Wyrok - III OSK 2094/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Szkolnictwo wyższe, Sprawy kandydatów na studia i studentów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Uczelni [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 369/24 w sprawie ze skargi E. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przezOddalono skargę kasacyjną. Szkolnictwo wyższe, Sprawy kandydatów na studia i studentów. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Uczelni [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 369/24 w sprawie ze skargi E. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa karna
Kwota główna
2 000 zł · grzywna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Pocztarek
Podstawa prawna
art. 217
kpa
art. 36
kpa
art. 12
kpa
art. 37
kpa
art. 35
kpa
art. 161
ppsa
art. 149
ppsa
art. 154
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2025 r. sygn. akt VII SAB/Wa 369/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Uczelnię [...] z siedzibą w [...] w sprawie wydania karty przebiegu studiów, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Uczelni [...] w [...] do rozpoznania wniosku E. K. o wydanie karty przebiegu studiów (pkt 1), stwierdził, że Uczelnia [...] w [...] dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku jak w pkt 1 (pkt 2), stwierdził, że bezczynność ta miała charakter rażący (pkt 3), przyznał od Uczelni [...] w [...] na rzecz skarżącej E. K. sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych (pkt 4), a także zasądził od Uczelni [...] w [...] na rzecz E. K. zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 5).Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Pismem z 3 listopada 2024 r. E. K. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Uczelni [...] (dawniej [...] z siedzibą w [...], zwana dalej: "Uczelnią") w przedmiocie wydania karty przebiegu studiów.Pismem z dnia 30 września 2024 r. skarżąca wypowiedziała umowę nr [...] o świadczenie usług edukacyjnych z Uczelnią wobec niewywiązywania się przez Uczelnię z obowiązków wynikających z warunków umowy.W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że maila z pierwszym wnioskiem o wydanie karty przebiegu studiów wysłała 7 października 2024 r., zaś 14 października 2024 r. złożyła do Uczelni oficjalny wniosek o wydanie karty przebiegu studiów za pośrednictwem operatora pocztowego.Zawiadomieniem datowanym na 31 października 2024 r. organ zawiadomił skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz wskazał nowy termin załatwienia sprawy do 31 stycznia 2025 r. Wskazał, że przedłużenie postępowania w przedmiotowej sprawie wynika z konieczności przeprowadzenia rzetelnej weryfikacji przebiegu studiów prowadzonych przez Uczelnię ze względu na ujawnione rażące nieprawidłowości w procesie wydawania ocen przez byłe władze Uczelni. Skarżąca została również pouczona o możliwości wniesienia ponaglenia.Następnie w dniu 1 listopada 2024 r. złożyła ponaglenie do organu na jego bezczynność i wniosła o pilne wydanie karty przebiegu studiów za pośrednictwem platformy ePUAP.Skarżąca wskazała, że zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Skarżąca wskazała jednak, że we wskazanym terminie nie uzyskała żadnej informacji o sposobie załatwienia sprawy. Nie została również poinformowana o przyczynie zwłoki i terminie załatwienia sprawy ani pouczona o prawie do wniesienia ponaglenia. Jej zdaniem organ w jej sprawie wykazywał się brakiem jakiejkolwiek aktywności, zaś przedmiotowa skarga została złożona w celu doprowadzenia do wydania karty przebiegu studiów, która jest jej niezbędna do przeniesienia się na inną uczelnię wobec niewywiązywania się przez organ z umowy o świadczenie usług edukacyjnych, zawartej z nią 14 lipca 2023 r. Po roku studiowania na Uczelni nie zostały jej nawet wystawione oceny za I semestr.Pismem z dnia 2 grudnia 2024 r. skarżąca wniosła uzupełnienie do skargi, zarzucając organowi rażące naruszenie prawa, tym razem wnosząc o: 1) stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie Uczelni do wydania karty przebiegu studiów w terminie 7 dni od doręczenia wyroku, 3) zasądzenie od organu kwoty 12 000 zł tytułem poniesionych kosztów opłat za różnice programowe na nowej uczelni oraz opóźnień związanych z ukończeniem studiów, 4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 2 000 zł za bezczynność i przewlekłość organu, 5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 6) na wypadek nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy przez organ w terminie 7 dni - nałożenie grzywny na organ.Po rozpatrzeniu wniosku, Rektor Uczelni postanowieniem z dnia [...] listopada 2024 r., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: "k.p.a."), odmówił wydania karty przebiegu studiów w zakresie wskazanym w tym postanowieniu. Jednocześnie została wydana skarżącej karta przebiegu studiów obejmująca 74 oceny oraz – odrębnie – postanowienie o odmowie wydania karta przebiegu studiów w zakresie przedmiotu "[...] – konwersatorium". Do pisma został również załączony protokół z czynności weryfikujących przebieg studiów skarżącej datowany na dzień 22 listopada 2024 r.W aktach znajduje się również korespondencja mailowa skarżącej z Uczelnią. Według informacji z dnia 29 listopada 2024 r. skarżąca znajduje się na liście oczekujących na wydanie karty przebiegu studiów. W dniu 10 grudnia 2024 r. skarżąca poinformowała, że opłaciła wysłanie karty przebiegu studiów, w oryginale, listem poleconym, zaś trzy dni później, jak również 29 grudnia 2024 r. zwróciła się do Uczelni o potwierdzenie, czy karta została już do niej wysłana. Pod koniec grudnia 2024 r. otrzymała informację, że zostanie jej wysłane potwierdzenie mailowe, gdy karta będzie gotowa. Z maila wysłanego 30 grudnia 2024 r. wynika, że skarżąca dowiedziała się o rzekomym wydaniu jej karty 25 listopada 2024 r., niemniej 35 dni później dalej karty przebiegu studiów nie otrzymała.W dniu 30 grudnia 2024 r. skarżąca wniosła do organu kolejny wniosek o wydanie karty przebiegu studiów, w oryginale, oraz doręczenie jej na jej adres zamieszkania. Mailem z dnia 14 stycznia 2025 r. ponownie zwróciła się do organu o wydanie oryginalnej karty przebiegu studiów.W odpowiedzi na skargę z dnia 4 grudnia 2024 r. Rektor Uczelni wniósł o jej oddalanie w całości, zawieszenie przedmiotowego postępowania, zwrócenie się przez Sąd do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w [...] o udzielenie informacji o treści zarzutu nr I zawartego w uzasadnieniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] marca 2024 r., sygn. akt [...], alternatywnie o udzielenie informacji, czy w toku śledztwa prowadzonego pod sygn. akt [...] zostały postawione zarzuty związane z fałszowaniem dokumentów dotyczących przebiegu studiów oraz obrony prac magisterskich w postaci m.in. kart okresowych osiągnieć studenta i protokołów komisji egzaminu dyplomowego i wystawiania na tej podstawie dokumentów poświadczających ukończenie studiów dyplomowych w zamian za korzyści majątkowe.Jednocześnie Rektor Uczelni wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, a to: a) Karty Przebiegu Studiów, b) postanowienia o odmowie wydania karty przebiegu studiów w żądanym zakresie, c) zarządzenia założyciela Uczelni [...] z dnia [...] września 2024 r. w sprawie powołania do pełnienia funkcji Rektora Uczelni, d) odpisu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] marca 2024 r. sygn. akt [...], e) artykułu "Już 75 zarzutów dla byłego rektora [...]. Sąd przedłużył areszt" autorstwa R. K. z dnia 20 sierpnia 2024 r., f) polecenia służbowego, g) wydruku komunikatu z dnia [...] sierpnia 2024 r. ze strony internetowej Uczelni [...], h) protokołu weryfikacyjnego z przebiegu studiów Pani E. K..Odpowiedź ta została dodatkowo uzupełniona pismem z 19 grudnia 2024 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie i co wynika niezbicie z akt administracyjnych, że skarżąca formalnie 7 października 2024 r. (mailowo) oraz 14 października 2024 r. (przez operatora pocztowego) złożyła do Uczelni wniosek o wydanie karty przebiegu studiów. W świetle art. 217 § 3 k.p.a. – załatwienie tej sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu 7 dni od dnia wszczęcia postępowania. Tylko w tym terminie organ mógł też skutecznie "przedłużyć" załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. Skoro zaś, jak sam przyznaje, uczynił to dopiero pismem z dnia 30 września 2024 r., to czynność ta nie może chronić organu od zarzutu bezczynności w niniejszej sprawie, tym bardziej, że nie można uznać, iż wskazany w kolejnym zawiadomieniu skierowanym do skarżącej termin załatwienia sprawy (31 stycznia 2025 r.) spełnia kryterium szybkości wynikające z art. 12 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 170/10). W konsekwencji nie można przyjąć, aby organ skutecznie przedłużył termin wydania wnioskowanego zaświadczenia.W rozpoznanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że okolicznością sporną jest natomiast to, kiedy faktycznie nastąpiło wydanie skarżącej wnioskowanego dokumentu, co ma w ocenie Sądu istotne znaczenie dla oceny charakteru bezczynności organu. Należy zauważyć, że z dowodów znajdujących się w aktach sprawy a przedłożonych zarówno przez Uczelnię, jak i skarżącą wynika jednoznacznie, że w zasadzie pierwszą, aczkolwiek nieudaną próbę wydania skarżącej żądanego dokumentu Uczelnia podjęła dopiero w korespondencji 25 listopada 2024 r. Jak się jednak okazało, karta przebiegu studiów nie została wydana skarżącej w oryginale pomimo wielokrotnych próśb z jej strony w tym zakresie, z czego ostatnia z nich, znajdująca się w aktach sprawy, datowana jest na połowę stycznia, czyli 3 miesiące od formalnego złożenia wniosku o wydanie karty przebiegu studiów. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."), stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przyjął, że miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa.W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił przy tym podnoszone przez Uczelnię i powszechnie znane fakty aresztowania Rektora [...] w [...], ustanowienia przez prokuratora Zarządcy, a następnie, że nowe władze Uczelni zmuszone zostały do wnikliwego sprawdzenia prawidłowości danych ujawnionych w prowadzonych na Uczelni rejestrach dotyczących osiągnieć studentów, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na terminowe realizowanie wniosków studentów o wydanie karty przebiegu studiów. Jednakże w realiach badanej sprawy zwłoka organu w załatwieniu sprawy nie była spowodowana wyłącznie ww. okolicznościami i zdaniem Sądu miała charakter kwalifikowany, gdyż – jak słusznie podnosi skarżąca – wynikała w głównej mierze z ewidentnych zaniedbań organizacyjnych samej Uczelni. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika bowiem, że tak znaczne uchybienie organu w terminowym załatwieniu sprawy było skutkiem niczym nieusprawiedliwionych błędów i zaniedbań pracowników Uczelni w procesie wydania karty przebiegu studiów skarżącej i nie tłumaczą tego w żadnym razie wskazywane przez Uczelnię trudności związane z potrzebą weryfikacji osiągnięć znacznej liczby studentów, wynikłe z prowadzonych postępowań karnych wobec poprzednich władz Uczelni. W sprawie tej bezprzedmiotowym stało się zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie karty przebiegu studiów, skoro organ załatwił już sprawę wydając skarżącej wnioskowany dokument. Tym samym postępowanie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało umorzyć w części dotyczącej zobowiązania Uczelni do załatwienia sprawy.W ocenie Sądu zarówno kwalifikowany charakter stwierdzonej bezczynności, jak i wskazywane przez skarżącą skutki, jakie spowodowała dla niej bezczynności Uczelni, przemawiały za zasadnością przyznania skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł. W tym względzie za przekonujące i dowiedzione przez skarżącą Sąd uznał te okoliczności, w których wskazywała ona na fakt dodatkowych kosztów i niedogodności, jakie zmuszona była ponieść z uwagi na niewydanie jej w terminie ustawowym żądanej karty przebiegu studiów. Skarżąca wskazała, że kontynuuje naukę w innej szkole wyższej, gdzie z uwagi na brak oryginału wnioskowanej karty przebiegu studiów nie była w stanie wykazać dotychczasowych postępów w nauce, co z kolei wiązało się wydłużeniem jej kształcenia. Tak więc bezczynność Uczelni spowodowała bez wątpienia nie tylko konieczność poniesienia realnych i nieuzasadnionych kosztów przez skarżącą, ale przede wszystkim wywołała u niej uzasadnione poczucie doznanej krzywdy. Kwota przyznanej przez Sąd na rzecz skarżącej sumy pieniężnej powinna natomiast stanowić odpowiednie zadośćuczynienie za tę krzywdę.Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Uczelnia [...] z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności o charakterze rażącym:1) która to ocena nastąpiła bez uwzględniania szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem Rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych,2) bez uwzględnienia szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię,3) bez uwzględnienia szeregu działań naprawczych podjętych przez Uczelnię w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia,4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez [...] Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 r., czego efektem jest zrealizowanie na dzień dzisiejszy niespełna 3.000 wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów/zaświadczeń o przebiegu studiów,5) przyznaniu przez Sąd I instancji naczelnej wagi omyłkom, do których doszło po stronie pracowników Uczelni polegających w szczególności na wysłaniu karty przebiegu studiów nie w oryginale w listopadzie 2024 r., co było wynikiem błędu ludzkiego wynikającego z realizowania ogromu analogicznych wniosków studentów w tożsamym czasookresie, a nie wynikało ze złej woli Uczelni czy lekceważenia obowiązków przez Uczelnię;- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. oraz w