Wyrok - II SA/Kr 1603/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 26 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 października 2025 r. nr 949/2025 znak: WOB.7722.19.2025.JKUR w przedmiocie nakazu wstrzymania prowadzenia robót budowlanych skargę oddala UZASADNIENIOddalono skargę. Budowlane prawo, Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 28 października 2025 r. nr 949/2025 znak: WOB.7722.19.2025.JKUR w przedmiocie nakazu wstrzymania prowadzenia robót budowlanych skargę oddala UZASADNIENI
Data orzeczenia
26 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Małgorzata Łoboz
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Suchej Beskidzkiej postanowieniem z dnia 24 grudnia 2024 r. nr 186/2024 działając na podstawie art. 123 K.p.a., art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne nakazał inwestorowi A. R. wstrzymać roboty budowlane związane z budową budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...] w P. bez wymaganego pozwolenia na budowę.W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 5 grudnia 2024 r. przeprowadzono czynności kontrolne na działce ewid. nr 929 oraz [...] w miejscowości P., w trakcie których ustalono, że na działce o nr ew.. [...] zlokalizowane są następujące budynki: Budynek oznaczony na załączniku do protokołu nr 1 - budynek rekreacji indywidualnej konstrukcji drewnianej parterowy z poddaszem użytkowym posadowiony na słupach betonowych o dachu dwuspadowym krytym blachą. Budynek posiądą wymiary zewnętrzne 5 m x 5 m. Od strony południowej do budynku został dobudowany zadaszony taras posadowiony na słupach betonowych o wym. 2,50 m x 6 m. Budynek jest zaopatrzony w instalacje elektryczną, wodę ze studni kopanej oraz zbiornika na nieczystości ciekłe, budynek jest ogrzewany za pomocą piecyk na drzewo. Budynek całkowicie wykończony i użytkowany czasowo. Budynek został wybudowany w 2022 r. Przed rozpoczęciem budowy inwestor nie występował z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę jak również nie wykonywał zgłoszenia. Ponadto, inwestor oświadczył do protokołu, iż budynki nieprzekraczające powierzchni 35 m nie wymagają zgłoszenia i dlatego nie dokonał zgłoszenia przed rozpoczęciem budowy. Budynek jest użytkowany okresowo szczególnie w okresie letnim, związanym z wykonywaniem prac rolniczych. Inwestor dodał, że jest rolnikiem, że posiada 4 ha gruntów rolnych i 5 ha leśnych. Do sporządzonego z czynności protokołu dołączono dokumentację fotograficzną i szkic sytuacyjny. W aktach sprawy znajdują się wydruki zdjęciowe ortofotomapy przedstawiającej teren działki ewid. na której usytuowany jest przedmiotowy budynek datowane na lata: 1996-2002, 2002-2003, 2009, 2015, 2018, 2019-2021, 2022-2023.Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. R..Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia 28 października 2025 r. nr 949/2025 znak WOB.7722.19.2025.JKUR uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i ust. 5, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 123 K.p.a. w ten sposób, że właścicielowi budynku rekreacji indywidualnej zrealizowanego na działce nr [...] w miejscowości P. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie dwukondygnacyjnego budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach w rzucie 5,0 m x 5,0 m w konstrukcji drewnianej wraz z tarasem zadaszonym o wymiarach 6,0 m x 2,5 m zrealizowanego na działce ewid. nr [...] w miejscowości P. w warunkach samowoli budowlanej tj. bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oznaczonego numerem 1- na poniższym wycinku ze szkicu sytuacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że pod pojęciem budynek należy rozumieć na gruncie ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt. 2 upb). Zatem z definicji legalnej pojęcia budynku wyraźnie wynika, że zasadniczymi jego determinantami są: ściany, dach i fundamenty, których istnienie zasadniczo prowadzi do trwałego związania z gruntem obiektu. Najbardziej powszechnym sposobem trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem jest zagłębienie go w ziemi poprzez wykonanie fundamentów. Sporny obiekt