Wyrok - III SAB/Lu 15/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Stwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania. Przewlekłość postępowania, Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Zamojskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu dozorowania pojazdu I. stwierdza, że Starosta Zamojski dopuścił się przeStwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania. Przewlekłość postępowania, Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Zamojskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu dozorowania pojazdu I. stwierdza, że Starosta Zamojski dopuścił się prze
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Podstawa prawna
art. 37
kpa
art. 35
kpa
art. 36
kpa
art. 138
kpa
art. 139
akpa
art. 52
ppsa
art. 53
ppsa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 28 grudnia 2023 r. skarżący W. R. zwrócił się do Starosty Zamojskiego o przyznanie należności wynikających z przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu marki R. nr rej. [...] w okresie od 12 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2023 r.Postanowieniem z dnia 27 lutego 2024 r. (nr [...]) Starosta Zamojski odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu należności za przechowywanie pojazdu. Organ wyjaśnił, że sąd cywilny nie orzekł przepadku dozorowanego pojazdu na rzecz Powiatu Zamojskiego, w związku z czym skarżący nie może domagać się wypłaty wskazanych we wniosku należności.Pismem z dnia 11 marca 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2024 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu uchyliło postanowienie Starosty z dnia 27 lutego 2024 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 410/17, iż przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualnie Dz. U. z 2026 r. poz. 268. – dalej jako "u.p.e.a.") stanowi kompletną oraz wystarczającą podstawę prawną umożliwiającą rozpoznanie wniosku. Organ odwoławczy stwierdził również, że w chwili usunięcia pojazdu z drogi skarżący był podmiotem wyznaczonym do usuwania pojazdów oraz do prowadzenia parkingu dla pojazdów usuniętych z drogi. Nie budzi także wątpliwości okoliczność przechowywania pojazdu przez skarżącego w objętym wnioskiem okresie.Rozpoznając sprawę ponownie Starosta Zamojski postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2024 r. (nr [...]) odmówił przyznania skarżącemu należności za przechowywanie wskazanego wyżej pojazdu. W ocenie organu skarżący nie był podmiotem wyznaczonym do usuwania pojazdów z dróg i prowadzenia parkingu we wskazanym okresie, w związku z czym nie doszło do nawiązania między stronami stosunku administracyjnoprawnego. Skarżący nie posiadał statusu dozorcy uprawnionego do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. Ponadto Starosta wskazał, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Natomiast obowiązek zebrania pełnego materiału ciążący na organie nie ma charakteru absolutnego.Pismem z dnia 29 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.Postanowieniem z dnia 20 listopada 2024 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Starosty Zamojskiego w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w poprzednich rozstrzygnięciach, w tym dotyczących przyznania skarżącemu należności z tytułu dozorowania przedmiotowego pojazdu za okresy wcześniejsze od dnia 4 września 2010 r. do dnia 11 lipca 2022 r. Organ odwoławczy ponownie wskazał, że prawo skarżącego do uzyskania należności za kolejny okres przechowywania tego pojazdu wynika z faktu istnienia w dniu usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym stosunku administracyjnoprawnego pomiędzy przechowawcą a organem zobowiązanym z mocy ustawy do wykonywania zadań z tego zakresu. Stosunek trwa do chwili ustania dozoru, a tym samym obowiązkiem organu pierwszej instancji jest przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia należnych skarżącemu kwot. Kolegium podniosło, że ustalenie należnych skarżącemu kwot powinno być wynikiem współpracy pomiędzy dozorcą a organem. W konsekwencji Kolegium zobowiązało Starostę do wezwania wnioskodawcy do przedstawienia kalkulacji kosztów i wynagrodzenia za przechowywany pojazd, w przypadku zaś gdy kalkulacja ta nie będzie odpowiadała realiom, do dokonania własnych ustaleń w tym zakresie, ewentualnie powołania biegłego.Pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. skarżący wniósł ponaglenie, zarzucając Staroście Zamojskiemu bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy.Postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu stwierdziło, że Starosta Zamojski dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązało Starostę do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia.Postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r. (nr [...]) organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na toczące się przed Sądem Okręgowym w Z. postępowanie w sprawie [...] dotyczącej przyznania wynagrodzenia za usunięcie z drogi i dozór pojazdu (innego niż pojazd, którego dotyczył wniosek skarżącego w niniejszej sprawie).Pismem z dnia 28 maja 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. uchyliło postanowienie Starosty Zamojskiego w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.Postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. (nr [...]) Starosta Zamojski po raz kolejny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania W. R. należności za przechowywanie pojazdu.Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie.Natomiast pismem z dnia 1 grudnia 2025 r. W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę Zamojskiego postępowania w przedmiocie przyznania należności z tytułu dozorowania pojazdu. Skarżący wniósł o:1) stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Starostę Zamojskiego w sprawie dotyczącej rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 grudnia 2023 r. o przyznanie należności z tytułu dozorowania pojazdu;2) stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;3) zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę do rozstrzygnięcia wniosku skarżącego w terminie dwóch miesięcy;4) zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz przewlekłości postępowania i podjęcie wszelkich możliwych środków zapobiegających tym uchybieniom w przyszłości;5) przyznanie na rzecz skarżącego kwoty [...] zł z tytułu stwierdzenia rażącej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania;6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego.W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że do dnia dzisiejszego organ nie rozpoznał wniosku oraz unika merytorycznego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego organ nie wykonuje wytycznych Kolegium zawartych w postanowieniach organu odwoławczego uchylających postanowienia organu pierwszej instancji, prowadzi postępowanie od kilku lat, podejmując czynności pozorne. Jednocześnie nie informuje skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie.Skarżący podniósł, że skutkiem zaistniałej bezczynności i przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania jest strata majątkowa po stronie skarżącego. Skarżący utracił możliwość uzyskiwania dochodu pasywnego, co wyraża się w utraceniu możliwości czerpania korzyści z oprocentowania wynagrodzenia należnego za wykonaną pracę. Skarżący podkreślił, że przed dniem złożenia wniosku rzetelnie wykonał usługę usunięcia z drogi pojazdu oraz jego przechowania, natomiast wyłącznie z uwagi na bezpodstawne zachowania organu nie otrzymał zapłaty za wykonaną pracę.W odpowiedzi na skargę Starosta Zamojski wniósł o oddalenie skargi. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie przyznania należności z tytułu dozorowania spornego pojazdu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części.Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była zarzucana przez skarżącego bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Starostę Zamojskiego postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 28 grudnia 2023 r. o przyznanie należności wynikających z przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu marki R. nr rej. [...], w okresie od 12 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2023 r.Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli skarga dotyczy bezczynności organu administracji lub przewlekłego prowadzenia postępowania, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia w trybie przewidzianym w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpoznanie ponaglenia i sposób rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie ma wpływu na rozpoznanie skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie skarżący spełnił formalne warunki wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu ponaglenie, co oznacza, że wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 k.p.a.Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednak pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność jest zatem skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu prawem określonego terminu dla załatwienia sprawy nie zostało wydane rozstrzygnięcie. Przy tym kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy powinien być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny.Z treści art. 35 § 1 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W art. 36 § 1 k.p.a. przewidziano z kolei, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.Odnosząc się natomiast do zagadnienia przewlekłości postępowania wyjaśnić należy, że pojęcie przewlekłości zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. i obejmuje sytuację, w której postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie akceptowany jest pogląd, zgodnie z którym pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. O przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12 oraz z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3274/14).W świetle powyższego, skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Z kolei skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż wynika to z art. 35 § 1-3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19).Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie organ w sposób oczywisty dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i w stanie przewlekłości w dalszym ciągu pozostaje. Natomiast okoliczności niniejszej sprawy wykluczały zasadność zarzutu bezczynności organu. Z akt sprawy wynika, że organ kilkukrotnie stosował regulację przewidzianą w art. 36 k.p.a., informował stronę o uprawnieniach wynikających z art. 37 k.p.a., a także, że podejmował rozstrzygnięcia. Dlatego też we wskazanym zakresie skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.Jak wynika z akt, sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 28 grudnia 2023 r. Przy tym Sądowi wiadomym jest z urzędu, że jest to kolejny wniosek skarżącego o przyznanie na jego rzecz należności wynikających z przechowywania przedmiotowego pojazdu. W postępowaniu administracyjnym, którego dotyczy sprawa o sygn. akt III SAB/Lu 58/25, skarżący wnioskował o przyznanie należnych z tego tytułu kwot za okres od dnia 4 września 2010 r. do dnia 11 lipca 2022 r.W kontrolowanym postępowaniu Starosta Zamojski odmawiał jednak skarżącemu przyznania żądanych należności za przechowywanie pojazdu, bądź odmawiał w ogóle wszczęcia postępowania, pomimo, że rozpoznawał też sprawę merytorycznie (postanowienia z dnia 27 lutego 2024 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2024 r.), zaś Kolegium, po rozpoznaniu zażaleń skarżącego, uchylało postanowienia organu pierwszej instancji (postanowienia z dnia 10 czerwca 2024 r. oraz z dnia 20 listopada 2024 r.). Postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r. Starosta Zamojski zawiesił postępowanie w sprawie. Natomiast postanowieniem z dnia 12 września 2025 r. Starosta Zamojski kolejny raz odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu należności za przechowywanie pojazdu wskazując, że sąd cywilny nie orzekł przepadku dozorowanego pojazdu na rzecz Powiatu Zamojskiego, co oznacza, że nadal stanowi on własność osoby fizycznej. Z akt sprawy wynika również, choć miało to miejsce już po złożeniu skargi, że i to postanowienie organu pierwszej instancji zostało uchylone przez Kolegium postanowieniem z dnia 9 grudnia 2025 r.Wymaga zwrócenia uwagi, że uchylając rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Kolegium konsekwentnie, każdorazowo formułowało klarowne wytyczne w zakresie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie (art. 138 § 2a k.p.a.). Pomimo jednoznacznego określenia wytycznych oraz wskazań co do dalszego sposobu procedowania w sprawie, a także okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji wydając kolejne postanowienia odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 28 grudnia 2023 r. w ogóle nie stosował się do wytycznych oraz wskazań organu odwoławczego.Tymczasem rozpatrzenie wniosku strony o przyznanie należności wynikających z przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu wymaga podjęcia odpowiednich czynności wyjaśniających zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co organ odwoławczy należycie wyjaśnił. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza w przypadku, gdy wnioskodawca nie przedstawia rachunków związanych z poniesionymi wydatkami, co skutkuje przeniesieniem ciężaru ustalenia rzeczywistej wysokości tego rodzaju należności na organ administracji. Jest to niewątpliwie utrudnienie, które powoduje wydłużenie czasu załatwienia sprawy, nie zwalnia jednak organu od podjęcia tych czynności mających na celu rozpoznanie sprawy, nie ma bowiem do tego normatywnej podstawy. W rozpoznawanej sprawie Starosta nie podjął jednak żadnych konkretnych czynności zmierzających do wyjaśnienia istoty sprawy, zleconych już zresztą przez organ drugiej instancji, ignorując tym samym wydane przez organ odwoławczy wytyczne i wskazania co do sposobu dalszego prowadzenia postępowania. Tego rodzaju działanie świadczy o naruszeniu podstawowych reguł proceduralnych i ewidentnie przewlekłym prowadzeniu postępowania.Podkreślić należy, że problem niewykonywania zaleceń i wytycznych organu odwoławczego przez