszelkie normy dotyczące konstytucyjnych praw i wolności człowieka zastrzeżone są wyłącznie dla ustaw i nie mogą być regulowane aktami niższego rzędu.W ocenie Sądu skarga Prokuratora okazała się częściowo zasadna. W zakresie § 1 ust. 2, § 3 ust. 5 i § 4 Uchwały doszło bowiem do istotnego naruszenia prawa.Zaskarżona Uchwała została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 96 ust. 4 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem rada gminy zobowiązana jest do określenia, w drodze uchwały, zasad zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej, o których mowa w ust. 2, będących w zakresie zadań własnych. W ust. 2 tego przepisu postanowiono, że wydatki na usługi, pomoc rzeczową, posiłki, zasiłki na ekonomiczne usamodzielnienie, zasiłki okresowe i zasiłki celowe przyznane pod warunkiem zwrotu podlegają zwrotowi w części lub całości, jeżeli dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do zwrotu wydatków przekracza kwotę kryterium dochodowego.Zwrócić należy uwagę, że w podstawie prawnej Uchwały wskazano również art. 41 pkt 2 u.p.s., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.Jak wynika z § 1 ust. 1 Uchwały określa ona zasady zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej w postaci pomocy rzeczowej, zasiłków okresowych i zasiłków celowych przyznanych w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobom i rodzinom, które nie spełniają warunku określonego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.W zaskarżonym przez Prokuratora § 1 ust. 2 Uchwały wskazano, że za szczególnie uzasadnione przypadki, o których mowa w ust. 1 uważa się:1) sytuacje związane z ratowaniem życia lub zdrowia;2) wydatki na zakup leków, pokrycie kosztów ubezpieczenia zdrowotnego, leczenia i rehabilitacji;3) zdarzenia losowe.W powyższym przepisie Rada w sposób kategoryczny i enumeratywny zdefiniowała pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Dostrzec bowiem należy, że uchwałodawca nie użył w sformułowania "w szczególności" lecz "uważa się", zatem tylko przypadki określone w § 1 ust. 2 Uchwały zakwalifikował jako "szczególnie uzasadnione". W ocenie Sądu skoro ustawodawca w art. 41 pkt 2 u.p.s. posłużył się sformułowaniem "szczególnie uzasadnionego przypadku" i nie zdefiniował tego pojęcia, zawężenie tego pojęcia przez Radę tylko do określonych w § 1 ust. 2 Uchwały było nieuprawnione. Ponadto delegacja wynikająca z art. 96 ust. 4 u.p.s. dotyczy określenia zasad zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej a nie kryteriów przedmiotowych (okoliczności), w przypadku których zwrot taki ma nastąpić.W kolejnym objętym skargą § 3 ust. 2 Uchwały przyjęto, że obowiązek zwrotu wydatków, o których mowa w § 1 ust. 1 oraz wysokość kwoty podlegającej jednorazowemu zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu lub wysokość rat i terminy ich zwrotu ustala się każdorazowo w indywidualnej decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczenia, z uwzględnieniem sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin ubiegających się o przyznanie świadczenia, a także, że od zwracanych wydatków nie nalicza się odsetek.W ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, iż taki zapis Uchwały, w tym w zakresie sformułowania "w indywidualnej decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczenia", przekracza granice upoważnienia wynikającego z art. 96 ust. 4 u.p.s. i to w stopniu uzasadniającym uznanie go za istotnie naruszający prawo. Treść powyższego przepisu należy bowiem odczytywać w powiązaniu z przytoczonymi powyżej § 1 ust. 1 Uchwały i art. 41 pkt 2 u.p.s., wskazanym w podstawie prawnej Uchwały. Ustalenie, że w decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe, pod warunkiem zwrotu wydatków za to świadczenie, należy jednocześnie ustalić wysokość kwoty podlegającej zwrotowi, termin zwrotu oraz czy ma to nastąpić jednorazowo czy w ratach, a także ustalenie, że od zwracanych wydatków nie nalicza się odsetek, mieści się w granicach określenia zasad, reguł dotyczących zwrotu przyznanych świadczeń.Prokurator zakwestionował § 3 ust. 5 Uchwały, według którego decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 2, wydaje Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Szczecinku.Dokonując oceny powyższego przepisu za niedopuszczalne Sąd uznał wąskie określnie podmiotu uprawnionego do wydawania decyzji administracyjnych poprzez wskazanie wyłącznie Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Szczecinku. Wprowadzając takie rozwiązanie Rada wkroczyła w nieuzasadniony sposób w regulacje ustawowe. Jakkolwiek stosownie do art. 110 ust. 7 u.p.s. wójt (burmistrz, prezydent miasta) ma obowiązek udzielić kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy, to jednak stosownie do art. 110 ust. 8 u.p.s. upoważnienie powyższe może być także udzielone innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej. W ocenie Sądu taka regulacja stanowi bezpodstawne ograniczenie przez organ stanowiący gminy uprawnień jej organu wykonawczego.Jeśli chodzi o § 4 Uchwały, w którym przyjęto, że możliwość i zakres udzielenia pomocy rzeczowej i świadczeń pieniężnych podlegających zwrotowi uzależnia się od środków finansowych przeznaczonych na ten cel w danym roku kalendarzowym w budżecie Gminy Szczecinek w ramach realizacji zadań własnych z zakresu pomocy społecznej, to słuszne jest stanowisko Prokuratora, że jego treść ma charakter nienormatywny i nie jest spójna z przedmiotem Uchwały, którym jest określenie zasad zwrotu udzielonej pomocy społecznej.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdzono nieważność § 1 ust. 2, § 3 ust. 5 i § 4 zaskarżonej Uchwały. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę w pozostałym zakresie.., oddalono skargę w pozostałym zakresie.