posiadający cztery ściany, dach oraz posiadający oparcie na słupach betonowych spełniających rolę fundamentu wypełnia więc wyżej powołane kryteria definicyjne budynku. Organ stwierdził, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej budynku rekreacji indywidualnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że definicja tegoż pojęcia może być ustalana w oparciu o definicję zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 3 ust. 7 wt pod pojęciem budynek rekreacji indywidualnej należy rozumieć budynek do okresowego wypoczynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 461/13). Takie też rozumienie tego pojęcia ustawodawca zawarł w art. 29 upb. Zatem sporny obiekt stanowi budynek rekreacji indywidualnej. Materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, a zwłaszcza dokumentacja fotograficzna dołączona do protokołu z czynności kontrolnych z dnia 5 grudnia 2024 r. wskazuje na rekreacyjną funkcję przedmiotowego obiektu. Świadczy o tym m.in. miejsce i sposób jego posadowienia, a także jego rozmiar i konstrukcja oraz rozkład, a także wyposażenie pomieszczeń. W tak ukształtowanym stanie rzeczy wskazać należy, że roboty budowlane, zgodnie z art. 28 upb mogą zostać rozpoczęte jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z obowiązku spełnienia powyższego wymogu ustawodawca wyłączył roboty budowlane, o których mowa w art. 29-31 upb. Wyjaśnić należy, że ocena czy miała miejsce samowola budowlana jest dokonywana zawsze według przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej dokonania (por. np. wyrok NSA z dnia 29 września 2018 r., sygn. akt II OSK 109/18). Natomiast ewentualne postępowanie legalizacyjne co do zasady prowadzone jest zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane w brzmieniu aktualnie obowiązującym na dzień prowadzenia tego postępowania (za wyjątkiem określonym w art. 103 upb). Z oświadczenia inwestora złożonego do protokołu z czynności kontrolnych z dnia 5 grudnia 2024 r. wynika, że obiekt postępowania powstał w 2022 r. Z dołączonych przez PINB akt sprawy wydruków ortofotomapy wynika, że w 2009 r. w miejscu w którym usytuowany jest sporny budynek brak jest zabudowy, zarys spornego budynku widoczny jest na wydruku zdjęciowym datowanym na 2015 r. Na tej podstawie stwierdzić można, że budowa spornego budynku została rozpoczęta w latach 2009-2015, natomiast najprawdopodobniej została ona zakończona w 2022 r., bowiem inwestor oświadczył, że to właśnie w 2022 r. wybudował sporny obiekt budowlany. Sporny budynek jest budynkiem dwukondygnacyjnym - posiada parter i poddasze użytkowe. Analiza brzmienia przepisów ustawy Prawo budowlane z lat 2009-2015 prowadzi do wniosku, że budowa dwukondygnacyjnego budynku rekreacji indywidualnej wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor dla spornego budynku nie występował o wydanie pozwolenia na budowę jak również nie dokonywał zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec faktu, że dla spornego budynku rekreacji indywidualnej nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, organ I instancji był zobligowany do wszczęcia procedury legalizacyjnej o której mowa w art. 48 upb. W myśl obowiązujących przepisów w przypadku stwierdzania samowoli budowlanej organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W powyższym postanowieniu organ w razie konieczności może użyć odpowiednich środków zabezpieczających (nakaz zabezpieczenia obiektu budowlanego lub terenu budowy, nakaz usunięcia stanu zagrożenia). Jednocześnie w ww. postanowieniu organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej celem zalegalizowania budowy (w tym o zasadach jej obliczania). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1 upb). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1 upb). Jeżeli rzeczony wniosek o legalizację zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną. Jak wynika z akt sprawy, roboty budowlane przy spornym obiekcie budowlanym zostały zakończone, tym samym w myśl art. 52 upb, adresatem skarżonego postanowienia powinien być właściciel obiektu budowlanego. Organ odwoławczy zreformował zaskarżone postanowienie w ten sposób, iż z uwagi na fakt, że na działce ewid. nr [...] w miejscowości P. znajdują się trzy obiekty budowlane w stosunku do których prowadzone są postępowania legalizacyjne doprecyzowano sentencję zaskarżonego postanowienia wskazując robocze numeryczne oznaczenie spornego budynku rekreacji indywidualnej, takie jak na szkicu sytuacyjnym sporządzonym w trakcie czynności kontrolnych mających miejsce w dniu 5 grudnia 2024 r. oraz podano charakterystyczne wymiary spornego obiektu budowlanego.Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. R. zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż w sprawie mamy do czynienia z wybudowaniem budynku dwukondygnacyjnego rekreacji indywidualnej w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt. 16, podczas gdy faktycznie skarżący wybudował budynek gospodarczy jednokondygnacyjny, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 33 prawa budowlanego. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego art. 29 ust 1 pkt 16 prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie.W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności postanowienia, o wstrzymaniu budowy obiektu budowlanego sklasyfikowanego przez organ jako budynek rekreacji indywidualnej, na realizacje którego wymagane było pozwolenie na budowę, którym inwestor nie dysponuje. W ocenie sądu decyzja jest prawidłowa.Zgodnie z art 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm. (dalej; ustawa) organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego:1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (ust 1).Jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne:1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz2) usunięcie stanu zagrożenia (ust 2).W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust 3).Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie (ust 4).Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust 5).Wyżej wskazane przepisy regulują kwestię likwidacji tzw. samowoli budowlanej, tj. stanu, w którym organ nadzoru budowlanego stwierdza, że nastąpiła realizacja obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy, a także pomimo wniesienia sprzeciwu do złożonego zgłoszenia. Postępowanie to prowadzi bądź do legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu, bądź nakazu jego rozbiórki i podzielone jest na kilka etapów, z których pierwszy to właśnie wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia o wstrzymaniu budowy. Jak mowa wyżej, postanowienie to organ wydaje, jeżeli stwierdzi, że roboty budowlane bez wymaganej tzw. zgody budowlanej polegały na realizacji obiektu budowlanego lub jego części.Zgodnie z 28 ust 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art 3 pkt 1 ustawy przesądza, że obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei art 3 pkt 2 ustawy stanowi, że budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.Z pewnością przedmiotowy obiekt spełnia kryteria by uznać go za obiekt budowlany - budynek, gdyż jest trwale wydzielony z przestrzeni przegrodami budowlanymi, posiada dach i jest osadzony na fundamentach. Przy czym zaznaczyć należy w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że , że osadzenie na fundamentach oznacza takie powiązanie obiektu z gruntem, że uniemożliwia jego naturalne przemieszczenie w inne miejsce. Osadzenie obiektu na fundamentach nie oznacza jedynie posadowienie go na klasycznym fundamencie, ale trwałe związanie go z gruntem dowolna techniką np. (jak w niniejszej sprawie) posadowienie do na betonowych słupach osadzonych w gruncie. Dla przykładu można przywołać pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2024 r. II OSK 2859/21, w którym wskazano, że skoro przedmiotowy obiekt posadowiony jest na bloczkach betonowych, oznacza to, że jest to fundament stanowiący element konstrukcyjny budowli przekazujący obciążenie na podłoże gruntowe w taki sposób by podłoże nie osiadało nadmiernie, a układ budowla - podłoże był statyczny. Tym samym za pomocą tych bloczków betonowych sporny obiekt jest umocowany i zakotwiony w gruncie. Bloczki zapewniają trwałość konstrukcji, uniemożliwiają jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody, zatem pełnią więc funkcję fundamentu. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że fundament obecnie nie musi być zrealizowany pod całą powierzchnią obiektu któremu ma służyć oraz może być posadowiony płytko w ziemi lub wręcz w ogóle nie być zagłębiony. Skoro przedmiotowy obiekt został wybudowany na stopach fundamentowych, które pełniąc rolę fundamentu, przenoszą jego ciężar na grunt, a co za tym idzie, jest on posadowiony w sposób, który jest na tyle trwały, że zapewnia jego konstrukcji stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, które mogłyby ją przesunąć, zniszczyć, jest zatem trwale z gruntem związany. Istnienie fundamentów nie jest zresztą jedynym wyznacznikiem kwalifikacji prawnej budynku jako trwale związanego z gruntem, ponieważ aktualnie dostępne środki techniczne pozwalają także na zastosowanie innych rozwiązań technicznych pozwalających na trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem.Odnośnie zaś przypisania temu obiektowi charakteru budynku rekreacji indywidualnej, wskazać należy, że zgodnie z definicja zamieszczoną w § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.(dalej; rozporządzenie). budynek rekreacji indywidualnej to budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie podstawowym celem zabudowy letniskowej, realizowanej w postaci budynku rekreacji indywidualnej, jest możliwość okresowego wypoczynku, a nie zamieszkania. Przebywanie w takim obiekcie budowlanym stanowi bowiem jedynie dodatkowy i niesamodzielny cel jego realizacji, który funkcjonalnie związany z wypoczywaniem. Potwierdza to również § 3 pkt 4 rozporządzenia, w myśl którego budynkiem mieszkalnym jest budynek mieszkalny wielorodzinny oraz budynek mieszkalny jednorodzinny. A contrario należy uznać, że budynek rekreacji indywidualnej nie stanowi budynku mieszkalnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2019 r. II SA/Po 857/18).W ocenie sądu, konstrukcja, wielkość, wyposażenie i otoczenie przedmiotowego obiektu (co dobrze obrazuje załączona do akt administracyjnych dokumentacja fotograficzna) w pełni potwierdza prawidłowość kategorii obiektu budowlanego, jaki nadał mu organ. Co do kwalifikacji tego obiektu jako wymagającego uzyskania pozwolenie na budowę, to wskazać należy na przepis art 29 ust 1 pkt 16 ustawy, który stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, o powierzchni zabudowy:a) do 35 m2,b) powyżej 35 m2, ale niewięcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m- przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki.Ponieważ zaś przedmiotowy obiekt nie jest parterowym budynkiem, gdyż posiada użytkowe poddasze (jak się wydaje wykorzystywane jako sypialnia) nie spełnia kryteriów, by zaliczyć go do tej kategorii budynków rekreacji indywidualnej, które są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę a objęte procedurą zgłoszeniową. Przedmiotowy obiekt nie był zresztą przedmiotem zgłoszenia. Opisana wyżej procedura likwidacji stanu samowoli budowlanej, znajdowała by zastosowanie także, gdyby obiekt ten zaliczał się go grupy obiektów, o których mowa w art 29 ust 1 pkt 16 ustawy. Postanowienie będące przedmiotem kontroli sądowej należy uznać za w pełni legalne.Zarzuty odwołania są bezzasadne. Przedmiotowy obiekt w sposób ewidentny nie ma rolniczego charakteru. Nie korzysta więc ze zwolnienia jakie daje przepis art 29 ust 2 pkt 33 ustawy. Przepis ten stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6 m i wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Jak mowa wyżej, konstrukcja, wielkość, wyposażenie i otoczenie przedmiotowego obiektu w sposób jednoznaczny wskazują na jego rekreacyjny charakter. Jego wyposażenie jest bowiem typowe dla obiektów rekreacyjnych. Z kolei jego otoczenie, w tym sąsiednia zabudowania w żaden sposób nie daje podstaw by uznać go za obiekt w jakikolwiek sposób związany z produkcją rolną, ale właśnie z funkcją rekreacyjną, związaną z wypoczynkiem i czasowym (niestałym) zamieszkiwaniem. Jest to też bez wątpienia obiekt dwukondygnacyjny.Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.