organ pierwszej instancji dostrzegł również ustawodawca. W dniu 13 lipca 2025 r. wszedł w życie przepis art. 139a k.p.a., dodany ustawą z dnia 21 maja 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769). Stosownie do § 1 tego artykułu, w przypadkach, o których mowa w art. 138 § 2 i 2a, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji jest obowiązany wziąć pod uwagę okoliczności wskazane przez organ odwoławczy oraz jest związany wytycznymi tego organu określonymi w decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, chyba że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przepisy prawa, na podstawie których organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę, uległy zmianie. Konsekwencje stwierdzenia przez organ odwoławczy naruszenia powyższego obowiązku określone zostały w art. 139a § 2 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia projektu powołanej ostatnio ustawy zmieniającej, jest to instrument, który ma prowadzić "do stanowczego obowiązku organu I instancji zastosowania się do treści decyzji organu odwoławczego". Zdarza się bowiem, "że pomimo wskazania przez organ II instancji okoliczności faktycznych, jakie powinien wziąć pod uwagę organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji niekiedy uchyla się od podjęcia czynności, na które wskazywał organ II instancji. Nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych ma zawsze istotny wpływ na wynik sprawy, co może prowadzić do uchylenia decyzji. Przepis ten ma na celu zdyscyplinowanie organów I instancji do wykonywania zaleceń organu II instancji i tym samym nieprzedłużania postępowania administracyjnego. Przepis ten ma również na celu zobligowanie organu I instancji do analizy okoliczności wskazanych przez organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Te same sytuacje zdarzają się w odniesieniu do wytycznych organu odwoławczego w zakresie wykładni przepisów prawa."Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce w razie oczywistego niepodejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy oraz w razie ewidentnego niestosowania przez organ przepisów prawa.Stwierdzić należało, że w rozpoznawanej sprawie przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał w szczególności na uwadze, że sprawa toczy się od 2023 r. oraz, że postanowienia Starosty Zamojskiego były już kilkakrotnie uchylane przez organ odwoławczy, który określał jasne wytyczne w zakresie wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz formułował zalecenia co do dalszego sposobu rozpatrywania sprawy i czynności, jakie powinny być podjęte w ramach postępowania. Wydając kolejne postanowienia odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego Starosta Zamojski wielokrotnie i uporczywie ignorował wytyczne organu odwoławczego, co zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Z tych względów, na podstawie 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd w punkcie I wyroku stwierdził, że Starosta Zamojski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Ponieważ organ do dnia wydania wyroku nie rozpoznał wniosku skarżącego, Sąd w punkcie II wyroku, stosownie do 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Starostę do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego we wskazanym w skardze terminie dwóch miesięcy. Termin zacznie swój bieg od dnia doręczenia akt organowi, po uprawomocnieniu się wyroku.Według art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie zaś z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.Zauważenia przy tym wymaga, że przyznanie sumy pieniężnej, która jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, powinno być stosowane przede wszystkim w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Chodzi więc o tego rodzaju sytuacje, w których oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.W ocenie Sądu, okoliczności rozpatrywanej sprawy przemawiają za przyjęciem, że właśnie taka sytuacja ma w niniejszej sprawie miejsce.Jak wskazuje się w orzecznictwie, przyznanie stronie skarżącej od organu określonej sumy pieniężnej stanowi rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Decyzja o przyznaniu sumy pieniężnej należy do sfery dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej i, co istotne, z art. 149 § 2 p.p.s.a. w żadnym razie nie wynika, że suma pieniężna ma być przyznawana w celu zrekompensowania poniesionej przez stronę szkody, czy to majątkowej, czy niemajątkowej. Jest to środek prawny odrębny od instytucji odszkodowania i zadośćuczynienia, przewidzianych w prawie cywilnym. Sąd administracyjny nie jest związany wnioskiem ani zakresem żądania strony, oceniając zaś przesłanki do przyznania sumy pieniężnej bierze pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy, leżące zarówno po stronie organu, jak i samej strony, takie jak np. czas trwania postępowania, stopień bezczynności/przewlekłości prowadzenia postępowania oraz okoliczności indywidualne i dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona, rodzaj sprawy, w której nastąpiła bezczynność/przewlekłość prowadzenia postępowania oraz jej znaczenie dla strony skarżącej. Sąd ocenia "wartość uciążliwości, z którymi musi borykać się skarżący w obronie swojego interesu prawnego oraz skalę jego bezsilności, wywołanej świadomym odwlekaniem terminu załatwienia sprawy" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 64/25 i z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1695/25).Mając na względzie opisane wyżej okoliczności sprawy, cel i charakter sumy pieniężnej, a nadto fakt, iż określone wnioskiem strony żądanie dotyczy należności z tytułu przechowywania tego samego pojazdu, którego dotyczy postępowanie w sprawie o sygn. akt III SAB/Lu 58/25, przy tym w okresie znacznie krótszym, niż w ostatnio wymienionej sprawie, w związku z czym niedogodność, jakiej doznała strona w związku z niezałatwieniem przedmiotowego wniosku, jest znacznie mniejsza, Sąd uznał za uzasadnione przyznanie w niniejszej sprawie od Starosty Zamojskiego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. Wskazać należy, że w powołanej wyżej sprawie o sygn. akt III SAB/Lu 58/25 żądanie strony sformułowane we wniosku z dnia 11 lipca 2022 r. dotyczyło okresu od dnia 4 września 2010 r. do dnia 11 lipca 2022 r., nadto okres prowadzonego przez Starostę Zamojskiego postępowania był znacznie dłuższy, niż w sprawie niniejszej. Ponownie też podkreślić należy, że orzekając o wysokości sumy pieniężnej sąd zawsze bierze pod uwagę okoliczności konkretnego przypadku, mając na uwadze zarówno postawę organu, jak i samej strony. Opieszałość organu nie budzi wątpliwości Sądu, ale w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie może też ujść uwadze, że skarżący, pomimo, że nie jest pozbawiony inicjatywy dowodowej, sam nie składa żadnych wyliczeń w zakresie wnioskowanych należności.Z uwagi na opisane wyżej okoliczności sprawy, Sąd uznał za uzasadnione przyznanie od Starosty Zamojskiego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł, która w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie stanowi dolegliwość proporcjonalną do uchybień przepisom prawa, jakich organ się dopuścił i związanego z tym stopnia uciążliwości dla strony. Zdaniem Sądu jest to kwota właściwa, biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności sprawy oraz treść przepisów art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.Z tych przyczyn w omawianym zakresie Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku. Żądanie przekraczające tak określoną kwotę podlegało oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.W tym miejscu trzeba wskazać, że w dniu 26 marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło, złożone bezpośrednio w Biurze Podawczym Sądu, pismo pełnomocnika skarżącego opatrzone datą 23 marca 2026 r. We wskazanym piśmie pełnomocnik cofnął skargę w części dotyczącej żądania ustalenia bezczynności Starosty Zamojskiego i wniósł o zwrot wpisu od cofniętej części skargi w kwocie 100 zł. Jednocześnie pełnomocnik przedstawił argumentację na poparcie dotychczasowego stanowiska strony w pozostałej części. Pismo to wpłynęło jednak do Sądu już po wydaniu w dniu 26 marca 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, wyroku w niniejszej sprawie. Sprawa została bowiem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a o terminie jej rozpoznania w tym trybie pełnomocnik skarżącego został powiadomiony w dniu 19 lutego 2026 r. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W konsekwencji przedstawione w złożonym w dniu 26 marca 2026 r. piśmie stanowisko strony, w tym w szczególności dotyczące częściowego cofnięcia skargi i zwrotu w tym zakresie wpisu od skargi, nie mogło być uwzględnione.O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Na zasądzoną kwotę kosztów składają się wpis od skargi w wysokości 100 zł (uwzględniając częściowe oddalenie skargi), opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł.. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W konsekwencji przedstawione w złożonym w dniu 26 marca 2026 r. piśmie stanowisko strony, w tym w szczególności dotyczące częściowego cofnięcia skargi i zwrotu w tym zakresie wpisu od skargi, nie mogło być uwzględnione.O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Na zasądzoną kwotę kosztów składają się wpis od skargi w wysokości 100 zł (uwzględniając częściowe oddalenie skargi), opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł.