Wyrok - II SA/Łd 947/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Pomoc społeczna. Dnia 27 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Aleksandra Adamczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 października 2025 roku znak: SKO.4141.54.25 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. odOddalono skargę. Pomoc społeczna. Dnia 27 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Aleksandra Adamczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 października 2025 roku znak: SKO.4141.54.25 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. od
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
powód
osoba uprawniona do alimentów
Skarb Państwa
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Marcin Olejniczak
Podstawa prawna
art. 145
kpa
art. 138
kpa
art. 80
kpa
art. 151
kpa
art. 145
bkpa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
art. 134
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
1. Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2021 r. E. J. zwrócił się do Wójta Gminy Klonowa o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – T. J. .1. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wójt Gminy Klonowa decyzją z dnia 12 maja 2021 r., znak: GOPS.524.10.ŚP.2021, odmówił E. J. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną matką T. J. . W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przytoczył między innymi treść art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Zgodnie z załączonym do akt orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi z dnia 31 stycznia 2011 r., znak: [...], T. J. została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, przy czym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 31 stycznia 2011 r. Wobec powyższego organ uznał, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i prawo do świadczenie pielęgnacyjnego wnioskodawcy nie przysługuje.2. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. J. .3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 24 czerwca 2021 r. znak: SKO. 4141.215.21 uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Klonowa z dnia 12 maja 2021 r. i przyznało E. J. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. od dnia 1 kwietnia 2021 r. na czas nieokreślony - w wysokości 1 971,00 zł miesięcznie.4. Po wydaniu powyższej decyzji organ pozyskał dokument - weryfikację informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne z systemu informatycznego ZUS, wydruk z dnia 25 października 2022 r., z którego wynika, że w okresach od dnia 20 kwietnia 2021 r. do dnia 2 października 2021 r. firma E. Sp. z o.o. odprowadzała składki z tytułu zatrudnienia E. J.; od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. firma G. Sp. z o.o. odprowadzała składki zdrowotne z tytułu zatrudnienia E. J. oraz od dnia 6 czerwca 2022 r. do chwili obecnej firma G. Sp. z o.o. odprowadza składki zdrowotne z tytułu zatrudnienia E. J. . Informację tę organ uznał za istotną z punktu widzenia uprawnień skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. . Okoliczność tę organ uznał za istotną dla sprawy okoliczność faktyczną, istniejącą w dniu wydania przez Kolegium decyzji, a nie znaną temu organowi.5. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2024 r. znak: SKO.4141.132.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, działając z urzędu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu znak: SKO.4141.215.21 z dnia 24 czerwca 2021 r.6. Następnie decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. znak SKO.4141.132.24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 17, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j . Dz. U. z 2024 r., poz. 323) w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz., 1429 ze zm.), 1. uchyliło w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 czerwca 2021 r., znak: SKO. 4141.215.21, uchylającą w całości decyzję działającego z upoważnienia Wójta Gminy Klonowa, Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Klonowej z dnia 12 maja 2021 r., znak: GOPS. 524.10.ŚP.2021, w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i przyznającą E. J. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J., od dnia 1 kwietnia 2021 r. na czas nieokreślony - w wysokości 1 971,00 zł miesięcznie, 2. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Klonowa z dnia 12 maja 2021 r., znak: GOPS.524.10.ŚP2021, w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką T. J., 3. przyznało E. J. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. w okresie od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 18 kwietnia 2021 r. w wysokości 1 971,00 zł miesięcznie i od dnia 2 czerwca 2022 r. do dnia 5 czerwca 2022 r. w wysokości 2 119,00 zł miesięcznie.1. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż w okresach od dnia 20 kwietnia 2021 r. do dnia 2 października 2021 r. firma E. Sp. z o.o. odprowadzała składki z tytułu zatrudnienia E. J.; od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. firma G. Sp. z o.o. odprowadzała składki zdrowotne z tytułu zatrudnienia E. J. oraz od dnia 6 czerwca 2022 r. do chwili obecnej firma G. Sp. z o.o. odprowadza składki zdrowotne z tytułu zatrudnienia E. J. (weryfikacja informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne z systemu informatycznego ZUS z dnia 25 października 2022 r.). Zatem w dacie wydawania przez Kolegium decyzji znak: SKO. 4141.215.21, z dnia 24 czerwca 2021 r., istniały okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a nieznane organowi. Wydając w dniu 24 czerwca 2021 r. decyzję znak: SKO.4141.215.21 Kolegium nie miało bowiem wiedzy o podjęciu przez E. J. zatrudnienia z dniem 19 kwietnia 2021 r. i odprowadzaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne z tego tytułu. Powyższe informacje są, zdaniem Kolegium, istotne z punktu widzenia uprawnień E. J. do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. . Powyższe należy uznać za istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania przez Kolegium decyzji, a nieznane temu organowi.Wobec tego Kolegium stwierdziło, że decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 czerwca 2021 r., znak: SKO.4141.215.21 należało uchylić, a odwołanie E. J. od decyzji z dnia 12 maja 2021 r., znak: GOPS.524.10.ŚP.2021, ponownie rozpatrzeć.2. Organ zauważył, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca jest synem niepełnosprawnej T. J., należy zatem do kręgu osób uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia. Niepełnosprawna T. J. jest wdową, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu ustawy. Orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi z dnia 31 stycznia 2011 r., stan zdrowia T. J. zakwalifikowano do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe, ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W orzeczeniu stwierdzono także, że ustalony stopień niepełnosprawności badanej datuje się od dnia 31 stycznia 2011 r., a daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.3. Oznacza to, że spełniony został warunek dotyczący osoby wymagającej opieki wymieniony w art. 17 ust. 1 ustawy. Jednakże organ I instancji przyjął, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności T. J., znaczny stopień niepełnosprawności datuje się bowiem na okres od dnia 31 stycznia 2011 r. Niepełnosprawność T. J. nie powstała zatem w terminie określonym przez ustawodawcę. Wobec tego w analizowanej sprawie ma zastosowanie art. 17 ust. 1b ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, co uniemożliwia uwzględnienie wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną matką. Z powyższym stanowiskiem organu Kolegium nie zgodziło się wskazując, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, orzekł o niezgodność z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Trybunał wskazał, że brzmienie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych prowadzi do sytuacji, w której "osoba rezygnująca bądź niepodejmująca pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad najbliższą osobą niepełnosprawną w wieku powyżej 25 roku życia może być traktowana w odmienny sposób - z punktu widzenia prawa do świadczeń opiekuńczych – w zależności od wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. (...) Dochodzi tutaj do odmiennego ukształtowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Stosowanie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych jako kryterium identyfikacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego prowadzi do takiego zróżnicowania w obrębie prawa do świadczeń opiekuńczych, które traci swoje konstytucyjne uzasadnienie. Analizowany wyrok TK z dniem publikacji w Dzienniku Ustaw spowodował bezpośredni skutek derogacyjny, co oznacza, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy został pozbawiony niekonstytucyjnej treści normatywnej polegającej na niedopuszczalnym różnicowaniu sytuacji prawnej uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych w świetle kryterium wieku powstania niepełnosprawności osoby, nad którą uprawniony sprawuje opiekę.Pominięcie przez organ pierwszej instancji derogacyjnego skutku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w postaci eliminacji niekonstytucyjnej treści normatywnej z art. 17 ust. 1b ustawy i oparcie decyzji odmownej w sprawie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad jej niepełnosprawną w stopniu znacznym matką na przesłance wieku powstania niepełnoprawności, stanowiło w opinii Kolegium naruszenie prawa materialnego, którego postać (wadliwe ustalenie zakresu i treści obowiązywania podstawy materialnoprawnej sprawy) bezpośrednio wpłynęła na treść wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto organ zauważył, że przepis art. 17 ustawy ustala generalną zasadę, zgodnie z którą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się podmiotom rezygnującym z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, która to przesłanka ma charakter pierwotny i podstawowy dla oceny prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.4. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że E. J. od dnia 19 kwietnia 2021 r. pozostawał w zatrudnieniu uzyskując z tego tytułu dochody. Z informacji ZUS wynika, że w okresie od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. składki na ubezpieczenie zdrowotne odprowadzane były przez spółkę G. Spółka z o.o. (NIP: [...]), a od dnia 6 czerwca 2022 r. do chwili obecnej składki te uiszcza G. Sp. z o.o. (NIP: [...]) - oba podmioty tytułem umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług (kod [...]). Kolegium podkreśliło, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ma na celu zrekompensowanie osobom wychowującym niepełnosprawne dzieci bądź sprawującym opiekę nad innymi niepełnosprawnymi członkami rodziny utraty możliwości uzyskania dochodu z racji konieczności podejmowania tej opieki. Kluczową przesłanką jest rezygnacja z pracy zarobkowej bądź jej niepodejmowanie pozostające w ścisłym związku przyczynowo-skutkowym ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Zarówno charakter omawianego świadczenia, jak i jego cel pozwalają na stwierdzenie, iż stanowi ono pewną formę rekompensaty strat finansowych opiekuna wynikających z rezygnacji z aktywności zawodowej, a co za tym idzie nie może stanowić alternatywnego źródła dochodu. Sprawowana opieka musi w sposób oczywisty uniemożliwiać wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Innymi słowy o rezygnacji z zatrudnienia, czy też świadomym jego niepodejmowaniu, można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia, a składające się na nią szczególne czynności zajmują tyle czasu, że podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia jest niemożliwe.5. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy konieczność sprawowania przez syna opieki nad niepełnosprawną T. J. do dnia podjęcia przez wnioskodawcę zatrudnienia, tj. do dnia 19 kwietnia 2021 r. nie budzi wątpliwości. Sprawowana przez E. J. opieka miała, w ocenie Kolegium, charakter stały i długoterminowy uzasadniający przyjęcie, że istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką (oświadczenie E. J. złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia z dnia 13 kwietnia 2021 r.; wywiad środowiskowy z dnia 29 kwietnia 2021 r.). W związku z opieką nad T. J. świadczenie przysługuje E. J. od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 18 kwietnia 2021 r. i od dnia 2 czerwca 2022 r. do dnia 5 czerwca 2022 r.1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł E. J. . Zaskarżonej decyzji zarzucił:1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, gdyż rzekomo:- opieka skarżącego nad niepełnosprawną matką nie jest sprawowana stale, podczas gdy nie podejmuje on stałej pracy zarobkowej, pracuje jedynie 1 dzień w miesiącu, a zrezygnował on ze stałej pracy celem wykonywania opieki nad niepełnosprawną matką, a zakres przedmiotowej opieki uniemożliwia mu podjęcie takiego zatrudnienia w pełnym wymiarze.- skarżący nie zaprzestał podejmowania pracy zarobkowej, podczas gdy w rzeczonym okresie jego zatrudnienie było w minimalnym wymiarze, chciał skorzystać z pomocy opieki społecznej i skorzystać z tzw. urlopu wytchnieniowego, a odmawiano mu tego, a co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji organu II instancji, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego zaniechania ustalenia, iż została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jak w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.,b) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego,- z pominięciem, iż skarżący zgłaszał wielokrotnie, że chciałby skorzystać z urlopu wytchnieniowego przysługującego mu na rzecz matki, gdzie w roku 2022 Gmina Klonowa nie posiadała personelu, który mógłby taką opiekę zapewnić nad jego matką oraz niepouczenie skarżącego by złożył taki wniosek w formie pisemnej,- błędne ustalenie, że nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, że skarżący ma obowiązek alimentacyjny względem swojej córki, co uniemożliwiło skarżącemu skuteczne wdanie się w spór i dokonanie kontroli przez sąd;c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wadliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy spełnione były wszystkie przesłanki dla pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowego odwołania, co skutkowało bezpodstawnym nie zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 17 ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię,- a to rozumienie rzeczonego przepisu w sposób nieprawidłowy tj. że rezygnacja z zatrudnienia dotyczy jakiegokolwiek wymiaru, w przypadku gdy wskazano, że ma to być tego typu rezygnacja z zatrudnienia, które uniemożliwiałoby opiekę nad osobą niepełnosprawną, w przypadku gdy skarżący zrezygnował z zatrudnienia w pełnym wymiarze i pracuje jedynie jeden dzień w miesiącu, co umożliwia mu sprawowanie opieki nad matką w pozostałym okresie,- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącego nie wypełnia dyspozycji wskazanego przepisu, podczas gdy osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;b) art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym poprzez błędne jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, iż w niniejszym okresie skarżący pracował jedynie jeden dzień w miesiącu i korzystał z urlopu wytchnieniowego,c) art. 69, art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji poprzez uniemożliwienie skarżącemu podjęcia pracy zarobkowej choć 1 dzień w miesiącu celem wypełniania swojego obowiązku alimentacyjnego względem córki.W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.3. W dniu 8 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 listopada 2024 r. nr SKO.4141.132.24 (sygn. akt II SA/Łd 68/25).1. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że wydana przez Kolegium decyzja nie rozstrzyga sprawy w całości co do jej istoty. Skoro bowiem uchylone przez Kolegium decyzje, w tym decyzja Kolegium z dnia 24.06.2021 r., wydane były na czas nieokreślony, to organ nie rozstrzygnął sprawy w okresach od 19.04.2021 r. do 1.06. 2022 r. oraz od 6.06.2022 r. do chwili obecnej, a de facto do dnia 1.04.2023 r., a to z tej przyczyny, że okres ten był objęty decyzjami Wójta z dnia 10.08.2023 r. i Kolegium z 2.10.2023 r., orzekającymi o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek skarżącego z dnia 14.04.2023 r.2. Na marginesie zauważył, że w sprawie ww. decyzji dnia 31.03.2024 r. tutejszy Sąd wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1023/23.3. Błędne było zdaniem Sądu także stanowisko Kolegium, że wobec wydanego rozstrzygnięcia do rozpoznania pozostało odwołanie skarżącego od decyzji Wójta z dnia 12 maja 2021 r. Decyzja ta została również uchylona zaskarżoną do sądu decyzją, co oznacza, że do rozpatrzenia pozostał wniosek skarżącego z dnia 13 kwietnia 2021 r.4. Za nieuzasadniony zdaniem Sądu uznać również należało zarzut skargi, co do naruszenia art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 296). Z usługi opieki wytchnieniowej można bowiem skorzystać w przypadku zdarzeń losowych, czy po prostu z potrzeby odpoczynku osoby sprawującej opiekę. W ocenie Sądu podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność świadczenia pracy przez 1 dzień w miesiącu na podstawie zawartej umowy zlecenia, nie może zostać uznana za przypadek losowy, konieczności załatwienia własnych spraw, czy też formę odpoczynku od sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką.5. Konkludując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego, a zasadniczym powodem było naruszenia przez organ naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych ze względu na brak rozstrzygnięcia co do całości żądania.4. Decyzją z dnia 22 października 2025 r. znak: SKO.4141.54.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z póżn. zm.) oraz art. 17, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1208) w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 z póżn. zm.), 1. uchyliło w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 24 czerwca 2021 r., znak: SKO. 4141.215.21, uchylającą w całości decyzję działającego z upoważnienia Wójta Gminy Klonowa, Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Klonowej z dnia 12 maja 2021 r., znak: GOPS.524.10.ŚP.2021, w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i przyznającą E. J. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J., od dnia 1 kwietnia 2021 r. na czas nieokreślony - w wysokości 1 971,00 zł miesięcznie, 2. uchyliło w całości decyzję działającego z upoważnienia Wójta Gminy Klonowa Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Klonowej z dnia 12 maja 2021 r., znak: GOPS.524.10.ŚP2021, w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką T. J., 3. przyznało E. J. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. w okresie od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 18 kwietnia 2021 r. w wysokości 1 971,00 zł miesięcznie i od dnia 2 czerwca 2022 r. do dnia 5 czerwca 2022 r. w wysokości 2 119,00 zł miesięcznie, 4. odmówiło przyznania E. J. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. w okresie od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. i od dnia 6 czerwca 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r.1. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przepis art. 17 ustawy ustala generalną zasadę, zgodnie z którą prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się podmiotom rezygnującym z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, która to przesłanka ma charakter pierwotny i podstawowy dla oceny prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.2. Organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że E. J. od dnia 19 kwietnia 2021 r. pozostawał w zatrudnieniu uzyskując z tego tytułu dochody. Z informacji ZUS (dokument o nazwie: weryfikacja informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne) wynika, że w okresie od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. składki na ubezpieczenie zdrowotne odprowadzane były przez spółkę G. Spółka z o.o. (NIP: [...]), a od dnia 6 czerwca 2022 r. do chwili obecnej składki te uiszcza G. Sp. z o.o. (NIP: [...]) - oba podmioty tytułem umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług (kod [...]).3. Organ zwrócił uwagę na istotę i szczególny charakter świadczenia pielęgnacyjnego uregulowanego w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak podkreślił kluczową przesłanką w nim wskazaną jest rezygnacja z pracy zarobkowej bądź jej niepodejmowanie pozostające w ścisłym związku przyczynowo-skutkowym ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego aktualizuje się, gdy wnioskodawca faktycznie rezygnuje z wykonywanej dotychczas pracy albo gdy osoba występująca o świadczenie pielęgnacyjne w ogóle nie podejmuje za trudnienia lub innej pracy zarobkowej.4. Dodatkowo, istotną przesłanką jest faktyczne sprawowanie opieki nad osobą, o której mowa w art. 17 ust. 1 in fine ustawy. Słowo "opieka" oznacza w języku polskim troszczenie się, dbanie o kogoś, doglądanie, pilnowanie kogoś, czegoś; strzeżenie, dozór. Opieka, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, ma być sprawowana nad osobą niepełnosprawną, która nie jest w stanie samodzielnie egzystować, radzić sobie samodzielnie w życiu codziennym. Opieka ta musi być stała i absorbująca, a nie doraźna albo fikcyjna.5. Zdaniem Kolegium w okolicznościach rozpatrywanej sprawy konieczność sprawowania przez syna opieki nad niepełnosprawną T. J. do dnia podjęcia przez wnioskodawcę zatrudnienia, tj. do dnia 19 kwietnia 2021 r. nie budzi wątpliwości. Sprawowana przez E. J. opieka miała, w ocenie Kolegium, charakter stały i długoterminowy uzasadniający przyjęcie, że istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką. Wobec tego organ uznał, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad T. J. przysługuje E. J. od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 18 kwietnia 2021 r. i od dnia 2 czerwca 2022 r. do dnia 5 czerwca 2022 r.6. W pozostałym okresie objętym wnioskiem tj. od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. i od dnia 6 czerwca 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r. należało odmówić E. J. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. .7. Świadczenia należało odmówić do dnia 31 marca 2023 r. z uwagi na fakt, że E. J. w dniu 14 kwietnia 2023 r. ponownie wystąpił z wnioskiem do Wójta Gminy Klonowa o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad T. J. . Decyzją z dnia 10 sierpnia 2023 r. znak: GOPS524.29.ŚP.2023 organ odmówił przyznania E. J. wnioskowanego świadczenia.Wobec odwołania E. J. od decyzji organu pierwszej instancji Kolegium decyzją z dnia 2 października 2023 r., znak: SKO.4141.376.23 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję Kolegium E. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 1023/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił złożoną skargę. Zdaniem Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie wskazuje, że skarżący wykonywał szereg czynności związanych z opieką nad matką. Jednak istota świadczenia pielęgnacyjnego wskazuje na ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną, a punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Powyższe oznacza, że opieka powinna być sprawowana codziennie. Nadto opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego - udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia tej pomocy, czego wobec podjęcia przez skarżącego zatrudnienia stwierdzić nie można. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium uznało, że świadczenie pielęgnacyjne należało przyznać od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 18 kwietnia 2021 r. i od dnia 2 czerwca 2022 r. do dnia 5 czerwca 2022 r., zaś w okresie od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. i od dnia 6 czerwca 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r. należało odmówić E. J. prawa do wnioskowanego świadczenia.5. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł E. J. .1. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wyjaśnienie spawy:a) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a poprzez błędne ustalenie, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, gdyż rzekomo:- opieka skarżącego nad niepełnosprawną matką nie jest sprawowana stale podczas gdy nie podejmuje on stałej pracy zarobkowej, pracuje 1 dzień w miesiącu, a pozostałym zakresie zrezygnował ze stałej pracy celem wykonywania opieki nad niepełnosprawną matką, przy czym zakres przedmiotowej opieki uniemożliwia mu podjęcie takiego zatrudnienia w pełnym wymiarze;- skarżący nie zaprzestał podejmowania pracy zarobkowej, podczas gdy w rzeczonym okresie jego zatrudnienie było w minimalnym wymiarze, chciał skorzystać z pomocy opieki społecznej i z korzystać z tzw. urlopu wytchnieniowego, a odmówiono mu tego, a co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji organu II instancji, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego zaniechania lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.b) poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego z pominięciem, iż skarżący zgłosił wielokrotnie, że chciałby skorzystać z urlopu wytchnieniowego przysługującego mu na rzecz matki, jednak w roku 2022 r gmina Klonowa nie posiadała personelu, który mógłby taką opiekę zapewnić nad jego matką oraz nie pouczono skarżącego by złożył taki wniosek w formie pisemnej. Ponadto pominięto fakt, że skarżący ma obowiązek alimentacyjny względem swojej córki, a za uchylanie się od tego obowiązku "dostał wyrok w Sądzie Karnym w Sieradzu, iż nie chce podjąć żadnej pracy oprócz opieki nad matką". Skarżący stwierdził, że przysługuje mu 240 godzin rocznie (pobyt dzienny), do 14 dni rocznie (pobyt całodobowy) urlopu wytchnieniowego rocznie. Organ odwoławczy nie odniósł się do tego faktu, a skarżący nawet całego urlopu nie wykorzystuje.6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ dodał, że kwestie alimentacyjne oraz wysokość zadłużenia pozostają bez wpływu na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący pracuje, co sam przyznał. Nie ma przy tym znaczenia forma zatrudnienia, wymiar czasu pracy, rzeczywisty czas poświęcony na wykonywanie obowiązków zawodowych. W ocenie organu odwoławczego, reguły wyrażone w art. 7, art. 8 § 2, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zostały w żaden sposób naruszone, a zarzuty wyrażone w skardze są chybione. Organ wydał decyzję na podstawie całego zebranego w sprawie w sposób wyczerpujący i kompleksowy materiału dowodowego, oceniając go w sposób swobodny i dając temu wyraz w treści uzasadnienia, a także z uwzględnieniem utrwalonej praktyki orzeczniczej w tym zakresie.7. W piśmie z dnia 23 lutego 2026 r. wyznaczony z urzędu dla skarżącego pełnomocnik podtrzymał złożoną skargę.1. Zarzucił zaskarżonej decyzji w zakresie jej pkt 4:1. inne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy w okresie od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. oraz od dnia 6 czerwca 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r. tj.:- uznanie przez organ, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka rezygnacji przez skarżącego ze stałej pracy zarobkowej w sytuacji, gdy strona zaprzestała aktywności zawodowej w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką, której zakres uniemożliwia podjęcie zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy, a jedynie przez 1 dzień w miesiącu;- pominięcie wielokrotnie zgłaszanej przez skarżącego potrzeby skorzystania z tzw. urlopu wytchnieniowego i zapewnieniu w tym czasie opieki nad matką przez opiekę społeczną, którego to prawa stronie odmawiano, rzekomo z powodu braku wystarczającej liczby personelu organu pomocowego;- błędne ustalenie, że ciążący na skarżącym obowiązek alimentacyjny względem córki nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy;b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwą odmowę przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką T. J. w okresie od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. oraz od dnia 6 czerwca 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r., gdy skarżący spełnił wszystkie ustawowe przesłanki niezbędne dla otrzymania wnioskowanego świadczenia za wskazany okres;2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu do 31.12.2023 r.) poprzez jego wadliwą wykładnię i uznanie, że fakt świadczenia pracy przez skarżącego przez 1 dzień w miesiącu nie pozowała na stwierdzenie, iż skarżący zrezygnował z zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką i opiekę tą, która nie musi przybierać formy opieki całodobowej, sprawuje w pozostałe dni miesiąca;b) art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że skarżący świadczył pracę przez jeden dzień w miesiącu korzystając z urlopu wytchnieniowego;c) art. 69, art. 71 ust. 1, w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie skarżącemu podjęcia pracy zarobkowej przez 1 dzień w miesiącu celem wypełnienia ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem córki.2. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu w części, tj. w zakresie pkt 4, nadto o przyznanie na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika należnego wynagrodzenia, powiększonego o kwotę podatku od towarów i usług VAT i zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków, które na dzień przesłania pisma wynoszą 15,60 zł (koszt wysłania zawiadomienia o wyznaczeniu pełnomocnika - 7,80 zł [fvat w załączeniu], koszt przesłania pisma - 7,80 zł [poniesiony wydatek wyszczególniony na kopercie]). Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:8. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).2. Przedmiotem zaskarżenia do tutejszego sądu E. J. uczynił decyzję SKO w Sieradzu, którą po wznowieniu postępowania z urzędu, Kolegium:1. uchyliło decyzję własną z dnia 24.06.2021 r. znak SKO.4141.2115.21 uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy Klonowa z 12 maja 2021 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i przyznającą to świadczenie od dnia 1.04.2021 r. na czas nieokreślony;2. uchyliło decyzję Wójta Gminy Klonowa z 12 maja 2021 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;3. przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne w okresie od 1.04.2021 r. do 18.04.21 i od 2.06.2022 r. do 5.06.2022 r;4. odmówiło przyznania świadczenia w okresie od dnia 19.04.2021 r. do dnia 1.06.2022 r. i od dnia 6.06.2022 r. do dnia 31.03.2023 r.3. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepisy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 390), (dalej: "u.ś.r."), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. Zgodnie z treścią wskazanego art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:1) matce albo ojcu,2) opiekunowi faktycznemu dziecka,3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.Zgodnie zaś z art. 3 pkt 22 u.ś.r. przez pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej rozumie się wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.4. Mając na uwadze powyższe pozostawanie w stanie zatrudnienia na podstawie którejkolwiek z ww. podstaw prawnych uniemożliwia uznanie, iż nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia. W takiej sytuacji nie jest wypełniona kluczowa przesłanka prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o której mówi art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 marca 2024 r., II SA/Gl 1848/23). Należy zauważyć, iż wynikający z powyższych przepisów warunek bierności zawodowej, nie został w żaden sposób złagodzony, gdyż ustawodawca nie przyjął, że w określonym wymiarze czasu lub do określonego poziomu dochodu, aktywność zawodowa nie stoi na przeszkodzie do uzyskania prawa do świadczenia.5. Co istotne, niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 68/25 uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Sieradzu z dnia 14 listopada 2024 r.6. Tymczasem zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.Jak podkreśla się w orzecznictwie, zasada zawarta w artykule 153 p.p.s.a. jest obowiązkowa i skutkuje tym, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny, rozpatrując ponownie tę samą sprawę, muszą uwzględnić wcześniej wydaną ocenę prawną, ponieważ jest ona dla nich wiążąca. Wyjątek od tego obowiązku występuje tylko wtedy, gdy nastąpi zmiana prawa, znacząca zmiana okoliczności faktycznych lub jeśli wyrok zostanie uchylony w odpowiedniej procedurze (vide np. wyrok NSA z 13.02.2026 r., I GSK 1013/23; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Użyty w art. 153 P.p.s.a. zwrot "w sprawie" oznacza tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej (tka np. wyrok NSA z 20.01.2026 r., III OSK 744/24).7. Wobec powyższego za wiążące ustalenia w niniejszej sprawie uznać należało:1) W rozpoznawanej sprawie z załączonego do akt administracyjnych orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi z dnia 31 stycznia 2011 r. wynika, iż wymagająca opieki T. J. legitymuje się orzeczeniem o. niepełnosprawności w stopniu znacznym i wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nie budzi również wątpliwości, iż skarżący jest synem niepełnosprawnej T. J., na którym ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, wynikający z treści art. 128 oraz art. 129 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1359). Z akt sprawy nie wynika jednocześnie, aby skarżący legitymował się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym.2) W sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, bowiem w okresach od dnia 20 kwietnia 2021 r. do dnia 2 października 2021 r. E. Sp. z o.o. odprowadzała składki z tytułu zatrudnienia E. J.; od dnia 19 kwietnia 2021 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. G. Sp. z o.o. odprowadzała składki zdrowotne z tytułu zatrudnienia E. J. oraz od dnia 6 czerwca 2022 r. G. Sp. z o.o. odprowadza składki zdrowotne z tytułu zatrudnienia E. J. .Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zostały określone w art. 145, 145, 145 aa oraz art. 145b K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (będącym podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie budzi zatem wątpliwości, że w dacie wydawania przez Kolegium decyzji z dnia 24 czerwca 2021 r., znak: SKO. 4141.215.21, istniały okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a nieznane organowi;3) Wydając w dniu 24 czerwca 2021 r. ww. decyzję organ nie miał wiedzy o podjęciu przez skarżącego zatrudnienia z dniem 19 kwietnia 2021 r. i odprowadzaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne z tego tytułu, które to okoliczności miały wpływ na ocenę spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w okresach odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne przez ww. podmioty przesłanka niepozostawania w zatrudnieniu nie była spełniona, tym samym brak było podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.4) Nieuzasadniony był zarzut skargi, co do naruszenia art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 296). Podnoszona bowiem przez stronę skarżącą okoliczność świadczenia pracy przez 1 dzień w miesiącu na podstawie zawartej umowy zlecenia, nie może zostać uznana za przypadek losowy, konieczności załatwienia własnych spraw, czy też formę odpoczynku od sprawowanej opieki nad niepełnosprawną matką.5) Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 69, art. 71 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem wynikająca z art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego od rezygnacji z "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" w rozumieniu art. 3 pkt 22 u.ś.r., stanowi dopuszczalne limitowanie wsparcia obywateli udzielanego ze środków publicznych, określone za pomocą kryteriów ogólnych, o rzeczowym i możliwym charakterze i jako takie nie stanowi w sposób oczywisty o naruszeniu przez prawodawcę wskazanych w skardze norm Konstytucji.6) Organ nie rozstrzygnął sprawy w całości co do istoty, bowiem nie rozstrzygnął sprawy w okresach od 19.04.2021 r. do 1.06. 2022 r. oraz od 6.06.2022 r. do chwili obecnej, a de facto do dnia 1.04.2023 r., a to z tej przyczyny, że okres ten był objęty decyzjami Wójta z dnia 10.08.2023 r. i SKO z 2.10.2023 r., orzekającymi o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek skarżącego z dnia 14.04.2023 r. (w sprawie ww. decyzji dnia 31.03.2024 r. tutejszy Sąd wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1023/23).8. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO w Sieradzu wydało decyzję podlegającą kontroli sądowej w ramach niniejszego postępowania, dodając do poprzednio wydanego i uchylonego przez sąd rozstrzygnięcia - pkt 4 tj. odmawiając przyznania świadczenia w okresie od dnia 19.04.2021 r. do dnia 1.06.2022 r. i od dnia 6.06.2022 r. do dnia 31.03.2023 r., co pozostaje w zgodzie z wyrokiem tut. Sądu z dnia 8 maja 2025 r.Jednocześnie nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości, że przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego we wskazanych okresach i wysokościach (pkt 3 zaskarżonej decyzji) było zasadne.Uznać zatem należy, że organ w pełni zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 68/25.9. Zarzuty strony skarżącej są natomiast niezasadne, bowiem Sąd w powołanym wyroku z dnia 8 maja 2025 r. przesądził, że w okresie opłacania za skarżącego składek z tytułu zatrudnienia przesłanka niepozostawania w zatrudnieniu nie była spełniona, tym samym brak było podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, nadto kwestia obciążenia skarżącego obowiązkiem alimentacyjnym względem córki w istocie nie ma wpływu na wynik sprawy w świetle treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu do 31.12.2023 r.).10. Tym samym - mając na uwadze powołany wyżej art. 153 P.p.s.a. i wynikające z niego skutki - za niezasadne należy uznać zarówno zarzuty skargi jak i zarzuty zawarte w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 23 lutego 2026 r., zarówno te odnoszące się do naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, w szczególności art. 7, 77 i 80 K.p.a.11. Sąd na marginesie wskazuje, że (na co zwróciła uwagę pełnomocnik skarżącego w ww. piśmie), że dnia 25 marca 2026 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt SK 18/22, w którym orzekł, iż art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1208, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., w zakresie, w jakim uzależnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest niezgodny z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zauważa, że treść ww. wyroku została zaczerpnięta ze strony internetowej TK, wyrok ten nie został na chwilę wydania przez Sąd orzeczenia w niniejszej sprawie opublikowany stosownie do art. 190 ust. 2 Konstytucji RP. W ocenie Sądu ww. orzeczenie TK może mieć znaczenie z punktu widzenia podstaw do ewentualnego wznowienia postępowania.12. Mając na uwadze powyższe, jako że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd nie dostrzegł również naruszenia prawa, które winien wziąć pod uwagę z urzędu, skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).13. O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a przyznając kwotę 480 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług, obejmującą wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone stosownie do § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 136).dj przyznając kwotę 480 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług, obejmującą wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego ustalone stosownie do § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 136).dj