zw. art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł, podczas gdy:1) okoliczności faktyczny i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie:- ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie,- konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów,- fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej,- fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych,- istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków,2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana.Mając powyższe na uwadze strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi skarżącej w całości, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie Rektor oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce zarówno obowiązek wydania dyplomu ukończenia studiów (art. 77 ust. 2), jak i obowiązek dokumentowania przebiegu studiów (art. 74) nakładają na Uczelnię. Jednocześnie do organów reprezentujących uczelnię publiczną, jak i niepubliczną ustawa zalicza rektora uczelni (art. 17 ust. 1).Przechodząc zaś do omówienia sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że na podstawie pierwszego z nich strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. w związku z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a., "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności:1) która to ocena nastąpiła bez uwzględnienia szczególnej sytuacji faktycznej i prawnej Uczelni związanej z ustanowieniem zarządu przymusowego, co skutkowało m.in. odebraniem rektorowi przeważającej części uprawnień ustawowych, a także bez uwzględnienie ilości wniosków (liczonych w tysiącach) spływających do Uczelni w przedmiocie wydania dokumentów – kart przebiegu studiów lub dyplomów – które każdorazowo muszą zostać przed ich wydaniem zweryfikowane od strony prawdziwości i rzetelności ujawnionych danych;2) bez uwzględnienia szczególnej kwestii, jaką jest konieczność przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów (w tym kart przebiegu studiów i dyplomów), co było zgodne z zaleceniami organów ścigania, względami legalności i rzetelności działań podejmowanych przez Uczelnię;3) bez uwzględnienia szeregu działań naprawczych podjętych przez Uczelnię w ramach jej struktur nakierowanych na legalność i jakość kształcenia;4) a nadto bez uwzględnienia faktu usprawnienia przez [...] Rektor procesu weryfikacyjnego po odzyskaniu pełni kompetencji w lutym 2025 roku;5) przyznaniu przez Sąd I instancji naczelnej wagi omyłkom, do których doszło po stronie pracowników Uczelni polegających w szczególności na wysłaniu karty przebiegu studiów na błędny adres, czy też umieszczenia w kopercie skanu karty, co było wynikiem błędu ludzkiego wynikającego z realizowania ogromu analogicznych wniosków studentów w tożsamym czasookresie, a nie wynikało ze złej woli Uczelni, czy lekceważenia obowiązków przez Uczelnię". Zarzut ten nie mógł jednak odnieść skutku.Przede wszystkim przechodząc do analizy ww. zarzutu, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej, podobnie zresztą jak art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a., ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3, czy art. 149 § 1a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).Strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. z art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a. W związku z powyższym podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów k.p.a., lecz jedynie oceniał prawidłowość ich zastosowania przez Uczelnię, co oznacza, że nie mógłby ich naruszyć podczas orzekania, co już świadczy o wadliwej konstrukcji omawianego zarzutu i tym samym o jego nieskuteczności.Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezrozumiała jest próba wytknięcia przez stronę skarżącą kasacyjnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nieuwzględnienia przy ocenie pozostawania przez Uczelnię w bezczynności wskazywanych przez nią okoliczności faktycznych dotyczących jej szczególnej sytuacji w związku z ustanowieniem zarządu przymusowego, konieczności przeprowadzenia weryfikacji wydawanych dokumentów, szeregu podjętych przez nią działań naprawczych, a także usprawnienia przez [...] Rektor procesu weryfikacyjnego, na podstawie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 3 k.p.a. Artykuł 37 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy prawa strony do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Zgodnie zaś z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zaś na podstawie omawianego zarzutu konieczności wniesienia ponaglenia w niniejszej sprawie, czy też oceny dokonanej przez Sąd I instancji sprawy w tym zakresie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest także fakt niedochowania przez Uczelnię terminu wskazanego w art. 217 § 3 k.p.a. Zarzut nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych przez Uczelnię okoliczności towarzyszących prowadzeniu w niej działań naprawczych nie mógł zatem być skutecznie podnoszony jako zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 1 i art. 217 § 3 k.p.a.W związku z treścią omawianego zarzutu dodać także należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił wskazywane przez nią okoliczności faktyczne, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wskazał wprost, że rozpoznając niniejszą sprawę uwzględnił argumenty Uczelni dotyczące aresztowania Rektora [...] w [...], zmianę formy organizacyjnej Uczelni, zmiany kadrowe związane z wszczęciem postępowania karnego, ustanowienie zarządu przymusowego, konieczność przeprowadzenia długotrwałego i skomplikowanego postępowania wyjaśniającego oraz weryfikacji danych przed wydaniem studentom dokumentów. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął problemy organizacyjne wskazywane przez Uczelnię w toku postępowania sądowego. Sąd I instancji uznał jednak, że zwłoka Uczelni w niniejszej sprawie nie była spowodowana wyłącznie ww. okolicznościami, ale przede wszystkim wynikała z ewidentnych zaniedbań organizacyjnych samej Uczelni, co w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potwierdzało rażący charakter naruszenia prawa w niniejszej sprawie.Natomiast w celu podważenia powyższego stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny charakteru naruszenia Uczelni konieczne było sformułowanie zarzutu dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej wykładni art. 149 § 1a p.p.s.a. w zakresie rozumienia zawartego w tym przepisie pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Rozpoznawana skarga kasacyjnie takiego zarzutu nie zawiera, co świadczy o jej nieskuteczności w tym zakresie. Skoro Sąd I instancji doszedł do przekonania, że znaczne przekroczenie terminu załatwienia sprawy w powiązaniu z brakiem rzetelności w działaniach Uczelni i jej zaniedbaniami organizacyjnymi uzasadnia ocenę, że jej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa w rozumieniu przyjętym przez sąd, to niepodważenie tak dokonanej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa, powodowało bezskuteczność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji niewłaściwego zastosowania art. 149 § 1a p.p.s.a.W związku z nieskutecznością powyższego zarzutu, nie mógł także odnieść skutku drugi z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, na podstawie którego autor skargi kasacyjnej ponownie wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a., jednak tym razem w powiazaniu z art. 149 § 2 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a., "poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych, podczas gdy:1) okoliczności faktyczne i prawne istniejące po stronie Uczelni uniemożliwiały wydanie skarżącej karty przebiegu studiów z zachowaniem 7-dniowego terminu, w tym w szczególności mając na względzie:- ilość wniosków studentów o wydanie kart przebiegu studiów skierowanych do Uczelni w zbliżonym czasookresie;- konieczność przeprowadzenia weryfikacji ocen studentów;- fakt pozostawania przez Uczelnię podmiotem podlegającym gruntownym przemianom w zakresie władz Uczelni, obsługi prawnej oraz organizacyjnej;- fakt przeprowadzenia w Uczelni znacznych prac naprawczych;- istnienie innych licznych postępowań toczonych z udziałem Uczelni, które obligowały ją do wywiązania się z obowiązków;2) szkoda (krzywda) skarżącej nie została wykazana". I ten zarzut okazał się jednak nieskuteczny.Zaprezentowane powyżej rozważania dotyczące braku skuteczności zarzutu naruszenia art. 37 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 3 k.p.a. pozostają aktualne, a odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Odesłanie zawarte w art. 149 § 2 p.p.s.a. do art. 154 § 6 p.p.s.a. oznacza, że na podstawie art. 149 § 2 cyt. ustawy przyznaje się sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do połowy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W zakresie orzeczenia o wysokości sumy pieniężnej ustawodawca wprowadził zatem pewną swobodę określając jedynie górną granicę tej sumy. W sytuacji zatem, gdy Sąd – któremu w realiach niniejszej sprawy nie zarzucono skutecznie błędnej oceny bezczynności Uczelni - znajdując podstawy do przyznania sumy pieniężnej, ustala jej granice w wysokości mieszczącej się w ustawowo wskazanych granicach (1000 zł), zarzut naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. nie może odnieść skutku.Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a..