sygn. III OSK 1820/25 27 marca 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 1820/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2026

Teza
Oddalono skargi kasacyjne. Administracyjne postępowanie, Sprawy kandydatów na studia i studentów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Uczelni [...] z siedzibą w [...] w zakresie punktu 1, 2, 3, 4 i 6 oraz K. O. w zakresie punktu 3 i 5 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 120/25 w sprawie ze skargiOddalono skargi kasacyjne. Administracyjne postępowanie, Sprawy kandydatów na studia i studentów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Uczelni [...] z siedzibą w [...] w zakresie punktu 1, 2, 3, 4 i 6 oraz K. O. w zakresie punktu 3 i 5 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 120/25 w sprawie ze skargi
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa karna
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator uczestnik postępowania apelujący / skarżący
Data orzeczenia 27 marca 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Małgorzata Pocztarek
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargi kasacyjne

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Uczelni [...] z siedzibą w [...] w zakresie punktu 1, 2, 3, 4 i 6 oraz K. O. w zakresie punktu 3 i 5 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 120/25 w sprawie ze skargi K. O. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Uczelnię [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Rektora [...] z siedzibą w [...] oraz K. O. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 120/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. O. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Uczelnię [...] w [...] w przedmiocie wniosku o wydanie karty przebiegu studiów, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Uczelni [...] w [...] do rozpoznania wniosku o wydanie karty przebiegu studiów (pkt 1), stwierdził, że Uczelnia [...] w [...] dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku jak w pkt 1 (pkt 2), stwierdził, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 3), zasądził od Uczelni [...] w [...] na rzecz skarżącej K. O. sumę pieniężną w wysokości 4500 złotych (pkt 4), oddalił skargę w pozostałej części (pkt 5), a także zasądził od Uczelni [...] w [...] na rzecz skarżącej K. O. kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 6).Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.W piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. K. O. (dalej: "skarżąca") złożyła skargę na bezczynność Uczelni [...] "[...]" (dawniej [...] z siedzibą w [...], zwana dalej: "Uczelnią") w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów.W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że od lipca 2024 r. podejmowała próby uzyskania zaświadczenia oraz odpisów dokumentów z jej akt osobowych. Pomimo kierowanych wezwań i ponaglenia skarżąca nie otrzymała żadnej odpowiedzi ani żądanych dokumentów. Na początku października 2024 r. skarżąca otrzymała wiadomość, że w związku ze wznowieniem wydawania przez uczelnię kart przebiegu studiów, powinna złożyć nowy wniosek. Mimo tego także ten tryb procedowania nie doprowadził do uzyskania żądanych dokumentów. Skarżąca nie dowiedziała się także jakie są zasady ustalania kolejności osób oczekujących na wydanie dokumentów.Jedyną oficjalną informację, którą otrzymała skarżąca było pismo Uczelni z dnia 31 października 2024 r. o wydłużeniu terminu na rozpoznanie wniosku aż do dnia 31 stycznia 2025 r., bez jakiegokolwiek wyjaśnienia dlaczego wydanie dokumentów musi trwać tak długo.Skarżąca wskazała, że ustalenie choćby przybliżonego terminu uzyskania dokumentów było niezwykle ważne, albowiem prowadziła rozmowy z innymi uczelniami, które oferowały możliwość kontynuowania i ukończenia studiów, wymagając jednak od skarżącej niezwłocznego dostarczenia dokumentów o przebiegu studiów.W dniu 24 października 2024 r. skarżąca wniosła ponaglenie. Do dnia wniesienia niniejszej skargi Uczelnia w żaden sposób nie ustosunkowała się do jego treści.W odpowiedzi na skargę z dnia 5 lutego 2025 r. Rektor Uczelni wniósł o jej oddalanie w całości, zawieszenie przedmiotowego postępowania, zwrócenie się przez Sąd do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w [...] o udzielenie informacji o treści zarzutu nr I zawartego w uzasadnieniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] marca 2024 r., sygn. akt [...], alternatywnie o udzielenie informacji, czy w toku śledztwa prowadzonego pod sygn. akt [...] zostały postawione zarzuty związane z fałszowaniem dokumentów dotyczących przebiegu studiów oraz obrony prac magisterskich w postaci m.in. kart okresowych osiągnieć studenta i protokołów komisji egzaminu dyplomowego i wystawiania na tej podstawie dokumentów poświadczających ukończenie studiów dyplomowych w zamian za korzyści majątkowe.Jednocześnie Rektor Uczelni wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, a to: a) Karty Przebiegu Studiów, b) postanowienia o odmowie wydania karty przebiegu studiów w żądanym zakresie, c) zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie z dnia 31 października 2024 r., d) zarządzenia założyciela Uczelni [...] z dnia [...] września 2024 r. w sprawie powołania do pełnienia funkcji Rektora Uczelni, e) odpisu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] marca 2024 r. sygn. akt [...], f) artykułu "Już 75 zarzutów dla byłego rektora [...]. Sąd przedłużył areszt" autorstwa R. K. z dnia 20 sierpnia 2024 r., g) polecenie służbowe, h) wydruku komunikatu z dnia [...] sierpnia 2024 r. ze strony internetowej Uczelni [...], i) protokołu weryfikacyjnego z przebiegu studiów.Po rozpatrzeniu wniosku, Rektor Uczelni postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: "k.p.a."), odmówił wydania karty przebiegu studiów w zakresie wskazanym w tym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w aktach sprawy brak jest danych pozwalających na stwierdzenie, że skarżąca z wnioskiem o wydanie karty przebiegu studiów wystąpiła do Uczelni w lipcu (jak wskazała w skardze). Natomiast niewątpliwie takie żądanie zostało zawarte we wniosku z dnia 12 września 2024 r. Mając zatem na uwadze siedmiodniowy termin na załatwienie wniosku, ustawowy termin na jego załatwienie upływał organowi 19 września 2024 r. Dopiero w dniu 31 października 2024 r. Uczelnia poinformowała skarżącą o nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2025 r. i nastąpiło to już po złożeniu przez skarżącą ponaglenia (pismo z 24 października 2024 r.). Mimo to Uczelnia do dnia złożenia skargi, nie wydała skarżącej karty przebiegu studiów ani postanowienia o odmowie jej wydania.W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w dniu [...] lutego 2025 r. (już po złożeniu skargi) Uczelnia wydała skarżącej kartę przebiegu studiów, poza ocenami z kilku przedmiotów, co do których stwierdzono nieprawidłowości w procesie ich wystawiania. W tym zakresie w tym samym dniu Uczelnia wydała postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Zaznaczyć jednak należy, że realizacja wniosku skarżącej nastąpiła już po złożeniu przez nią skargi na bezczynność. Załatwienie sprawy po złożeniu skargi zwalnia Sąd wyłącznie z wydania rozstrzygnięcia w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności, ale nie czyni bezprzedmiotowym całego postepowania sądowego zainicjowanego skargą na bezczynność. Z uwagi na to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia Uczelnia rozpoznała wniosek skarżącej, postępowanie w zakresie zobowiązania Uczelni do załatwienia wniosku, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że z opisanych wyżej okoliczności w sposób bezsprzeczny wynika, że Uczelnia wydając kartę przebiegu studiów po upływie niemal 6 miesięcy od złożenia wniosku pozostawała w stanie bezczynności. Zdaniem Sądu bezczynność Uczelni nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że nie wystąpiły szczególne okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem, że doszło do bezczynności o charakterze rażącym. Sąd uwzględnił argumenty Uczelni dotyczące aresztowania Rektora [...] w [...]. Zdaniem Sądu zmiana formy organizacyjnej Uczelni, zmiany kadrowe związane z wszczęciem postępowania karnego miały niewątpliwie wpływ na bezczynność w niniejszej sprawie. Ustanowiony przez prokuratora Zarządca, nie miał możliwości terminowego realizowania wniosków studentów o wydanie różnego rodzaju dokumentów, w tym dokumentów przebiegu studiów, jak też dyplomów. Przed wystawieniem żądanego dokumentu konieczne było uprzednie weryfikowanie przebiegu studiów i efektów uczenia. Z odpowiedzi na skargę wynikało, że w krótkim czasie do Uczelni wpłynęło wiele wniosków studentów, a niemożliwe było wydawanie tych dokumentów bez prowadzenia postępowania wyjaśniającego i weryfikacji danych. W tym celu badane były dokumenty papierowe, jak i elektroniczne, dane zgromadzone w systemach [...]. Proces weryfikacyjny był długotrwały i skomplikowany. Część dokumentów została zatrzymana przez organy ścigania. Wobec tego Sąd dostrzegł realne problemy organizacyjne wynikające z opisanych w odpowiedzi na skargę okoliczności. Mimo, że nie usprawiedliwiają one bezczynności organu, to trudno przyjąć, że stanowiły one wyraz złej woli Uczelni.Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych Uczelni zgłoszonych na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu przedstawione dokumenty nie były niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, natomiast zostały wzięte pod uwagę przez Sąd jako rozszerzenie argumentacji strony na okoliczność charakteru bezczynności, jakiej niewątpliwie dopuściła się Uczelnia.Sąd nie uwzględnił również wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uznał, że kwestia stwierdzenia w postępowaniu karnym popełnienia czynu karalnego przez byłego rektora Uczelni nie miałoby w żaden sposób wpływu na treść rozstrzygnięcia sądu w sprawie skargi na bezczynność. Zadaniem Sądu w sprawie wszczętej na skutek skargi na bezczynność jest bowiem ustalenie czy organ załatwił sprawę w ustawowym terminie, bez względu na okoliczności, które miały wpływ na nieterminowe załatwienie sprawy.Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostały wniesione dwie skargi kasacyjne.W swojej skardze kasacyjnej od tego wyroku Uczelnia [...] z siedzibą w [...] zaskarżyła wyrok w części, tj. w zakresie punktów 1, 2, 3, 4 i 6 zarzucając mu:- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności:1) która to ocena nastąpiła bez uwzględniania szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem Rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych,2) bez uwzględnienia szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię,3) bez uwzględnienia szeregu działań naprawczych podjętych przez Uczelnię w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia,4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez [...] Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 r., czego efektem jest zrealizowanie na dzień dzisiejszy niespełna 3.000 wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów/zaświadczeń o przebiegu studiów,- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 4.500 zł, podczas gdy:1) fakt nieuznania charakteru bezczynności za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa winien przemawiać na rzecz odmowy przyznania skarżącej sumy pieniężnej i oddalenia skargi także w tym zakresie,2) okoliczności faktyczny i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie:- ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie,- konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów,- fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej,- fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych,- istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków,3) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana.Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części, tj. w zakresie punktu 1, 2, 3, 4 i 6 tegoż orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi skarżącej w całości, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie Rektor oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Jednocześnie skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła także K. O., zaskarżając wyrok w części, tj. co do całości punktu 3 i 5 oraz zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu:1. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 oraz w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I Instancji i niezasadne przyjęcie, że bezczynność, której dopuścił się organ nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa w sytuacji gdy:a) organ realizując wniosek skarżącej wydał zaświadczenie zawierające niepełną kartę przebiegu studiów, która nie zawierała ocen z kilku przedmiotów, które skarżąca ukończyła i potwierdziła to dowodami przedłożonymi w toku niniejszej sprawy, a okres oczekiwania na taką niepełną kartę przekroczył pół roku;b) otrzymana przez skarżącą karta przebiegu studiów mogła zostać jej wydana niezwłocznie, w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów, bowiem zawiera ona oceny, co do których nie wystąpiły żadne wątpliwości po stronie organu, a zatem realizacja wniosku przez organ w takim niepełnym zakresie nie wymagał żadnego długotrwałego postępowania;c) organ do dziś nie wydał pełnej karty przebiegu studiów, co oznacza, że sprawa nadal nie została przez niego rozpoznana zgodnie z żądaniem skarżącej, wobec czego umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku jest niezasadne;d) rzeczywistą przyczyną zwłoki w rozpoznaniu wniosku skarżącej była rażąca bezczynność w wykonywaniu jakichkolwiek czynności mających na celu rozpoznanie wniosku skarżącej oraz brak właściwej organizacji po stronie organu, o czym najlepiej świadczy fakt, iż nawet skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie nie została przekazana przez organ w ustawowym terminie, lecz stało się to dopiero po ponad 2 miesiącach i stwierdzeniu zaniechania przez pełnomocnika skarżącej oraz kilku dodatkowych monitach skierowanych do organu,2. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. i art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji i nieukaranie organu jakąkolwiek grzywną oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej niemal ośmiokrotnie mniejszej niż żądana w sytuacji, gdy zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku doprowadziła skarżącą do utraty zdrowia oraz uniemożliwiła skarżącej kontynuowanie nauki, skutkując roczną przymusową przerwą, która by nie wystąpiła, gdyby organ prawidłowo i terminowo zrealizował wniosek.3. art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. - poprzez niewyciągnięcie przez Sąd I instancji konsekwencji wobec organu za przekroczenie terminu na przekazanie skargi w niniejszej sprawie, a także uwzględnienie przez Sąd I instancji odpowiedzi na skargę złożoną przez organ z przekroczeniem terminu.Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi z dnia 26 listopada 2024 r. poprzez jej uwzględnienie w całości, ewentualnie o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniosła zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. uzupełniającym skargę kasacyjną K.O. oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.W niniejszej sprawie zostały wniesione dwie odpowiedzi na skargę kasacyjną.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektora Uczelni, K. O. wniosła o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, a także oświadczyła nie żąda przeprowadzenia rozprawy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. O., Rektor Uczelni wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Jako nieuzasadnioną ocenić należy skargę kasacyjną Uczelni [...] z siedzibą w [...].Przede wszystkim przechodząc do analizy zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 149 § 2 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej, podobnie zresztą jak art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1 a lub § 2 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. z art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a.. W związku z powyższym podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów k.p.a., lecz jedynie oceniał prawidłowość ich zastosowania przez Rektora Uczelni, co oznacza, że nie mógłby ich naruszyć podczas orzekania, co już świadczy o wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu i tym samym o jego nieskuteczności.Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezrozumiała jest próba wytknięcia przez stronę skarżącą kasacyjnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nieuwzględnienia przy ocenie pozostawania przez Rektora Uczelni w bezczynności wskazywanych przez nią okoliczności faktycznych dotyczących jej szczególnej sytuacji w związku z ustanowieniem zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów, szeregu podjętych przez nią działań naprawczych, a także usprawnienia przez Rektora procesu weryfikacyjnego, na podstawie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 3 k.p.a.Artykuł 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Zgodnie zaś z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni.Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zaś na podstawie omawianego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w niniejszej sprawie, czy też oceny dokonanej przez Sąd I instancji sprawy w tym zakresie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest także fakt niedochowania przez Rektora Uczelni terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Rektora Uczelni okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1 a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a.W związku z treścią omawianego zarzutu dodać także należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił wskazywane przez nią okoliczności faktyczne, co znajduje odzwierciedlenie w uznaniu przez Sąd I instancji braku rażącego charakteru stwierdzonej w sprawie bezczynności. Sąd I instancji wskazał wprost, że rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił argumenty Uczelni dotyczące aresztowania Rektora [...] w [...], zmianę formy organizacyjnej Uczelni, zmiany kadrowe związane z wszczęciem postępowania karnego, ustanowienie zarządu przymusowego, konieczność przeprowadzenia długotrwałego i skomplikowanego postępowania wyjaśniającego oraz weryfikacji danych przed wydaniem studentom dokumentów. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął problemy organizacyjne wskazywane przez Rektora Uczelni w toku postępowania sądowego. Słusznie jednak Sąd I instancji stwierdził, że nie mogą one usprawiedliwić bezczynności Uczelni w przedmiocie wydania skarżącej karty przebiegu studiów.Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie także drugi zarzut związany z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a. "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 4.500 zł".Otóż Sąd I instancji prawidłowo rozważył zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny oraz przyznania skarżącej sumy pieniężnej, o co wnosiła w skardze z 26 listopada 2024 r. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W świetle przywołanego przepisu jedyną normatywną przesłanką warunkującą nałożenie na organ grzywny, bądź przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej stanowi uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji. To, że nie przewidziano w tym przypadku innych kryteriów, jakie sąd administracyjny powinien uwzględnić rozważając zastosowanie tych środków, jak też użycie przez ustawodawcę sformułowania "może orzec" oznacza, że decyzję o wymierzeniu grzywny lub przyznaniu sumy pieniężnej (albo zastosowaniu obu tych środków), ustawodawca pozostawił dyskrecjonalności sądu. Sąd powinien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania tych środków także wówczas, gdy okoliczności danej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Suma pieniężna stanowi środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroków z14 stycznia 2026 r., sygn. I OSK 1417/25, z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16, z 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2230/17, z 11 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 1143/18). Przyznanie sumy pieniężnej nie jest w szczególny sposób uzależnione od wykazania przez skarżącą zaistnienia szkody (krzywdy). Natomiast fakty związane z nieuznaniem charakteru bezczynności za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ilością wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie, koniecznością przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów, pozostawaniem przez Uczelnię w procesie gruntownych przemian w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej, przeprowadzaniem w Uczelni znacznych prac naprawczych, czy też istnieniem innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków zostały uwzględnione przez Sąd I instancji poprzez odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny oraz w miarkowaniu sumy pieniężnej przyznanej skarżącej. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi bowiem, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego a sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. (M.P. z 2025 r. poz. 125), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 8181,72 zł. Tym samym przyznana skarżącej suma pieniężna mieści się w granicach przewidzianych prawem. Jednocześnie podkreślić należy długotrwałość oczekiwania skarżącej na wydanie karty przebiegu studiów (które zamiast w terminie 7 dni, zostało wydane po kilku miesiącach), co niewątpliwie wpływało na możliwość podjęcia przez nią dalszego kształcenia (dokończenia studiów) oraz na jej kondycję psychiczną i stres związany z sytuacją wokół Uczelni i niepewnością co do otrzymania stosownego zaświadczenia.Na uwzględnienie nie zasługuje także skarga kasacyjna K. O..\Z wyżej przytoczonych przyczyn nie są zasadne zarzuty nr 1 i 2 skargi kasacyjnej w zakresie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 oraz w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a p.p.s.a., a także w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. i art. 154 § 6 p.p.s.a. Odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zauważyć należy, podstawowym celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ administracyjny aktu lub podjęcia czynności. W niniejszej sprawie chodziło o wydanie karty przebiegu studiów K. O. Jak wynika z akt sprawy w dniu 5 lutego 2025 r. (już po złożeniu skargi) Uczelnia wydała skarżącej kartę przebiegu studiów, poza ocenami z kilku przedmiotów, co do których stwierdzono nieprawidłowości w procesie ich wystawiania. W tym zaś zakresie w tym samym dniu Uczelnia wydała postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Bezczynność organu zatem ustała, a prawidłowość wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia obejmującego oceny z kilku wskazanych przedmiotów może być badana wyłącznie w innym postępowaniu. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Uczelni do wydania karty przebiegu studiów (pkt 1 zaskarżonego wyroku).Dodać także należy, że art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. są to przepisy, które w swej istocie mają charakter wynikowy, a tym samym nie mogą samodzielnie stanowić podstawy zarzutu kasacyjnego. Podkreślić należy, że Sąd I instancji wyraźnie wskazał dlaczego nie uznał bezczynność organu za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a skład orzekający NSA w niniejszej sprawie stanowisko to w całości podziela. Natomiast wymierzenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej i określenie ich wysokości jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, a sam art. 149 § 2 p.p.s.a. nie zawiera kryteriów ustalania grzywny lub sumy pieniężnej poza wskazaniem ich górnych wysokości.Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. wobec organu jest zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, w przypadku, "o którym mowa w § 1". Otóż wybór odpowiedniego środka powinien być zasadniczo warunkowany celem skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, którym jest zwalczenie tych stanów mających miejsce w postępowaniu i doprowadzenie do jego zakończenia. Orzeczenie o wymierzeniu grzywny ma charakter fakultatywny. Ponadto wymierzenie grzywny, służy realizacji funkcji dyscyplinującej, jak też represyjnej oraz prewencyjnej i ma na celu zapobieganie ewentualnym przyszłym działaniom podmiotu zobowiązanego narażającym wnioskodawców na negatywne skutki bezczynności. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie, aby w przyszłości organ administracji nie dopuszczał do powstania stanu bezczynności czy przewlekłości w postępowaniu. Jednocześnie Sąd może przyznać skarżącemu sumę pieniężną w stosownej wysokości, która rekompensuje, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbek (krzywdę, straty itd.), jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1029/21). W zakresie wyboru środka dyscyplinującego organ, sąd administracyjny dysponuje swobodą niezależnie od wniosków zawartych w skardze do sądu. Zgodnie z przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. przesłanką warunkującą zarówno wymierzenie organowi grzywny, jak i przyznanie od organu na rzecz podmiotu skarżącego sumy pieniężnej, jest uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak wskazano wyżej przyznanie podmiotowi skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 11 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2230/17). Ustawodawca nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 p.p.s.a. ma być przyznawana obligatoryjnie albo celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia".Tym samym sam fakt naruszenia przez organ terminu załatwienia sprawy nie oznacza automatycznie obowiązku przyznania skarżącej sumy pieniężnej, bądź wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Zatem w tym zakresie do głosu dochodzi uznanie sędziowskie, oparte o zasady logiki, doświadczenia życiowego i zawodowego, w kontekście celu przepisu, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy i dyrektyw doktrynalnych oraz praktyki. Przyznaną w zaskarżonym wyroku na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 4500 złotych należy uznać za adekwatną.Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. "poprzez niewyciągnięcie przez Sąd I instancji konsekwencji wobec organu za przekroczenie terminu na przekazanie skargi w niniejszej sprawie, a także uwzględnienie przez Sąd I instancji odpowiedzi na skargę złożoną przez organ z przekroczeniem terminu". Pełnomocnik skarżącej nie tylko nie wskazał postaci naruszenia tych przepisów, ale w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żaden sposób ich nie uzasadnił. Zauważyć także należy, że Sąd I instancji nie stosował tych przepisów, a więc nie mógł ich naruszyć. Co więcej adresatem art. 54 § 2 p.p.s.a. nie jest sąd administracyjny, lecz organ administrujący, który ma obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Sankcja dla dochowania tego obowiązku w terminie zawarta jest w art. 55 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że niniejsza sprawa nie toczyła w przedmiocie wniosku o wymierzenie Uczelni grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Dodać także należy, że art. 87 § 2 p.p.s.a. o treści: "W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu" nie ma tu zastosowania.Skoro podniesione w obu skargach kasacyjnych zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do ich uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem obu skarg kasacyjnych w oparciu o art. 184 p.p.s.a.O odstąpieniu od zasądzenia na rzecz każdego ze skarżących kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.